บทที่ 169 ระเบิดแบบไม่ทันตั้งตัว ร้ายแรงเกินตั้งรับ
หลังจากหมอและคนอื่น ๆ ได้ยินว่าเฉียวเหลียนเฉิงฟื้นขึ้นมาแล้ว ทุกคนก็เร่งรีบเข้ามาตรวจดูอาการ
หลังจากตรวจเสร็จ พวกเขาก็ต้องประหลาดใจว่าสภาพร่างกายของชายหนุ่มค่อนข้างแข็งแรงมากที่เดียว
“ตอนนี้ ดูเหมือนจะไม่มีอะไรร้ายแรงแล้วล่ะ ส่วนแผลที่แขนก็เย็บเรียบร้อย ค่อยมาทำกายภาพในภายหลังได้”
“อีกสองสามวันคุณก็น่าจะลุกเดินได้ แต่อย่าเพิ่งออกกำลังกายนะ ส่วนผลการตรวจเลือดจะทราบพรุ่งนี้”
หลังจากหมออธิบายทุกอย่างแล้ว เขาก็ออกไป
ไม่มีใครอยู่ในห้องอีกแล้ว มีเพียงเฉียวเหลียนเฉิงที่ยังคงจ้องมองเจียงหว่านไม่ละสายตา
“หว่านหว่าน ผมจะซื้อตั๋วให้แม่กับน้องกลับบ้านไป”
เจียงหว่านขมวดคิ้ว “มันเรื่องของครอบครัวนาย นายตัดสินใจเองได้ไม่ต้องมาบอกฉัน!”
เฉียวเหลียนเฉิงส่ายศีรษะ “ไม่ ก็เราตกลงว่าจะเริ่มใหม่ด้วยกัน และผมจะให้เงินทั้งหมดที่มีกับคุณถ้าออกจากที่นั่นได้ หลังจากนี้ผมก็จะให้เงินเดือนทั้งหมดของผมกับคุณด้วย!”
เจียงหว่านประหลาดใจ เธอทำหน้าดุ ก่อนจะถามว่า “แล้วถ้าฉันไม่เห็นด้วยกับการซื้อตั๋วให้พวกเขาล่ะ?”
เฉียวเหลียนเฉิงขมวดคิ้ว ไม่คิดว่าเธอจะพูดอย่างนี้
เขาเงียบไปสักครู่ ก่อนจะพูดว่า “ผมก็จะเชื่อคุณ ผมส่งเงินให้พวกเขาทุกเดือน เป็นไปไม่ได้หรอกที่พวกเขาจะไม่มีเงิน”
“แต่ผมแค่กังวลว่าพวกเขาจะไม่ยอมไปจากที่นี่หากไม่ได้เงิน”
เขาหยุดพูดไปสักครู่ จากนั้นก็เอ่ยต่อ “ถ้าคุณไม่สบายใจก็ลืมมันไป ผมจะให้เจียงเฉิงหารถบรรทุก แล้วให้พวกเขาติดรถบรรทุกกลับบ้าน”
เจียงหว่านตกตะลึง บ้านเกิดของเขาอยู่ห่างจากโรงพยาบาลแห่งนี้เป็นพันกิโลเมตร คนเหล่านั้นจะต้องโง่เขลามากแน่ ถ้าเลือกนั่งรถบรรทุกให้หัวกระแทกผมกระเซิงไปตลอดเส้นทาง!
เธอนึกสงสัย “ผู้หญิงคนนั้นเป็นแม่ เป็นครอบครัวของนายจริงเหรอ?”
“ฉันหมายถึง หลี่หงเหมยกับลูกชายของหล่อนน่ะ?”
เธอไม่เคยเห็นแม่ลูกในสายเลือดทะเลาะกันหนักขนาดนี้มาก่อน และยังไม่เคยเห็นแม่ที่ไม่รักลูกของตัวเองมาก่อนด้วย!
เฉียวเหลียนเฉิงยิ้ม “ผมก็อยากจะคิดว่าผมไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเธอ แต่น่าเสียดายที่ผมเป็นลูกเธอจริง ๆ!”
