บทที่ 138 ตั้งสติก่อนพูด
ขณะที่สถานการณ์ยังคงตึงเครียด เจียงหว่านไม่คิดจะปล่อยอีกฝ่ายไป แต่ทันใดนั้นฝูงชนก็แยกออกเป็นสองฝั่ง และมีชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น
“จ้าวฟาง คุณสร้างปัญหาพอหรือยัง? เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก!”
เมื่อผู้หญิงที่ชื่อจ้าวฟางได้ยิน เธอก็หันกลับไปตวาดใส่อีกฝ่ายทันที
“หลี่เถี่ย! คุณกล้าพูดอย่างนี้ได้ยังไง? คุณเป็นลูกผู้ชายหรือเปล่า!”
“ตอนที่ไปสู่ขอฉัน คุณพูดกับฉันว่ายังไง? คุณบอกว่าคุณจะทำให้ฉันมีความสุขไปตลอดชีวิตไม่ใช่เหรอ?!”
“แต่ตอนนี้คุณกลับมาหลับนอนกับผู้หญิงคนอื่น ทำไมถึงไร้ยางอายแบบนี้!”
“ในเมื่อคุณไร้ยางอาย ฉันก็ไม่มีอะไรต้องอับอายเหมือนกัน!”
“เฮอะ ถ้าผู้หญิงคนนั้นงดงามราวกับดอกไม้ ฉันเองก็คงจะยอมพ่ายแพ้แต่โดยดี”
“แต่นี่คุณกลับมานอนกับนังอ้วนแบบนี้เนี่ยนะ!”
“บอกฉันสิว่าคุณชอบเธอตรงไหน? เพราะเธออ้วนงั้นเหรอ?”
“ถ้าชอบอ้วน ๆ ก็ไปซื้อหมูมานอนด้วยเลยสิ พอหนำใจแล้วจะได้ฆ่ามันเพื่อเอาเนื้อ!”
ยิ่งจ้าวฟางพูดออกมามากเท่าไหร่ เจียงหว่านก็ยิ่งไม่พอใจมากขึ้นเท่านั้น เธอกระชับคอเสื้อของจ้าวฟาง แล้วลงมือตบหน้าอีกฝ่ายไม่ยั้งทันที
“พูดออกมา! ฉันจะให้เธอพูด ฉันจะให้เธอด่าฉันจนพอใจเลย แล้วหลังจากวันนี้ฉันจะทุบเธอให้เละเหมือนสมองหมู”
“หลับนอนกับหมูงั้นเหรอ เป็นหมูแล้วยังไง? เธอมีความแค้นอะไรกับหมูมากไหมฮะ!”
“ดูหน้าของเธอตอนนี้ก่อนเถอะ ทุเรศยิ่งกว่าหมูซะอีก!”
“หมูน่ะยังมีเนื้อ หนุบหนับกว่าพวกหนังติดกระดูกอย่างเธอ ถึงฉันจะรังเกียจ และไม่อยากจะเข้าใกล้เธอ แต่ฉันจะยอมเปลืองมือตบเธอให้ตายเลยคอยดู!”
เจียงหว่านตบอีกฝ่ายไม่หยุด แต่จ้าวฟางเองก็ยังไม่ยอมแพ้ เธอพยายามข่วนใบหน้าของเจียงหว่านกลับอย่างบ้าคลั่ง
ผู้หญิงมักจะต่อสู้กันด้วยมือและฟัน
เจียงหว่านที่ผมไม่ได้ยาวมากอยู่แล้ว แถมเมื่อเร็ว ๆ นี้เธอก็ไปตัดผมออกอีกนิดหน่อยเพื่อเตรียมรับมือเหลยช่าน
จนตอนนี้ผมของเธอสั้นจะเท่ากับผู้ชายแล้ว
เจียงหว่านจึงไม่กลัวจะถูกจิกผม และเพราะเจียงหว่านสูงกว่า มีแขนที่ยาวกว่า อีกฝ่ายจึงข่วนใบหน้าของเธอได้ยากด้วย
แม้ไม่สามารถเข้าถึงร่างกายของเจียงหว่านได้โดยตรง แต่จ้าวฟางก็ยังจิกตีที่แขนของเจียงหว่านไม่หยุด
ถึงอย่างนั้น สำหรับเจียงหว่านที่ร่างกายใหญ่โต สิ่งที่อีกฝ่ายทำมันจึงไม่ต่างจากการเกาให้เธอเลย
สถานการณ์กลับมาวุ่นวายอีกครั้ง หลี่เถี่ยรีบเข้าไปหยุดการต่อสู้ แต่เมื่อเห็นว่าไม่สามารถหยุดเจียงหว่านได้ เขาจึงเตรียมจะหันไปตบเจียงหว่านอย่างแรงแทน
เขาไม่รู้จักเจียงหว่าน และไม่ว่าเขาจะโกรธภรรยาของตนเองมากแค่ไหน เขาก็จะอยู่ข้างเธอเสมอ
ดังนั้นการตบครั้งนี้จึงตั้งใจจะตบให้เต็มแรง!
