บทที่ 70 เป็นภรรยาและมีลูกให้คุณ
โจวเฉิงเฉียนยืนกรานเสียงแข็งว่าได้บาดแผลมาจากการหกล้ม ซึ่งความจริงแล้วมันก็เกิดจากการหกล้มจริงๆ เพราะโจวจินหนานทำร้ายเขาในจุดที่มองไม่เห็น และตอนนี้มันก็เจ็บปวดยิ่งกว่าเดิมเสียอีก
ทว่าเขาไม่กล้าเปิดเผยให้ใครดู!
เจ้าโจวจินหนานกลายเป็นคนโหดร้ายน่ากลัวตั้งแต่เมื่อไรกัน
โจวเฉิงเฉียนบอกว่าตนเองไม่ได้ถูกทำร้าย เหยียนเฉียวอวี้จึงพูดอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงหิ้วปีกเขาและบ่นไม่หยุด “คุณนี่ก็เหลือเกินจริงๆ งานแต่งจินหนานดื่มหนักขนาดนี้ ไม่อายบ้างเหรอ รีบกลับกันได้แล้วค่ะ”
คุณปู่โจวหน้าตึงด้วยความไม่พอใจ “รีบพาเขากลับเร็ว อย่าให้ขายหน้าไปมากกว่านี้!”
เฉินหยิงหัวเสียไม่น้อยเช่นกัน ทว่าไม่ได้ส่งสีหน้าออกมาเท่านั้น เพราะนางต้องออกไปส่งแขก
ซูฮุ่ยหรูมองหน้าโจวเฉิงเฉียนไม่พูดไม่จา รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา ทว่ายังไม่มั่นใจ จึงหันไปมองโจวจินหนาน
เห็นว่าโจวจินหนานจูงเจ้าไป๋หลาง และยืนคุยอยู่กับเกาจ้านสองคน
หล่อนเหมือนเห็นภาพหลอน สัมผัสได้ว่าแม้ดวงตาโจวจินหนานจะมีผ้าปิดตาบดบัง แต่ดวงตาคู่นั้นก็เหมือนจ้องเขม็งมาที่ตน
ซูฮุ่ยหรูสะดุ้งและรีบก้มหน้า การที่โจวเฉิงเฉียนมาร่วมงานแต่งทำให้หล่อนอึดอัดใจไม่น้อย
หล่อนรู้สึกมาตลอดว่าบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น
งานเลี้ยงจบลงแล้ว แต่เพื่อนฝูงของโจวจินหนานยังไม่กลับ พวกเขาเรียกร้องจะแวะไปชมบ้านใหม่
กลุ่มชายฉกรรจ์รวมถึงอดีตหัวหน้าของเขาขึ้นกระบะหลังรถ ในขณะที่สวี่ชิงกับโจวจินหนานจับจองที่นั่งข้างคนขับ
คนขับพูดคุยกับโจวจินหนานไปตลอดทาง สวี่ชิงถึงได้รู้ว่าหญิงสาวที่ดูเย่อหยิ่งคนนั้นชื่อว่าเจียงช่านช่าน ส่วนหญิงวัยกลางคนชื่อว่าตู้เว่ยหัวเป็นภรรยาของอดีตหัวหน้า
เว่ยเจียหย่งเป็นคนช่างพูด “รู้ไหมว่าคราวนี้พี่สะใภ้สั่งให้เจียงช่านช่านไปทำอะไร”
โจวจินหนานตอบไปเรื่อย “ทำอะไรล่ะ”
เขาตอบ “ให้เจียงช่านช่านกับเกาจ้านไปดูตัวกัน ถือว่าโชคดีมากแล้วที่เมื่อกี้ไม่ต้องนั่งโต๊ะเดียวกับหัวหน้า แต่พี่สะใภ้ก็ยังบอกให้หัวหน้าไปคุยกับเกาจ้านให้”
โจวจินหนานนิ่วหน้าและไม่ได้พูดอะไร
เว่ยเจียหย่งถอนหายใจ “เห็นพี่สะใภ้แล้วก็อึ้ง แค่เพราะหัวหน้าช่วยเกาจ้านเอาไว้ เลยจะให้เกาจ้านแต่งงานกับลูกสาวตัวเอง แล้วเจียงช่านช่านก็พูดตรงซะเหลือเกิน นั่งอยู่ด้วยกันแต่เมินเฉยใส่เหมือนมีบางอย่างสกปรกติดตัวเรา”
โจวจินหนานขมวดคิ้ว “ต่อไปอย่าพูดเรื่องพวกนี้ตามใจปากอีก เกาจ้านคงรู้จักวางตัวอยู่แล้ว”
