บทที่ 16 การยั่วยุของเจียงหว่าน “ถ้ากล้าก็เข้ามา!”
เจียงหว่านถอนหายใจด้วยความโล่งอก หันศีรษะไปหาพี่ทหารเฝ้าประตู ที่กำลังจ้องมองมาเธอด้วยความสงสัย
เจียงหว่านยิ้มอย่างเขินอาย ก่อนจะหันหลังกลับและวิ่งหนีไป
ตอนนี้เธอคงไม่สามารถไปในเมืองได้ คิด ๆ แล้ว เจ้าของร่างเดิมเป็นหนี้โรงพนันมากกว่าหนึ่งร้อยหยวน ทั้งยังคิดจะขายเด็กเพื่อชำระหนี้ด้วย
แต่โรงพนันไม่กล้ารับเด็กที่นำมาจากบ้านของเจ้าของร่างเดิม
เด็กจึงถูกพากลับมา จึงยังติดเงินอยู่!
ทุกวันนี้ เงินทุกหยวนล้วนมีค่า ซึ่งเงินมากกว่าหนึ่งร้อยหยวนนั้นเกือบจะเท่าเงินเดือนครึ่งปีของแรงงานข้ามชาติที่ทำงานเต็มเวลา
แล้วโรงพนันจะยอมปล่อยไปได้ยังไง!
ช่างเถอะ กลับไปก่อน ไว้อีก 2-3 วันค่อยรอให้ไม่มีใครมาขวางประตูค่อยว่ากัน
เจียงหว่านกลับไปอย่างหดหู่ใจ รู้สึกอึดอัดราวกับถูกขังด้วยก้อนสำลี
เมื่อกลับถึงบ้าน เธอก็ต้องประหลาดใจที่เห็นผิงอันกำลังจริงจังกับการเขียน
“เฮ้ เธอไม่ได้ไปเล่นกับน้าเจียงเสวี่ยของเธอเหรอ?”
เด็กคนนี้มักจะฉวยโอกาสไปพบเจียงเสวี่ยตลอด มันจึงหายากมากที่วันนี้อีกฝ่ายไม่อาศัยช่วงไม่มีใครเฝ้าออกไปข้างนอก
ผิงอันเหลือบมองเธอ และพูดอย่างเย็นชาด้วยความดูถูกเหยียดหยาม “ฉันยังต้องทำการบ้าน ใครจะเป็นเหมือนเธอที่ไม่มีอะไรทำก็ไปโรงพนันล่ะ”
พูดจบ เขาถามด้วยความสงสัย “เธอไม่ไปโรงพนันเหรอ ทำไมกลับมาเร็วจัง”
“อ้อ เข้าใจแล้ว เธอเป็นหนี้ เลยกลัวว่าจะมีคนมาทวงหนี้สินะ”
เจียงหว่านกัดฟันด้วยความโกรธ เจ้าเด็กบ้านี้รู้ทุกอย่างจริง ๆ
แม้ว่าจะรู้สึกผิด แต่เธอก็ยังปกป้องตัวเอง
“ฉันไม่ได้ไปโรงพนัน ฉันจะไปดูแปลงผักต่างหาก”
ผิงอันแค่นเสียงอย่างดูถูก ก่อนก้มศีรษะเขียนต่อไป
ส่วนเจียงหว่านทำความสะอาดบ้านเสร็จก็เตรียมจะไปเยี่ยมแปลงผักตามที่พูด
แต่ผิงอันกลับเงยหน้ามองและพูดขึ้นมาซะก่อน “นี่!”
เจียงหว่านทำเป็นไม่สนใจ
ผิงอันร้องเรียกอีกครั้ง “ยัยอ้วน ฉันกำลังพูดกับเธออยู่นะ!”
เจียงหว่านหันมามองเขา “เธอกำลังพูดกับฉัน?”
ผิงอันตะคอกอย่างเย็นชา “ไร้สาระ ห้องนี้มีแค่สองคน ไม่คุยกับเธอ แล้วฉันกำลังคุยกับใคร?”
เจียงหว่านพูดต่อว่ากลับไปว่า “พ่อของเธอเป็นคนมีการศึกษา เขาสอนให้เธอพูดจาไม่สุภาพได้ยังไง?”
“ที่เธอไม่เรียกฉันว่าแม่ ฉันไม่ว่า แต่เธอไม่แม้แต่จะเรียกฉันว่าน้าเนี่ยนะ?”
ผิงอันหยุดชะงัก เขาลังเลอยู่นานและตะโกนด้วยความโกรธ “เธอเป็นผู้หญิงเลว ไม่ใช่น้าของฉันสักหน่อย!”
