บทที่ 135 พ่อของผมยิ้มทุกครั้งที่ได้เจอคุณ
“น้องสาว ฉันขอบอกไว้เลยว่าแม้ฉันจะมีประสบการณ์ฆ่าหมูมาหลายปี แต่ว่ามีดทำครัวนี้ไม่สามารถฆ่าคนได้แน่นอน!”
“ถ้าใช้แรงน้อยเกินไป มันก็ไม่ต่างอะไรกับเศษเหล็ก สร้างรอยขีดข่วนบนเสื้อผ้าไม่ได้ด้วยซ้ำ”
“แต่ถ้าออกแรงมากพอ ก็สามารถเจาะลึกถึงกระดูกได้อยู่”
“แต่เธอจะไม่สามารถดึงมันออกมาได้ และคู่ต่อสู้ก็จะฆ่าเธอ”
“แต่ว่ามีดติดเขียงหมูนี้คืออาวุธสังหารที่ยอดเยี่ยม ปลายยาวแหลมของมันสามารถแทงผ่านเนื้อหนังได้ในพริบตา และหลังจากแทงเข้าไปแล้ว เธอก็ดึงออกได้ทันที แต่จากนั้นเธอต้องวิ่ง!”
“บอกไว้ก่อนว่าเธอจะต้องแทงให้แม่นยำ ไม่อย่างนั้นศัตรูจะฆ่าเธอได้ แทงที่ท้องจะดีที่สุด ตรงนั้นมีลำไส้ และมันจะเจ็บมาก”
เจียงหว่านเงียบ
พร้อมนึกคิดในใจ ‘พี่ชาย พี่คิดจะสอนฉันใช้มีดเขียงหมูแทงคนจริง ๆ เหรอ?’
แน่นอนคนขายเนื้อทิ้งมีดเขียงหมูเอาไว้ที่นี่เล่มหนึ่ง
มันถือถนัด มีขนาดเท่าฝ่ามือ และคมมาก
เจียงหว่านมองมันอย่างลังเลก่อนจะซ่อนเอาไว้
ตกตอนกลางคืน อากาศในคืนนี้ค่อนข้างหนาว เจียงหว่านตรวจสอบประตู หน้าต่าง และประตูลานทั้งหมด ก่อนจะทำกับดักง่าย ๆ เอาไว้ก่อนจะเข้านอน
ขณะที่กำลังจะล้มตัวลงนอน จู่ ๆ มีเสียงดังขึ้นจากด้านนอก
เจียงหว่านลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และเห็นว่าชายคนหนึ่งชุ่มโชกไปด้วยเลือดเดินเข้ามาพร้อมใบหน้าเกรี้ยวกราด
ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบโต้ มีดในมือของชายคนนั้นก็แทงเข้าที่ท้องของเจียงหว่านแล้ว
เพราะเจ็บปวดทำให้เจียงหว่านกรีดร้องออกมา และตื่นขึ้น!
ความฝัน!
เธอกังวลเรื่องนี้ทั้งวันจนเก็บไปฝันงั้นเหรอ?
เจียงหว่านปาดเหงื่อบนหน้าผาก พร้อมพลิกตัวลุกขึ้นจากเตียง หยิบมีดเขียงหมูที่ซ่อนไว้ออกมา
หลังจากครุ่นคิดสักครู่ เธอหยิบถุงผ้าเอาไว้ใช้ใส่เสื้อผ้าออกมา แล้วใช้มันแทนฝักของมีด
เธอใช้ผ้าหลายชั้นเพื่อคลุมใบมีดไม่ให้เป็นอันตรายกับตนเอง
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว ความคมของมีดถูกซุกซ่อนไว้อย่างดี
เพราะเธออ้วน ต่อให้จะซ่อนมีดไว้ในร่างกาย คนก็คงมองไม่เห็น
หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เจียงหว่านก็นอนลงอีกครั้งและหลับไปในที่สุด
เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงหว่านถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงใบมีด
เมื่อลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่านี่เพิ่งรุ่งสาง แต่กลับมีเสียงคนลับมีดอยู่ในสนามหญ้า
เธอพลิกตัวไปมาพร้อมกับลุกขึ้นนั่ง เปิดม่าน และมองออกไปด้านนอก เห็นร่างเล็กนั่งยอง ๆ อยู่ในบานสนามหญ้า และกำลังบดอะไรบางอย่างอยู่
นั่นคือที่มาของเสียง
เจียงหว่านลุกขึ้นพร้อมกับวิ่งออกไปดู “ผิงอัน ทำอะไรน่ะ?”
