บทที่ 10 ทัศนคติสามด้านของเฉียวเหลียนเฉิงปกติดี!
”เธอกำลังทำอะไรน่ะ?” เจียงหว่านถามเสียงดัง
ผิงอันพูดด้วยความโกรธ “เธอหลอกพ่อฉัน!”
เจียงหว่านแค่นหัวเราะออกมา แล้วพูดว่า “เมื่อกี้เธอทำกระถางดอกไม้นั่นหล่นเหรอ?”
ผิงอันตะลึงไปเล็กน้อย “กระถางอะไร!”
ขณะพูด เขาเงยหน้าขึ้นไปและเห็นว่าไม่มีกระถางดอกไม้บนราวบันไดที่เขายืนอยู่แล้ว
ผิงอันไม่พูดไม่จา แต่เจียงหว่านรู้ว่าไม่ใช่เขา
เด็กยังไม่รู้วิธีเสแสร้ง การที่เขาเงยหน้าขึ้นดูแล้วตกใจแบบนั้น แสดงว่าคนทำไม่ใช่เขา
จู่ ๆ เจียงหว่านก็เข้าใจว่าทำไมเฉียวเหลียนเฉิงถึงต้องการนำตัวผิงอันกลับมา
หากเด็กคนนี้อยู่กับดอกบัวขาวใจทมิฬนั่นต่อ เกรงว่าเขาจะได้เรียนรู้แต่เรื่องแย่ ๆ มาแทน
ตอนเย็น เมื่อเฉียวเหลียนเฉิงกลับมาก็พบว่า เจียงหว่านอบแพนเค้กชิ้นใหญ่และทำซุปกะหล่ำปลีไว้รอท่า
เฉียวเหลียนเฉิงรับผิงอันกลับมาแล้ว พอเดินเข้ามา เด็กชายก็แค่นเสียงใส่เจียงหว่านด้วยความไม่พอใจ
เฉียวเหลียนเฉิงขมวดคิ้ว ก้มหน้าลงแล้วถามผิงอันว่า “ปกติพ่อสอนลูกว่ายังไง”
ผิงอันตะลึงไปครู่หนึ่ง เอ่ยตอบเสียงเศร้าว่า “ต้องเคารพผู้อาวุโส ไม่สาปแช่งผู้อื่น และต้องไม่ทำสิ่งที่ทำร้ายผู้อื่นครับ”
เฉียวเหลียนเฉิงพอใจกับคำตอบจึงเอ่ยถามต่อ “แล้วลูกทำอะไร? ทำไมเห็นคุณป้าแล้วไม่สวัสดี?”
ผิงอันกัดปาก พลันตะโกนอย่างเจ็บปวด “เพราะเธอยั่วยวนพ่อ! เธอมันผู้หญิงราคาถูก!”
คิ้วของเฉียวเหลียนเฉิงขมวดแน่นเป็นปม ใบหน้าของเขามืดมนเป็นอย่างมาก
“ใครบอกเรื่องพวกนี้กับลูก? ลูกรู้เหรอว่ายั่วยวนคืออะไร? และอะไรคือผู้หญิงราคาถูก?”
เมื่อเห็นว่าเฉียวเหลียนเฉิงกำลังโกรธ ผิงอันก็ก้มหัวลงและอธิบายเสียงเบา “ไม่ ไม่มีใครสอนผม ผมได้ยินตอนพวกเขาพูดกัน”
เฉียวเหลียนเฉิงรู้สึกหดหู่ใจเล็กน้อย เขามองเจียงหว่าน แล้วหันกลับไปพูดตักเตือนผิงอัน
“คำพวกนี้มันไม่สุภาพและลูกห้ามพูดอีก”
ผิงอันรู้สึกงงงวย “ทำไมคนอื่นพูดได้ แต่ผมทำไม่ได้ล่ะ! พวกเขาพูดถูกนี่!”
ใบหน้าของเฉียวเหลียนเฉิงเข้มขึ้นมาทันที “ลูกรู้จักเถียงกลับแล้วสินะ!”
เมื่อเห็นพ่อกับลูกชายยิ่งคุยยิ่งโกรธกัน เจียงหว่านจึงรีบปราม
“เอาล่ะ ๆ เขายังเด็ก ค่อย ๆ สอนไปก็ได้ ตอนนี้มากินข้าวกันเถอะ!”
ผิงอันเงียบ แต่ร่างกายและใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรั้น แสดงอาการไม่พอใจเต็มที่!
เฉียวเหลียนเฉิงพยามระงับอารมณ์และพูดว่า “ผมจะไปเอาผ้าห่ม ชาม และตะเกียบของเขา พวกคุณกินข้าวกันก่อนเลย”
พูดจบก็หันหลังเปิดประตูเดินออกไป
เจียงหว่านยิ้มและมองไปที่ผิงอัน “ผิงอัน มานี่สิ ฉันทำขนมหูแมวไว้ให้เธอ มันอร่อยมาก!”
