บทที่ 46 โจวจินหนานแสดงสินสอดทองหมั้น
ฟางหลานซินพาสวี่หรูเยว่และซ่งหลิงหลิงไปยังมหาวิทยาลัยอย่างเร่งรีบ
เมื่อพวกหล่อนมาถึง ผู้คนมากมายที่อยู่หน้ากระดานประกาศก็หายไปแล้ว ส่วนใหญ่ต่างเข้าเรียน แต่สำหรับคนอื่น ๆ ที่ไม่มีเรียนในตอนเช้ายังคงยืนพูดคุยกันอยู่
สวี่ชิงยืนอย่างมีความสุขท่ามกลางฝูงชน ฟังพวกเขาพูดคุยพร้อมตำหนิสวี่หรูเยว่ที่คดโกงและขโมยความสำเร็จของคนอื่น
ชีวิตก็เป็นเช่นนี้ เมื่อมีเรื่องดี ๆ ผ่านเข้ามา แม้จะมีหลักฐานยืนยันได้ชัดเจน แต่หลายคนก็จะยังสงสัยในความจริง
แต่เรื่องเลวร้ายนั้นไม่จำเป็นต้องมีหลักฐานใด ตราบที่มันเกิดขึ้น ผู้คนก็จะเติมแต่งเรื่องราวเหล่านั้นด้วยคำพูดของตัวเอง
เธอแทบรอไม่ไหวแล้วที่จะได้เห็นสีหน้าของฟางหลานซินและสวี่หรูเยว่
ฟางหลานซินและสวี่หรูเยว่เบียดเสียดฝูงชนจนไปถึงแถวหน้า เมื่อผู้เป็นแม่เห็นป้ายประกาศขนาดใหญ่สีขาวดำก็ไม่แม้จะอ่านเนื้อหา แต่กลับฉีกทิ้งพร้อมกับแววตาคลั่งแค้น
ไม่มีผู้ใดหยุดการกระทำเช่นนี้ของฟานหลานซิน
สวี่หรูเยว่ยืนมองด้วยใบหน้าแดงก่ำ กัดริมฝีปากแน่น น้ำตาคลอเบ้าราวกับดอกไม้สีขาวขนาดเล็กที่ถูกทำลายโดยลมและฝน ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธระคนเสียใจ
เมื่อมีคนเห็นฟางหลานซินฉีกป้ายประกาศ จึงเอ่ยถามเสียงดัง “เธอคือสวี่หรูเยว่ที่ใช้คะแนนสอบของคนอื่นในการเข้าเรียนระดับมหาวิทยาลัยใช่ไหม?”
สวี่หรูเยว่ส่ายศีรษะด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง “ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่ได้ทำ” หล่อนกล่าวพลางน้ำตาร่วงหล่น กัดริมฝีปากล่างไว้แน่นราวกับกำลังพยายามอดกลั้น ร่างกายสั่นสะท้านอีกครั้ง
ฟางหลานซินหน้าแดงด้วยความโกรธ “ไร้สาระ! สวี่หรูเยว่ของฉันสอบเข้าเรียนในระดับมหาวิทยาลัยด้วยความสามารถของหล่อนเอง นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ใครหลายคนอิจฉาริษยา เมื่อครั้งอยู่ในชนบท สวี่หรูเยว่ต้องทำงานในช่วงกลางวัน ทบทวนตำราในตอนกลางคืน น้ำหนักตัวลดลงจนซูบผอม คนเป็นแม่อย่างฉันเห็นแบบนั้นก็ยิ่งรู้สึกเป็นทุกข์”
หล่อนกล่าวพลางร่ำไห้ “ทำไมคนที่กล่าวหาสวี่หรูเยว่ถึงใจร้ายนัก ดูถูกความพยายามอย่างหนักของหล่อนแบบนี้ พวกเราไปทำอะไรให้เหรอ?”
