บทที่ 48 ฮีโร่ของเขา
สวี่ชิงจ้องมองซูฮุ่ยหลู่พร้อมกล่าว “ฉันไม่อยากรู้ค่ะ! คิดว่าฉันจะเชื่อใจคุณป้าเหรอคะ คุณป้าอาจจะพูดจาสร้างเรื่องอะไรขึ้นมาก็ได้ คิดว่าฉันจะเชื่อใครระหว่างคนแปลกหน้ากับสามีของตัวเอง?”
หากเป็นสวี่ชิงในชาติที่แล้วผู้ซึ่งไม่เคยมองเห็นความเลวร้ายของโลกใบนี้ อาจต่อต้านการแต่งงานและเชื่อคำพูดของซูฮุ่ยหลู่
แต่ตอนนี้เธอได้เรียนรู้หลายสิ่งจากชีวิตที่แล้ว เห็นได้ชัดว่าผู้คนในโลกนี้เต็มไปด้วยความเย็นชาและน่ารังเกียจ จะให้เชื่อคำพูดของคนนอกอย่างง่ายดายได้ยังไง
แม้โจวจินหนานจะไม่ได้ตั้งใจแต่งงานกับสวี่ชิง แต่เธอก็เต็มใจ!
เมื่อซูฮุยหลู่เห็นว่าสวี่ชิงเป็นคนที่มีทิฐิสูง หล่อนก็โกรธมากจนไม่อยากพูดอะไรต่อจึงหันหลังกลับจากไปพร้อมตะกร้าผัก
หล่อนกำลังรอคอยที่จะเห็นสวี่ชิงร่ำไห้!
หล่อนได้ยินการสนทนาระหว่างเกาจ้านและโจวจินหนาน ทุกครั้งที่โจวจินหนานล้มป่วย ดูเหมือนเขาจะได้รับยาปริศนาบางอย่าง แต่หล่อนไม่ได้ยินถึงรายละเอียด
ดังนั้นซูฮุ่ยหลู่จึงคิดว่า โจวจินหนานหมายจะแต่งงานกับหญิงผู้นี้เพื่อรักษาร่างกายของตัวเองทุกครั้งที่ล้มป่วย
เขาจะตกหลุมรักหญิงในซ่องอย่างหล่อนได้อย่างไร!
ซูฮุ่ยหลู่จ้องมองสวี่ชิงอย่างลึกลับด้วยความโกรธ
สวี่ชิงไม่แม้แต่จะรู้สึกโกรธ จะยั่วหล่อนยังไงดี?
สวี่ชิงหันหลังกลับอย่างอารมณ์ดีและตัดสินใจจะไปซื้อจักรยานในวันนี้ เพื่อที่จะสะดวกในการพาโจวจินหนานเดินทางไปทุกที่
เธอไปยังห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อจักรยานโบราณคานคู่ 28
เป็นเวลานานมากแล้วที่สวี่ชิงไม่ได้ปั่นจักรยาน เธอจูงไปตามถนนอยู่นานก่อนจะเริ่มปั่นมันอย่างเชื่องช้า
จากนั้นไม่นานความเร็วก็เพิ่มมากขึ้น
ข้อดีของการปั่นจักรยานในทุกวันนี้คือ ยังไม่มีรถหรือผู้คนที่พลุกพล่านเต็มถนน
สวี่ชิงปั่นจักรยานไปถึงบ้านก่อนจะตะโกนอย่างอารมณ์ดี “คุณย่า คุณย่าคะ ดูสิคะว่าฉันซื้ออะไรมา?”
