บทที่ 68 มุ่งมั่นแก้แค้นด้วยความเกลียดชัง
สวี่ชิงนั่งอยู่ในรถกับโจวจินหนานขณะนึกตื่นเต้นอยู่ในใจ ฝ่ามือเธอชื้นเหงื่อด้วยความประหม่า
คนขับซึ่งเป็นชายหนุ่มวัยยี่สิบเอ่ยทักทายเธอเมื่อออกรถ “พี่สะใภ้ ผมชื่อเว่ยเจียหย่ง เรียกผมว่าเจ้าลิงก็ได้ เคยเป็นทหารในสังกัดของหัวหน้าโจว ตอนนี้กลับมาช่วยขับรถให้ครับ”
สวี่ชิงพยักหน้าให้เขาผ่านผ้าแดงปิดหน้า “วันนี้ขอบคุณมากนะคะ”
เว่ยเจียหย่งยิ้ม “ผมต่างหากต้องขอบคุณ เป็นเกียรติมากที่ชีวิตนี้ได้มาขับรถส่งตัวเจ้าสาวให้หัวหน้าหน่วยของเรา”
เธอยิ้มและจับมือโจวจินหนาน ก่อนพบว่ามือของเขาก็ชื้นเหงื่อไม่ต่างจากตนเอง
นึกไม่ถึงว่าเขาจะกระสับกระส่ายด้วย เธอจึงเกาฝ่ามือเขาหยอกล้ออย่างซุกซน
เต็นท์ผ้าใบถูกตั้งไว้บริเวณพื้นที่โล่งด้านนอกบ้าน โดยมีตัวอักษรมงคลติดเอาไว้
ทุกคนในตระกูลโจวยืนรออยู่หน้าประตู แขกเหรื่อกว่าครึ่งได้จับจองที่นั่งที่เตรียมไว้สิบโต๊ะแล้ว
งานเลี้ยงแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย โจวจินหนานเชิญอดีตหัวหน้ามาเป็นสักขีพยาน นอกจากนี้แขกที่โต๊ะอาหารสองโต๊ะยังล้วนอยู่ในชุดเครื่องแบบเต็มยศ
ไม่มีใครกล้าพูดจาไร้สาระ ไม่แม้แต่กล้าพูดเสียงดังด้วยซ้ำ
เมื่อถึงเวลาดื่มอวยพรบ่าวสาว สวี่ชิงก็เปิดผ้าแดงคลุมหน้าออก เธออยู่ในชุดสีแดงตัดกับผิวขาวราวหิมะ ทั้งยังเอวบางร่างน้อย
เกาจ้านอยู่ด้วยกัน สวี่ชิงจูงโจวจินหนานมาหาอดีตหัวหน้าของเขาที่โต๊ะ ชายฉกรรจ์หลายคนลุกขึ้นวันทยาหัตถ์ทักทายสวี่ชิงเสียงดังลั่น “สวัสดีครับ พี่สะใภ้”
สวี่ชิงไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆ ตนเองถึงได้รู้สึกอยากจะร้องไห้
เสียงเรียกพี่สะใภ้ขึงขังและการเคารพเหล่านี้เป็นเกียรติสูงสุดที่โจวจินหนานมอบให้เธอ
เพื่อให้คนอื่นเห็นว่าเธอมีคุณค่าและเป็นที่รักของโจวจินหนาน
หญิงสาวเพียงสองคนนั่งอยู่ท่ามกลางพวกเขา คนหนึ่งอายุมาก สวมชุดทหารหญิงพร้อมแว่นตากรอบดำ อีกคนอายุน้อย อยู่ในชุดกระโปรงสีขาว ดูเย่อหยิ่งอยู่ในที
ยามลุกขึ้นพร้อมผู้คนพลางยกแก้วไวน์ในมือ หล่อนกลับมีท่าทางเฉยเมย ดูไม่ได้สนใจสวี่ชิงนัก
สวี่ชิงชำเลืองมองพวกหล่อน แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ได้ร่ำรวย ไม่คาดหวังให้ทุกคนชอบเธออยู่แล้ว
เธอจูงโจวจินหนานมาอีกโต๊ะ ยังคงเป็นโต๊ะของเพื่อนร่วมงานของเขา บางคนถูกย้ายหน่วยไปแล้ว บางคนยังอยู่หน่วยเดิม
ทุกคนต่างยังลุกขึ้นวันทยาหัตถ์ให้เธอ พร้อมตะโกนลั่น “สวัสดีครับ พี่สะใภ้”
สวี่ชิงยิ้มแต่อดหน้าแดงไม่ได้ เธอจับมือโจวจินหนานไว้แน่น
โต๊ะถัดไปเป็นสมาชิกตระกูลโจว
