บทที่ 120 ผู้หญิงที่เคยชินกับความยากลำบาก
ภายในห้อง สะใภ้เฉินนั่งลงตรงข้ามกับเจียงหว่าน พร้อมถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย “เฮ้อ หว่านหว่าน ฉันพอกับเขาแล้วจริง ๆ!”
ขณะพูด ในดวงตาของสะใภ้เฉินเริ่มแดงก่ำ
เจียงหว่านรู้ว่าสิ่งที่หล่อนต้องการคือให้เธอรับฟังอยู่เงียบ ๆ ไม่ต้องกล่าวแทรกอะไรทั้งนั้น
เรื่องมีอยู่ว่าในช่วงหลายปีที่ผ่านมา สะใภ้เฉินกับสามีเก็บเงินได้ แปดร้อยสามสิบหยวน ซึ่งก็ไม่มากนัก
แต่ไม่นานมานี้ น้องชายของหัวหน้าหน่วยเฉินกำลังจะแต่งงาน เขามาขอเงินพี่ชายกับพี่สะใภ้จำนวนห้าร้อยหยวน
แน่นอนว่าสะใภ้เฉินไม่เห็นด้วย และบอกว่าสามารถให้ได้เพียงสองร้อยหยวนเท่านั้น
“น้องชายคนนั้นไม่ได้ทำงาน และภรรยาของเขาต้องการสินสอดห้าสิบหยวน บอกฉันหน่อยสิว่าพวกเขาจะเอาเงินมากมายขนาดนั้นไปทำอะไร?”
“ที่บ้านก็สามารถจัดงานง่าย ๆ ได้ และใช้เงินไม่ถึงห้าร้อยหยวนด้วยซ้ำ”
“ตอนนั้นฉันไม่เห็นด้วย เหล่าเฉินเองก็ไม่ได้พูดอะไร ฉันเลยคิดว่าพวกเราตกลงกันเรียบร้อยแล้ว”
“แต่เมื่อวานน้องชายฉันดื่มมากเกินไป จนเมาตกคูน้ำต้องเข้าโรงพยาบาล”
“แม่เป็นห่วงเขามาก โทรมาขอยืมเงินไปผ่าตัด เธอบอกว่าต้องการยืมเงิน ตอนแรกฉันยังไม่ได้บอกว่าจะให้ยืมไหม… แต่ตอนนั้นน้องชายของฉันอยู่บนเตียงผ่าตัดรอการรักษา”
“ฉันก็เลยตอบตกลงไป และพอกลับบ้านมาเอาเงิน ฉันกลับเห็นว่าเงินแทบไม่เหลือแล้ว จากแปดร้อยหยวนเหลือแค่สามสิบหยวนเท่านั้นเอง”
“ฉันเลยถามเขาว่าเงินหายไปไหน แต่เขากลับบอกว่าเอาไปให้น้องชายแต่งงาน!”
“ฉันถามว่าทำไมไม่บอกฉัน?”
“เขาก็ตอบว่า ถ้าหากบอกฉัน ฉันก็คงจะไม่ยอม และนั่นคือน้องชายของเขา เขาไม่สามารถเมินเฉยได้”
พอสะใภ้เฉินเล่ามาตรงนี้ เธอก็โกรธจนตัวสั่น “หว่านหว่าน บอกฉันหน่อยสิว่าสิ่งที่เขาพูดออกมาน่ะมันสมควรไหม?”
“ถ้าน้องชายของเขากำลังใกล้ตาย ไม่ต้องพูดหรอกว่าเงินห้าร้อยหรือห้าพันหยวนเลย ไม่ว่าเท่าไหร่ฉันก็ยินดีช่วย”
“แต่เขากลับไม่ใช้ความคิด ทั้งที่เราควรจะช่วยเหลือคนใกล้ตายมากกว่าคนที่ไม่มีเงิน!”
“ฉันบอกให้เขาเอาเงินมาคืน แต่เขาปฏิเสธ แถมบอกว่าไม่สามารถทำร้ายน้องชายได้”
“ฉัน… ทนอยู่กับเขาต่อไม่ไหวแล้ว!”
หลังพูดจบ สะใภ้เฉินก็เริ่มร้องไห้
เจียงหว่านเงียบไปชั่วขณะ เฮ้อ ทุกครอบครัวล้วนแต่มีปัญหาของตัวเอง
หลังจากสะใภ้เฉินสงบลง เจียงหว่านก็เอ่ยปากถาม “แล้วน้องชายของพี่ที่รอเงินเผ่าตัดล่ะ พี่มีเงินให้เขาไหม?”
สะใภ้เฉินส่ายศีรษะ “ไม่ ฉันจะให้เหล่าเฉินเอาเงินมาคืนฉัน ถ้าเขาไม่คืน ฉันจะตายให้เขาดู!”
“ถ้าน้องชายของฉันต้องตาย ฉันก็จะตายด้วย!”