เฟิงซูฮวาเดินออกมาจากบ้านอย่างสั่นเทา เห็นสวี่ชิงจูงจักรยานใหม่เอี่ยมเดินเข้ามาในลานบ้านจึงรีบวิ่งไปด้วยความประหลาดใจ “หลานซื้อรถจักรยานของฝาหรั่งมาเหรอ? สวยงามมาก”
สวี่ชิงยิ้มพร้อมแตะเบา ๆ ที่เบานั่ง “ฉันจะพาคุณย่าไปทุกที่ที่อยากไปเลยค่ะ ในอนาคตถ้าหาเงินได้อีก ฉันจะซื้อรถสี่ล้อเพื่อพาคุณย่าไปเที่ยวนะคะ”
เฟิงซูฮวามีความสุขอย่างมากเมื่อได้ยินคำพูดของสวี่ชิง “ย่าจะรอนะ แต่ตอนนี้เข็นรถเข้าบ้านก่อนดีกว่า เดี๋ยวจะถูกขโมยเอา”
สวี่ชิงพยักหน้า “ค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะไปซื้อกุญแจล็อกพร้อมประกันภัย”
เฟิงซูฮวาสำรวจจักรยานอย่างมีความสุขก่อนจะพบผ้าสีแดงขนาดใหญ่ที่ผูกเป็นรูปดอกไม้ไว้ใต้แฮนด์
จักรยานสีดำใหม่เอี่ยมคันนี้ช่างโดนเด่น
สวี่ชิงยิ้มพลางจ้องมองเฟิงซูฮวาที่กดกริ่งด้วยความอย่างรู้อยากเห็นราวกับเด็ก
เฟิงซูฮวามองไปยังสวี่ชิงด้วยความสงสัย “ย่าได้ยินมาว่าข้างนอกไม่สงบนัก บางคนถูกปล้นกลางถนนในตอนกลางคืน หากหลานปั่นไปไหนมาไหนยามดึกก็ระวังตัวด้วยนะ”
สวี่ชิงพยักหน้า “คุณย่าไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันจะระวังอย่างแน่นอน”
ทันใดนั้นฟางซูฮวาก็นึกได้อีกเรื่อง “ย่าอ่านปูมและรู้มาว่าวันที่ 30 ของเดือนนี้และวันที่ 16 เดือนพฤษภาคมในปฏิทินจันทรคติเป็นวันที่ดี กลับไปบอกจินหนานด้วยนะ”
สวี่ชิงนับจำนวนวัน “อีกไม่กี่วันแล้วนี่คะ ฉันต้องรีบทาสีบ้านให้เสร็จแล้วสิ”
เมื่อเฟิงซูฮวาเห็นว่าสวี่ชิงไม่เขินอายต่อการพูดเรื่องแต่งงานอีกต่อไป ทั้งยังดูราวกับคาดหวังบางอย่างจึงพูดด้วยรอยยิ้ม “หลานไม่ใช่เด็กน้อยของย่าอีกต่อไปแล้วสินะ”
สวี่ชิงหัวเราะอย่างมีความสุข
ต่างจากสวี่ชิงในตอนนี้ ครอบครัวสวี่ตกอยู่ในความเศร้าโศก
สวี่จื้อกั๋วรับรู้เรื่องการโกงคะแนนสอบของสวี่หรู่เยว่แล้ว ผู้คนก็ต่างจ้องมองเขาด้วยความรังเกียจ
สวี่จื้อกั๋วไม่รู้จริง ๆ ว่าคะแนนสอบที่สวี่หรู่เยว่ได้รับเป็นเรื่องหลอกลวง ในสายตาเขาหล่อนคือลูกสาวที่เชื่อฟังและประพฤติตัวดีมาตั้งแต่เด็ก แม้จะเคยมีผลการเรียนแย่ แต่ก็พยายามอย่างหนักจนสำเร็จ
เขาคิดมาตลอดว่าสวี่หรู่เยว่เข้าเรียนมหาวิทยาลัยได้ด้วยความสามารถของตัวเอง ไม่เคยคิดว่าเป็นการคดโกง!
ตอนนี้สวี่จื้อกั๋วนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยสีหน้ามืดมน จ้องมองสวี่หรู่เยว่ที่กำลังร้องไห้ก่อนจะหันมองฟางหลานซิน “เรื่องคะแนนสอบของเธอมันหมายความว่ายังไง?”
ฟางหลานซินจ้องมองสวี่จื้อกั๋ว “คุณหมายความว่าไงคะ? คนข้างนอกสงสัยไม่เท่าไหร่ แต่คุณที่เป็นพ่อก็ไม่เชื่อใจลูกเหรอคะ? หรู่เยว่เป็นลูกสาวของคุณนะ คุณไม่รู้จริง ๆ เหรอคะว่าเธอเป็นยังไง?”
สวี่จื้อกั๋วตอบกลับทันที “ก็ถ้าไม่ใช่เรื่องจริงทำไมถึงถูกประจาน? แล้วทำไมเธอถึงมานั่งร้องไห้ตรงนี้ ทำไมไม่ไปที่มหาวิทยาลัยเพื่อขอเอกสารชี้แจง? ทำไมไม่พยายามแก้ไขในสิ่งที่คนอื่นเข้าใจผิดให้ถูกต้อง?”
สวี่จื้อกั๋วไม่ใช่คนโง่ เมื่อเห็นลูกสาวและภรรยาร่ำไห้อยู่ที่บ้าน เขาก็รู้ทันทีว่าข่าวลือทั้งหมดเป็นเรื่องจริง
ฟางหลานซินตบโต๊ะแล้วลุกขึ้น “สวี่จื้อกั๋ว คุณหมายความว่าไง? ถ้าฉันยอมบอกคุณว่าสวี่ชิงเป็นคนติดป้ายประกาศและกุเรื่องนี้ขึ้นมา คุณก็ต้องตามไปต่อว่าและทำให้หล่อนเกลียดเรามากกว่าเดิม!”
สวี่หรู่เยว่ยืนขึ้นพลางร่ำไห้ “พอแล้ว หยุดเถียงกันได้แล้ว! ถ้าแม้แต่พ่อยังไม่เชื่อ ฉันก็จะตายไปซะให้ทุกอย่างมันจบ!”
หล่อนกล่าวพลันวิ่งหนีไปทั้งน้ำตา
ฟางหลานซินกัดฟันจ้องมองสวี่จื้อกั๋ว “ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับหรู่เยว่ ฉันจะหย่ากับคุณ!”
