บทที่ 166 ทุบตีน้องเขย ดุด่าหญิงดัดจริต! เจียงหว่านโกรธเป็นไฟ
เจียงหว่านสาปแช่งออกมาทั้งที่ยังไม่หยุดมือ
“นายโตป่านนี้แต่กลับไม่เข้าใจกฎหมายบ้านเมือง กล้ายั่วยุคนอื่นโดยใช้ความป่าเถื่อนของตัวเอง ไอ้เด็กสารเลวเอ๊ย!”
“นายยุยงให้แม่ตัวเองขัดขวางการแต่งงานของพี่ชาย ทั้ง ๆ ที่พี่ชายของนายมาเป็นทหารเพราะเขามีความกตัญญู!”
“เขาเป็นพี่ชายของนายแท้ ๆ แต่นายกลับไม่เห็นว่าเขาเป็นพี่ชายแม้แต่น้อย ตั้งแต่นายเดินเข้ามานายมัวแต่คิดถึงแต่เรื่องค่าทำศพ ยังมีความเป็นคนอยู่บ้างไหม!”
“นายมันไอ้เด็กเหลือขอ ไอ้คนชั่วคนเลว คนไร้การศึกษา! ฉันจะสั่งสอนนายเอง!”
หลังกล่าวถึงตรงนี้ เธอก็หยุดมือก่อนจะนึกคิดว่าตัวเองพูดคนชั่วคนเลวกับคนเลวคนชั่วสลับกันหรือเปล่า?
แต่ช่างมันเถอะ! วันนี้เธอจะตีเด็กนี่ให้ตาย!
เจียงหว่านโกรธมาก และสิ่งอื่นใดเธอรู้สึกว่าเฉียวเหลียนเฉิงน่าสงสารเกินไป
เธอรู้ว่าความสัมพันธ์ของเฉียวเหลียนเฉิงกับครอบครัวแย่มาก แต่หลายปีที่ผ่านมา เฉียวเหลียนเฉิงก็ส่งเงินให้ครอบครัวของเขาทุกเดือน และจำนวนเงินก็ไม่ใช่น้อย ๆ
และหากมีวันหยุดยาว เขาก็จะส่งเงินเพิ่มด้วยซ้ำ
เขาต้องทำงานอย่างหนักเพื่อแลกกับเงิน
แต่กลับไม่ได้รับความห่วงใยจากแม่กับน้องชายเลยสักนิด?
ญาติแบบนี้ ไม่มีเสียยังดีกว่า!
ทั้งห้องเงียบสงัด มีแค่เสียงกรีดร้องของเฉียวเหลียนเย่กับคำดุด่าของเจียงหว่านเท่านั้น
หลี่หงเหมยหวาดกลัวว่าตัวเองจะถูกทุบตีด้วยหากเข้าไปหยุดยั้งหล่อน
ส่วนไป๋อวี้ซิ่วตกอยู่ในสภาวะสับสนและมึนงง!
ส่วนเจียงเฉิงแม้จะทำหน้าเย็นชา แต่ในแววตาเต็มไปด้วยความโล่งใจ
เขารู้สึกว่าภรรยาของเหล่าเฉียวยอดเยี่ยมจริง ๆ!
ส่วนผู้บัญชาการตกอยู่ในความหวาดกลัว ตัวเขาไม่รู้เรื่องครอบครัวของเหล่าเฉียวเลย
อย่างไรก็ตาม ท่าทางของหลี่หงเหมยและคนอื่น ๆ ภายในที่นี้ได้เปลี่ยนทัศนคติของเขาโดยสมบูรณ์
และยิ่งเห็นเจียงหว่านลงมือ แม้มันจะโหดร้าย แต่เขากลับรู้สึกยินดีอย่างบอกไม่ถูก!
แต่ยังไง เขาก็เป็นผู้บัญชาการ มันจึงไม่ค่อยดีนักหากจะยืนมองเจียงหว่านทุบตีคน โดยที่ตนไม่พูดอะไรเลย
เขาเหลือบมองขวดน้ำเกลือในมือ
อ้อ! ตอนนี้เขาเป็นมนุษย์เสาน้ำเกลือไปแล้วนี่นา เขาจะพูดอะไรได้ล่ะ!
ไม่จำเป็นต้องสนใจหรอกมั้ง!