สวี่ชิงนั่งฟังเงียบๆ และเข้าใจเรื่องที่พ่อของเจียงช่านช่านเคยช่วยเกาจ้านไว้ ตอนนี้ตู้เว่ยหัวจึงอยากให้เจียงช่านช่านแต่งงานกับเกาจ้าน
เจียงช่านช่านก็คงชอบเกาจ้านเช่นกัน
ห่วงก็แต่ว่าหากเกาจ้านคิดเห็นไม่ตรงกัน เรื่องนี้คงลำบากใจน่าดู
หากไม่จัดการให้ดีคงค้างคาไม่จบสิ้น
เมื่อมาถึงบ้านใหม่ ฉินเสวี่ยเหมยก็รออยู่แล้ว หล่อนทักทายสวี่ชิงพร้อมรอยยิ้มกว้าง “เธอแปลกใจที่ไม่เห็นฉันที่งานใช่ไหม โจวจินหนานจัดโต๊ะที่นี่เหมือนกันน่ะ เป็นโต๊ะของเพื่อนบ้าน เลยให้ฉันเป็นคนดูแล”
สวี่ชิงเห็นว่ามีโต๊ะเหลี่ยมสองตัวตั้งที่ลานบ้าน ทั้งสองโต๊ะว่างเปล่า แขกเหรื่อที่มาร่วมงานคงกลับกันไปหมดแล้ว
เธอนึกแปลกใจเพราะนึกไม่ถึงว่าโจวจินหนานจะตั้งโต๊ะจัดเลี้ยงที่บ้านใหม่ด้วย
ฉินเสวี่ยเหมยยิ้มแย้มพูดคุยกับสวี่ชิงครู่หนึ่ง ก่อนไปเก็บกวาดโต๊ะกับคุณน้าอีกสองคน
เกาจ้านกระโดดลงมา เขาหัวเราะก่อนดันตัวโจวจินหนานกับสวี่ชิงเข้าบ้าน บอกว่าพวกเขาจะไปส่งเข้าห้องหอ
เว่ยเจียหย่งตื่นเต้นเต็มที “ใช่เลย ต้องไปดูให้เห็นกับตาว่ายมทูตผู้เย็นชาจะคลั่งรักภรรยาแค่ไหนด้วย ใช่ไหม”
“ใช่!”
ชายหนุ่มหลายคนตะโกนเสียงดังลั่น พวกเขาเดินเข้ามาในบ้านพร้อมโจวจินหนานกับสวี่ชิง
สวี่ชิงหน้าขึ้นสีเพราะความตื่นเต้นของพวกเขา เธอลอบชำเลืองมองโจวจินหนาน แม้จะหน้าแดงไปถึงหูแต่ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
ทั้งสองนั่งหันหน้าเข้าหากันบนเตียง ฟูกสีแดงสดถูกคลุมด้วยผ้านวมสีแดง อักษรมงคลถูกแปะอยู่บนผนัง บรรยากาศอบอวลไปด้วยความชื่นมื่น
เกาจ้านเอ่ยนำก่อน “เริ่มจากการกัดแอปเปิลก่อนดีไหม”
สวี่ชิง “…”
แบบนี้ไม่เป็นการกลั่นแกล้งโจวจินหนานทางอ้อมหรอกหรือ
ใครบางคนหยิบแอปเปิลออกมาและผูกด้วยด้ายแดง เกาจ้านพันด้ายบนหน้าผากโจวจินหนาน พร้อมบังคับให้เขาหันหน้าไปทางสวี่ชิง ก่อนแขวนแอปเปิลไว้ตรงหน้าระหว่างพวกเขา
“เร็วเข้า ขยับเข้ามาข้างหน้า”
“เหล่าโจว แบบนี้ไม่ได้สิ”
“ฮ่า ๆๆ ลูกผู้ชายจะปฏิเสธได้ยังไง ไม่ได้! เหล่าโจว แสดงสิ่งที่นายสอนทหารในกองหน่อย อย่าให้เสียชื่อ”
สวี่ชิงไม่ทันได้ตอบสนอง เธอก็รู้สึกว่าใครบางคนดันท้ายทอยตนเองจากด้านหลัง ในขณะที่เกาจ้านผลักศีรษะของโจวจินหนานเข้ามา ก่อนแอปเปิลที่คั่นกลางอยู่จะถูกดึงออกไป
ทั้งสองจึงได้จุมพิตแนบแน่นกัน
ชายหนุ่มทั้งหลายต่างโห่ร้องกันอย่างครึกครื้น
ทั้งชีวิตนี้สวี่ชิงไม่เคยพบเจอประสบการณ์เช่นนี้มาก่อน หน้าเธอจึงเห่อร้อนอย่างกับไฟขึ้นมาทันที
โจวจินหนานไม่ได้ต่างกัน สัมผัสนุ่มนิ่มเมื่อครู่ทำให้ไฟปรารถนาก้นบึ้งในใจเขายิ่งลุกโชน
