บทที่ 156 ฆ่าเพราะขัดแย้ง / ยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า?
อู๋จิ้นซื่อโกรธจัด แต่ก่อนที่เขาจะตะโกนออกไปอย่างเหลืออด เฉียวเหลียนเฉิงก็ยกยิ้ม แล้วขัดจังหวะ
“ไตร่ตรองเงื่อนไขของฉันให้ดีล่ะ ไม่ต้องรีบร้อนตอบกลับ ไปนอนคิดสักคืน แล้วพรุ่งนี้ค่อยกลับมาให้คำตอบกับฉัน!”
“แต่ก่อนหน้านั้นฉันขอให้แกปลดเชือกพวกเรา และเอาอาหารกับเครื่องดื่มอร่อย ๆ มาด้วย!”
อู๋จิ้นซื่อตะคอกกลับทันที “ฝันไปเถอะ! แกอยู่อย่างนี้นี่แหละ!”
พูดจบ เขาเดินออกไปทันที
แม้ไม่มีการบริการใด แต่อย่างน้อยก็ไม่มีแส้คอยฟาดอีกแล้ว
เหลือเพียงผู้คุ้มกันไม่กี่คนเท่านั้น
ตอนนี้ดึกแล้ว อู๋จิ้นซื่อจึงรู้สึกเหนื่อย เขาเลยพาจีน่าเข้านอนทันที
เมื่อไม่มีใครอยู่ที่นี่ เจียงหว่านก็ขยับร่างกายที่ชุ่มโชกด้วยเลือด พร้อมพูดขึ้นแผ่วเบา
“ทำไมถึงไปยั่วยุหมอนั่น? แล้วในเมื่อนายมีไพ่ตาย ทำไมไม่รีบพูดมันออกมาให้เร็วกว่านี้!”
เฉียวเหลียนเฉิงหันมองเจียงหว่านด้วยแววตาลุ่มลึก
“ไพ่ตายอะไรกัน ผมโกหกพวกมันทั้งนั้นแหละ ตอนผมไปที่นั่น ผมแค่บังเอิญได้ยินอู๋จิ้นซานพูดคุยกับสะใภ้รองเกี่ยวกับสมบัติ และเพราะสองคนนั้นมีความเห็นไม่ตรงกัน เขาเลยฆ่าพี่สะใภ้รองทิ้ง!”
“และเขาก็ไม่ได้บอกผมว่าสมบัติอยู่ที่ไหนด้วย ที่ผมพูดออกไปเป็นแค่การถ่วงเวลาเท่านั้น!”
เขากล่าวเสียงหนัก “หว่านหว่าน ผมขอโทษที่ลากคุณมาเดือดร้อนด้วยนะ!”
เจียงหว่านรู้สึกอุ่นวาบในใจ แต่เธอขยับมากกว่านี้ไม่ได้ สำหรับเธอ แค่ขยับเล็กน้อยก็เจ็บปวดแทบตายแล้ว!
“จะมีใครตามมาช่วยเราไหม?”
เจียงหว่านคิดว่าที่เฉียวเหลียนเฉิงกำลังถ่วงเวลาเพราะจะมีคนตามมาช่วย
เฉียวเหลียนเฉิงส่ายศีรษะ “ไม่มี ตอนนี้เราอยู่นอกประเทศจีน ถ้าไม่มีเอกสารจากทางการ กองทัพจะไม่สามารถผ่านเข้ามาได้”
“ไม่มีกำลังเสริมอะไรทั้งนั้น มีแต่ผมคนเดียว”
ดวงตาของเจียงหว่านเบิกกว้าง พร้อมกับถามเขา “แล้วนายมาที่นี่ทำไม? เอาชีวิตมาทิ้งเหรอ?!”
เฉียวเหลียนเฉิงเม้มปากแน่น แล้วกล่าวเสียงแผ่วเบา “คุณคือภรรยาของผม ผมอยู่เฉยไม่ได้หรอก!”