เสียงร่ำไห้ของหล่อนกระตุ้นความเห็นอกเห็นใจของบางคน พวกเขาต่างเกิดความลังเลว่านี่คือเรื่องจริงหรือไม่?
สวี่ชิงรู้ดีว่าเรื่องราวทั้งหมดจะดำเนินมาเช่นนี้ แต่นี่เป็นเพียงอาหารเรียกน้ำย่อย อาหารมื้อใหญ่จะมาถึงหลังจากที่เธอส่งจดหมายไปยังแผนกต่าง ๆ
แค่อาหารเรียกน้ำย่อยยังน่าตื่นเต้นถึงเพียงนี้ อาหารมื้อใหญ่จะต้องฮือฮามากกว่านี้อย่างแน่นอน
จู่ ๆ ชายหนุ่มร่างสูงผู้หนึ่งก็ตะโกนด้วยเสียงดัง “ถ้าเธอทำข้อสอบด้วยตัวเองจริง งั้นลองตอบมาซิว่าคำถามสุดท้ายที่เกี่ยวกับการเมืองในข้อสอบของมหาวิทยาลัยคืออะไร?”
สวี่หรูเยว่ตื่นตระหนกทันทีเพราะผลสอบของหล่อนทั้งหมดล้วนเป็นเท็จ ในระหว่างการสอบเข้ามหาวิทยาลัย หล่อนไม่ได้อ่านคำถามแม้เพียงสักข้อ แล้วจะจำคำถามที่ว่านั้นได้อย่างไร?
ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีวันตอบคำถามนี้ได้
ชายหนุ่มอีกคนที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นกล่าวเสริมทันที “จริงด้วย ลองบอกมาซิว่ากองกำลังการผลิตขั้นต้นหมายความว่าอย่างไร?”
“เธอยังจำได้ไหม? แล้วฎีกาออกศึกล่ะยังพอจำได้หรือเปล่า?”
แม้คำถามจะเริ่มง่ายขึ้น แต่สวี่หรูเยว่ก็ยังไม่สามารถตอบได้ หล่อนยังคงยืนนิ่ง กัดริมฝีปากแน่นด้วยใบหน้าแดงก่ำ
ฟางหลานซินกล่าวด้วยความกังวล “แล้วพวกเธอล่ะตอบได้หรือเปล่า? ผ่านมากว่าหนึ่งปีแล้วใครจะจำได้?”
น้ำเสียงไม่พอใจดังขึ้น “ถึงหล่อนจำไม่ได้ แต่เราทุกคนจำได้”
“ใช่ เราใช้เวลานานมากในการจดจำคำตอบของข้อสอบเหล่านั้น เป็นไปได้ยังไงที่จะลืมทุกอย่างภายในเวลาแค่หนึ่งปี เว้นเสียแต่หล่อนจะไม่เคยท่องจำมันเลย”
สวี่หรูเยว่ยืนนิ่งโดนไม่โต้เถียง หล่อนรู้สึกราวกับกำลังถูกประณาม
ยิ่งผ่านไปนานเท่าไรก็ยิ่งรู้สึกอับอายมากขึ้นเท่านั้น หล่อนปิดหน้าแล้วหันหลังจากไปทันที
ฟานหลานซินจ้องมองฝูงชนด้วยความโกรธเกรี้ยวก่อนจะรีบวิ่งตามลูกสาวไป
สวี่ชิงไม่คิดว่าทุกสิ่งจะจบลงอย่างรวดเร็วเช่นนี้ ชายหนุ่มผู้ที่ยืนกรานต่อฟางหลานซินหันกลับมามองสวี่ชิงด้วยรอยยิ้ม
“พี่เกา?”