เฉียวเหลียนเย่ถูกทุบตีจนกรีดร้องเรียกหาพ่อแม่อย่างน่าสมเพช ตอนนี้เจียงหว่านเบื่อหน่ายที่จะสั่งสอนเขาแล้ว และเธอก็เริ่มเจ็บมือด้วย
เธอหยุดมือ เพราะเกรงว่าตัวเองจะตีใครสักคนจนตายจริง ๆ และไม่ต้องการใช้ชีวิตที่เหลือในคุก!
ผิงอันเดินเข้ามาพร้อมกับยื่นแอปเปิ้ลให้เจียงหว่าน
“แม่ครับ เหนื่อยหรือยัง กินแอปเปิ้ลก่อนสิ”
เจียงหว่านรับแอปเปิ้ลมา และขณะที่กำลังจะกัด เธอก็หยุดชะงัก
เธอหันมองผิงอันด้วยดวงตาไม่อยากจะเชื่อ “เธอ เธอพูดว่าอะไรนะ?”
ผิงอันกล่าวออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย “แม่คงเหนื่อย เพราะต้องสั่งสอนคนคนนี้ กินแอปเปิ้ลสักหน่อยสิ! หูของแม่เป็นอะไรไปหรือเปล่า?”
ขณะพูด เขาก็ขยิบตาให้เจียงหว่าน
จากนั้นเด็กชายก็กล่าวกระซิบว่า
“น้าอ้วน ผมกำลังช่วยอยู่นะ ทั้งหมดเป็นการแสดง ไม่ใช่ว่าผมเลิกเกลียดคุณ แต่ยังไงคุณก็ดูดีกว่าสามคนนี้มาก อย่าคิดมากเลย”
หลังจากหายตกใจไป เจียงหว่านก็เข้าใจเรื่องราว
เธอผ่อนคลายลงก่อนจะโผกอดผิงอันไว้ แล้วหอมแก้มของเขาฟอดใหญ่!
ผิงอันทำหน้าขยะแขยง มองเธอด้วยความรังเกียจ
แต่เจียงหว่านไม่สนใจ กอดเขาไว้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย และยังหอมแก้มเขาอีกสองสามครั้งด้วย เธอยิ้มจนฟันหน้าที่หายไปเด่นหรา และยังกล่าวด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ
“ลูกชายของแม่เป็นเด็กดีจริง ๆ รู้จักห่วงใยแม่ด้วย!”
“ไม่ต้องกังวลนะลูก ไม่ว่าจะตอนไหน ลูกก็ยังเป็นคนโปรดของแม่ตลอดไป!”
จากนั้นเจียงหว่านก็ชำเลืองมองหลี่หงเหมยด้วยสายตาดูถูก!
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง
ผู้บัญชาการกับเจียงเฉิงรู้ดีว่าผิงอันไม่เคยเรียกเจียงหว่านว่า ‘แม่’ และที่เรียกว่า ‘น้าอ้วน’ ก็ถือว่าดีแล้ว
เพราะหากเด็กคนนี้ไม่พอใจ เขาจะตะโกนเรียกเธอว่า ยัยอ้วน!…
แต่ตอนนี้เขากลับเรียกเจียงหว่านว่าแม่ มันทำให้ทั้งสองรู้สึกอบอุ่นหัวใจ!
ส่วนหลี่หงเหมยและคนอื่น ๆ ตื่นตระหนก พลันร้องอุทานออกมา “อะไรนะ?! แม่เหรอ? เจ้าใหญ่เพิ่งแต่งงานโดยไม่บอกกล่าว แล้วยังแต่งงานกับคนมีลูกติดอีกงั้นเหรอ!”
เจียงเฉิงอธิบาย “พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว พ่อของผิงอันคือเฉียวเหลียนเฉิงต่างหาก!”
แน่นอนว่าประโยคนี้ถูกต้อง ผิงอันเป็นลูกของเฉียวเหลียนเฉิงจริง ๆ และถึงแม้จะเป็นลูกที่รับเลี้ยงก็ตาม แต่ก็นับว่าเป็นลูกติดของเฉียวเหลียนเฉิง!
หลี่หงเหมยและคนอื่น ๆ ยิ่งตื่นตะลึง
เฉียวเหลียนเย่ถึงกับลืมความเจ็บปวด เขาพยายามฝืนยิ้ม แล้วถาม
“หนุ่มน้อย ปีนี้เธออายุเท่าไหร่!”
