บทที่ 167 ในที่สุดเขาก็ฟื้นแล้ว!
“ผมยืนยัน!” แม้เสียงนี้จะไม่ดังมาก แต่กลับทำให้คนทั้งหมดรู้สึกว่าตัวเองหูหนวกได้
ทุกคนหันไปมองเฉียวเหลียนเฉิงที่นอนอยู่บนเตียงอย่างพร้อมเพรียง
ตอนนี้เขาลืมตาขึ้นมาแล้ว แม้ใบหน้าหล่อเหลาจะยังคงซีดเซียว
ทว่าบนใบหน้าที่ดูอ่อนแรงนั้น แววตาของเขากลับสดใสราวกับดวงดาว
ทุกคนเงียบงัน และเป็นไป๋อวี้ซิ่วที่ร้องเรียกด้วยความดีใจ
“พี่เหลียนเฉิง พี่ตื่นแล้ว!”
เฉียวเหลียนเฉิงไม่สนใจผู้หญิงคนนั้น แต่หันมองเจียงหว่าน “ที่รัก”
เขาไม่ได้ตำหนิอะไรเธอเลย เพียงร้องเรียกเจียงหว่านด้วยน้ำเสียงโหยหา
นี่คือคำอธิบายทุกสิ่ง
และเป็นสิ่งพิสูจน์ตัวตนของเจียงหว่าน!
เฉียวเหลียนเย่ร้องตะโกน “พี่ พี่จะแต่งงานกับผู้หญิงแบบนี้ไม่ได้นะ เมียของพี่คือไป๋อวี้ซิ่วที่แม่ของเราเลือก”
เฉียวเหลียนเฉิงหันมองน้องชายอย่างเย็นชา จนเฉียวเหลียนเย่ตกตะลึงไม่กล้าพูดต่อ
แน่นอนว่าบุคคลที่เขาหวาดกลัวมากที่สุดในครอบครัวคือเฉียวเหลียนเฉิง เขาหวาดกลัวพี่ชายมากกว่าแม่ด้วยซ้ำ
เฉียวเหลียนเฉิงก็หันมองหลี่หงเหมยกับไป๋อวี้ซิ่ว แต่ก็ไม่คิดสนใจพูดอะไรกับสองคนนั้น!
และหันกลับไปหาเจียงหว่านอีกครั้ง
“ที่รัก คุณทำถูกแล้ว”
เจียงหว่านถามเขาด้วยความสงสัย “นายตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เธอไม่คาดคิดเลยว่าเฉียวเหลียนเฉิงจะตื่นขึ้นมาได้พอดิบพอดีขนาดนี้
เฉียวเหลียนเฉิงรู้ดีว่า ปิดบังเธอไม่ได้ จึงตอบเสียงแผ่ว “ผมรู้สึกตัวอยู่ตลอดเวลา แต่ผมพูดไม่ได้ ลืมตาไม่ขึ้น เหมือนถูกขังอยู่ในห้องเล็ก ๆ”
“ผมได้ยินทุกอย่างที่คุณพูด แต่ผมออกจากห้องเล็ก ๆ นั่นเพื่อมาตอบคำถามคุณไม่ได้”
เจียงหว่านมองเขาด้วยแววตาครุ่นคิด และยังเฝ้ารอคำพูดของเขา
เฉียวเหลียนเฉิงถอนหายใจ “หลังจากไป๋อวี้ซิ่วเข้ามา และบอกคุณว่าเธอคือภรรยาของผม… ตอนนั้นแหละที่ผมตื่น”
“ผมกลัวว่าคุณจะเชื่อเธอ และหย่ากับผม”
เจียงหว่านหัวเราะ ความเครียดที่ผ่านมาหายไปหมดแล้ว
“ถ้าตื่นแล้วทำไมไม่พูด! แกล้งฉันมันสนุกนักเหรอฮะ?”
เจียงหว่านตะคอกออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความโมโห
เฉียวเหลียนเฉิงส่ายศีรษะ “ไม่ใช่นะ พ่อผมสั่งไว้ว่า ให้ดูแลน้องชายกับน้องสาวให้ดี ถ้าพวกเขาไม่เชื่อฟังก็ตีเขาได้”
“ผมเองก็รู้สึกอึดอัดกับเรื่องนี้มาก แต่ในฐานะที่คุณเป็นพี่สะใภ้ คุณสามารถสั่งสอนน้องเขยได้ นั่นถูกต้องอยู่แล้ว!”
“เพราะผมไม่สามารถสั่งสอนเจ้ารองได้ เลยอยากให้คุณช่วยจัดการ”
ประโยคนี้ทำหลี่หงเหมยกับอีกสองคนอับอาย
เฉียวเหลียนเย่ตะโกนต่อว่าเฉียวเหลียนเฉิงทันที
“พี่ใหญ่ นี่พี่อยากให้ผู้หญิงคนนี้ตีผมเหรอ!”
