บทที่ 15 สามีภรรยามาทำไร่
”ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงในอนาคต เธอจะมีเส้นทางของตัวเอง ขึ้นอยู่กับว่าเธอจะเลือกแบบไหน”
“แน่นอนว่าไม่สามารถละเลยวิชาวัฒนธรรมพื้นฐานได้ ไม่อย่างนั้นเธอจะไม่สามารถเข้ามหาวิทยาลัยได้ และทำได้เพียงไปที่ถนนเพื่อเขียนคำขวัญให้คนอื่น”
ผิงอันพยักหน้าอย่างตื่นเต้น ราวกับกำลังนึกอะไรบางอย่างออก เขาถอยหลังไปสองสามก้าวถือสมุดไว้ และพูดด้วยสีหน้าเฉยเมย
“อย่าคิดว่าหลังจากที่พูดแบบนี้แล้วฉันจะเข้าข้างเธอนะ”
“เธอเป็นผู้หญิงไม่ดีที่มายั่วยวนพ่อ ฉันจะไม่ทำดีกับเธอ”
เจียงหว่านแค่นหัวเราะอย่างหงุดหงิด ๆ เจ้าเด็กนี่มันน่ารักจริง ๆ
เธอจงใจหันหน้าหนีอย่างเย่อหยิ่ง
“อย่ากังวล ฉันไม่ดีกับเธอเหมือนกัน มันเป็นแค่ข้อตกลงที่เราจะอยู่อย่างสงบสุขต่างหาก”
หลังจากพูดจบ เธอก็ชี้ไปที่สมุดบันทึกของอีกฝ่าย
”ถ้าเธอจะไปเล่นกับน้าเจียงเสวี่ยหลังจากทำการบ้านเสร็จ ฉันแนะนำให้เธอใจเย็น ๆ ไม่อย่างนั้นวันนี้เธออดออกไปแน่”
เมื่อได้ยินอย่างนั้น ผิงอันก็บูดบึ้งเหมือนมะเขือยาวที่ถูกน้ำแข็งทุบ ก้มหน้าก้มตาเขียนต่อทันที
เฉียวเหลียนเฉิงนำผักมากมายกลับมาในตอนบ่าย
มีกะหล่ำปลี หัวไชเท้า มะเขือยาว และมะเขือเทศ
นอกจากผักแล้วยังมีมันเทศหวานอีกสองสามหัวด้วย
เจียงหว่านที่เห็นมันเทศก็มีความสุขมาก “นายเอามาอีกกระสอบได้ไหม?”
เฉียวเหลียนเฉิงพยักหน้า “ได้ แต่คุณจะเอามันไปทำอะไร?”
เจียงหว่านไม่บอก “ไม่ต้องถาม ไปหามาสักสองสามกระสอบก็พอ ถึงปลูกมันเทศตอนนี้มันก็อาจจะสายไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็ได้หัวเล็ก ๆ เก็บไว้กินได้เหมือนกัน!”
เฉียวเหลียนเฉิงตกลงอย่างง่ายดาย
ทว่าชายหนุ่มพลันเคร่งเครียดขึ้นมาเมื่อตรวจการบ้านของผิงอัน
ผ่านมาทั้งวัน แต่ผิงอันยังเขียนไม่ถึงหนึ่งหน้า
ขณะที่เฉียวเหลียนเฉิงกำลังตำหนิผิงอัน เจียงหว่านก็หยิบเมล็ดพืชแล้ววิ่งออกไปเพื่อหลีกเลี่ยงฉากนี้
ไม่กี่วันต่อมา เฉียวเหลียนเฉิงใช้เวลาว่างของเขาเพื่อปรับหน้าดิน โดยจัดการมันทีละส่วน
ส่วนหน้าที่ของเจียงหว่านมีเพียงขุดหลุมและโยนเมล็ดลงไป
หลังจากที่เจียงหว่าน หว่านเมล็ดพืชเสร็จแล้ว เฉียวเหลียนเฉิงก็ไปตักน้ำมารด
ทั้งคู่ยุ่งมากจนไม่มีเวลาสนใจผิงอัน
ในที่สุดผิงอันก็ได้ไปเล่นกับเจียงเสวี่ยตามที่เด็กชายต้องการ แต่สะใภ้เฉินกลับไปเห็นเข้า
สะใภ้เฉินอดไม่ได้ที่จะเบ้ปากและถ่มน้ำลายใส่เจียงเสวี่ย
ในลาน เฉียวเหลียนเฉิงเทน้ำที่ตักมาลงบนดิน ขณะกำลังจะหันไปตักน้ำอีกครั้ง เจียงหว่านก็หยุดเขา
เฉียวเหลียนเฉิงมองเธออย่างสงสัย “มีอะไรเหรอ?”