หล่อนเดินจากไปทันทีหลังกล่าวจบ เมื่อออกมาข้างนอกก็พบว่า ผู้คนมากมายที่เรียงรายตามทางเดินจ้องมองหล่อนด้วยสายตายน่ารังเกียจ ดังนั้นจึงหันหลังกลับเดินเข้าบ้านไป
ฟางหลานซินรู้สึกเสียหน้า ความเกลียดชังที่มีต่อสวี่ชิงก็เพิ่มมากขึ้น
…………
สวี่ชิงตื่นแต่เช้าเพื่อไปซื้อมะนาวที่ตลาดหนานเฉิง
สถานที่ที่ขายมะนาวในหนานเฉิงต้องผ่านซอยแล้วข้ามสะพาน
บนสะพานมีเหล่าชายฉกรรจ์ที่คาบบุหรี่ผิวปากให้เหล่าหญิงสาวที่กำลังเดินผ่านไป
พวกเขาพยายามขวางไม่ให้หญิงเหล่านั้นผ่านไปได้
กล่าววาจาล้อเลียนลามกอนาจารทุกประเภท
หากไม่ใช่เพื่อซื้อมะนาว สวี่ชิงจะไม่เดินทางมายังสถานที่แห่งนี้ เธอออกมาตั้งแต่เช้าตรู่เพราะคิดว่าจะไม่ได้เจอสวะพวกนี้
ชายหนุ่มสองสามคนนั่งอยู่บ้านท่าเรือพลางหันหน้าไปยังสะพาน
เมื่อเห็นสวี่ชิงเดินผ่านมา พวกเขาก็ผิวปากด้วยแววตาเปล่งประกาย
หนึ่งในนั้นรู้จักสวี่ชิงเป็นอย่างดี “ดูสิ นั่นลูกสาวผู้เป็นดังดอกไม้งามของตระกูลโรงงานซ่อมรถยนต์ไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้กลายเป็นดอกไม้ริมทางที่ถูกเด็ดซะแล้ว”
เขากล่าวพร้อมยืนขวางทาง ไม่ยอมให้สวี่ชิงผ่าน
สวี่ชิงกล่าวด้วยใบหน้าเย็นชา “หลบไปให้พ้นทาง!”
ชายหนุ่มผู้นี้มีนามว่าหลานชิวยี เขาเดินเข้ามาจับแฮนด์จักรยานของสวี่ชิงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “โอ้ จักรยานคันใหม่ ขอพี่ขี่ด้วยคนได้ไหมจ๊ะ?”
หลานชิวยีที่มาพร้อมกับหนุ่มร่างสูงและหนุ่มร่างผอมหรี่ตามองสวี่ชิง “เธอก็ไม่ใช่ดอกไม้งามอะไรขนาดนั้น ทำไมไม่มาเล่นสนุกกับเราล่ะ?”
ใบหน้าของสวี่ชิงเย็นชามากขึ้นราวกับภูเขาน้ำแข็ง จ้องมองหลานชิวยีอย่างนิ่งเฉย “ปล่อย!”
เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มทั้งสามไม่ได้เกรงกลัวต่อความเคร่งขรึมของสวี่ชิง พวกเขามองหน้ากันพลางหัวเราะ “ห้าวหาญดีจริง ๆ ฉันชอบผู้หญิงแบบนี้มาก!”
“มาสนุกกันเถอะ ฉันสัญญาว่าเธอจะมีความสุขมากขึ้นอย่างแน่นอน”
หลานชิวยีเอื้อมมือหมายจะจับหน้าสวี่ชิงโดยไม่ทันสังเกตเห็นว่า หญิงสาวปล่อยแฮนด์จักรยานและถือก้อนอิฐไว้ในมือแล้ว
เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้ง หลานชิวยีก็พบว่าหัวของเขาถูกตีอย่างแรงด้วยก้อนอิฐ
เลือดพุ่งทันที!
ชายหนุ่มร่างสูงและร่างผอมสะดุ้ง “เป็นบ้าไปแล้วเหรอ ทำอะไรของเธอ! วันนี้เราจะสั่งสอนให้เธอได้รู้ว่าความเจ็บปวดคืออะไร!”
หลังพูดจบพวกเขาก็กระชากผมของสวี่ชิงทันที
แต่จู่ ๆ ก็มีสุนัขขนาดใหญ่ตัวหนึ่งวิ่งเข้ามากัดไหล่ชายร่างผอม
แววตาของสุนัขนั้นดุร้าย ปากขนาดใหญ่ก็น่าเกรงขาม
ชายร่างสูงและผอมกลิ้งลงบนพื้นพลางโอดครวญ
สวี่ชิงจ้องมองไปยังสุนัขตัวนั้น พลันตะโกนด้วยความประหลาดใจ “ไป๋หลาง!!”
……………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
กัดมันเลยลูกไป๋หลาง เอาให้ตายไปเลย
ไหหม่า(海馬)
