บทที่ 165 หากในยุคก่อนคงถือว่าเป็นนางสนม แต่เวลานี้เป็นเพียงการมั่วผู้ชาย
เฉียวเหลียนเย่มักทำตัวเป็นอันธพาลในหมู่บ้านอยู่เสมอ เขาจะออกไปทำงานพร้อมกับจอบในทุกเช้า แต่หลังจากขุดไปสักพัก ก็จะมองหาที่นอน
จนถึงตอนนี้ที่ดินในหมู่บ้านยังไม่ถูกแบ่ง ทุกอย่างจึงถูกรวมไว้เป็นของส่วนกลาง
ชายหนุ่มจึงค่อนข้างเกียจคร้านที่จะทำงาน
และขณะนี้เขาไม่คิดเลยว่าตนจะถูกเจียงหว่านตีด้วยเสาเหล็กแขวนถุงน้ำเกลือ
เมื่อรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะตีเขาจริง ๆ มันก็สายไปแล้วที่จะหนี
ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังพยายามกระโดดหลบพร้อมร้องตะโกน
ไม่รู้ว่าเจียงหว่านพลาดเป้า หรือเพราะเขาสามารถหลบได้กันแน่ เสาเหล็กจึงพลาดไปอีกทาง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังกระแทกโดนก้นของเขา
“โอ๊ย…นังอ้วน! ทำอะไรเนี่ย!”
เฉียวเหลียนเย่ร้องจ้า
ส่วนเจียงหว่านไม่พูดไม่จา ยกเสาเหล็กขึ้นแล้วตีต่อ!
เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเฉียวเหลียนเฉิงถึงมีน้องชายที่น่าขยะแขยงแบบนี้ได้ ถ้าการฆ่าคนไม่ผิดกฎหมาย เธอก็อยากจะฆ่าหมอนี่จริง ๆ!
แต่แม้ว่าจะฆ่าเขาไม่ได้ เธอก็สามารถถลกหนังเขาออกได้ เพื่อระบายความโกรธให้เฉียวเหลียนเฉิง!
เฉียวเหลียนเย่เห็นว่าเจียงหว่านไม่ยอมหยุด เขาก็พยายามกระโดดหลบไปเรื่อย ๆ
เขาพยายามจะหนีออกประตูไป เพราะห้องนี้ไม่ได้กว้างขวางมากนัก จึงไม่มีที่ให้เขาซ่อนเลย
และไม่ใช่ว่าไม่อยากตอบโต้ แต่เจียงหว่านบึกบึนน่ากลัวเสียขนาดนั้น เขาเคยคว้าเสาที่ทุบตีลงมาเอาไว้ได้ แต่ด้วยแรงของเจียงหว่าน มือเฉียวเหลียนเย่ก็ชาดิก และนิ้วยังปวดมากด้วย
อีกอย่างเสาเหล็กนี้หยาวมาก ไม่สามารถเข้าถึงตัวหญิงอ้วนได้ เขาจึงไม่เหลือทางเลือกอีกแล้ว ต้องหนีอย่างเดียว!
เฉียวเหลียนเย่หมายจะวิ่งหนีออกประตูไป
ตอนนั้นเอง เจียงเฉิงที่อยู่ไม่ไกลจากประตูนักก็ตะโกนขึ้น
“ที่นี่โรงพยาบาล คุณจะตีคนแบบนี้ไม่ได้! มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!”