เฉียวเหลียนเฉิงตอบกลับอย่างไม่พอใจ “เธอคือพี่สะใภ้ของนาย ให้ความเคารพเธอหน่อย!”
เฉียวเหลียนเย่ตอบกลับทันควัน “ผมไม่ทำ!”
เฉียวเหลียนเฉิงตะคอก “งั้นนายจะได้เจอบทเรียนจากทั้งฉันและเธอแน่!”
เฉียวเหลียนเย่ที่ได้ยินก็แทบจะร้องไห้ออกมา
เขาหันมองแม่ด้วยใบหน้าหดหู่ แต่เห็นว่าหลี่หงเหมยก็หวาดกลัวเช่นกัน จึงต้องยอมแพ้อย่างช่วยไม่ได้
“พี่ใหญ่ แล้วจะทำยังไงกับไป๋อวี้ซิ่วล่ะ? เธอคือภรรยาของพี่เหมือนกัน แม่ไปขอเธอแต่งงาน และจัดเลี้ยงเหล้าให้กับคนในหมู่บ้านไปแล้ว ผมเองก็เข้าร่วมพิธีในนามของพี่ พี่ต้องรับผิดชอบนะ!”
“มีคนตั้งหลายคนมาเป็นพยานงานของพี่ พี่จะปฏิเสธเธอไม่ได้นะ!”
เฉียวเหลียนเฉิงเหลือบมองน้องชายด้วยแววตาไร้อารมณ์ “จดทะเบียนแล้วเหรอ?”
เฉียวเหลียนเย่ส่ายศีรษะ “ยัง ทะเบียนบ้านของพี่ไม่ได้อยู่ที่บ้าน เราเลยจดทะเบียนไม่ได้!”
เฉียวเหลียนเฉิงกล่าวต่ออย่างโกรธ ๆ “แล้วรู้ไหมว่า ทำไมทะเบียนบ้านฉันไม่ได้อยู่ที่บ้าน?”
เฉียวเหลียนเย่ขมวดคิ้วมุ่น “ก็พี่เข้ากองทัพไปแล้ว ทะเบียนบ้านของพี่ก็ต้องอยู่ที่กองทัพ ไม่ใช่ที่บ้านสิ!”
เฉียวเหลียนเฉิงตะคอกกลับ “รู้แบบนี้แล้วนายยังไม่มีสมองอีกเหรอ? ทะเบียนบ้านของฉันอยู่ในกองทัพ นั่นหมายความว่าฉันเป็นคนของกองทัพ และเป็นทหารปกป้องประเทศไม่ใช่หรือไง!”
“และทะเบียนบ้านของฉันอยู่ที่นี่ ทุกคนรู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว!”
เฉียวเหลียนเย่ตกตะลึง นี่พี่รู้วิธีพูดแบบนี้ด้วยเหรอ?
แต่ยังไงแล้วสิ่งที่เขาพูดออกมาก็สมเหตุสมผล
เฉียวเหลียนเฉิงพูดต่อ “ฉันทำงานให้กองทัพ และกองทัพให้ฉันแต่งงานกับเจียงหว่าน ฉันกับเจียงหว่านแต่งงานกันและตกหลุมรักกัน เราเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย!”
“ไม่มีใครแยกเราจากกันได้!”
“ส่วนเรื่องการแต่งงานที่พวกนายจัด นายถามความเห็นของฉันหรือยัง? แล้วที่บอกว่านายร่วมพิธีในนามของฉัน มันก็คงจะเพื่อตัวนายเองนั่นแหละ!”
“แล้วถ้านายนอนกับเจ้าสาวของฉัน งั้นเด็กที่เกิดมาจะเป็นลูกของฉันด้วยงั้นสิ!”
“อุ๊บ!” เจียงหว่านแทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่หลังได้ยินอย่างนั้น
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้ว่าเฉียวเหลียนเฉิงเองก็ปากร้ายไม่เบา
ใบหน้าของหลี่หงเหมยกับอีกสองคนต่างบิดเบี้ยว
เฉียวเหลียนเฉิงยังพูดต่อ “ถ้านายเป็นคนที่เข้าพิธีแต่งงาน นายก็คือคนที่แต่งงาน ถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น นายก็ควรรับผิดชอบด้วยตัวเอง เพราะฉันไม่ได้สั่ง!”
เฉียวเหลียนเย่รีบโต้แย้ง “แต่เราทำแบบนั้นเพื่อฉลองให้พี่…”
ก่อนเขาจะพูดจบ ไป๋อวี้ซิ่วก็ตะโกนออกมาอย่างทนไม่ไหว
“หยุด ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว!”
เธอหันมองเฉียวเหลียนเฉิงด้วยด้วยตาแดงก่ำ
“เฉียวเหลียนเฉิง พี่ทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง? พี่รู้ไหมว่าฉันรอพี่มาโดยตลอด…”
เฉียวเหลียนเฉิงกล่าวขัดจังหวะอย่างไม่ไว้หน้า “ฉันไม่ได้ชอบเธอ ก่อนที่ฉันจะเข้ากองทัพ เราเป็นเพียงเพื่อนร่วมชั้น และเพื่อนในหมู่บ้านเท่านั้น!”