เป็นครั้งแรกที่เธอได้พบหน้าโจวเฉิงเฉียน ลุงของโจวจินหนาน เขาตัวสูงและร่างหนากว่าโจวเฉิงเหวิน ไว้หนวดเคราบนใบหน้า และมีตีนกาปรากฏยามยกยิ้ม
เขาลุกขึ้นพร้อมแก้วไวน์ขณะยิ้มมองโจวจินหนานกับสวี่ชิง “เวลาผ่านไปเร็วมาก นึกไม่ถึงว่าจินหนานจะแต่งงานแล้ว ตอนนี้นโยบายผ่อนปรนขึ้น ไม่จำเป็นต้องมีใบอนุญาตออกเดินทางมาข้างนอก ต่อไปเราจะได้ไปมาหาสู่กันบ่อยๆ”
สวี่ชิงไม่รู้ว่าตนคิดไปเองหรือไม่ แต่เธอรู้สึกว่าระหว่างที่โจวเฉิงเฉียนพูด โจวจินหนานได้บีบมือเธอไว้แน่นก่อนจะคลายออก
เฉินหยิงกับโจวคังอันมองหน้าโจวจินหนานกับสวี่ชิงอย่างปลาบปลื้ม “เอาละ เยี่ยมเลย ต่อไปเราก็จะดองเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ถ้ามีเรื่องเดือดร้อนอะไรก็บอกฉันได้”
สวี่ชิงยิ้มและกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณค่ะ คุณปู่คุณย่า ต่อไปคงต้องขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”
โจวเฉิงเฉียนโพล่งขึ้น “ไม่รู้ว่าหลานชายฉันไปหาเด็กสาวแบบนี้มาจากไหน พื้นเพครอบครัวใสสะอาดหรือเปล่า”
ครั้นสิ้นเสียง ทั้งโต๊ะก็เงียบสงัด
ทันใดนั้นสวี่ชิงสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกรอบตัวโจวจินหนาน ทว่าเกาจ้านได้เข้ามาแก้สถานการณ์เสียก่อน “คุณลุงครับ ดูท่าจะเป็นห่วงโจวจินหนานมากนะครับ แต่ไม่ต้องเป็นห่วง เราสืบเรื่องพวกนี้มาหมดแล้ว พี่สะใภ้เป็นคนดีจริงๆ ครับ”
โจวเฉิงเฉียนยิ้ม “อย่างนั้นเหรอ”
เฉินหยิงมองค้อนเขา “แกจะทำอะไร”
เหยียนเฉียวอวี้รีบลุกขึ้นคว้าแขนโจวเฉิงเฉียน “ทำอะไรของคุณ ไม่รู้เหรอว่าคำพูดเล็กน้อยก็อาจลุกลามใหญ่โตได้ กล้าพูดแบบนั้นได้ยังไง”
ก่อนกล่าวขอโทษสวี่ชิงกับโจวจินหนาน “จินหนาน ชิงชิง ขอโทษจริงๆ นะ ลุงเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายหรอก แค่ดื่มหนักเกินไปเลยปากเปราะเท่านั้น พวกเธอไปทักทายโต๊ะถัดไปก่อนเถอะ”
โจวจินหนานไม่ขยับ ส่วนเกาจ้านนึกเคืองเล็กน้อย เขามองหน้าโจวเฉิงเฉียน “คุณลุงครับ จะดื่มตามอำเภอใจหรือเมาหนักแค่ไหนก็ได้ แต่จะพูดไร้สาระไม่ได้นะครับ ระวังคำพูดหน่อย เดี๋ยวปากจะพาจนเอานะครับ”
ไม่ว่าสวี่ชิงจะหัวช้าแค่ไหน เธอก็ยังดูออกว่าคำพูดเหล่านั้นที่ดูเหมือนพุ่งเป้ามาทางเธอ อันที่จริงกลับต้องการโจมตีโจวจินหนาน
เธองุนงงเล็กน้อย โจวจินหนานมีเรื่องบาดหมางกับลุงของเขาหรอกหรือ
โจวจินหนานไม่พูดสักคำ เหมือนกับเขากลัวโจวเฉิงเฉียน หรือไม่กล้าตอกกลับกันแน่
แขกโต๊ะข้างๆ มองเงียบๆ แต่ไม่กล้าซุบซิบนินทากัน
เกาจ้านดันตัวโจวจินหนานไปถัดไป สวี่ชิงอ่านสถานการณ์ไม่ออกนัก เธอจึงทำได้เพียงเดินตามเขาไปอีกโต๊ะ เดินไปได้เพียงสองก้าวก็อดจะหันมองไม่ได้