ขณะพูด เขาก็ถอยหลังหนีทำทีหวาดกลัว จนกระทั่งถอยไปถึงประตูห้อง แล้วจึงใช้ร่างกายขวางกั้นประตูเอาไว้
ไม่มีใครสามารถออกไปไหนได้ทั้งนั้น
เฉียวเหลียนเย่ที่วิ่งไปที่ประตู พยายามดึงเจียงเฉิงหลบไปให้พ้นทาง
แต่เจียงเฉิงจ้องมองเขาด้วยแววตาความดุร้าย ทำให้เฉียวเหลียนเย่สั่นสะท้านไปทั้งตัว
และเมื่อเห็นว่าเสาเหล็กกำลังจะฟาดลงมาอีกครั้ง เขาก็ปล่อยมือ และเริ่มวิ่งหนีไปรอบ ๆ ห้องอีกครั้ง
เจียงเฉิงยังคงขวางอยู่ตรงประตู เฝ้ารับชมสถานการณ์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ส่วนผู้บัญชาการกลายที่กลายเป็นเสาแขวนขวดน้ำเกลือของเฉียวเหลียนเฉิงไปแล้ว ก็ได้แต่มองดูการกระทำของเจียงเฉิง และคิดว่า
‘บ้าจริง! ไปยืนขวางประตูแบบนั้น แล้วยังขู่เขาอีกเหรอ? ฮึ่ม ทำได้ดีมาก!’
ห้องนี้เป็นห้องคู่ มีพื้นที่กว้างสามสิบตารางเมตร
เสาในมือของเจียงหว่านก็ค่อนข้างยาว เธอทุบตีเขาในแนวทแยงมุมก็ถึงตัวแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้คิดจะวิ่งไล่กับเฉียวเหลียนเย่อย่างจริงจังนัก
บางครั้งเธอแค่ก้าวออกไปสองก้าว กระทืบเท้าและตะโกนขู่แทน เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะวิ่งหนีไม่ทัน!
เฉียวเหลียนเย่วิ่งเป็นครึ่งวงกลม หลี่หงเหมยที่เห็นอย่างนั้นยิ่งตื่นตระหนก แววตาของเธอเผยความโกรธเกรี้ยวออกมา ในใจนึกสงสารลูกชาย เลยวิ่งเข้ามาหยุดอีกฝ่ายไว้
“ทำบ้าอะไรฮะ ทำไมต้องมาตีลูกชายของฉันด้วย? เธอเป็นพยาบาลนะ กล้าทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง?”
เจียงหว่านไม่สนใจ วิ่งไล่ตามเฉียวเหลียนเย่ ก่อนลงมือทุบตีอีกครั้ง
หลี่หงเหมยในตอนนี้กลายเป็นอากาศธาตุ
เธอจึงหันไปมองเจียงเฉิงราวขอความช่วยเหลือ “พยาบาลในโรงพยาบาลของพวกคุณกำลังไล่ตีคนแบบนี้ แต่คุณเป็นทหารกลับเพิกเฉย? เห็นนี่เป็นเรื่องปกติไปแล้วเหรอ?”
เจียงเฉิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เธอคนนี้คือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเฉียวเหลียนเฉิง และได้รับการรับรองทะเบียนสมรสแล้ว แน่นอนว่าเธอได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย!”
“และเรื่องนี้เป็นความขัดแย้งในครอบครัว เราไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้”
หลี่หงเหมยคล้ายกับถูกสายฟ้าฟาด
เฉียวเหลียนเย่ยังคงวิ่งไปรอบ ๆ และสิ่งเดียวที่นึกคิดคือ เขาจะหลบหนีออกจากที่นี่ได้ยังไง และเขาเองก็ได้ยินคำพูดของเจียงเฉิง แต่ไม่ได้ใส่ใจนัก
แต่ไป๋อวี้ซิ่วเข้าใจทุกอย่าง
ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน หันมองเจียงเฉิงด้วยความไม่เชื่อในแววตา
“คุณพูดอะไร? เธอเป็นภรรยาของเฉียวเหลียนเฉิงงั้นเหรอ? แล้วฉันล่ะ?”