ผิงอันตอบกลับอย่างไม่ลังเล “ผมอายุห้าขวบ! แม่ครับ ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงนิสัยไม่ดีเลย! เขาไม่มีมารยาทจริง ๆ ด้วย!”
“พ่อบอกผมว่าให้อยู่ห่างจากคนพวกนี้ ไม่อย่างนั้นเขาจะพาผมเสียคน!”
ขณะพูด ผิงอันไม่ลืมที่จะกอดเจียงหว่านไว้แน่น ก่อนจะหันมองเฉียวเหลียนเย่ด้วยความรังเกียจ
ห้า… ห้าขวบเหรอ!
หลี่หงเหมยตกใจ “แล้วพวกเธอแต่งงานกันเมื่อไหร่!”
ไป๋อวี้ซิ่วสับสน ก่อนจะร้องอุทานออกมา
“เขา… เขาอายุตั้งขนาดนี้ แล้วฉันเป็นตัวอะไร?”
เจียงหว่านที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะร่า ตอบกลับด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ
“จะเป็นตัวอะไร เธอก็รู้ตัวเองแล้วนี่!”
ไป๋อวี้ซิ่วคนไร้เดียงสา ตอนนี้เธอตระหนักเรื่องนี้ได้แล้ว
แน่นอนว่าเมื่อเห็นผู้หญิงในชุดขาวผอมแห้งมีแต่กระดูกตรงหน้า เจียงหว่านเองก็ไม่ค่อยพอใจนัก หล่อนเหมือนยัยดอกบัวขาวไม่มีผิด! สายตาแห่งความปรารถนาที่จ้องมองเฉียวเหลียนเฉิง ทำให้เจียงหว่านโกรธจริง ๆ!
เพียงเห็นหน้า เจียงหว่านก็ไม่พอใจ และเกลียดอีกฝ่ายโดยสัญชาตญาณแล้ว!
หย่าร้างหรือไม่เป็นเรื่องของเธอกับเฉียวเหลียนเฉิง คนอื่นจะเข้ามาสอดแทรกไม่ได้!
ไป๋ซิ่วอวี้รู้สึกโศกเศร้ามาก เธอยกมือปิดหน้า แล้วร้องไห้ “ฮือ แล้วฉันกับน้องสาวจะทำยังไง!”
เธอมาที่นี่ด้วยความตั้งใจ แต่กลับมาได้ยินว่าเฉียวเหลียนเฉิงมีภรรยาแล้ว ตอนแรกเธอยังสับสน และไม่คิดเชื่อ เพราะเธอรู้ดีว่าลูกชายคนรองของตระกูลเฉียวต้องการแต่งงานกับน้องสาวของตน
และการที่เธอให้เงินค่าสินสอดคนละห้าสิบหยวน หลี่หงเหมยก็คงไม่ยินยอมให้เจียงหว่านง่าย ๆ แน่
ดังนั้น แม้ว่าเขาจะแต่งงานแล้ว แต่หญิงชราเจ้าเล่ห์ก็จะต้องพยายามล้มเลิกการแต่งงานของทั้งสองนั้นอย่างเต็มความสามารถแน่นอน
แต่ตอนนี้ เมื่อได้ยินว่าเฉียวเหลียนเฉิงมีลูก อีกทั้งลูกชายของเขายังอายุห้าขวบแล้ว ความปรารถนาและความหวังของไป๋อวี้ซิ่วก็พังทลายลง
เธอรับได้แม้ว่าเฉียวเหลียนเฉิงจะเคยแต่งงานมาก่อน แต่เธอไม่สามารถยอมรับการเป็นแม่เลี้ยงได้ เพราะมันหมายความว่า เธอจะเป็นแม่ของเด็กที่ไหนก็ไม่รู้
ผู้คนในห้องต่างก็มีความคิดที่หลากหลายและแตกต่าง แต่มีแค่ไป๋ซิ่วอวี้ที่ร้องไห้ไม่หยุด
ไม่นานนัก เฉียวเหลียนเย่ก็ได้สติขึ้นมา เขายืนขึ้น และเดินไปหาหลี่หงเหมย
“แม่ครับ ไม่ว่ายังไงแม่ก็เป็นแม่ของพี่ แต่นี่พี่ไม่คิดจะเล่าเรื่องการแต่งงานอะไรให้พวกเรารับรู้เลย เรายอมไม่ได้นะ!”
“ใครจะรู้ว่าคนพวกนี้อาจจะจงใจหลอกลวงเราก็ได้ พวกเขาอาจจะต้องการเงินช่วยเหลือจากการทำศพของพี่ใหญ่ก็ได้!”