เธอพูดพร้อมยกชามขนมหูแมวทอดสีทองน่าอร่อยให้ดู
แต่ผิงอันไม่แม้แต่จะมองด้วยซ้ำ เขาปัดชามในมือของเจียงว่านแล้วจ้องเขม็ง
“ฉันไม่อยากกิน เลิกเสแสร้งได้แล้ว เธอยังอยากจะขายฉันอีกสินะ!”
เจียงหว่านไม่ได้โกรธ เธอเพียงหยิบชามขึ้นมาแล้วมองดูมัน “ชามนี้ค่อนข้างแข็งแรงดีนะ”
ว่าแล้วก็นั่งยอง ๆ ลง หยิบขนมหูแมวที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นขึ้นมาใส่ชาม
“ของพวกนี้ซื้อมาด้วยเงินของพ่อเธอ ในเมื่อเธอไม่อยากกิน ฉันก็จะกินมันเอง!”
“แต่มีบางอย่างที่ฉันอยากจะบอกเธอให้ชัดเจน”
“ไม่ว่าเธอจะชอบหรือไม่ ฉันจะอยู่ที่นี่หนึ่งปีเต็ม ยังมีเวลาอีกเจ็ดเดือนก่อนที่ฉันจะไป”
“ถ้าเธอเต็มใจร่วมมือ เราก็อยู่อย่างสงบสุขได้ ฉันจะดูแลเธอ และจะทำอาหารให้เธอเมื่อฉันอารมณ์ดี หลังจากเจ็ดเดือน ฉันจะจากไป ถึงตอนนั้นไม่ว่าใครจะมาเป็นแม่เลี้ยงเธอ มันก็ขึ้นอยู่กับเธอแล้ว”
“ถ้าเธอไม่ให้ความร่วมมือ ฉันจะใช้เงินทั้งหมดที่พ่อของเธอหามาได้ และจากไปแบบสบาย ๆ หลังจากครบเจ็ดเดือน!”
“ถ้าเป็นอย่างนั้น พ่อของเธอนั่นแหละที่จะมีปัญหา เพราะเขาต้องทำงานมากขึ้นเพื่อดูแลเธอ”
“ดังนั้น ไม่ว่าเธอจะยอมรับหรือไม่ก็ตาม มันก็ไม่สำคัญสำหรับฉัน”
ผิงอันตกตะลึง เขาไม่ค่อยเข้าใจคำพูดเหล่านี้นัก แต่เขาเข้าใจว่าอาหารพวกนี้พ่อของเขาเป็นคนซื้อ
ถูกต้อง มันเป็นเงินของพ่อเขา แล้วทำไมเขาถึงจะไม่กินมันล่ะ?
……
เมื่อนึกได้อย่างนั้น เขาก็ย่อตัวลง ชิงคว้าขนมหูแมวที่ตกลงพื้นตัดหน้าเจียงหว่านแล้วยัดเข้าไปในปาก
แคร่ก กร๊อบ!
ผิงอันอดไม่ได้ที่จะคิดว่า ‘อืม มันค่อนข้างอร่อย ผู้หญิงคนนี้ค่อนข้างมีประโยชน์อยู่บ้าง!’
เมื่อเฉียวเหลียนเฉิงกลับมาพร้อมกับผ้านวมในอ้อมแขน พวกเธอก็เก็บขนมหูแมวเสร็จแล้ว แถมผิงอันก็กำลังนั่งกินข้าวอยู่หน้าโต๊ะโดยมีชามขนมอยู่ในอ้อมแขนด้วย
เจียงหว่านนั่งลงข้าง ๆ เขา อาหารพร้อมแล้ว แต่เธอยังไม่ขยับตะเกียบ
“ทำไมคุณไม่กินล่ะ?” เฉียวเหลียนเฉิงงงงวย
นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ครั้งก่อนที่กินบะหมี่เธอก็รอเขากลับมากินด้วยกัน
เจียงหว่านยิ้ม “รอนายน่ะ กินข้าวกันเถอะ”
นั่นทำให้เฉียวเหลียนเฉิงไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงหมกมุ่นกับการทานอาหารด้วยกันขนาดนี้ แต่คิ้วของเขาก็คลายลงเพราะการยืนกรานของเธอ
ผิงอันคว้าเหมาเอ๋อร์ตั่วแล้วยื่นให้เฉียวเหลียนเฉิง
”พ่อครับ กินสิ อร่อยนะ!”
เฉียวเหลียนเฉิงรับมากินหนึ่งชิ้น มันอร่อยมาก จนหันไปถามเจียงหว่านด้วยความประหลาดใจ
”คุณทำเองเหรอ?”
เจียงหว่านพยักหน้า “ใช่ ฉันมีน้ำมันไม่มาก เลยทำมันโดยคิดแค่ว่าจะเอาไว้เป็นขนมของผิงอัน!”