เจียงเฉิงกางมือออกพลางยักไหล่ เพื่อบอกว่าเขาไม่รู้เรื่อง
เจียงหว่านที่เหนื่อยแล้ว จึงหยุดไล่ตีเฉียวเหลียนเย่ แล้วยืนค้ำเอวตะโกนใส่ไป๋อวี้ซิ่ว
“จะเป็นอะไรได้อีก ถ้าอยู่ในยุคโบราณ เธอก็เป็นแค่นางสนมที่ไม่มีอำนาจจะทำอะไร”
“แต่น่าเสียดายที่เราอยู่ในยุคผัวเดียวเมียเดียว”
“ถ้าให้ตอบตรง ๆ คนที่เข้ามาแทรกแซงความสัมพันธ์ของคนอื่นเรียกได้แค่ว่าเป็น ‘มือที่สาม’ โดยมีแม่สามีกับน้องเขยช่วยเหลือ”
“อะฮ่า ครอบครัวสมรู้ร่วมคิดกันหารองเท้าขาด ๆ*[1]ให้ลูกชายคนโต นี่เป็นเรื่องไร้สาระที่สุดที่ฉันเคยได้ยินมาเลย ฮ่าฮ่า!”
เจียงหว่านกล่าวขณะที่นึกบางอย่างขึ้นมาได้
“เอ ดูเหมือนว่าในสมัยโบราณ คนพวกนั้นจะถูกเรียกว่า แม่เล้ากับพวกเต่านี่นา!”
“เอาล่ะ! ฉันจะพูดให้ชัดกว่านี้แล้วกัน พวกคุณทั้งหมดต้องขึ้นศาลทหาร และต้องถูกยิงเป้า เพราะพยายามทำลายชีวิตคู่ของทหาร!”
คำพูดของเจียงหว่านรุนแรงมาก หลี่หงเหมยถึงกับหน้าซีดเผือด!
โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย มันเหมือนค้อนขนาดใหญ่ที่ทุบลงบนศีรษะของไป๋อวี้ซิ่วอย่างรุนแรง
ใบหน้าของเธอซีดเซียว ทรุดลงกับพื้น
เห็นท่าทางของทั้งสามแล้ว เจียงหว่านก็รู้สึกสะใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ใบหน้าของเธอยังอัดแน่นด้วยความเหยียดหยาม!
เฉียวเหลียนเย่หันมองเจียงหว่านอย่างสับสน “นี่รสนิยมของพี่ชายฉันแย่ขนาดนี้เชียวเหรอ? แม้แต่ผู้หญิงอ้วน ๆ อย่างเธอก็เป็นเมียของเขาได้ เขาชอบอะไรในตัวเธอกัน? ความอ้วนแบบนี้เนี่ยนะ? ไม่มีทาง!!!”
“เรื่องนี้ต้องมีอะไรเข้าใจผิดแน่ ๆ ถ้าเธอกับพี่ชายฉันเป็นสามีภรรยากัน อย่างนั้นพี่สะใภ้อวี้ซิ่วก็จะไม่ได้แต่งงานกับพี่ชายฉันน่ะสิ แล้วการแต่งงานของฉันกับอวี้หลันล่ะ!”
“ไม่! ไม่ได้! ถึงเธอจะแต่งงานกับพี่แล้ว เธอก็ต้องหย่ากับเขา เพราะการแต่งงานของลูกจะต้องเกิดขึ้นตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อแม่เท่านั้น ไม่ใช่สิ่งที่พี่จะตัดสินใจเองได้!”
ก่อนที่เขาจะพูดต่อได้มากกว่านี้ เจียงหว่านก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา และกระแทกเสาลงพื้น
“ถ้าพูดไร้สาระออกมาอีกคำ ฉันจะตีนายให้ตาย!”
“ทำไมพ่อของนายถึงสร้างเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้นะ? ถ้าฉันเป็นเขา คงคิดอยากโยนนายทิ้งน้ำ แล้วหาคางคกมาเลี้ยงแทนแล้ว!”