มันเป็นประโยคที่เรียบง่าย ไม่มีความหวานซึ้งหรือโรแมนติกใด ๆ
ทว่ากลับทำให้ความหดหู่กับความหงุดหงิดของเจียงหว่านหายไปหมดสิ้น
เธอตกอยู่ในความเงียบ
ไม่ว่าเฉียวเหลียนเฉิงจะมาที่นี่คนเดียวด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม นี่ไม่ใช่เวลาที่จะตำหนิเขา
เวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละน้อย ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันอีก และเจียงหว่านก็ไม่สามารถข่มตานอนได้เพราะเจ็บแผล
ขณะที่เธอกำลังนึกไตร่ตรอง เฉียวเหลียนเฉิงก็ขยับตัว
เจียงหว่านเงยหน้า และเห็นว่าข้อมือของเฉียวเหลียนเฉิงที่ถูกโซ่ตรวนมัดเอาไว้เริ่มขยับ
จากนั้นมือของเขาบิดอย่างแปลกประหลาด ราวกับว่าข้อมือไร้ซึ่งกระดูก…
สุดท้ายมือซ้ายของเฉียวเหลียนเฉิงก็หลุดออกจากโซ่ด้วยวิธีที่น่าเหลือเชื่อ
เจียงหว่านตกตะลึง นี่มันมายากลรึไง?
จากนั้นเธอก็เห็นข้อมือที่บิดเบี้ยวอย่างน่าประหลาดกลับสู่สภาพเดิม
มีหนึ่งคำผุดขึ้นมาในใจของเจียงหว่านนี่คือ วิชาหดกระดูก
ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เม้มปากแน่นเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองกรีดร้องออกมา
เธอนึกถึงวีรกรรมของเฉียวเหลียนเฉิงที่ใครต่อใครกล่าวขาน กันว่า เขาหลบหนีออกจากฐานทัพของศัตรูในกลางดึก และสังหารคนทั้งหมด
ในเวลานั้น เจียงหว่านยังคิดว่าพวกศัตรูคงจะโง่อะไรขนาดนั้น ถึงกับปล่อยให้ใครบางคนหนีไปได้กลางดึกเนี่ยนะ
แต่ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเฉียวเหลียนเฉิงถึงทำอย่างนั้นได้
วิชาหดกระดูกเป็นสิ่งที่อยู่ในตำนานเล่าขาน แต่เขากลับมีทักษะนี้จริง ๆ
ขณะที่ตกตะลึง เฉียวเหลียนเฉิงก็ใช้มือซ้ายล้วงเข้าไปในปาก แล้วดึงลวดเส้นหนึ่งออกมา
เขากระชับลวดไว้แน่น ก่อนจะเริ่มแหย่เข้าไปในรูกุญแจ!
กริ๊ก!
โซ่ที่พันธนาการมือขวาถูกปลดออก
มือของเขาเป็นอิสระแล้ว เวลานี้เขาเดินเข้ามาหาเจียงหว่าน
ทันทีที่โซ่เหล็กของเจียงหว่านถูกปลดออก ในใจของเธอมีความสุขจนแทบจะระเบิดออกมา
“สุดยอดเลย เราหนีกันเถอะ! แล้วเราต้องผ่านป่าทึบนั้นอีกไหม? นายรู้ทางกลับหรือเปล่า?”
เฉียวเหลียนเฉิงส่ายศีรษะ ยกนิ้วส่งสัญญาณให้เธอเงียบ แล้วเดินไปหาผู้คุ้มกันที่กำลังหลับใหล
เจียงหว่านที่ไม่เข้าใจ จึงพยายามหาที่ซ่อนตัว และรับชมเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ
เฉียวเหลียนเฉิงเดินออกไปอย่างไร้สุ้มเสียง พลันใช้มือหนาปิดปากของผู้คุ้มกัน แล้วบิดศีรษะของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว
ร่างกายของผู้คุ้มกันแข็งทื่อ ศีรษะบิดเบี้ยวไม่เข้ารูปเข้ารอย และนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ไร้ลมหายใจไปในทันที!
ดวงตาของเจียงหว่านแทบจะถลนออกมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นการฆ่าคนต่อหน้าต่อตา
การสังหารของเขาไม่มีลังเลเลย และการเคลื่อนหวก็เป็นไปอย่างเงียบเชียบมาก
เจียงหว่านปิดปากไว้แน่น กล่ำกลืนเสียงร้องทั้งหมดลงท้องไปอย่างยากลำบาก! ในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงในหนังถึงต้องปิดปากเมื่อเห็นคนถูกฆ่า
ภาพนี้มันกระตุ้นสัญชาตญาณในร่างกาย ทำให้สั่นสะท้านจนอยากจะกรีดร้องออกมาจริง ๆ
ซึ่งทั้งหมดเป็นปฏิกริยาของร่างกายที่ยากจะควบคุม
ผู้คุ้มกันทั้งหมดถูกสังหารอย่างรวดเร็ว เฉียวเหลียนเฉิงหยิบมีดสั้นกับปืนพกจากพวกนั้นมาด้วย
เขากลับมา ยื่นมีดสั้นกับปืนพกให้เจียงหว่าน และสอนวิธีใช้ปืนให้กับเธอ
“คุณไปซ่อนก่อน ปกป้องตัวเองให้ดี ผมจะไปฆ่าอู๋จิ้นซื่อ”
เจียงหว่านเงียบ ก่อนจะพยักหน้ารับ!