ผิงอันเงยหน้าขึ้นมองเธอ “น้าอ้วน ผมฝันว่ามีคนร้ายจะบุกเข้ามาฆ่าคุณด้วยแหละ แถมตอนนี้พ่อก็ไม่อยู่ ผมจะปกป้องคุณเอง!”
เจียงหว่านเห็นแล้วว่าสิ่งที่เสี่ยวผิงอันกำลังลับคมอยู่เป็นท่อนเหล็กขนาดเท่าฝ่ามือ และมีรูปร่างคล้ายกับมีดทำครัว แต่ใบมีดเป็นทรงโค้ง
นี่เป็นมีดที่เจียงหว่านพบตอนที่ทำความสะอาดลานแห่งนี้ เจ้าของลานคนเดิมคงทำขึ้นมา และดูเหมือนว่าเขาจะทำพังไปเลยทิ้งมัน
มันจึงกลายเป็นเศษเหล็กที่ถูกโยนทิ้งไว้
เจียงหว่านจะเอาไปทิ้ง แต่ผิงอันกลับอยากได้มัน
และตอนนี้เด็กน้อยกำลังลับเหล็กนั่น และคมมีดที่เคยแข็งทื่อก็ดูคมขึ้นมาก
ส่วนใบมีดอีกด้านเป็นสันสำหรับจับ
เจียงหว่านเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวไปคว้าเอาแท่งเหล็กนั่นมา
“ผิงอัน! อย่าเล่นกับของมีคมแบบนี้ มันอันตรายนะรู้ไหม!”
ผิงอันปฏิเสธทันที “แล้วถ้าเหลยช่านคนนั้นมา ผมจะปกป้องคุณได้ยังไงเล่า!”
เจียงหว่านส่ายศีรษะ “ต่อให้หมอนั่นมา มันก็ไม่ทำร้ายเด็กหรอกน่า และต่อให้เธอมีมีดสิบแปดเล่ม เธอก็จะถูกจับได้อยู่ดี”
“ถ้าตอนนั้นเธอตกอยู่ในอันตราย แล้วเขาใช้เธอต่อรองกับพ่อล่ะ? เธอจะทำยังไง?”
ผิงอันชะงักกึก ใบหน้าเล็ก ๆ ย่นเป็นกลีบขนมจีบ
เจียงหว่านเห็นอย่างนั้นก็หัวเราะออกมา
“เอาล่ะผิงอัน จำไว้ว่าถ้าคนเลวนั่นมาที่นี่ เธอต้องหนีไปซะ แล้วถ้าหากอยากปกป้องตัวเอง ก็เอาหินใส่กระเป๋าไว้ แล้วขว้างมันใส่คนเลวพวกนั้น ขว้างให้เข้าตาด้วยล่ะ”
“พอพวกมันมองไม่เห็น ก็ให้เธอวิ่งหนี วิ่งไปในที่ที่คนพลุกพล่าน หรือไม่ก็วิ่งไปหาพ่อของเธอ!”
ผิงอันยังดื้อรั้น “แต่ว่าผมอยากปกป้องน้าอ้วน! ถึงผมไม่ได้ชอบคุณสักเท่าไหร่ แต่พ่อผมชอบคุณนะ!”
“เมื่อก่อนพ่อไม่เคยยิ้มเลย แต่ตอนนี้ทุกครั้งที่เขาเจอคุณ เขาก็จะยิ้มออกมาอย่างกับคนโง่!”