“และหลังจากเข้าร่วมกองทัพทหาร ฉันก็อุทิศตัวให้กับกองทัพและประเทศชาติสุดหัวใจ”
“ไม่กี่ปีที่ผ่านมา แม่คอยถามฉันเสมอว่าฉันอยากมีภรรยาหรือเปล่า ฉันก็ตอบไปแล้วว่า ฉันจะไม่แต่งงานกับผู้หญิงในหมู่บ้านเด็ดขาด!”
“เพราะฉะนั้นวันนี้เธอจะโทษฉันไม่ได้!”
เฉียวเหลียนเฉิงพูดอย่างหนักแน่น ยิ่งทำให้หลี่หงเหมยกับคนอื่น ๆ โกรธจนหน้าแดงก่ำ
แต่เจ้ารองกับไป๋อวี้ซิ่วไม่กล้าที่จะพูดอะไร เพราะทั้งสองรู้สึกละอายใจเสียมากกว่า
ทั้งสองหันมองหลี่หงเหมย
คล้ายกับฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่หญิงชรา
หลี่หงเหมยตะคอกเสียงดัง “เจ้าใหญ่ ในเมื่อแกแต่งงานแล้ว ก็ปล่อยให้เป็นไป”
สิ้นเสียงหญิงชรา อีกสองคนด้านหลังถึงกับตกตะลึง
“แม่!”
“คุณแม่คะ!”
ไป๋อวี้ซิ่วกับเฉียวเหลียนเย่ร้องออกมาพร้อมกัน
หลี่หงเหมยหันมองทั้งสอง “ก็เรื่องมันเป็นแบบนี้แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ?! จะบังคับให้พวกเขาหย่าร้างกันเหรอ?”
“หัวหน้าของเจ้าใหญ่บอกอยู่ไม่ใช่หรือไงว่า ถ้าเราบังคับให้พวกเขาหย่า มันจะกลายเป็นว่าเราทำผิดกฎของกองทัพ!”
“พวกแกจะถูกส่งเข้าคุก และถูกจับยิงเป้านะ”
หลี่หงเหมยชี้ไปที่เจียงเฉิง เจียงเฉิงรีบโบกมือปฏิเสธ พร้อมกล่าวว่า
“ไม่ ไม่ใช่ ผมเป็นเพื่อนของเฉียวเหลียนเฉิง ไม่ใช่หัวหน้าของเขาสักหน่อย”
หลี่หงเหมยไม่สนใจ “จะอะไรก็เหมือนกันแหละ แต่นั่นคือสิ่งที่คุณพูด”
เจียงเฉิงหน้าแดงเรื่อขึ้นมา เพราะพูดไม่ออก
หลี่หงเหมยหันมองเจียงหว่าน “ถ้าเธอเป็นลูกสะใภ้ของฉัน เธอควรจะเรียกฉันว่าแม่ไม่ใช่หรือไง?”
เจียงหว่านเลิกคิ้วก่อนจะหันมองอีกฝ่าย แล้วยื่นมือออกมา “จ่ายมาสิ! อยากให้ฉันเรียกเหรอ? งั้นคุณก็ต้องจ่ายมา!”
“อะไรนะ?!” หลี่หงเหมยไม่เข้าใจ
เจียงหว่านตอบกลับ “จะให้เรียกก็ต้องมีของตอบแทน คำพูดของฉันมันมีค่า ถ้าอยากให้ฉันพูดก็จ่ายมา แต่ถ้าไม่จ่ายก็อย่าคิดฝันเลย!”
หลี่หงเหมยจ้องมองหญิงสาวอย่างโกรธเกรี้ยว “นี่ พวกคุณสองคน ฟังเธอสิ! นี่คือสิ่งที่ลูกสะใภ้ควรปฏิบัติกับแม่สามีงั้นเหรอ?”
เจียงเฉิงอยากจะไปจากที่นี่เต็มทน “เอ่อ คุณป้าครับ! ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ใช่หัวหน้า!”
“อีกอย่าง เจียงหว่านจะเรียกคุณว่าอะไรมันก็เป็นเรื่องของพวกคุณ ไม่เกี่ยวกับเรา!”
หลังพูดอย่างนั้น เขาหันมองผู้บัญชาการ และเอ่ยปากขึ้น “หัวหน้าครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะ”
พูดจบเขาก็วิ่งออกจากห้องไปทันทีโดยไม่รอคำตอบ
ผู้บัญชาการเองก็เผยสีหน้าสับสน เขาเองก็อยากตามไปด้วย แต่เวลานี้ เขาเหลือบมองขวดน้ำเกลือในมือ และรู้ว่าตนยังไม่สามารถไปไหนได้