เฉียวเหลียนเย่ที่ได้ยินอย่างนั้นก็ร้องตะโกน ก่อนจะเริ่มวิ่งหนีอีกครั้ง
“โอ๊ย ๆ นังอ้วน! นังบ้า! แกคิดจะฆ่าฉันจริง ๆ หรือไง? แล้วนิสัยแบบนี้น่ะเหรอจะเข้ามาในตระกูลเฉียว? ฝันไปหรือเปล่า!”
เจียงหว่านไม่พูดตอบโต้ เวลานี้เสียงดูถูกเหยียดหยามเหล่านั้น กลายเป็นแรงขับเคลื่อนให้เธอลงมือรุนแรงมากขึ้น
หลี่หงเหมยรีบเข้ามาขวาง เพราะทุกครั้งที่เสาฟาดลงบนร่างกายลูกชาย ในใจของเธอคล้ายจะแตกสลายไปด้วย
เวลานี้เฉียวเหลียนเย่หลบอยู่ด้านหลังแม่ ใช้แม่เป็นโล่กำบังเสาที่กำลังฟาดลงมา
เจียงหว่านไม่สนใจทั้งนั้นว่าใครจะรับแรงกระแทกนี้ หญิงชราคนนี้เองก็น่าขยะแขยงมากไม่ต่างกัน หล่อนไม่แม้แต่จะเหลือบมองเฉียวเหลียนเฉิงด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้กลับวิ่งเข้ามาปกป้องลูกชายอีกคน จิตใจของผู้หญิงคนนี้ทำด้วยอะไร!
เจียงหว่านรู้สึกได้ทันทีว่า เฉียวเหลียนเฉิงคงต้องเผชิญหน้ากับความคับข้องใจมากมายในบ้านมาตลอดหลายปี!
เขาเป็นคนดี! แต่ผู้หญิงคนนี้กล้ามากที่จะข่มเหงเขา…
ไม่สำคัญว่าเจียงหว่านกับเฉียวเหลียนเฉิงจะหย่ากันหรือไม่ อย่างน้อยเวลานี้เขาคือสามีของเธอ และเธอไม่มีข้อดีอื่นอีกแล้วนอกจากการใช้กำลังปกป้องเขา!
ใครกล้าที่จะรังแกคนของเธอ มันต้องตาย!
เสาเหล็กในมือของเจียงหว่านหันกลับมา มุ่งเป้าไปทางเฉียวเหลียนเย่ แต่ตอนนี้มันถูกหักเหไปทางหลี่หงเหมยแล้ว
หลี่หงเหมยคิดว่าเจียงหว่านคงไม่กล้าทำร้ายแม่สามีตัวเองแน่นอน
แต่เหมือนเธอจะคิดผิด เสาเหล็กนั้นพุ่งมาทางเธออย่างไม่ลังเล
“โอ๊ย!” หญิงชราร้องลั่น
เฉียวเหลียนเย่ตื่นตระหนกทันที “นังสารเลว! แกกล้าตีแม่สามีของตัวเองเหรอ!”
เจียงหว่านจ้องมองทั้งสองคนด้วยสายตาเกรี้ยวกราด “ฉันน่ะเหรอทุบตีแม่สามีของตัวเอง? ฉันกำลังทุบตีนายต่างหาก น้องเขยที่ไม่เชื่อฟังอย่างนายจะต้องถูกสั่งสอน!”
“พี่สะใภ้ก็เปรียบเสมือนแม่ ฉันเองก็เป็นแม่ของนายเหมือนกัน และฉันจะสั่งสอนนายเอง”
“สำหรับหล่อนมันเป็นเพียงอุบัติเหตุ ใครใช้ให้กระโดดเข้ามาสอดล่ะ? เสาเหล็กนี่ไม่มีตาสักหน่อย!”
เฉียวเหลียนเย่ตะโกนลั่น “แล้วเธอมาทุบตีฉันได้ยังไง นังสารเลว พี่ฉันตาบอดจริง ๆ ที่แต่งงานกับเธอ!”