เจียงหว่านยิ้ม ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิกแก้มเขาเบา ๆ อย่างช่วยไม่ได้
“เด็กโง่ ถึงพ่อของเธอจะเป็นห่วงฉัน แต่นั่นเป็นเรื่องของเขา และถ้าเธออยู่ที่นี่ เธอจะถูกจับเป็นตัวประกันเอาได้ แถมเธอตัวเล็กแค่นี้จะปกป้องคนอื่นได้ยังไง”
“ตราบใดที่เธอป้องกันตัวไม่ให้ถูกจับได้ มันก็เท่ากับเธอเป็นผู้พิทักษ์ของพวกเราแล้ว”
ผิงอันก้มหน้าลง เขาดูหดหู่อย่างบอกไม่ถูก
เจียงหว่านมองเหล็กที่เอามาจากผิงอัน ในใจของเธอรู้สึกสับสน
ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกแปลก ๆ หลังจากได้เห็นมัน
หากมองย้อนกลับไป มันก็เหมือนจะเป็นโชคชะตา เพราะรูปร่างของมันดูดีจริง ๆ
เจียงหว่านยกแท่งเหล็กขึ้นมา “ยกนี่ให้ฉันแล้วกัน ฉันจะเก็บมันไว้ในอกเลย ถ้าหากใครเข้ามาทำร้าย สิ่งนี้คงจะปกป้องฉันได้”
ผิงอันยิ้มออกเมื่อได้ยินอย่างนั้น โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าเจียงหว่านยัดแผ่นเหล็กนี้ไว้ที่อกจริง ๆ ผิงอันก็ยิ้มหน้าบานกว่าเดิม
นี่เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ โรงเรียนหยุดการเรียนการสอน สะใภ้เฉินจึงไปที่ร้านขายเนื้อเพื่อซื้อวัตถุดิบ และกลับมาพร้อมกับคนคนนึงที่เธอไม่คิดว่าจะได้พบ
“ซิ่วจือ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ? เธอไม่ได้ไปอยู่เหยียนจิง จัดการงานแต่งงานให้น้องสาวหรอกเหรอ?” เจียงหว่านประหลาดใจเมื่อเห็นหลี่ซิ่วจือ
แต่ทว่าใบหน้าของหลี่ซิ่วจือกลับซีดเซียว ดูค่อนข้างเขินอายที่จะพูด
“ฉันมาส่งเงินให้กับน้องสาว และบังเอิญเจอกับพี่สะใภ้เฉินน่ะ เลยเข้ามานั่งพัก แต่จะพักแค่แป๊บเดียวเท่านั้นแหละ”
เจียงหว่านรีบพาเธอมานั่งด้านใน
ในบ้านพักครอบครัวทหาร นอกจากเจียงเสวี่ยแล้ว ทุกคนล้วนแต่เป็นมิตรทั้งสิ้น
ทั้งสองเองก็ไม่ได้มีความแค้นต่อกัน
“เธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ?” เจียงหว่านเทน้ำให้อีกฝ่าย
หลี่ซิ่วจือถอนหายใจ “กลับมาได้สองวันแล้วล่ะ แถมตอนที่ฉันกลับมา ทุกคนในกองพันที่สามก็ออกไปไล่ล่าเหลยช่านกันหมดแล้ว”
หลังจากพูดอย่างนั้น เธอหันมาหาเจียงหว่าน พร้อมกับใช้มือดึงชายเสื้อก่อนจะเอ่ยปากถาม
“หว่านหว่าน น้องสาวของฉันสร้างเรื่องให้เธอตั้งมากมาย เธอเกลียดฉันไหม!”
เจียงหว่านหัวเราะ “สิ่งที่น้องสาวเธอทำ มันไม่เกี่ยวกับเธอสักหน่อย ฉันไม่เกลียดเธอหรอก”
หลี่ซิ่วจือเม้มปากแน่น ก่อนจะพูดต่อว่า “แล้วเธอยังเกลียดน้องสาวของฉันอยู่ไหม? แต่ว่านะเจียงหว่าน ซิ่วหลันได้รับผลของการกระทำแล้วล่ะ”
เจียงหว่านเผยสีหน้าประหลาดใจ
หลี่ซิ่วจือบอกเล่าสถานการณ์ด้วยความโศกเศร้า
เจียงหว่านจึงได้รู้ว่าชายที่ถังซิ่วอวิ๋นหาให้แต่งงานกับหลี่ซิ่วหลันเป็นพนักงานเก็บมูลสัตว์
สำหรับเธอ มันไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไรก็แค่การเก็บมูลสัตว์ เพราะมันคืองานที่เลี้ยงชีพได้
และในยุคนี้แรงงานถือว่าเป็นสิ่งสำคัญมาก
แต่ว่าหลี่ซิ่วหลันกลับไม่คิดอย่างนั้น
“วันแรกที่ไปถึงเมืองเหยียนจิง ผู้ชายคนนั้นมาพบเรา พวกเราค่อนข้างประทับใจเขา เขาเองก็ค่อนข้างดูดี ไม่มีอะไรผิดปกติ นอกจากร่างกายที่ผอมแห้งไปสักหน่อย”
“น้องสาวของฉันถูกใจเขามาก ฉันกะจะให้เธอทำความรู้จักเขาต่ออีกสักหน่อย แต่ซิ่วหลันไม่ยอม! เธอไม่ต้องการคนอื่น และอยากจดทะเบียนสมรสทันที!”