อู๋จิ้นซื่อมีความแค้นส่วนตัวกับเฉียวเหลียนเฉิง ถ้าเฉียวเหลียนเฉิงหลบหนีไปโดยที่อู๋จิ้นซื่อยังไม่ตาย ปัญหานี้จะไม่มีวันจบ
การฆ่าอู๋จิ้นซื่อเท่านั้นที่จะแก้ไขปัญหาทุกอย่างได้
เจียงหว่านเฝ้ามองเฉียวเหลียนเฉิงลอบเข้าไปในหมู่บ้านที่เงียบงัน
เธอลังเลอยู่นานก่อนจะกระชับปืนพกในมือ แล้วเดินตามเขาเข้าไปด้วย
ในฐานะนักเขียนนิยายที่ชื่นชอบการเขียนฉากต่อสู้ เธอจะพลาดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง?
อีกอย่าง เธอแค่ไม่ยอมรับความจริงว่าลึก ๆ แล้ว ตัวเองกลัวว่าเฉียวเหลียนเฉิงจะเพลี่ยงพล้ำถ้าหากต่อสู้ลำพัง
ขณะเจียงหว่านเดินตามไป เธอก็พบศพที่ถูกฆ่าตายนอนกลาดเกลื่อนทุกหนแห่ง
บางคนถูกมีดปาดคอ และบางคนถูกบิดลำคอ
ในที่สุดเธอก็สามารถเดินผ่านห้องโถงด้านหน้า และมาถึงด้านหลังของหมู่บ้านได้
บ้านหลังเล็กเรียงรายในสวนหลังหมู่บ้าน เจียงหว่านกำลังคิดว่า จะตามหาเฉียวเหลียนเฉิงได้จากที่ไหน แต่ทันใดนั้นเสียงปืนก็ดังขึ้น
เจียงหว่านรีบไปหลบอยู่หลังเสา พร้อมกับหันมองไปตามทิศทางของเสียงปืนเมื่อครู่นี้
หลังจากนั้นไม่นาน เฉียวเหลียนเฉิงก็วิ่งออกมาอย่างรวดเร็วและระมัดระวัง และขณะที่วิ่ง เขาก็ยิงสวนกลับไปเป็นครั้งคราว
อู๋จิ้นซื่อคว้าจีน่าคนนั้นไว้เป็นโล่กำบัง ขณะเดินออกมาจากบ้าน
เขาซ่อนตัวอยู่ด้านหลังของผู้หญิง และใช้มือยื่นออกมาด้านหน้า เพื่อยิงเฉียวเหลียนเฉิง
ทั้งสองคนยิงสวนกันเป็นระยะ เสียงปืนดังขึ้นต่อเนื่อง
“เฮ้ย! มานี่! หายหัวไปไหนกันหมด!” อู๋จิ้นซื่อตะโกนลั่นขณะวิ่งออกมา
เฉียวเหลียนเฉิงตะโกนตอบ “หยุดแหกปากได้แล้วอู๋จิ้นซื่อ ฉันฆ่าคนของแกหมดแล้ว!”
“ที่นี่เหลือแค่ฉันกับแกแค่สองคน!”
อู๋จิ้นซื่อตะโกนด้วยความโกรธ “พูดอะไรบ้า ๆ! นี่คือฐานทัพของฉัน มีคนอยู่หลายร้อย!”
“แกจะฆ่าพวกมันทั้งหมดได้ยังไง!”
เฉียวเหลียนเฉิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ “แล้วทำไมจะทำไม่ได้! พวกมันมัวแต่หลับกัน ฉันก็เลยฆ่าพวกมันหมดแล้ว!”
“อีกอย่างไม่มีใครทำอะไรฉันได้สักคน หึ ฐานทัพของแกย่อยยับแล้ว!”
“และต่อไปก็เป็นเวลาของแกแล้ว!”
ใบหน้าของอู๋จิ้นซื่อดำเป็นก้นหม้อ เขาถอนหายใจก่อนจะพูดขึ้น
“ดี ดีมาก เฉียวเหลียนเฉิง แต่ฉันขอถามแกสักคำ แกรู้จริง ๆ หรือเปล่าว่าสมบัติตระกูลอู๋อยู่ที่ไหน?”
