บทที่ 9 เขาสามารถปกป้องเธอได้แม้ว่าเขาจะตาบอด
สวี่ชิงพยายามอดทนและมองไปที่หลี่ต้าหย่ง ดูเหมือนว่าคนพวกนี้จะเติบโตขึ้นมาด้วยกัน
หลี่ต้าหย่งมีความสัมพันธ์ที่ดีกับสวี่หรูเยว่ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ถ้ามีขนมในกระเป๋า เขาจะเก็บไว้ให้สวี่หรูเยว่โดยเฉพาะ และเป็นเพราะสวี่หรูเยว่ที่ทำให้เขามีเรื่องกับคนอื่นมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว
เมื่อสวี่หรูเยว่ไปที่ชนบทในฐานะยุวปัญญาชน หลี่ต้าหย่งก็แอบส่งเงินให้สวี่หรูเยว่ รวมถึงคูปองอาหาร ไส้กรอก และเนื้อสามชั้นหมัก
และสวี่หรูเยว่เองก็ไม่ได้มีท่าทางปฏิเสธหรือไม่เห็นด้วย
แม้แต่พ่อแม่ของหลี่ต้าหย่งยังรู้สึกว่าลูกสะใภ้อย่างสวี่หรูเยว่ไม่หนีไปไหนแน่นอน แต่ต่อมาสวี่หรูเยว่กลับไปหมั้นกับโจวจินเซวี่ยน พ่อแม่ของหลี่ต้าหย่งจึงไปที่บ้านเพื่อสร้างปัญหาเป็นเวลานาน ขอให้ตระกูลสวี่จ่ายเงินคืน รวมถึงคูปองอาหารและเนื้อที่พวกเขาให้ในปีนั้น
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ สวี่ชิงก็รู้สึกว่าหลี่ต้าหย่งเป็นคนช่วยสวี่หรูเยว่ทำร้ายเธอ
แววตาคมกริบราวกับมีดเย็นเฉียบของเธอกวาดไปทั่วใบหน้าหลี่ต้าหย่ง จากนั้นก็ไม่สนใจเขาและดึงโจวจินหนานให้นั่งลง
หลังจากที่สวี่ชิงนั่งลง เธอก็หันไปเรียกเจ้าของร้านเพื่อขอเกี๊ยวสองชาม และหันศีรษะไปสบตาหลี่ต้าหย่งอีกครั้ง
คราวนี้เธอเห็นความประหลาดใจอย่างชัดเจนในแววตาของเขา
นักเลงสองคนที่โต๊ะเดียวกันกับหลี่ต้าหย่งรู้จักสวี่ชิง และรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหญิงสาว ในสายตาของพวกเขา สวี่ชิงเป็นรองเท้าที่พังแล้ว ไม่สามารถนำมาใช้อะไรได้
…เป็นสิ่งที่ใคร ๆ ก็จับต้องได้!
พวกเขาเริ่มถกประเด็นกัน ชายที่หน้าตาเหมือนแก้มลิงจมูกแหลม กับอีกคนที่หน้าเหมือนลิงเช่นกัน แต่มีแววตาเจ้าเล่ห์เหลือบมองสวี่ชิง พวกเขาหัวเราะคิกคักสองสามครั้ง และแสร้งทำเป็นลดเสียงลง แต่ที่จริงแล้วระดับเสียงนั้นไม่ได้เบาลงเลยและพูดกับหลี่ต้าหย่งว่า “นั่นมันสวี่ชิงจากซอยโรงงานสี่นี่? หล่อนมักจะเย่อหยิ่งอยู่ตลอด แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่แล้วสินะ”
นักเลงอีกคนหนึ่งชื่อล่ายกวามองไปที่สวี่ชิงด้วยท่าทางแปลก ๆ ที่ดูตื่นเต้น “ไม่รู้ใครโชคดีกว่ากัน คิกคิก น่าเสียดายที่สุดท้ายก็อยู่กับคนตาบอด”
หลี่ต้าหย่งไม่ได้พูดอะไร แต่บางครั้งเขาก็หันไปมองสวี่ชิงจากด้านข้าง
เนื่องจากสวี่ชิงและโจวจินหนานนิ่งเงียบ เหมาโหวกับล่ายกวาจึงคุยอย่างออกอรรถรสไม่เกรงใจมากขึ้น
“ไม่รู้ว่าเจ้าบ้าคนไหนที่ได้หล่อนกัน ดูผิวหล่อนสิ อวบอิ่มมีน้ำมีนวลขนาดนี้”
“โอ้ แล้วดูนั่นสิ เอวแม่คุณก็บางจนโอบได้ด้วยแขนเดียว”
“ที่ควรจะใหญ่ก็ใหญ่ ที่ควรจะเล็กก็เล็ก… มันคงจะนุ่มนิ่มมากทีเดียว…”
แม้สวี่ชิงจะไม่ได้ถูกเอ่ยชื่อก็ตาม แต่ก็รู้ว่าสองคนนี้กำลังพูดถึงเธอ
หลังจากผ่านไปชั่วชีวิตหนึ่ง จิตใจของเธอก็สงบลงมาก เธอแค่อยากรู้ว่ามันเกี่ยวข้องกับหลี่ต้าหย่งหรือไม่
จู่ ๆ โจวจินหนานที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็ลุกขึ้นยืนโดยไม่คาดคิด ต่อให้จะมองไม่เห็น แต่เขาก็รีบตรงไปที่พวกอันธพาลทั้งสองด้วยเป้าหมายที่แม่นยำ
แม้ว่าตาจะมองไม่เห็น แต่ทักษะการต่อสู้ยังเฉียบขาดและว่องไว
โดยไม่รอให้สวี่ชิงแสดงปฏิกิริยา โจวจินหนานก็เหวี่ยงล่ายกวาลงบนพื้น คว้าคออีกฝ่ายขึ้นมาต่อยเข้าที่ใบหน้าอย่างแรง
มีเพียงเสียงอู้อี้ ก่อนที่ล่ายกวาจะพ่นเลือดกับฟันออกมา
จู่ ๆ หลี่ต้าหย่งก็ได้สติ และผลักโจวจินหนานออกไป “ไอ้บอด แกจะทำอะไรฮะ!”