เจียงหว่านเงียบไป ก่อนจะโน้มตัวไปจับมือของสะใภ้เฉินเอาไว้
“พี่สะใภ้ ฉันเองก็ไม่สามารถตัดสินแทนพวกพี่ทั้งคู่ได้หรอกนะ แต่ว่าน้องชายของพี่กำลังรอความช่วยเหลืออยู่”
“เขาต้องใช้เงินเท่าไหร่เหรอ?”
สะใภ้เฉินตอบกลับ “ครอบครัวของพวกเราอยู่ในชนบท ไม่มีงานทำ ต้องออกค่าใช้จ่ายเองทุกอย่าง แถมมันเป็นการผ่าตัดใหญ่ เพราะงั้นเลยต้องใช้เงินกว่าสองถึงสามร้อยหยวน แต่ก็ไม่รู้ว่าเท่านี้จะพอไหม!”
เจียงหว่านลูบมืออีกฝ่ายอย่างปลอบโยน “อย่าร้องไห้เลยนะ เอาล่ะ ฉันจะให้พี่ยืมห้าร้อยหยวน พี่รีบนำมันไปส่งให้แม่ก่อน ยังไงชีวิตคนก็สำคัญที่สุด”
“ส่วนหัวหน้าเฉิน พี่ต้องคุยตกลงกับเขาดี ๆ”
สะใภ้เฉินประหลาดใจ “หว่านหว่าน เธอมีเงินมากขนาดนั้นได้ยังไง”
เจียงหว่านยิ้ม “เงินจากการขายเนื้อตุ๋นน่ะ”
สะใภ้เฉินชื่นชมหญิงสาวตรงหน้ามาก เธอรีบคว้าข้อมือของเจียงหว่านมากุมไว้ “หว่านหว่าน ฉันไม่คิดเลย ฉันไม่คิดเลยจริง ๆ”
ดวงตาของเธอเริ่มแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง เพราะตลอดทั้งคืน เธอมัวแต่เป็นห่วงความเป็นความตายของน้องชาย แถมสามียังไม่เต็มใจที่จะช่วยหเลือ มันทำให้เธอรู้สึกทุกข์ทรมานมากจริง ๆ
เวลานี้ เจียงหว่านก็เข้ามาช่วยเธอได้ทันเวลา
“หว่านหว่าน ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะหาเงินมาคืนให้แน่นอน!”
เจียงหว่านโบกมือ “ไม่ต้องรีบร้อนหรอก ช่วยชีวิตคนก่อนดีกว่าค่ะ”
พูดจบ เจียงหว่านก็ลุกขึ้น กลับขึ้นไปชั้นบน จากนั้นหยิบเงินห้าร้อยหยวน แล้วเดินลงมา
บ้านในตัวตำบลค่อนข้างโทรม ไม่ปลอดภัยเท่ากับบ้านพักครอบครัวทหาร เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะซ่อนเงินของตัวเองไว้ที่ไหน จึงเอามาเก็บไว้ที่นี่
หลังจากสะใภ้เฉินได้รับเงินไป เธอก็หันมองนาฬิกาบนโต๊ะ
“ตอนนี้ยังไปไม่ได้ ต้องรอเลิกงานช่วงบ่าย แล้วฉันจะไปส่งเงิน”
“หว่านหว่าน แล้วทำไมวันนี้เธอถึงกลับมาได้ล่ะ? เธอจะย้ายกลับมาแล้วเหรอ?”
เจียงหว่านส่ายศีรษะ “ไม่ค่ะ ฉันแค่กลับมาหาของน่ะ พี่สะใภ้รู้ไหมว่าสมุดทะเบียนบ้านของฉันอยู่ที่ไหน?”
สะใภ้เฉินงุนงง “สมุดทะเบียนบ้านของเธอ แต่เธอมาถามฉันเนี่ยนะ?”
เจียงหว่านโบกมือเป็นพัลวัน “ไม่ใช่ ๆ ฉันแค่จะถามว่าพี่เคยได้ยินฉันเล่าเรื่องสมุดทะเบียนบ้านให้ฟังไหม ฉันจำไม่ได้ว่าเอาไปซ่อนไว้ที่ไหน กลับมาหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอสักที”
สะใภ้เฉินครุ่นคิดครู่หนึ่ง “พวกเราไม่มีสมุดทะเบียนบ้าน ทะเบียนบ้านของเราจะย้ายไปอยู่กับสามีของเรา มีเพียงใบรับรองแผ่นเดียวเท่านั้น”
“แล้วนี่ เธอจะย้ายออกเหรอ?”