เจียงหว่านเดินไปหาพร้อมกับเม้มริมฝีปาก หยิบผ้าขนหนูออกมาเช็ดเหงื่อบนหน้าผากและสิ่งสกปรกบนใบหน้าของเฉียวเหลียนเฉิน
“ยังไงที่นี่ก็เป็นลานบ้าน ถ้าคนเห็นนายซกมกแบบนี้ พวกเขาอาจหัวเราะเยาะนายได้”
แม้จะดูเหมือนว่าเธอกำลังพูดเหน็บแนม แต่การกระทำของเธอนั้นกลับอ่อนโยนมาก
เจียงหว่านไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนี้ แต่มันเป็นนิสัย เธอเป็นพวกปากอย่างใจอย่าง แบบพวกปากใบมีดแต่ใจเต้าหู้
ที่มักปฏิบัติต่อผู้คนและสิ่งของอย่างอ่อนโยนมาก
อย่างไรก็ตาม เฉียวเหลียนเฉิงไม่คิดอย่างนั้น
เขาคิดว่าแค่ส่งผ้ามาให้เขาก็พอ เพราะงั้นตอนผ้าขนหนูแตะโดนแก้มชุ่มเหงื่อเบา ๆ เขาจึงสะดุ้งด้วยความตกใจและมองลงไปที่เจียงหว่านโดยสัญชาตญาณ
ความรังเกียจในดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจอย่างรวดเร็ว
ผู้หญิงคนนี้สูญเสียความเย่อหยิ่งและความเจ้ากี้เจ้าการที่เธอเคยมีไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ทำไมตอนนี้เธอถึงอ่อนโยนและเป็นห่วงเป็นใยคนอื่นได้
ตอนนี้ ดวงตากลมใสราวกับหยดน้ำของเธอกำลังมองมาที่เขาไม่กะพริบ
สายลมพัดกลิ่นจาง ๆ ของหญิงสาวโชยเข้าจมูก ทำให้หัวใจของเฉียวเหลียนเฉิงรู้สึกแปลกประหลาด
ทว่าในเวลานี้เอง เสียงร้องเรียกก็ดังขึ้นมาจากระยะไกล
“พี่สะใภ้เฉิน พี่ก็มาทำงานด้วยเหรอ แล้วจะยืนนิ่งอยู่ทำไมน่ะ เข้าไปกันเถอะ”
เสียงนั้นคมชัดมาก จนเจียงหว่านรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย
เธอรีบชักมือออกและถอยหลังไปหนึ่งก้าว ก่อนจะหันกลับไปมองชายหนุ่มอย่างเขินอาย
……
เมื่อเห็นสะใภ้เฉินยืนอยู่ไม่ไกล อีกฝ่ายยิ้มอย่างงุ่มง่ามให้กับเจียงหว่าน และรีบหันศีรษะไปตอบรับเจ้าของเสียง
”หลัวหมิ่นนี่เอง ฉันเพิ่งมาถึงน่ะ เลยกำลังคิดว่าวันนี้จะทำอะไรดี!”
ห่างออกไปเล็กน้อย ผู้หญิงผอมผมสั้น สวมเสื้อผ้าเรียบ ๆ เอ่ยตอบอย่างรวดเร็ว
“ไม่เห็นต้องคิดอะไร ก็แค่ใช้จอบ เธอไม่ใช่เพิ่งทำครั้งแรกสักหน่อย!”
ผู้หญิงคนนี้มาจากทางใต้ ฟังจากสำเนียงน่าจะมาจากมณฑลเสฉวน
แม้ว่าเธอจะพยายามพูดเป็นภาษาจีนกลาง แต่ความเร็วในการพูดนั้นเร็วมาก จนคำถูกกร่อนเบา ๆ
แม้แต่ละคำจะสามารถฟังเข้าใจได้ แต่พอรวมกันแล้วทำให้เกิดความสับสนเล็กน้อย
ถ้าไม่ใช่เพราะในชาติที่แล้ว เจียงหว่านได้ตระเวนไปตามเมืองต่าง ๆ เพื่อรวบรวมข้อมูลเขียนนิยาย เธอคงไม่เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายพูด
ไม่สิ สะใภ้เฉินก็ไม่เข้าใจ
เธอกะพริบตาปริบ ๆ สองสามครั้งและตอบอย่างไม่รู้ความ
“เอาล่ะ มาจัดการเรื่องของพวกเรากันเถอะ!”
หลังจากพูดจบ เธอก็เดินไปหาเจียงหว่านพึมพำเบา ๆ
“พูดเร็วอะไรแบบนั้นเนี่ย ฉันไม่เข้าใจที่หล่อนพูดสักนิด อยู่มานานเท่าไหร่แล้ว ยังเรียนภาษาจีนกลางไม่ได้อีก!”