“ฉันจะบอกอะไรให้ ฉันไม่สนหรอกว่าพวกเธอแต่งงานกันไหม สุดท้ายถ้าแม่กับฉันไม่ยอมรับ อย่างเธอก็ไม่มีทางได้เข้ามาเป็นหนึ่งคนของรอบครัวเราหรอก!”
เจียงหว่านกลอกตา ก่อนจะใช้เสาเหล็กทุบลงไป “ไอ้น้องเขยเหลือขอ วันนี้ฉันจะสั่งสอนนายเอง!”
พูดจบ เธอใช้เสาเหล็กนี้ทุบตีอีกฝ่ายอยู่หลายที และยังสั่งสอนไม่หยุด
“การคลุมถุงชนแต่งงานโดยพ่อแม่เป็นเรื่องโบราณมากแล้ว และเป็นผลผลิตของระบบศักดินา!”
“นี่มันยุคสมัยใหม่แล้ว เป็นยุคของสังคมนิยม ยุคแห่งความเสรี ลูกสามารถรับฟังข้อเสนอของพ่อแม่ในเรื่องการแต่งงานได้ แต่ไม่จำเป็นต้องได้รับความยินยอมหากจะแต่งงานกับใครสักคน!”
“พี่ชายของนายกับฉันได้รับการรับรองจากทางการเรียบร้อยแล้ว และเราสองคนมีทะเบียนสมรส!”
“และนี่คือการรับรองทางกฎหมาย!”
“แต่นายกลับพูดออกมาว่าไม่ยอมรับ? เหอะ! ไร้สาระ! อย่างนายจะมายิ่งใหญ่กว่ากฎหมายได้ยังไง?”
“แล้วการสั่งให้ฉันหย่ากับพี่ชายของนายน่ะหมายความว่ายังไง? มันแทรกแซงครอบครัวคนอื่นชัด ๆ พวกนายจะถูกจับขึ้นศาลทหาร”
“ถึงเวลานั้น ก็หยุดเจ้ากี้เจ้าการชีวิตพี่ชายของนายซะ เพราะพวกนาย แม่นาย และพี่สะใภ้ของนายจะถูกตัดสินโดยศาลทหาร ถึงไม่ถูกยิงเป้า แต่ก็ต้องติดคุกแน่นอน!”
“ฉันพูดตามตรง นายมันก็แค่ลูกล้างผลาญ สิ่งนี้นี่แหละที่ทำลายครอบครัวของเฉียวเหลียนเฉิง!”
หลังเจียงหว่านพูดจบ ไม่ใช่แค่หลี่หงเหมยที่ตกตะลึง แต่ไป๋อวี้ซิ่วเองก็ตกตะลึงเช่นกัน
ขณะนี้เธอเข้าใจแล้วว่าความฝันทั้งหมดของเธอพังทลายสิ้นแล้ว และเป็นเจียงหว่านที่ฉกฉวยทุกอย่างไป!
ร่างกายของหญิงสาวสั่นสะท้านก่อนจะทรุดตัวลงบนพื้นด้วยความสับสน
เฉียวเหลียนเย่เองก็สับสนเช่นกัน เขาหันกลับมาคิดจะตอบโต้ แต่ผิงอันกลับเดินเข้ามาขวาง
เด็กชายเหยียดขาออก!
ตู้ม!
โอ๊ยยย
เฉียวเหลียนเย่สะดุดขาผิงอัน ล้มลงกับพื้นในทันที
เจียงหว่านฉวยโอกาสนี้กระชับเสาเหล็กในมือ เธอวิ่งเข้าไป และใช้เสาเหล็กกดร่างของชายหนุ่มเอาไว้ ก่อนจะรัวหมัดไม่ยั้งด้วยความโกรธ
*[1]รองเท้าขาด ๆ ตามบริบทหมายถึง ผู้หญิงมั่วผู้ชาย (เป็นคำแสลง) ถ้าใช้กับผู้ชาย ก็จะหมายถึง ผู้ชายที่มั่วผู้หญิง ขึ้นอยู่กับบริบท