โจวเฉิงเฉียนบังเอิญหันมามองเธอพอดี เมื่อสบตากันอีกฝ่ายไม่ได้หลบตาหรือปิดบังแววดูถูก รังเกียจ และสมเพช
เรียกได้ว่าแววตาหลากอารมณ์ทำให้สวี่ชิงขยะแขยงไม่น้อย
เธอมองเขาไม่นานก็หันกลับไปเงียบๆ ในใจคิดว่าโจวเฉิงเฉียนเป็นคนที่ต้องระวังตัวด้วยที่สุด
โต๊ะต่อมาที่มาทักทายคือญาติฝ่ายสวี่ชิง
มีเฟิงซูฮวา สวี่จื้ออิงและเอ้อร์หยา รวมถึงอาหญิงใหญ่สวี่ชุ่ยอิงกับลูกชายอย่างหลี่เหวินกังผู้เป็นชายหนุ่มผิวเข้มร่างบึกบึน ที่เหลือเป็นพี่ป้าน้าอาที่มาร่วมส่งตัวเจ้าสาวในวันนี้
เฟิงซูฮวามองโจวจินหนานกับสวี่ชิงด้วยความตื้นตันใจ “เยี่ยมมาก เยี่ยมจริงๆ ต่อไปเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ต้องปรองดองกันเข้าไว้นะ”
โจวจินหนานสลัดความเย็นชาออกไปแล้ว เขาพยักหน้ารับให้เฟิงซูฮวาอย่างนอบน้อม “ไม่ต้องเป็นห่วงครับคุณย่า ผมจะดูแลชิงชิงเป็นอย่างดี”
นางพยักหน้าอย่างอารมณ์ดี ก่อนดื่มอวยพรให้และนั่งลง
สวี่จื้ออิงเหมือนมีบางอย่างจะพูด แต่สวี่ชุ่ยอิงรั้งแขนเอาไว้ พวกหล่อนทั้งคู่ยิ้มพลางกล่าวแสดงความยินดีและดื่มให้
หลังวนทักทายแขกเสร็จ สวี่ชิงก็ยังเวียนหัวแม้จะดื่มเพียงน้ำเปล่า เหมือนกับดื่มไปหนัก บางทีอาจเป็นเพราะเธอนอนไม่ค่อยหลับ
โจวจินหนานลูบหลังเธอ “อยากพักหน่อยไหมครับ”
เธอไม่ฝืนและพยักหน้า “ค่ะ ฉันจะไปพักใต้เต็นท์ทางนั้นสักพักนะคะ”
โจวจินหนานกลัวว่าจะมีคนไปหาเรื่องสวี่ชิง จึงส่งเกาจ้านไปอยู่เป็นเพื่อนเธอ
สวี่ชิงเพียงคิดว่าโจวจินหนานต้องไปคุยกับอดีตหัวหน้า เธอจึงไม่ได้ใส่ใจนัก
เขากระซิบบางอย่างกับเกาจ้าน และให้ไปพาไป๋หลางมา
หลังเกาจ้านจากมา โจวจินหนานก็ลูบหัวไป๋หลางและหยิบเศษผ้าจากกระเป๋ากางเกงมาให้มันดม
โจวเฉิงเฉียนดื่มหนักมาตลอด แต่หลายปีมานี้ขัดสนเงินทองจึงต้องฝืนใจไม่ดื่ม ทำให้วันนี้อดจะดื่มหลายแก้วไม่ได้
เขาเมาตาเยิ้ม ในขณะที่ทุกคนพูดคุยและกินอาหารไปพลาง เขาก็เดินไปเข้าห้องน้ำ
ไม่รู้ว่าไปพบใครระหว่างทางที่ช่วยชี้ทางไปห้องน้ำให้ เขาโซเซไปตามทางแต่ก็ยิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ
สุดท้ายยังหาห้องน้ำไม่เจอ เขาจึงหาที่เหมาะปลดกางเกงลงอย่างมักง่าย ทว่าทันใดนั้นก็เห็นโจวจินหนานกับสุนัขตัวใหญ่ยืนอยู่ตรงหน้า
รังสีเย็นชาแผ่ซ่านมาจากโจวจินหนาน ชวนให้เขาตัวสั่น!
………………………………………………………………………………………………………………………..
สารจากผู้แปล
ตัวละครลับเริ่มทยอยปรากฏตัวทีละคนแล้วค่ะ ชีวิตหลังแต่งงานจะยุ่งเหยิงกว่านี้ไหมหนอ
เจอหน้าลุงที่เป็นชนวนแห่งความบาดหมางระหว่างตัวเองกับแม่แบบนี้ พี่หนานจะทำยังไงต่อเนี่ย
ไหหม่า(海馬)