ในสายตาของผิงอัน ผู้หญิงที่สวยและใจดีอย่างเจียงเสวี่ยเท่านั้นที่สามารถเรียกว่าคุณน้าได้
เจียงหว่านได้ยินอย่างนั้นก็เดินไปข้างหน้าเขา เธอโน้มตัวลง จ้องมองเด็กชาย และพูดอย่างเย็นชา
“ฉันจะอยู่ที่นี่อีกแค่เจ็ดเดือน ฉันเลยไม่อยากสนใจเธอเท่าไหร่”
“แต่เด็กอย่างเธอนี่ชักจะมากเกินไปแล้ว วันนี้ฉันจะสอนบทเรียนให้เธอเอง”
“คุณน้า มันเป็นคำเรียก ไม่ใช่ชื่อ!”
“คุณน้าก็มีทั้งคนดีและคนไม่ดี การเรียกคุณน้าเป็นการแสดงออกว่าเธอมีการศึกษาและรู้จักให้เกียรติ เป็นการแสดงความเคารพต่อผู้อื่น ถ้าเธอไม่แม้แต่จะเคารพคนอื่น เธอจะหวังให้ใครมาเคารพเธอหรือไงกัน?”
ผิงอันโกรธมากจ้องมองหญิงตรงหน้าและกำลังจะเถียง
แต่เจียงหว่านเอ่ยแทรกขึ้นก่อน “อย่ามาจ้อง และคิดจะโวยวายใส่ฉัน”
“ที่ฉันบอกเธอเป็นความจริง เธอที่ไม่เข้าใจอะไรไม่มีสิทธิ์มาเถียงฉัน”
”มันเป็นเรื่องของเธอที่จะชอบเจียงเสวี่ยหรือใคร แต่ถ้าเธอไม่มีความเคารพพื้นฐานที่สุดต่อผู้อื่น คนที่เธอทำให้เสียหายไม่ใช่ตัวเธอเอง หรือเจียงเสวี่ย แต่เป็นเฉียวเหลียนเฉิงพ่อของเธอต่างหาก”
“ในอนาคต ทุกคนคงจะพูดว่า ดูสิ ลูกชายของเฉียวเหลียนเฉิงหยาบคายมากจนไม่รู้จักแม้แต่การเคารพผู้อาวุโส”
“เฉียวผิงอัน ถึงตอนนั้นเธอจะไม่อับอายงั้นเหรอ?”
ผิงอันตกตะลึง และพูดไม่ออก
เขาไม่ใช่เด็กน้อยที่ไม่เข้าใจมารยาทพื้นฐานเหล่านี้เพียงเพราะไม่มีใครบอก
และไม่มีใครรู้ว่าเจียงเสวี่ยชอบเขาจริง ๆ หรือเปล่า
แต่ถ้าเป็นเธอจะไม่พูดคำเหล่านี้กับเขา
ผิงอันโกรธมากในตอนแรก แต่คิด ๆ ดูแล้ว เขาก็รู้สึกว่ามันจริงอย่างที่เธอพูด
……
ผิงอันยังคงเงียบ
เจียงหว่านจึงยืดตัวขึ้นและพูดต่อ “ถ้าเธอจะไม่ยอมรับฉัน มันก็เรื่องของเธอ”
“แต่เธอจะมาดูถูกฉันและเรียกฉันว่า ‘นี่’ หรือผู้หญิงเลว นังหมี ยัยอ้วน หรืออะไรแบบนั้นไม่ได้!”
“เพราะคำพวกนี้เป็นคำหยาบคาย”
“จำไว้! ทุกประโยคที่เธอดูถูกฉันด้วยความสนุกสนาน มันเป็นการพิสูจน์ว่าเธอไม่มีการศึกษาและทำให้พ่อเธอเสื่อมเสียชื่อเสียง!”
หลังจากที่เจียงหว่านพูดจบ เธอก็หันหลังและเดินออกไป
แต่เมื่อเธอกำลังจะถึงประตู ผิงอันก็ถามขึ้นอย่างกระอักกระอ่วน
“แล้วจะให้ฉันเรียกเธอว่าอะไรล่ะ?”
“ฉันจะไม่เรียกคุณว่าแม่แน่!”
เจียงว่านหยุดเดิน ขณะหันหลังให้เขา เธอลอบเลียมุมปากพลางครุ่นคิดว่า ‘เด็กคนนี้ไม่เลว ยังไม่ถึงกับสั่งสอนไม่ได้’
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เรียกฉันว่าน้าเจียง!”
ผิงอันถลึงตาด้วยความโกรธ “ก็บอกอยู่ว่าจะไม่เรียกเธอว่าน้า”
ทว่าเจียงหว่านหันศีรษะและถามด้วยรอยยิ้ม “เธออยากกินขนมหูแมวไหม?”
ผิงอันยังคงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว “อย่าคิดว่าอาหารอร่อย ๆ จะซื้อฉันได้นะ!”