ดวงตาของหลี่หงเหมยสว่างวาบ เธอพยักหน้ารับทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น
“ใช่ ๆ พวกเราไม่ยอมรับเด็ดขาด!”
เจียงเฉิงที่ได้ยินก็กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง “การแต่งงานของพวกเขาได้รับการรับรองตามกฎหมายแล้ว และมีทะเบียนสมรสถูกต้อง ทะเบียนสมรสนี้กองทัพก็รับรองให้ด้วย พวกคุณจะปฏิเสธมันได้ยังไง!”
หลี่หงเหมยแสร้งทำตัวโง่เขลา “กฎหมายอะไร จดทะเบียนอะไรกัน ฉันก็แค่ชาวบ้านชนบท จะไปรู้เหรอว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร!”
เฉียวเหลียนเย่พูดต่อ “ใช่ ผมก็ไม่เข้าใจ หล่อนอาจจะเป็นแค่ผู้หญิงบนเตียง ที่รู้จักเพียงกินและนอนก็ได้!”
“ไม่ต้องพูดเรื่องกองทัพอะไรอีกแล้ว สิ่งที่เรารู้จักมีแค่คณะกรรมการหมู่บ้าน และแม้แต่หัวหน้าหมู่บ้านก็ไม่มีสิทธิ์สั่งให้ฉันแต่งงานกับใคร!”
ทั้งสองคนเข้าขากันอย่างดี
เจียงเฉิงกับผู้บัญชาการมีสีหน้ามืดครึ้ม พวกเขายึดถือและใช้เหตุผลเสมอ แต่หากอีกฝ่ายไม่เข้าใจแบบนี้ อาจเป็นเพราะสองคนนี้โง่เขลาจริง ๆ
แล้วจะทำอะไรกับพวกโง่เง่าพวกนี้ได้?
แน่นอนว่าหากต้องรับมือกับคนธรรมดาจะต้องระมัดระวังให้มาก เพราะพวกเขาเป็นทหาร ไม่สามารถทุบตีหรือดุด่าประชาชนได้!
ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความสับสน และในที่สุดก็หันมองเจียงหว่านอย่างขอความช่วยเหลือ
ดูเหมือนหนามยอกจะต้องเอาหนามบ่งเท่านั้น!
เจียงหว่านที่นั่งแทะแอปเปิ้ลอยู่บนเก้าอี้
หลังได้ยินคำพูกของสองแม่ลูก เธอก็กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แล้วต้องทำยังไงถึงจะยอมรับการแต่งงานของฉันกับเฉียวเหลียนเฉิง!”
แค่เจียงหว่านขยับ เฉียวเหลียนเย่ก็หน้าซีด รีบเข้าไปหลบด้านหลังหลี่หงเหมยทันที ทั้งยังใช้มือกุมศีรษะที่ปูดโปนเอาไว้ด้วย
หลี่หงเหมยเองก็หันมองเสาเหล็กที่อยู่ในมือของเจียงหว่าน เธอยังรู้สึกปวดแสบปวดร้อนที่ก้นไม่หาย แต่ก็ยังตะโกนออกมาอย่างมั่นใจ
“ก็แค่ให้เฉียวเหลียนเฉิงตื่นขึ้นมา และยอมรับกับพวกเราว่าเขาแต่งงานแล้ว นั่นแหละถึงจะพิสูจน์ว่าเธอคือภรรยาของเขา!”
เจียงหว่านจ้องมองพวกเขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ในตาของเธอเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด!
เจียงเฉิงกับผู้บัญชาการเองก็โมโหไม่แพ้กัน แม้แต่ผิงอันก็ยังกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ สายตาจับจ้องคนพวกนี้อย่างรังเกียจ
“อ่า เอาล่ะ! ดูเหมือนว่าพวกคุณคิดรนหาที่ตายกันจริง ๆ!”
เจียงหว่านเย้ยหยัน และเน้นหนักในคำว่า ‘รนหาที่ตาย’
เธอโยนแอปเปิ้ลในมือทิ้ง ก่อนจะคว้าเสาเหล็กมาไว้ในมืออีกครั้ง คิดจะทุบตีพวกเขาอีกสักหน่อย!
ทันใดนั้น เสียงแหบแห้ง แต่หนักแน่น ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน
“ผมยืนยัน!”