เจียงหว่านพยักหน้า “ค่ะ ฉันซื้อลานเล็ก ๆ ในตัวตำบลไว้ เลยอยากจะย้ายที่อยู่ในทะเบียนบ้านไปที่ตำบลน่ะ”
จู่ ๆ สะใภ้เฉินก็นึกบางอย่างขึ้นได้ แต่กลับลังเลที่จะพูด
เจียงหว่านจึงถามอีกครั้ง “แล้วพี่รู้ไหมว่าใบรับรองพวกนั้นอยู่ที่ไหน?”
สะใภ้เฉินถอนหายใจ “เธออยากหย่ากับเขาจริง ๆ เหรอ เขาดูแลเธอดีขนาดนั้น ฉันน่ะไม่เข้าใจเธอเลยจริง ๆ ฟังฉันพูดสักหน่อยเถอะนะ เฉียวเหลียนเฉิงน่ะเป็นคนดี ถ้าหากเสียเขาไปคงน่าเสียดาย”
เจียงหว่านส่ายศีรษะ “ไม่ว่าจะหย่าหรือไม่หย่า เรื่องของเราจะไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้อีกแล้วค่ะ”
“ฉันอยากจะหย่า เพราะพวกเราเข้ากันไม่ได้ ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงตกลงกันด้วย ยังไงก็บอกฉันมาเถอะว่าใบรับรองนั้นอยู่ที่ไหน”
สะใภ้เฉินเงียบไปก่อนจะพูดขึ้น “น่าจะอยู่ในห้องทำงานของหัวหน้ากองพันเฉียวนะ ก็ตอนแต่งงานใหม่ ๆ เธอเล่นผลาญทุกอย่างของเขาหมด…”
สะใภ้เฉินหันมองเจียงหว่าน และเห็นว่าเธอไม่ได้โกรธจึงกล่าวต่อ
“ตอนนั้น เจียงเสวี่ยเลยแนะนำเขา ให้เขานำของมีค่าและเอกสารสำคัญทั้งหมดออกไปไว้ที่ห้องทำงาน เพื่อไม่ให้เธอเข้าถึงมัน”
“เฉียวเหลียนเฉิงทำตามที่หล่อนบอก ใบรับรองทะเบียนบ้านน่าจะอยู่ที่นั้นด้วย”
สะใภ้เฉินได้ยินเรื่องนี้จากสามี เลยค่อนข้างรู้รายละเอียด
เจียงหว่านหรี่ตาลงครุ่นคิด น่าแปลก พอได้ยินชื่อของเจียงเสวี่ย เธอกลับไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว
แต่ถ้าทะเบียนบ้านอยู่ที่ห้องทำงานของเขาจริง ๆ เรื่องนี้คงลำบากหน่อย
เธอกล่าวขอบคุณพี่สะใภ้ก่อนจะเดินออกไป แต่สะใภ้เฉินเรียกเธอเอาไว้ก่อน
“หว่านหว่าน พี่สะใภ้อยากจะขอความช่วยเหลือจากเธออีกเรื่องน่ะ”
เจียงหว่านพยักหน้ารับ “พี่มีอะไรให้ฉันช่วยก็บอกได้เลย”
สะใภ้เฉินกล่าวต่อ
“หว่านหว่าน ฉันหาเงินได้ไม่กี่สิบหยวนต่อเดือน ไม่รู้ว่าปีไหนถึงจะหาเงินมาคืนเธอได้ ฉันคิดว่าที่เธอทำเงินจากการขายเนื้อตุ๋นในตำบลมันเข้าท่า อย่างนั้นช่วยจ้างฉันหน่อยได้ไหม? ฉันเองก็อยากหาเงินได้เหมือนกัน”
สิ่งที่สะใภ้เฉินร้องขอค่อนข้างยากไปสักหน่อย เจีนงหว่านจะบอกวิธีหาเงินให้คนอื่นรู้ได้ยังไง มันเป็นการแย่งวิธีทำเงินของเธอชัด ๆ
เจียงหว่านเงียบไป แต่ก็ตัดสินใจได้ “เงินน่ะได้ค่ะ แต่พี่จะทนกับความลำบากได้หรือเปล่า?”
สะใภ้เฉินพยักหน้าทันที “ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นเลย ฉันมาจากครอบครัวยากจน พวกเราคุ้นเคยกับความลำบากอยู่แล้ว”
“เอาล่ะ เดี๋ยวหลังจากพี่ตกลงกับสามีแล้ว พี่ก็มาที่บ้านของฉันเพื่อทดลองงานสักสองวัน ถ้าทำไหว ก็ทำต่อ”
“ส่วนเงินเดือน เราค่อยคุยกันทีหลัง”
สะใภ้เฉินยิ้มกว้าง “ได้เลย ขอบคุณมาก เธอจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น”
หลังจากตกลงกันเสร็จแล้ว เจียงหว่านกลับออกมา
เธอรู้ว่าห้องทำงานของเฉียวเหลียนเฉิงอยู่ที่ไหน แต่เธอไม่เคยไปที่นั่นเลยสักครั้ง
และนี่เป็นครั้งแรก…