เจียงหว่านไม่โกรธและพูดต่อ “แต่คราวนี้เธอจะกินได้มากกว่าเดิมนะ”
ผิงอันตะโกนต่อไป “ยังไงก็เถอะ ฉันจะไม่เรียกเธอว่าน้าเด็ดขาด”
เจียงหว่านกล่าวเสริมด้วยรอยยิ้ม “อ้อ จริงสิ พ่อของเธอเอาน้ำตาลทรายขาวกลับมาด้วย รู้รึเปล่า สิ่งที่เข้ากับขนมหูแมวที่สุดไม่ใช่เกลือ แต่เป็นน้ำตาลทรายขาวต่างหาก”
”มันจะกรุบกรอบและมีรสหวานอบอวลในปาก จินตนาการไม่ออกเลยล่ะว่ามันอร่อยแค่ไหน”
เจียงหว่านทำท่าทางประกอบในขณะที่พูด ราวกับว่าเธอได้กินขนมหูแมวแสนอร่อยนั่นจริง ๆ
ผิงอันเปิดปากของเขา และพูดอย่างโกรธเกรี้ยว
”พวกมันเป็นของฉันทั้งหมด! เธอไม่ได้รับอนุญาตให้กินสักหน่อย”
เจียงหว่านพยักหน้า “ได้ ๆ ถ้าเรียกฉันว่าน้าแล้วฉันจะทำให้เธอกินจนพอใจเลย”
ผิงอันจ้องมองตาเขม็ง ส่วนเจียงหว่านเลิกคิ้วท้าทาย “ไม่เรียกก็ไม่ทำ!”
หลังจากเงียบไปชั่วครู่ ผิงอันก็ตะโกนออกมาอย่างติดขัด “นะ… น้าเจียง!”
เจียงหว่านยิ้มกว้าง “เยี่ยม เธอเก่งมาก!”
ขณะที่พูด เธอก็คว้ากระติกน้ำร้อนออกไปเพื่อตักน้ำเตรียมทำบะหมี่
แต่ทันทีที่เปิดประตู เธอก็พบกับเฉียวเหลียนเฉิงยืนอยู่ เขามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
เจียงหว่านรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “ทำไมนายกลับมาได้ล่ะ?”
เฉียวเหลียนเฉิงมองเธออย่างอ่อนโยน
“ผมจะออกไปข้างนอกสักหน่อย เลยจะมาถามว่าคุณต้องการอะไรรึเปล่า ผมจะได้ซื้อมาให้”
เจียงหว่านดูเหมือนจะเข้าใจบางอย่างและถามอย่างไม่พอใจ “เมื่อกี้นายแอบฟังเหรอ?”
เฉียวเหลียนเฉิงส่ายหัว “ผมไม่ได้แอบฟัง ผมตั้งใจฟังจริง ๆ ต่างหาก”
“ตอนที่ผมมาถึง ก็ได้ยินคุณกำลังพูดถึงปัญหาเรื่องการเลี้ยงดูซะก่อน ผมเลยไม่อยากรบกวนคุณ”
เจียงหว่านทำได้แค่แค่นเสียงใส่แล้วเดินออกไป
ส่วนเฉียวเหลียนเฉิงยกยิ้มมุมปากจาง ๆ ก่อนจะเดินเข้ามาในบ้าน
เขามองผิงอันในห้องแล้วเอ่ยชม
”น้าเจียงพูดถูก ลูกเป็นเด็กดีและตั้งใจเรียน”
เมื่อได้ยินคำชมจากพ่อ ผิงอันก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก
ห้องเก็บน้ำอยู่ใต้อาคาร และข้างในนั้นมีหม้อต้มน้ำ
ในระหว่างวันมีน้ำร้อนให้บริการ แค่เอากระติกน้ำร้อนไปรองก็พอ
ขณะที่เจียงหว่านกำลังจะรองน้ำร้อน จู่ ๆ ก็มีมือใหญ่เอื้อมมาคว้ากระติกน้ำร้อนจากมือ
“ผมทำเอง เดี๋ยวมันลวกมือคุณ”
เมื่อรองน้ำร้อนเสร็จแล้ว เฉียวเหลียนเฉิงก็เอ่ยถามหญิงสาว “คุณยังไม่ได้บอกเลยว่าคุณต้องการอะไร ผมจะได้ไปซื้อให้”
เจียงหว่านส่ายหัว “ไม่จำเป็น ฉันไม่ต้องการอะไร ไม่ต้องเตรียมส่วนของฉันก็ได้”
หลังจากหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เธอก็เสนอว่า “จริงสิ นายซื้ออุปกรณ์การเรียนให้ผิงอันได้หรือเปล่า”
เฉียวเหลียนเฉิงตอบกลับ “ผมหาหนังสือเรียนได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะได้เอามาให้”
หลังจากรองน้ำเสร็จ เฉียวเหลียนเฉิงก็ลังเลอยู่สักพัก ก่อนพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “ผมมีเรื่องจะขอให้คุณช่วยสักหน่อย”