สวี่ชิงไม่คาดคิดมาก่อนว่าเกาจ้านจะปะปนกับฝูงชนพลางแสร้งทำเป็นเด็กหนุ่มนักศึกษา
โชคดีที่อายุของเหล่านักศึกษาไม่เท่ากัน หลายคนในวัยสามสิบยังคงเดินทางมาเรียนในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ การปลอมตัวของเกาจ้านจึงไม่ทำให้ผู้อื่นคลางแคลงใจ
เกาจ้านยิ้ม “ไปกันเถอะ โจวจินหนานรอพวกเราอยู่ที่ทะเลสาบเทียม เขาได้ยินมาว่าแม่เลี้ยงของเธอจะมาที่นี่เลยขอให้ฉันมาช่วยดูแล กลัวว่าเธอจะถูกกลั่นแกล้ง”
สวี่ชิงรู้สึกซาบซึ้งใจในทันที “อันที่จริงไม่เป็นไรเลยค่ะ ฉันรับมือได้ พวกหล่อนไม่กล้าทำอะไรฉันที่มหาวิทยาลัยอย่างแน่นอน”
แต่ต่อให้อีกฝ่ายหมายจะทำเธอก็ไม่กลัว เพราะในกระเป๋ามีก้อนอิฐที่พกไว้เพื่อป้องกันตัวอยู่!
เกาจ้านจ้องมองสวี่ชิงที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข เธอดูมีชีวิตชีวามากกว่าตอนที่ได้พบกันครั้งแรกมาก
เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกแทนโจวจินหนาน
ยิ่งสวี่ชิงมองโลกในแง่ดีมากเท่าไร ความรู้สึกผิดในหัวใจของโจวจินหนานก็จะยิ่งลดน้อยลงเท่านั้น
โจวจินหนานนั่งบนม้านั่งหินอ่อนในศาลากลางทะเลสาบเทียมพร้อมกับไป๋หลาง สุนัขผู้สง่างาม
ในทะเลสาบเทียมมีดอกบัวบานและใบบัวขึ้นอยู่แน่นขนัด
โจวจินหนานอยู่ที่นั่นอย่างเงียบงัน ท่าทางเย็นชาของเขากลมกลืนทิวทัศน์อันงดงามอย่างสิ้นเชิง ไม่มีส่วนไหนที่ไม่สอดคล้องกันเลยสักนิด!
สวี่ชิงเผยรอยยิ้ม “พี่จินหนาน…”
โจวจินหนานยิ้มมุมปาก “คุณไม่จำเป็นต้องไปควบคุมผลลัพธ์ถึงที่นั่นหรอก เกาจ้านดูแลทุกอย่างให้เป็นไปตามแผนได้”
สวี่ชิงรีบอธิบายทันที “ฉันไม่ได้ไปที่นั่นเพื่อจะควบคุม แค่อยากเห็นความตื่นเต้นเท่านั้นเองค่ะ และฉันก็ได้ส่งจดหมายไปยังสำนักการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ และสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีการวมทั้งหมดสามที่แล้วด้วย ฉันไม่เชื่อว่าพวกเขาจะเพิกเฉย”
โจวจินหนานไม่รู้สึกแปลกใจ เขาสัมผัสได้ว่าสวี่ชิงจะไม่ทำร้ายผู้อื่นโดยไร้เหตุผล แต่ถ้าเธอโดนทำร้ายก็จะเล่นงานคนนั้นถึงตายเช่นกัน
เกาจ้านอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง “แล้วสวี่หรูเยว่ก็จะไม่มีสิทธิ์ได้เข้าเรียนในระดับมหาวิทยาลัยอีกต่อไป หล่อนจะต้องถูกไล่ออกอย่างแน่นอน การกระทำของหล่อนจะต้องถูกบันทึกไว้ แน่นอนว่าไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะทำงานให้กับองค์กรขนาดใหญ่”
สวี่ชิงยิ้ม แม้สวี่หรูเยว่จะต้องนอนขอทานอยู่บนถนนก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับหล่อน
เมื่อเทียบกับชาติที่แล้ว สิ่งที่พวกหล่อนทำกับเธอนั้นโหดเหี้ยมนัก! หากได้รับโอกาส เธอจะสนองคืนด้วยวิธีที่โหดเหี้ยมยิ่งกว่า
โจวจินหนาน ‘มอง’ เกาจ้านทันที “เอามันให้สวี่ชิง”
เกาจ้านนึกขึ้นได้ทันใด หยิบเงินกองหนึ่งจากกระเป๋ามาวางไว้หน้าสวี่ชิง จากนั้นจึงหยิบคูปองอาหารและคูปองจักรยานออกมา
สวี่ชิงตกใจ “นี่คืออะไรคะ?”