“แม่เอาแต่เล่าถึงวันที่คลอดผมออกมา เล่ามันซ้ำ ๆ ทุกครั้งที่ดุด่าผม”
“เธอพูดเสมอว่าผมคือ ของเสียที่เธอขับออกมา”
“ผมเลยคิดว่า เราคงจะเป็นแม่ลูกกันจริง ๆ ไม่มีทางเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น”
สีหน้าของเจียงหว่านบิดเบี้ยวเล็กน้อย
เฉียวเหลียนเฉิงเล่าต่อ “หว่านหว่าน ไป๋อวี้ซิ่วเป็นเพื่อนร่วมชั้นตอนประถมของผม”
เจียงหว่านได้ยินเขาเล่า เธอก็พูดขึ้นเหมือนไม่แยแส “เพื่อนร่วมชั้นสมัยประถมเหรอ? ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนร่วมชั้นในโรงเรียนประถมนี่ดีจริง ๆ! ตอนที่นายตื่นขึ้นมาเธอดีใจแทบแย่ ถ้านายตายจริง ๆ เธอคงได้เป็นแม่หม้ายแน่!”
“ดูเหมือนว่านายจะเป็นรักแท้ของเธอนะ!!!”
เจียงหว่านเน้นหนักคำว่ารักแท้
แม้จะดูไม่สนใจ แต่ความจริงแล้วในใจลึก ๆ เจียงหว่านไม่พอใจมาก เพียงแต่ไม่ต้องการแสดงออกมา!
เฉียวเหลียนเฉิงทำหน้าหงอย “ผมเข้าเรียนแค่ชั้นประถม แล้วต้องออกจากโรงเรียนกะทันหัน เพราะน้องชายกับน้องสาวต้องเข้าเรียน แล้วพวกเขาไม่มีเงินส่งผมเรียน”
“แม่ให้ผมกลับไปทำงานที่บ้าน และให้น้องชายไปเรียนแทน”
“เชื่อผมเถอะ ผมกับเธอไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ผมเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงมาตกหลุมรักผม”
“ส่วนเรื่องแต่งงาน แม่เป็นคนจัดการทุกอย่าง คุณอย่าสนใจเลย”
“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมจะรีบส่งพวกเขากลับให้เร็วที่สุด และจะไม่ปล่อยให้พวกเขารังแกคุณเหมือนที่ทำกับคุณย่าเด็ดขาด!”
คำพูดของเฉียวเหลียนเฉิงทำเจียงหว่านอ่อนไหวเล็กน้อย
แต่เพราะการปรากฏตัวของไป๋อวี้ซิ่วทำเจียงหว่านไม่พอใจ โดยเฉพาะแววตาของหล่อนมันละโมบมากจนเธอขุ่นเคือง
แม้เธอจะเชื่อเฉียวเหลียนเฉิง แต่ก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี
และรู้สึกไม่อยากจะคุยกับเขาเท่าไหร่
“นายเพิ่งฟื้นอาการยังไม่ทรงตัว ฉันว่านายพักผ่อนก่อนดีกว่า”
เฉียวเหลียนเฉิงหน้าเครียด “ทำไมต้องพักผ่อน? ผมนอนมาหลายวันแล้ว นอนจนจะโง่อยู่แล้ว!”
เจียงหว่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงเมินเฉย “เดิมทีนายก็ไม่ได้ฉลาดเท่าไหร่นักหรอก แต่การเป็นคนโง่ก็ไม่แย่ เพราะหน้าหล่อ ๆ ของนายมันดึงดูดพวกแมลงเข้ามาหามากพอแล้ว”
“ถ้าฉันรู้ว่าจะเป็นอย่างนี้ ฉันจะไม่คลุมหัวให้นายหรอก!”
หากใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนมากมาย เธอก็อยากจะรู้นักว่า เขาจะล่อพวกแมลงมาอีกไหม!
เฮ้อ…ถ้าผู้ชายคนนี้ไม่หล่อหรือสะดุดตาก็คงดี แต่นี่ดันหล่อระเบิด มันเลยทำให้เธอรำคาญ!
เจียงหว่านอารมณ์เสีย เลยอยากจะออกไปเดินเล่นสักหน่อย อีกอย่างเธอรู้สึกปวดท้อง และไม่ค่อยสบายตัว
แม้จะรู้สึกแปลก ๆ แต่ก็คุ้นเคย
แต่ที่เธอแปลกใจเพราะเธอไม่เคยปวดท้องเลยตั้งแต่ข้ามเวลามา ถึงจะอ้วนแต่เธอก็ยังแข็งแรงดี!
และที่เธอคุ้นเคยกับความรู้สึกนี้ เพราะชาติก่อนเธอเองก็เป็นผู้หญิง ไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่คุ้นเคยกับมัน!
เจ้าของร่างกายเดิมนี้มีประจำเดือนไม่ปกติ และมันจะมาแค่ปีละครั้ง
ดังนั้นนี่อาจเป็นครั้งแรกที่เจียงหว่านจะมีประจำเดือนหลังจากกลับมาเกิดใหม่
เจียงหว่านดุชายหนุ่มเสียงหนัก “นายพักผ่อนซะ อย่าดื้อ!”