เจียงหว่านที่จดจ่อกับการจัดการจ้าวเฟิงไม่ได้ระวังด้านหลัง
ชายคนนั้นกำลังจะตบเจียงหว่าน แต่สะใภ้เฉินสังเกตเห็นก่อน
เธอจะปล่อยให้เจียงหว่านต้องเจ็บตัวได้ยังไง สะใภ้เฉินพุ่งเข้าหาผู้ชายคนนั้นเต็มแรงทันที
ชายคนนั้นที่ไม่ได้ตั้งตัวจึงโซเซไปด้านหลัง
ไม่ปล่อยให้เขาตั้งตัวได้ สะใภ้เฉินเหยียดแขนออกไปกอดชายคนนั้นไว้ กดร่างเขาลงด้วยการใช้ขาพันรอบขาของอีกฝ่าย แล้วบีบคอเขาแน่น
“ถ้าคุณกล้าทำร้ายหว่านหว่าน ฉันจะบีบคอคุณให้ตาย!”
ตอนนี้ผิงอันที่ติดตามเจียงหว่านมา วิ่งเข้าไปคว้าถังเนื้อ พลันก็ทุบลงที่ศีรษะของผู้ชายคนนั้น
ปัง!
ก่อนหน้านี้หลี่เถี่ยพยายามดิ้นรนออกจากการรัดของสะใภ้เฉิน แต่หลังจากโดนผิงอันใช้หม้อทุบศีรษะ สติของเขาก็คล้ายจะเลือนลางไป
เฉินเซวียนรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นบ้า เขาพยายามหยุดยั้งฝั่งนี้ แต่ฝั่งนั้นกลับเริ่มสู้กันอีก
ไม่มีใครช่วยเขาเลย!
“ทุกคนช่วยกันห้ามสิ อย่ามัวยืนดู!”
เสี่ยวเฉินร้องขอความช่วยเหลือ แต่ก็ไม่มีใครคิดสนใจ เพราะต่างคนต่างรู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้มันสนุกเกินกว่าจะละสายตา
“เรื่องสนุก ๆ แบบนี้ ถ้าจบเร็วเกินก็น่าเบื่อแย่สิ”
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนพูด แต่ว่าทุกคนหัวเราะรับอย่างสนุกสนาน
ขณะที่เสี่ยวเฉินกำลังจะเป็นบ้า เวลานี้ผู้กำกับก็เดินมาพร้อมใครบางคน
คนของสถานีตำรวจเข้ามาแยกทั้งสองฝ่าย
จ้าวฟางกับหลี่เถี่ยอยู่ในสภาพที่น่าสังเวช ศีรษะของจ้าวฟางบวมเป่งคล้ายกับหัวหมู และใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยแผล
ส่วนใบหน้าของหลี่เถี่ยมีแต่เนื้อตุ๋นเปรอะเปื้อน และเส้นผมของเขาบางส่วนถูกกระชากออกไป จนหนังศีรษะมีเลือดไหลซิบ!
เมื่อเห็นสภาพของแต่ละคน ผู้กำกับก็โกรธมาก
“มันเกิดอะไรขึ้น พวกคุณทะเลาะกันเรื่องอะไร? เล่าให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้!”
จ้าวฟางชี้ไปที่เจียงหว่านทันที “นังนี่เล่นชู้กับสามีฉัน!”
เจียงหว่านแค่นเสียงอย่างเย้ยหยัน ทั้งยังทำหน้าไม่แยแสอีกด้วย
ผู้กำกับเงียบ ส่วนเสี่ยวเฉินถอนหายใจเบา ๆ
“นี่เป็นการเข้าใจผิดใช่ไหม? ตอนแรกคุณบอกว่าสหายเฉินเป็นชู้กับสามีคุณนี่ แต่พอพี่อ้วนมาถึง คุณก็เปลี่ยนเป้าหมาย”
“ผมอยากจะรู้ว่าคุณเอาอะไรมาตัดสิน”
จ้างฟางเงียบ
หลี่เถี่ยจึงกล่าวขึ้น “รถเข็นไม้นั่นมันเคยเป็นของครอบครัวผม แต่มันหายไป”
“และพวกเราไม่รู้ว่ามันหายไปได้ยังไง!”