โจวจินหนานพูดอย่างใจเย็น “คุณสามารถนำสินสอดทองหมั้นไปได้ทั้งหมด ซื้อทุกสิ่งได้ตามต้องการ ส่วนแหวนทองพวกนั้นก็นำไปแลกเป็นเงินได้ ชอบอะไรก็ซื้อได้หมด”
สวี่ชิงโบกมืออย่างรวดเร็ว “ฉันไม่อยากได้ค่ะ! พี่ใช้เงินจำนวนมากในการซื้อบ้าน และตอนนี้ก็เอาเงินมากมายมาให้ฉัน พี่จินหนาน พี่ต้องยืมเงินมาจำนวนมากเลยใช่ไหมคะ? เอาเงินพวกนี้ไปคืนเถอะค่ะ ไม่ว่ายังไงฉันก็จะแต่งงานกับพี่ ฉันจะอยู่กับพี่ตลอดชีวิต แต่ไม่ใช่เพื่อเงินเหล่านี้”
เกาจ้านไม่คาดว่าสวี่ชิงจะปฏิเสธ คำพูดของหล่อนยิ่งทำให้โจวจินหนานรู้สึกผิดในใจมากขึ้น
โจวจินหนานหยิบเงินทองเหล่านั้นขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
โจวจินหนานขมวดคิ้ว “นายเอาเงินที่เหลือคืนไป ฉันขอเก็บไว้เพียงเล็กน้อย เท่านี้ก็พอแล้ว”
เกาจ้านเฝ้าดูโจวจินหนานตบหน้าตัวเองจนบวมให้ดูอ้วน*(1)
สวี่ชิงจะไม่รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร โจวจินหนานได้รับค่าจ้างที่ตายตัว และเพิ่งได้ค่าแรงเพิ่มขึ้นในช่วงสองปีที่ผ่านมา แม้เขาจะไม่ใช่คนฟุ่มเฟือย แต่จะมีเงินมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร?
เธอหยิบเงินพร้อมคูปองอาหารขึ้นมายัดใส่กระเป๋าของเกาจ้าน “เราจดทะเบียนสมรสแล้ว ถือเป็นสามีภรรยากันถูกต้องตามกฎหมาย นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันพูดเกี่ยวกับเงินของครอบครัวเรา!”
น้ำเสียงของเธอเด็ดเดี่ยวและแข็งแกร่ง
สวี่ชิงจ้องมองเกาจ้านอีกครั้ง “พี่เกาคะ ฉันอยากรู้ว่าพี่จินหนานยืมเงินคนอื่นมามากเท่าไหร่ ใช้จ่ายไปแล้วเท่าไหร่ และต้องจ่ายคืนพวกเขาอีกเท่าไหร่!”
……………………………………………………………………………………………………………………
สำนวน หมายถึงคนที่แสร้งทำเป็นหน้าใหญ่ใจโต
สารจากผู้แปล
เนียนมากเลยนะพี่เกา ถามขึ้นมาทีสองแม่ลูกนั่นไปต่อไม่เป็นเลย
ต่อจากนี้ไปต้องปรึกษาเรื่องเงินๆ ทอง ๆ กันก่อนนะคะ ชิงชิงเองก็ไม่อยากให้พี่จินหนานลำบากเป็นหนี้ชาวบ้านเขาเหมือนกัน
ไหหม่า(海馬)
