บทที่ 75 ความคิดของโจวจินหนาน
สวี่ชิงแย่งผ้าจากในมือของโจวจินหนาน “ให้ฉันซักเถอะค่ะ ไม่ใช่ว่าผู้ชายทำงานนอกบ้านผู้หญิงทำงานในบ้านเหรอคะ เรื่องพวกนี้ควรจะให้ฉันทำ คุณไปคิดเถอะค่ะว่าจะเอาอะไรให้ที่บ้านของคุณย่าดี”
โจวจินหนานได้ยินก็ลุกขึ้นไปนั่งข้าง ๆ ปรึกษากับสวี่ชิงว่า “พวกเราซื้อเนื้อแพะสองชั่ง ขนมอีกนิดหน่อย แล้วก็ซื้อผ้าให้คุณย่าพับหนึ่ง คุณว่าดีไหม?”
สวี่ชิงจุ่มผ้าลงไปซัก ยิ้มพูดว่า “ซื้อขนมมากหน่อยค่ะ คุณย่าชอบกินขนมทานเล่นพวกนี้ แล้วก็มีผลไม้กระป๋อง ฉันจำได้ว่าท่านชอบกินส้มแล้วก็สาลี่กระป๋องด้วย”
โจวจินหนานไม่ได้คัดค้าน “ได้ เดี๋ยวพวกเราไปซื้อกลับมากัน พรุ่งนี้เช้าไปที่ซอยฮวยซู่แล้วซื้อเนื้อมาพร้อมกันเลย”
ทั้งสองพูดคุยเรื่องทั่วไปในบ้านกันใต้ร่มไม้
สวี่ชิงชื่นชอบความเรียบง่ายที่ผ่านไปในแต่ละวันแบบนี้มาก เป็นชีวิตที่หลังจากนี้ยากจะได้สัมผัสถึง
น่าเสียดายที่ความสงบสุขของทั้งสองถูกทำลายลงไม่นาน
ตู้เว่ยหัวพาเจียงช่านช่านที่ถือเหล้าขาวสองขวดกับตะกร้าไข่ไก่มายืนหน้าประตู
แม้สวี่ชิงจะไม่ชอบสองคนนี้ แต่ด้วยเห็นแก่ความสัมพันธ์ของโจวจินหนาน เธอจึงเช็ดมือแล้วยิ้มทักทาย “คุณน้าสะใภ้มาแล้วหรือคะ ในบ้านค่อนข้างเย็น ฉันไปยกเก้าอี้ให้พวกคุณก่อนนะคะ”
ตู้เว่ยหัวยิ้มอย่างเกรงใจ “ขอบคุณจ้ะ”
เจียงช่านช่านค่อนข้างซื่อตรงกว่ามาก หล่อนยืนเชิดหน้ามองอยู่ข้างตู้เว่ยหัว
สวี่ชิงไม่ได้สนใจหล่อนเช่นเดียวกัน ไปยกเก้าอี้สองตัวออกมาให้ทั้งสองคนนั่ง แล้วรินน้ำออกมาให้สองแก้ว “เมื่อวานฉันไม่ได้ตั้งใจดู เลยไม่รู้ว่าชาวางไว้ตรงไหน”
หลังจากตู้เว่ยหัวนั่งก็โบกไม้โบกมือ “ไม่เป็นไรจ้ะ ฉันแค่มีธุระจะพูดกับโจวจินหนานนิดหน่อย เธอทำธุระของเธอต่อไปได้เลย”
พอสวี่ชิงฟังดังนั้น ก็รู้ว่าหล่อนหวังให้เธอจะไม่ได้ยินสิ่งที่หล่อนพูด แต่ด้วยขนาดบ้านแค่นี้ ต่อให้เธอไม่อยากฟังก็คงยาก จึงไปหยิบผ้ามาซักต่อ แล้วก็เอียงหูฟังไปด้วยว่าสรุปแล้วตู้เว่ยหัวจะพูดอะไรกับโจวจินหนาน
ตู้เว่ยหัวเองก็ไม่ได้อ้อมค้อม หลังจากนั่งลงก็พูดธุระกับโจวจินหนานทันที “ฉันมาเพราะอยากจะพูดกับเธอและก็เกาจ้าน ช่านช่านของเราไม่ได้แย่ที่ตรงไหน อีกเดี๋ยวก็จะไปในตัวอำเภอทำงานเป็นเภสัชกรโรงพยาบาลแล้ว”
โจวจินหนานมุ่นคิ้ว “เรื่องการแต่งงานมันบังคับกันไม่ได้ครับ”
ตู้เว่ยหัวแสดงสีหน้าเสียใจออกมาทันที “ใช่จ้ะ การแต่งงานไม่อาจบังคับกันได้ แต่ในตอนแรกถ้าเหล่าเจียงของพวกเราไม่ช่วยเกาจ้าน ช่านช่านก็คงไม่มีทางไม่มีพ่อแบบนี้ อีกอย่างตอนนั้นเป็นเกาจ้านเองไม่ใช่หรือที่พูดต่อหน้าหลุมศพของเหล่าเจียงว่าจะดูแลลูกสาวและหญิงม่ายอย่างฉัน”
สวี่ชิงได้ยินประโยคนี้ก็คิดในใจ ดูแลนี่หมายถึงให้แต่งงานกับลูกสาวของหล่อนหรืออย่างไร