แม้ว่าเสียงของเธอจะเบา แต่เธออยู่ใกล้กับเจียงหว่าน เจียงหว่านจึงได้ยินอย่างชัดเจนและอดยิ้มไม่ได้
ขณะที่อีกฝ่ายเข้ามาใกล้พวกเธอ สะใภ้เฉินจึงแนะนำให้เจียงหว่านฟัง “นั่นภรรยาของครูฝึกกองพันที่สอง ชื่อหลัวหมิ่น!”
”ที่บ้านมีลูกชายอายุสามขวบ คนที่เธอขโมยลูกอมไปครั้งก่อนไง!”
เจียงหว่าน “…” คำพูดเหล่านี้มันบีบคั้นหัวใจซะจริง ๆ พี่สะใภ้ พี่ไม่จำเป็นต้องลงรายละเอียดขนาดนั้นก็ได้นะ!
แต่หลังจากฟังคำแนะนำของสะใภ้เฉิน เธอก็เหลือบมองหลัวหมิ่นด้วยความรู้สึกผิด และยิ้มให้อย่างสดใส
ช่วยไม่ได้ การแย่งลูกอมของเด็กสามขวบมันผิด ไร้จิตสำนึก และเธอเป็นฝ่ายผิดจริง ๆ!
ส่วนหลัวหมิ่นไม่ได้ไปไหน เธอมองมาด้านนี้พอดี จึงทันเห็นเจียงหว่านยิ้มให้ตัวเอง
เธอกลอกตา หมุนตัวเดินพึมพำจากไป
เจียงหว่านจึงคิดว่าอีกฝ่ายกำลังด่าตัวเองอยู่แน่ ๆ แต่เธอไม่มีหลักฐาน!
เฉียวเหลียนเฉิงและเจียงหว่านใช้เวลาสามวันในการสร้างแปลงผักให้แล้วเสร็จ และสิ่งสุดท้ายที่พวกเขาต้องทำคือการรอให้ถั่วงอกเติบโต
เจียงหว่านมีเวลาว่างสองสามวัน เธอจึงอยากเข้าไปในเมือง
มันเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะเอาแต่กินนอนไปวัน ๆ แม้ว่าเฉียวเหลียนเฉิงจะดูแลเธออย่างดี และรีบหาข้าวของสิ่งที่ขาดมาเติมให้เสมอ
แต่เจียงหว่านไม่ชอบใช้ชีวิตแบบนอนราบ เธอต้องการลองไปดูว่าเธอจะหาเงินได้ยังไงได้บ้าง
ตอนนี้เป็นช่วง 1980 ช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับการพัฒนาอาชีพ ด้วยในฐานะนักเดินทางข้ามเวลาและความรู้ที่เธอมี ไม่ว่าจะยังไงเธอก็ต้องเริ่มต้นอาชีพให้ได้
เช้านี้ เจียงหว่านทานอาหารเสร็จก็มุ่งหน้าไปยังสถานีทันที
เมื่อออกจากประตูไปได้สิบเมตร ก็เห็นคน ๆ หนึ่งเลี้ยวออกมาจากหลังต้นไม้ไม่ไกล
ชายคนนั้นสวมเสื้อคลุมสีกากีเปลือยอก ท่อนล่างใส่กางเกงเนื้อหยาบสีน้ำเงินเข้ม
แม้ว่าจะใส่กางเกง แต่มันก็ใหญ่เทอะทะ ห้อยอยู่ที่เอวจนเธอนึกสงสัยว่าจะร่วงลงมาหรือเปล่า
นอกจากนี้ เนื่องจากขากางเกงที่ยาว ชายกางเกงจึงลากไปกับพื้น จนมันเต็มไปด้วยโคลน ดูเหมือนขอทานอายุสิบขวบไม่มีผิด
เด็กคนนี้ดูกราดเกรี้ยว แต่เมื่อเห็นเขา การแสดงออกของเจียงหว่านก็เปลี่ยนไป
อีกฝ่ายเป็นนักเลงจากโรงพนัน
เจียงหว่านไม่รอให้เขาเข้าใกล้ รีบหันหลังกลับเข้าไปในลานทันที
เมื่อไปถึงบริเวณนั้น เธอก็มายืนข้าง ๆ ทหารที่ยืนเฝ้าอยู่แล้วมองออกไป
แน่นอนว่าเมื่อเห็นเธอกลับเข้าไป นักเลงคนนั้นก็หยุดชะงัก กัดฟัน และชี้ไปที่เจียงหว่าน ส่งสัญญาณให้เธอออกมา
ทว่าเจียงหว่านกลับทำหน้าทะเล้นใส่ ไม่ได้ออกไปตามที่ชายคนนั้นบอก!
นักเลงกัดฟันกรอด โบกกำปั้นมาทางเธอ และถ่มน้ำลายแรง ๆ
จนในที่สุด เขาก็เดินหายไปหลังต้นไม้ใหญ่นั้น