มือของผิงอันชะงักไปชั่วครู่ เขาไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นคนทำ
ตอนแรกก็ยังอร่อยดีอยู่หรอก แต่อยู่ ๆ มันก็เริ่มไม่อร่อยซะแล้ว
แต่เมื่อคิดอีกอย่าง แม้ว่าเธอจะทำมัน แต่ขนมนี่ก็ทำมาจากสิ่งที่พ่อของเขาใช้เงินซื้อมา ดังนั้นเขาจึงต้องกิน ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายก็ได้ประโยชน์ไปหมดสิ
ระหว่างมื้ออาหาร มีแพนเค้กชิ้นใหญ่ที่เจียงหว่านอบไว้ ไม่รู้ว่าเธอทำมันได้อย่างไร แพนเค้กนั้นจึงทั้งนุ่มทั้งมีกลิ่นหอมมาก
แต่ตอนนี้ผิงอันฟันกำลังงอก เลยกินค่อนข้างลำบาก
เจียงหว่านเห็นอย่างนั้นเลยคว้าแพนเค้กจากมือเขาแล้วฉีกเป็นชิ้นเล็ก ๆ แช่ในซุปผัก
“แบบนี้จะนุ่มลง ขอโทษนะ ฉันไม่รู้ว่าเธอฟันกำลังงอก คราวหน้าฉันจะทำอาหารที่นุ่มกว่านี้ให้นะ”
ผิงอันบ่นอุบ แต่เมื่อเห็นว่าพ่อจ้องมองอย่างเข้มงวด เด็กชายเลยทำได้แค่ก้มหน้ากินต่อไป
แม้จะบ่นในใจ แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าหลังจากแช่ซุปแล้ว แพนเค้กนี่ก็นุ่มขและกินง่ายขึ้นมาก
หลังกินข้าวเสร็จ ผิงอันจะออกไปเล่นข้างนอก แต่ถูกเฉียวเหลียนเฉิงห้ามเอาไว้
”ลูกไม่ใช่เด็กแล้ว วันนี้มาเรียนรู้ตัวอักษรและนับเลขกันเถอะ”
เพราะผิงอันเป็นลูกของผู้มีพระคุณ เฉียวเหลียนเฉิงจึงไม่ต้องการให้เขาต้องกังวลเรื่องอาหารหรือเสื้อผ้า และยังหวังว่าเขาจะสามารถประสบความสำเร็จในการเรียน เจริญรุ่งเรืองในอนาคต จะได้ไม่รู้สึกผิดต่อความไว้วางใจของผู้มีพระคุณ!
เมื่อได้ยินว่าตนต้องอ่านและเขียน เด็กชานก็กระตือรือร้นขึ้นมา
เด็กก็เป็นแบบนี้ เมื่อแรกเริ่มเรียนก็คิดเสมอว่าการเรียนรู้เป็นเรื่องง่าย ๆ
เมื่อเจียงหว่านกลับมาจากล้างจาน ผิงอันนั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังเรียนอ่านตัวอักษรกับเฉียวเหลียนเฉิง
“อ้า อ่านคำนี้สิ”
”อ่านพร้อมพ่อ” เฉียวเหลียนเฉิงชี้ไปที่คำบนกระดาษ
ผิงอันอ่านตาม “อา”
เฉียวเหลียนเฉิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดว่าคำง่าย ๆ แบบนี้เด็กชายจะออกเสียงผิด “พ่อพูดว่า อ้า ไม่ใช่อา!”
ผิงอันกะพริบตาไร้เดียงสา “อา!”
เฉียวเหลียนเฉิงอธิบายอย่างอดทน “อ้า ไม่ใช่อา”
ผิงอันรู้สึกเสียใจ เขามองพ่อที่ดูไม่พอใจจนเห็นได้ชัดอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ก่อนจะออกเสียงอย่างแผ่วเบา
”อา!”
เฉียวเหลียนเฉิงตกใจมาก นี่เป็นเพราะผิงอันโง่เกินไปหรือเขาสอนผิดกันแน่!
ส่วนเจียงหว่านที่มองอยู่ตลอดกำลังกลั้นยิ้ม และใช้โอกาสนี้ทำความสะอาดบ้านเพื่อปกปิดรอยยิ้มของเธอ
ถึงกระนั้น เธอก็ยังอดยิ้มไม่ได้
ทั้งสองคุยกันเป็นเวลานาน แต่ผิงอันยังไม่เข้าใจ!
จนในที่สุด เฉียวเหลียนเฉิงก็ยอมแพ้และเตรียมสอนคำที่สองแทน
เจียงหว่านทนไม่ได้อีกต่อไป เธอถามด้วยความลังเล
“ฉันขอเสนออะไรหน่อยได้ไหม?”