เกาจ้านและคนอื่นๆ เอ่ยแซวกันยกใหญ่ เมื่อคิดว่าโจวจินหนานมองไม่เห็นและไม่ค่อยมีมุมตลกแบบนี้ พวกเขาก็อยู่กวนกระทั่งอาทิตย์ใกล้ตกดิน ก่อนกลับไปอย่างไม่เต็มใจนัก
สวี่ชิงส่งแขกทั้งหมดออกไปทั้งหน้าแดง รู้สึกเหมือนร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยง เมื่อเห็นบ้านโล่งแล้ว เธอก็คิดไปต้มน้ำอาบก่อน ทั้งสองอาบน้ำกันก่อนทำอาหารรับประทาน
นึกไม่ถึงว่าจะเจอเกี๊ยวหลายชิ้นวางอยู่บนเขียงในครัวเล็ก ฉินเสวี่ยเหมยน่าจะช่วยเตรียมเอาไว้ให้
โจวจินหนานเดินตามเจ้าไป๋หลางไปยืนอยู่หน้าประตูห้องครัว เขาดูลังเลอยู่นานก่อนบอก “คุณย่าบอกว่ายังไม่ย้ายมาที่นี่ คืนนี้ผมจะนอนที่ห้องปีกตะวันออกก่อน”
สวี่ชิงมองหน้าเขาด้วยความแปลกใจ “เราแต่งงานกันแล้วทำไมต้องนอนแยกห้องกันด้วยคะ”
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง “ผมไม่อยากให้คุณนึกเสียใจน่ะครับ”
สวี่ชิงรู้สึกว่าโจวจินหนานตรงหน้าเธอช่างเอาใจใส่ ไม่เหมือนตอนอยู่ต่อหน้าเกาจ้านและคนอื่นที่เมินเฉยกับเรื่องต่างๆ
เมื่อคิดเช่นนั้นก็ก้าวไปหาเขา และเอื้อมมือไปกุมมือเขา “ที่แต่งงานกับฉันมีจุดประสงค์แอบแฝงหรือเปล่าคะ”
โจวจินหนานส่ายหน้า “เปล่าครับ”
สวี่ชิงยิ้ม “แล้วคุณจะดีกับฉันไปตลอดชีวิตไหมคะ”
เขาพยักหน้า “ครับ”
เธอเขย่ามือเขา “แค่นั้นก็พอแล้วค่ะ ในเมื่อเราเป็นสามีภรรยากันก็ไม่มีเหตุผลต้องนอนแยกห้องกัน นอกเสียจากเราจะแต่งงานบังหน้า หรือคุณมีคนอื่นในใจ เลยอยากปกป้องคนคนนั้นเหมือนหยกล้ำค่า”
โจวจินหนานรีบบอก “ผมแค่กลัวว่าคุณจะเสียใจหรือเปล่า ไม่ได้ซ่อนใครไว้ในใจเลยครับ”
สวี่ชิงมองหน้าเขาพลางหัวเราะออกมา “เอาเถอะ ฉันไม่เสียใจหรอกค่ะ ถึงยังไงคนครึ่งเมืองก็คงรู้ว่าฉันแต่งงานเข้าตระกูลโจวอย่างเป็นทางการแล้ว ไม่รู้ว่ามีคนมากมายแค่ไหนนึกอิจฉา”
โจวจินหนานไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ไม่สบายใจเล็กน้อยเท่านั้น
สวี่ชิงยิ้มขณะสายตาจ้องเขา “สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดคือการหลอกลวงค่ะ ขอแค่คุณไม่หลอกฉัน ฉันจะอยู่กับคุณไปตลอดชีวิต เป็นภรรยาแล้วก็มีลูกให้คุณ ตกลงไหมคะ”
เห็นได้ชัดว่าโจวจินหนานเสียวสันหลังวาบเมื่อได้ยินคำพูดหวานซึ้งแบบนั้น หากสวี่ชิงรู้ว่า…
………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
ก๊วนสหายพระเอกน่ารักจังเลยค่ะ ก่อกวนคู่แต่งงานใหม่ได้น่ารักมาก
พี่หนานเริ่มไม่สบายใจแล้ว กลัวชิงชิงล่วงรู้ความลับที่ไม่อาจพูดออกไปสินะคะ
ไหหม่า(海馬)