อีกด้านหนึ่ง เหมาโหวลุกขึ้นมาและหยิบม้านั่งยาวเหวี่ยงไปทางโจวจินหนาน
สวี่ชิงตื่นตระหนกจนหยิบม้านั่งขึ้นมาเช่นกัน และฟาดไปที่เหมาโหว
โจวจินหนานสามารถหลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่วเมื่อได้ยินเสียงลมพัดผ่านเก้าอี้
เหมาโหวโชคไม่ดีนัก เขาถูกฟาดด้วยม้านั่งในมือสวี่ชิง ศีรษะแตกเลือดอาบในทันที
แม้แต่ไป๋หลางที่กำลังนั่งอยู่ก็ยังกระโดดข้ามไปยังหลี่ต้าหย่งที่จะลงสนามต่อสู้ทันที
เมื่อหลี่ต้าหย่งเห็นว่าพวกเขาสามคนไม่สามารถเอาชนะชายตาบอด ผู้หญิง และสุนัขได้ก็เตรียมจะหนีไปพร้อมกับเหมาโหว
โจวจินหนานตะโกนขึ้น “ไป๋หลาง!”
ไป๋หลางกัดขากางเกงของหลี่ต้าหย่งแน่นพลางส่งเสียงขู่คำราม ดวงตาของมันฉายแววดุร้าย มันงับขาหลี่ต้าหย่งด้วยแรงมหาศาลและกัดไม่ยอมปล่อย
เหมาโหวกุมแผลบนศีรษะและมองไปที่โจวจินหนานกับสวี่ชิงทั้งที่ใบหน้ามีเลือดอาบท่วม
ล่ายกวาเองก็จ้องไปที่โจวจินหนานในขณะที่เอามือปิดหน้าเช่นกัน
โจวจินหนานขมวดคิ้ว ถึงเขาจะไม่แสดงสีหน้า แต่ก็รู้ได้ว่ากำลังโกรธจัดและแผ่กลิ่นอายเย็นชา “ฉันจะชดใช้ข้าวของที่เสียหายของร้านเกี๊ยวเอง พวกนายไปซะ”
หลี่ต้าหย่งมองโจวจินหนานกับสวี่ชิงอย่างไม่เต็มใจ หลังจากจ่ายเงินค่าเสียหายให้ร้านเกี๊ยว เขาก็หันศีรษะเหลือบมองสวี่ชิง!
ในสายตานั้น มีความเกลียดชังและไม่เต็มใจ
อย่างไรก็ตาม ความทรงจำของสวี่ชิงก็ถูกปลุกขึ้นมาทันที เมื่อตอนที่เธอฟื้นจากอุบัติเหตุ เธอเห็นดวงตาเช่นนี้ผ่านประตูห้องพยาบาล
แต่มันเป็นเพียงวูบเดียวเท่านั้น ทำให้เธอคิดมาหลายปีว่าคนคนนั้นคือใคร?
ไม่ใช่ผู้ชายที่ตบเธออย่างแรงหรอกเหรอ!
ตอนนี้สามารถตอบข้อสงสัยของเธอได้แล้ว ดวงตาคู่นั้นคือหลี่ต้าหย่ง แต่คนที่ทำลายเธอไม่ใช่หลี่ต้าหย่ง…
เขาจึงดูไม่เต็มใจ!