“ลูกชายของผมบอกว่า เขาให้มันไปกับผู้หญิงคนหนึ่ง ภรรยาของผมคิดว่าผมมีความสัมพันธ์กับหญิงคนนั้น ถึงขั้นมอบรถเข็นให้เธอ!”
หลังจากนั้นทุกคนจึงเข้าใจเรื่องราว เป้าหมายของจ้าวฟางก็แค่คนที่เป็นเจ้าของรถเข็น
เจียงหว่านกลอกตาด้วยความโกรธ “ครอบครัวของเธอสร้างโรงเก็บของริมถนนเหรอ?”
จ้าวเฟิงตะคอกกลับอย่างเย็นชา “ใช่ เธอกับสามีของฉันคงจะมั่วกันอยู่ในโรงเก็บของนั่นใช่ไหม!”
เจียงหว่านแค่นเสียง “เธอคิดว่าสามีเธอมามั่วกับฉัน เสร็จแล้วก็ให้รถเข็นกับฉันเนี่ยนะ?”
จ้าวฟางยังคงดื้อรั้น “แล้วไม่ใช่รึไง?”
เจียงหว่านจึงตอบกลับไปว่า “อ่า เธอพูดถูกแล้วล่ะ ฉันมีอะไรกับคนของเธอจริง ๆ”
ทุกคนตกตะลึง ส่วนจ้าวเฟิงก็โกรธยิ่งกว่าเดิม เมื่ออีกฝ่ายยอมรับกับปาก
แต่ก่อนที่หล่อนจะได้พูดอะไร เจียงหว่านก็พูดต่อว่า “แต่ไม่ใช่กับสามีของเธอหรอก เป็นลูกของพวกเธอต่างหาก!”
ทุกคนพลันตะลึงงันเข้าไปอีก
จ้าวฟางเองก็ตกตะลึง ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด “แก…แกพูดเรื่องอะไร? ลูกชายของฉันอายุแค่ห้าขวบ แต่แกกลับมาทำร้ายลูกชายของฉัน นังสารเลว!”
เธอวิ่งเข้าหาเจียงหว่าน แต่เจียงหว่านเบี่ยงตัวหลบได้ ก่อนจะถีบยอดอกของอีกฝ่ายสวนทันควัน
พอได้เตะแล้วก็รู้สึกดีขึ้นมาก
จ้าวฟางถูกเตะจนล้มกลิ้งไปกับพื้น
และก่อนที่เธอจะทันได้กรีดร้อง เจียงหว่านก็พูดออกมาว่า “เธอนี่โง่จริง ๆ ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะตั้งสติก่อนจะพูดอะไร”
“ลูกชายของเธอมอบรถเข็นนี่ให้ฉัน แต่เขาไม่ได้ให้ฉันฟรี ๆ และฉันไม่ได้หลับนอนกับเขาด้วย!”
“ต่อให้ฉันอยากมากแค่ไหน ฉันก็จะไม่ทำอะไรกับเด็กแน่นอน!”
“รถเข็นนั่นลูกชายของเธอขายให้ฉัน”
“ถ้าไม่เชื่อก็กลับไปถามเขาดู! ตอนนั้นมีเด็กผู้ชายคนนึงอยู่กับเขาด้วย ฉันไม่รู้หรอกว่าเด็กนั่นอายุเท่าไหร่ และไม่รู้ว่าในสองคนนั้น คนไหนเป็นลูกของเธอ!”
“แต่เด็กที่ขายรถเข็นให้ฉันมีกระที่หน้า และมีไฝที่มุมปาก”
และนั่นคือลูกชายของจ้าวฟาง
เจียงหว่านเล่าว่า…วันนั้นเธอยกกระสอบเนื้อหมูกลับบ้าน และระหว่างทาง เธอก็ได้พบกับเด็กชายคนนั้น
เด็กชายเห็นว่าเธอน่าสงสารมากจึงขายรถเข็นไม้นี้ให้
หลังจากที่เล่าเรื่องทั้งหมด ทุกคนถึงกับหัวเราะออกมา
ส่วนจ้าวฟางหันมองหลี่เถี่ยอย่างรู้สึกผิด
หลี่เถี่ยพูดขึ้นว่า “ก็ผมบอกว่าผมไม่ได้ทำ ทำไมไม่เชื่อผม!”
จ้าวฟางคำราม “อย่ามาว่าฉันนะ! ที่ฉันไม่เชื่อคุณ เพราะฉันเจอกางเกงในของผู้หญิงในกระเป๋าของคุณนั่นแหละ”
ขณะพูด หล่อนก็คว้าชุดชั้นในออกมา แล้วโยนใส่หน้าหลี่เถี่ย
หลี่เถี่ยหน้าซีดเผือดทันที