เฉียวเหลียนเฉิงยังไม่ยอมแพ้ คว้าข้อมือเจียงหว่านเอาไว้อย่างเอาแต่ใจ
เขากลัวว่าเจียงหว่านจะไม่กลับมาอีกเพราะโกรธเขาเรื่องก่อนหน้านี้
เจียงหว่านทำได้เพียงกล่าวโน้มน้าวอย่างอดทน “ฉันบอกว่า… ถ้านายจัดการกับเจ้าสาวที่ครอบครัวหามาให้เรียบร้อยแล้ว เราจะทำตามที่ตกลงกันไว้ เข้าใจไหมเนี่ย!”
เฉียวเหลียนเฉิงยังไม่ยอมปล่อย “คุณอย่าไปได้ไหม ผมยังไม่ง่วง ผมอยากคุยกับคุณ”
ตอนนี้ท้องของเธอเริ่มปวดร้าว เธอมองข้อมือตัวเองพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิด
“แต่ฉันไม่อยากคุย ปล่อยได้แล้ว!”
เฉียวเหลียนเฉิงได้ยินอย่างนั้นก็ยิ่งคิดว่าเจียงหว่านโกรธมาก จึงยิ่งไม่กล้าปล่อยมือ เพราะถ้าปล่อย เธอก็คงจากไป และไม่กลับมาอีกแน่
ดังนั้น เขาจะไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาด
ยิ่งอาการปวดท้องหนักมากขึ้น เจียงหว่านยิ่งหงุดหงิด เธอพยายามแงะมือของชายหนุ่มออก
“ปล่อยเดี๋ยวนี้ อย่าทำตัวน่ารำคาญได้ไหม? ฉันพานายออกจากป่ามาแล้ว ทำไมถึงยังเกาะติดฉันแบบนี้อีกฮะ!”
แน่นอนว่าทุกครั้งที่ผู้หญิงมีประจำเดือน เธอจะหงุดหงิด อารมณ์เสีย มันเป็นเรื่องที่ไร้เหตุผล และเธอไม่สามารถควบคุมได้
ยิ่งไปกว่านั้น ประจำเดือนของเธอที่ไม่มีลาดเลามาเกือบปี เมื่อมันกำลังจะปะทุออกมา ความหงุดหงิดก็ยิ่งทวีคูณ
น้ำเสียงของหญิงสาวเต็มไปด้วยอารมณ์ความโกรธ และยิ่งรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้เฉียวเหลียนเฉิงคิดว่าเจียงหว่านโกรธตนมาก และคงจะถูกทิ้งก็คราวนี้
ขณะนี้ เฉียวเหลียนเฉิงก็อดจะนึกถึงตัวเอกในนิยายของเจียงหว่านไม่ได้ ตัวเอกชายนอกใจ ไปมีผู้หญิงคนอื่น ฝ่ายตัวเอกหญิงพอทราบเรื่องก็จากไปโดยไม่หันกลับมาอีกเลย ตัวเอกชายเฝ้าออกตามหาภรรยา แต่แล้วก็ได้พบเธอที่โรงเผาศพ!
เวลานี้เขาจึงกระชับข้อมือเจียงหว่านแน่นขึ้น ในแววตาเต็มไปด้วยความกังวล
ขณะทั้งสองกำลังฉุดรั้งกันอยู่อย่างนั้น…
พรวด!
ภูเขาไฟลูกเล็กของเจียงหว่านปะทุออก!
ร่างกายของเธอสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด
เฉียวเหลียนเฉิงยังไม่สังเกตเห็น เขาจับมือเจียงหว่านไม่ปล่อย พร้อมกล่าวแก้ตัว
“หว่านหว่านเชื่อผมเถอะนะ ก่อนเราแต่งงานกัน ผมก็ไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนเลย และไม่เคยจับมือผู้หญิงด้วยซ้ำ คุณคือผู้หญิงคนเดียวในชีวิตผม!”
“เพราะฉะนั้นคุณอย่าออกไปเลยนะ คุณ…”
เวลานี้เขาเห็นว่าเจียงหว่านยืนนิ่ง ใบหน้าซีดเผือด เธอกำลังก้มมองหว่างขาของตัวเอง
เฉียวเหลียนเฉิงเลื่อนสายตามองตาม เขาตกตะลึง เมื่อเห็นเลือดสองสายไหลอาบขาของเจียงหว่าน…
ปึง!
เจียงหว่านล้มลง!