สวี่ชิงไม่จำเป็นต้องสอบสวนเพื่อให้แน่ใจว่า หลี่ต้าหย่งกับสวี่หรูเยว่ร่วมมือกันเพื่อฆ่าเธอ!
วันนี้หลี่ต้าหย่งประสบความสูญเสียครั้งใหญ่ ต้องมาแพ้ให้กับชายตาบอดอย่างนี้ เขาต้องหาโอกาสเพื่อกลับมาแก้แค้นแน่นอน! แล้วเขาจะไปพบสวี่หรูเยว่เพื่อดูว่าหล่อนจะร่วมมือกับเขาอีกครั้งหรือไม่?
สวี่ชิงรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที คราวนี้เธอต้องจัดการชายชั่วหญิงเลวคู่นี้ให้ได้ ไม่ให้พวกมันได้แก้ตัว!
โจวจินหนานเห็นว่าทุกคนออกไปแล้ว แต่สวี่ชิงยังไม่เอ่ยอะไรเป็นเวลานาน จึงคิดว่าเธอยังคงหมกมุ่นอยู่กับคำพูดก่อนหน้า
มือที่ห้อยอยู่ข้างขาของเขาเองอดไม่ได้ที่จะกำแน่น เขาเป็นคนที่ทำร้ายเธอ!
หลังจากคิดทบทวนมายาวนาน เขาก็ตัดสินใจสารภาพกับสวี่ชิง!
แม้เธอจะเกลียดเขาและเรียกตำรวจจับเขาเข้าคุก เขาก็ยินดี!
”สวี่ชิง…”
”โจวจินหนาน…”
เมื่อโจวจินหนานเอ่ยปาก คนข้าง ๆ เขาเองก็เอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน
ความสนใจของสวี่ชิงถูกดึงดูดด้วยเสียงที่ไม่คุ้นเคยและหันไปมอง
เขาเป็นชายหนุ่มวัยเดียวกับโจวจินหนาน มีรูปร่างสูงและดูอ่อนโยน แต่แววตาเฉียบแหลมราวสามารถมองเห็นทุกสิ่งได้
สวี่ชิงจำได้ว่าเขาเป็นเพื่อนที่ดีของโจวจินหนาน ชื่อว่าเกาจ้าน
ในชีวิตที่แล้ว เธอหย่ากับโจวจินหนานและออกมาจากสำนักงานเขต เมื่อตอนที่เกาจ้านพาโจวจินหนานออกไป เขาก็มองเธออย่างลึกล้ำและพูดว่า ‘เธอเป็นคนทำลายเขา!’
มันนานมากแล้ว
อย่างไรเสีย สวี่ชิงจำได้อย่างชัดเจนว่าแววตาของเกาจ้านเต็มไปด้วยการประณามว่าเธอไร้ค่าสำหรับสหายของเขา
ก่อนที่สวี่ชิงจะสามารถถอนตัวจากความทรงจำได้ เกาจ้านก็ได้เดินผ่านไปแล้วด้วยรอยยิ้มเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิบนใบหน้า “ฉันเพิ่งเข้าไปในตลาด และได้ยินคนพูดถึงชายตาบอดที่เดินไปมาพร้อมกับสุนัขหลางโก่ว เลยเดาว่าเป็นนายน่ะ แต่ก็ไม่คิดเลยหวังว่าจะเป็นนายจริง ๆ”
โจวจินหนานดูเหมือนจะไม่สนใจเกาจ้านที่พูดคำว่า ‘ตาบอด’ เลย แต่ก็ขมวดคิ้ว “นายมาที่นี่ทำไม?”
เกาจ้านเหลือบมองสวี่ชิง และพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการกล่าวทักทาย
เขายกมือขึ้นและตบไหล่ของโจวจินหนาน “ดูเหมือนว่าจะฟื้นตัวดีขึ้นนะ แล้วนี่ใครเหรอ? นายจะไม่แนะนำฉันหน่อยหรือไง?”
โจวจินหนานทำท่าจะแนะนำสวี่ชิง แต่สวี่ชิงได้เอ่ยออกมาก่อนว่า “สวัสดีค่ะ ฉันสวี่ชิง เป็นคู่หมั้นของโจวจินหนานค่ะ”
เกาจ้านเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจเมื่อได้ยินชื่อสวี่ชิง “สวัสดีครับ ผมเกาจ้าน เป็นเพื่อนของโจวจินหนานครับ”
หลังจากพูดจบ เขาก็ก้าวไปทางโจวจินหนานสองก้าว กำหมัดแนบริมฝีปากและถามเสียงเบา “นั่นหล่อนเหรอ?”
………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
รู้สึกอึดอัดเลยแฮะ อยากรู้เลยว่าคืนนั้นมันเกิดเรื่องอะไรที่ทำให้จินหนานต้องทำร้ายสวี่ชิง
ไหหม่า(海馬)