โจวจินหนานขมวดคิ้วแน่น “น้าสะใภ้ หลายปีมานี้เกาจ้านได้ดูแลพวกคุณแล้ว พอเงินเดือนออกเขาก็ส่งให้พวกคุณก่อนครึ่งหนึ่ง เทศกาลต่าง ๆ ก็ไม่เคยขาดของขวัญส่งไปให้พวกคุณเลยนะครับ”
หางตาตู้เว่ยหัวขึ้นสีแดงในเวลาสั้น ๆ “จินหนาน เธอพูดแบบนี้คิดว่าพวกเราขาดแคลนเงินเหล่านี้อย่างนั้นเหรอ หรือว่าเธอคิดว่าเงินพวกนี้สามารถทดแทนการเสียพ่อไปของช่านช่านได้ พวกเธอไม่เข้าใจหรอก เพราะเรื่องนี้ช่านช่านน่ะต้องนอนคลุมโปงร้องไห้หลายครั้งแล้ว”
นับตั้งแต่นั่งลง เจียงช่านช่านไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว ปล่อยให้แม่ของตนแสดงละครเงียบ ๆ
โจวจินหนานเป็นชายชาตรีทั้งแท่ง จึงตามความคิดหล่อนไม่ทันเล็กน้อย “การที่เกาจ้านแต่งงานกับเจียงช่านช่านมันสามารถทดแทนความรู้สึกขาดความรักของพ่อได้อย่างนั้นเหรอครับ?”
สวี่ชิงได้ยินแล้วก็เกือบหัวเราะออกมา เธอกลั้นขำแทบไม่ไหวจนบิดเสื้อในมือ
ถ้าตู้เว่ยหัวไม่รู้ว่าโจวจินหนานมีนิสัยอย่างไร หล่อนคงคิดว่าเขาตั้งใจแดกดันตัวเองอยู่เป็นแน่ “แต่ช่านช่านชอบเกาจ้าน เขาก็ควรที่จะดูแลช่านช่านไปทั้งชีวิตไม่ใช่หรือ”
นี่เป็นตรรกะที่ไม่ถูกเลยสักนิดเดียว
โจวจินหนานส่ายหัว “น้าสะใภ้ครับ คุณคิดแบบนี้ก็ไม่ถูก ช่านช่านชอบเกาจ้าน เกาจ้านก็ควรจะแต่งงานกับหล่อนโดยที่ไม่สนใจความรู้สึกเขาเลยอย่างนั้นเหรอครับ การรคลุมถุงชน สุดท้ายแล้วจะมีจุดจบที่ดีได้ยังไง”
ตู้เว่ยหัวไม่ยินยอม “แล้วมีการแต่งงานไหนบ้างที่ใช้แต่ความรู้สึก เธอกับสวี่ชิงก็เหมือนกัน การแต่งงานของพวกเธอก็เพิ่งทำให้พวกเธอเจอกันนี่ จะไปมีความรู้สึกอะไรต่อกันอีก ช่านช่านกับเกาจ้านรู้จักกันมาหลายปีแล้ว ก็ถือว่าเข้าใจซึ่งกันและกันแล้ว”
“อีกอย่าง ตอนนี้ใคร ๆ ก็แต่งงานเพราะพ่อแม่สนิทกันทั้งนั้น เธอดูคนที่คบกันออกนอกหน้าพวกนั้นสิว่าโดนนินทาลับหลังว่าอย่างไร”
โจวจินหนานขมวดคิ้วแน่นขึ้น “ที่ผมกับสวี่ชิงแต่งงานกันก็เป็นการยอมรับของพวกเราสองคน แต่ตอนนี้เกาจ้านยังไม่ยอมรับการแต่งงานนี้เลยนี่ครับ”
ตู้เว่ยหัวเริ่มอารมณ์เสีย “ดังนั้นฉันถึงได้มาหาเธอไง ให้เธอไปพูดกับเกาจ้าน หลังจากแต่งไปเดี๋ยวพวกเขาก็รักกันเองแหละ นิสัยของช่านช่านเราเองก็ดีมากเหมือนกัน ทั้งยังรู้ความอีกด้วย”
โจวจินหนานปฏิเสธโดยแทบไม่ต้องคิด “เรื่องนี้ผมช่วยอะไรไม่ได้หรอกครับ ผมบังคับเกาจ้านและช่านช่านไม่ได้เหมือนกัน”
ตู้เว่ยหัวเริ่มตอบโต้กลับ “ถ้าเหล่าเจียงยังอยู่ ชีวิตของพวกเราก็คงไม่กลายเป็นแบบนี้หรอก เมื่อคืนฉันฝันเห็นเหล่าเจียง เขาถามว่าทำไมฉันไม่ดูแลช่านช่านให้ดี ถามว่าตอนนี้พวกเราสุขสบายดีหรือเปล่า เธอคิดว่าถ้าช่านช่านไม่มีชีวิตที่สุขสบายได้ หลังจากฉันตายไป จะมีหน้าไปเจอเหล่าเจียงได้อย่างไร”
สวี่ชิงตากผ้าไปด้วย ฟังตู้เว่ยหัวพูดไปเรื่อยไปด้วย ทั้งยังลอบรู้สึกทึ่งในตัวหล่อนด้วย!
สุดท้ายทั้งสามก็ยังคงยืนยันในความคิดของตัวเอง
อย่างเช่นตู้เว่ยหัว หล่อนคงคิดว่าความคิดของตัวเองมีเหตุผลเสียเต็มประดา
เจียงช่านช่านกลับรู้สึกอับอาย ดึงชายเสื้อตู้เว่ยหัวไม่หยุด “แม่คะ พวกเรากลับกันก่อนเถอะค่ะ”
ตู้เว่ยหัวกลับไม่ยอมแพ้ “จินหนาน น้าสะใภ้ขอร้องล่ะนะ เธอช่วยไปพูดกับเกาจ้านได้ไหม พวกเธอสนิทกันดี เขาจะต้องฟังเธอแน่”
โจวจินหนานยังคงส่ายหน้า “หากเป็นเรื่องอื่นผมต้องตอบตกลงแน่ แต่เรื่องนี้ผมทำให้ไม่ได้ครับ”
ตู้เว่ยหัวลุกขึ้นเช็ดน้ำตา “ถ้าเหล่าเจียงได้มาเห็น ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะเสียใจหรือเปล่า”
พอทิ้งประโยคที่สร้างความหนักใจให้คนอื่นแล้ว หล่อนก็ดึงตัวเจียงช่านช่านจากไป
สวี่ชิงยังคงส่งทั้งสองที่ประตูอย่างเกรงใจ “น้าสะใภ้ พวกคุณกลับกันดีๆ นะคะ”
ตู้เว่ยหัวมองเธอแล้วพ่นลมหายใจ หมุนหัวจากไปพร้อมกับเจียงช่านช่าน
สวี่ชิงมองทั้งสองเดินไปไกลแล้วก็หมุนตัวกลับเข้าบ้าน เห็นโจวจินหนานยืนอยู่ด้วยคิ้วที่ยังคงขมวดกันแน่น เธอก็เดินไปดึงมือเขา “ความคิดของพวกเธอก็ไม่ถูก เกาจ้านไม่ใช่สิ่งของที่ชอบแล้วจะพากลับบ้านได้ อีกทั้งถ้าเกาจ้านชอบช่านช่านจริง รู้จักกันมาตั้งหลายปีแบบนี้ เขาคงชอบหล่อนไปแล้ว”
โจวจินหนานพูดเรียบ ๆ ว่า “เกาจ้านมีคนที่ชอบแล้ว”
สวี่ชิงตกตะลึง “เกาจ้านมีผู้หญิงที่ชอบแล้วเหรอคะ แล้วทำไมไม่อยู่ด้วยกันล่ะ”
โจวจินหนานพูดด้วยความรู้สึกที่คิดไม่ถึงเหมือนกัน “เขาหาอีกฝ่ายไม่เจอน่ะสิ”
สวี่ชิง “…”
เกาจ้านชอบความเหงาเหรอ？
โจวจินหนานอธิบายว่า “สามปีก่อนใกล้ ๆ กับต้านเว่ย เขาได้พบกับผู้หญิงคนหนึ่ง หลังจากนั้นก็ชอบหล่อน แต่ต่อมาก็หาหล่อนไม่เจออีกเลย”
อธิบายเป็นรูปธรรมก็คือ ถ้าเกาจ้านไม่พูด เขาก็คงไม่ถามเช่นกัน
สวี่ชิงคิดไม่ถึงว่าเกาจ้านจะเจอรักแรกพบ “แต่ตอนนี้เกาจ้านอยู่ในอำเภอ ไม่ใช่ว่าจะหาหญิงสาวคนนั้นไม่เจอเหรอคะ”
โจวจินหนานไม่อาจตอบได้ “ไม่ว่าอย่างไรเกาจ้านก็แต่งงานกับเจียงช่านช่านไม่ได้”
สวี่ชิงพลันรู้สึกว่าเธอกับเกาจ้านล้วนมีหัวอกเดียวกัน ดูจากท่าทางของตู้เว่ยหัวแล้ว เกรงว่าหล่อนจะไม่ปล่อยให้เป็นแบบนี้แน่
อยู่ ๆ โจวจินหนานก็ยกมือลูบศีรษะสวี่ชิง “อย่าสนใจพวกหล่อนเลย พวกเราไปเดินเล่นซื้อของกันเถอะ”
……………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
ไม่นึกเลยว่าเกาจ้านจะมีปัญหาความรักกับเขาด้วย เห็นจัดการเรื่องให้จินหนานตลอด
ไหหม่า(海馬)
