บทที่ 26 ใครเลี้ยงสุนัข
ป้าที่ขายไอติมจ้องไปที่อาคารผู้เชี่ยวชาญตรงข้ามกับสวี่ชิง และหลังจากเห็นฟางหลานซินออกมา สายตาของสวี่ชิงก็มองตาม
นางจึงเดาไว้แล้วว่าผู้หญิงคนนั้นน่าจะเป็นแม่ของสวี่ชิง
หลังจากฟังคำพูดของสวี่ชิง นางก็กระซิบถามทันที “ฉันคิดว่าเธอกับแม่หน้าตาไม่เหมือนกันเลยนะ แม่ของเธอหน้าตาไม่ดีเท่าเธอเลย”
สวี่ชิงขมวดคิ้ว “หล่อนคือแม่เลี้ยงของฉันน่ะค่ะ แม่ของฉันเพียงคลอดฉันได้ไม่นานเท่านั้นเอง”
คุณป้าเล่นใหญ่ขึ้นมาทันที แววตาใสซื่อ “นี่แปลว่าเป็นสามีภรรยากันครึ่งเดียวเท่านั้น ไม่ต้องห่วง ฉันจะคอยดูที่นี่ทุกวันเลย”
สวี่ชิงรู้ว่าคุณป้าที่อ่อนไหวต่อการนินทานั้นก็ไม่น้อยหน้าไปกว่านักสืบเอกชนเลย แค่เรื่องใดก็ตามที่ทำให้สนใจ พวกเขาก็เป็นราวกับเสียงระฆังหรือเสียงนกหวีดที่ทำให้รู้ได้ทันที
สวี่ชิงยังคงทำให้อีกฝ่ายรู้สึกประทับใจต่อไป “นั่นคงเป็นปัญหาสำหรับหล่อนมากเกินไป คุณป้าคะ พ่อของฉันเป็นคนซื่อสัตย์มาก และอยากอยู่กับแม่เลี้ยงของฉันจริง ๆ ถ้ารู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ฉันจะกลับไปอ้อนวอนผู้ชายคนนั้นเพื่อพ่อของฉันค่ะ”
คุณป้าขยับตัวเล็กน้อยและถอนหายใจ “เธอเป็นเด็กที่ซื่อสัตย์จริง ๆ มันคงเป็นเรื่องยากมากสำหรับเธอ”
สวี่ชิงกล่าวเยินยอคุณป้าอยู่สองสามประโยคและซื้อไอศกรีมสองแท่ง ก่อนจะรีบกลับไปซอยฮวยซู่อย่างเร่งรีบ
ไอติมละลายและหยดลงมา และเมื่อกลับถึงบ้าน มันก็เหลือเพียงครึ่งหนึ่งแล้ว!
“คุณย่าคะ เร็วเข้าค่ะ ไอติมกำลังจะละลายแล้ว” สวี่ชิงวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปในครัวขณะตะโกนไปที่ลานบ้าน เธอหยิบชาม ลอกกระดาษไอติมออก แล้วใส่ไอติมลงในชาม
เฟิงซูฮวารีบใช้ไม้ค้ำยันและค่อย ๆ ก้าวเท้า “อากาศร้อนจะตาย แต่ไอติมยังไม่ละลายอีกเหรอ? เจ้าเด็กน้อยใช้เงินหมดแล้วหรือเปล่าเนี่ย”
สวี่ชิงยิ้มและนำชามไปให้เฟิงซูฮวา โดยถือไอติมที่เหลือครึ่งหนึ่งเข้าปาก “คุณย่า กัดเร็ว ๆ ค่ะ ดูสิว่ามันหวานไหม”
เฟิงซูฮวากัดเข้าไป หญิงชราหรี่ตาด้วยความพอใจในทันทีและยิ้ม “มันหวานจริง ๆ”
หลังจากกินเข้าไป หญิงชราก็เพิ่งตระหนักได้ว่าสวี่ชิงกลับมาคนเดียว “แล้วจินหนานไปไหนเสียล่ะ?”
สวี่ชิงให้ไอติมกับเฟิงซูฮวาอีกและอธิบายขั้นตอนการเริ่มมีอาการของโจวจินหนานอย่างละเอียด เธออดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “สภาพเขาในตอนนั้นแย่มากจริง ๆ ค่ะ มันจะไม่ดูเหมือนปวดหัวได้อย่างไร?”
เฟิงซูฮวากลืนไอติมในปากอย่างรวดเร็วด้วยทีท่ากังวล “เด็กคนนี้นี่ แล้วทำไมหลานไม่พาเขากลับมาละ?”
หญิงสาวไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย “เขาบอกว่าเขามียาอยู่ที่บ้าน ฉันก็เลยคิดว่าจะรีบพาเขากลับเร็ว ๆ คุณย่าคะ คุณย่ารู้ไหมว่าเขาเป็นโรคอะไร?”
เฟิงซูฮวาทำหน้าจริงจัง “ย่ายังไม่รู้เลย ถ้าได้เห็นอาการป่วยของเขา ย่าอาจจะหาโรคได้ก็ได้”
สวี่ชิงเชื่อว่ามันเป็นเรื่องจริง “ไว้ไปถามเขาเกี่ยวกับอาการทีหลังดีไหมคะ?”
เฟิงซูฮวามองไปที่สวี่ชิงทันที “ชิงชิง มาเรียนแพทย์กับย่าสิ”
สวี่ชิงตกตะลึง …เรียนแพทย์?
เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดเกี่ยวกับมัน แค่คิดถึงหนังสือทางการแพทย์ที่ไม่รู้จบ มันก็ทำให้เธอราวกับหัวโตขึ้นอย่างบอกไม่ถูกแล้ว
ยิ่งกว่านั้นเธอมีประสบการณ์มาทั้งชีวิตแล้ว เธอยังสามารถสงบสติอารมณ์และเรียนแพทย์ได้เหรอ?
เธอต้องการไปเรียนที่มหาวิทยาลัย เพียงเพื่อเติมเต็มความเสียใจ และเธอไม่คิดว่าจะประสบความสำเร็จในด้านใดด้านหนึ่งได้มากนัก
เมื่อคิดเกี่ยวกับมัน เธอก็ส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “คุณย่าคะ เกรงว่าฉันจะเรียนไม่ได้หรอกค่ะ และตอนนี้ไม่มีงานทำด้วย ฉันต้องหาเลี้ยงชีพเลยค่ะ”
เฟิงซูฮวาส่ายหัว “อย่ามัวรอช้าเลย หลานจะได้เรียนรู้ยาแม้ว*(1) จากย่า ส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่คนทางการแพทย์มองข้าม มันไม่เสียเวลามากหรอก หลานสามารถทำสิ่งที่ต้องการในระหว่างวันได้ และเรียนรู้จากย่าในเวลากลางคืน”
สวี่ชิงรู้สึกประหลาดใจ “ยาแม้วเหรอคะ?”
เฟิงซูฮวาสงวนท่าทีไว้ “เป็นเพียงแค่สาขาหนึ่งของยาแม้วน่ะ เรียนรู้ได้ง่าย”
สวี่ชิงเชื่ออย่างนั้นจริง ๆ “ค่ะ ฉันจะเรียนรู้จากคุณย่านะคะ”
เฟิงซูฮวามองไปที่สวี่ชิงด้วยความพึงพอใจ นางชอบสวี่ชิงตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เป็นคนที่อดทน ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ ทั้งยังฉลาดและบางครั้งนางก็ต้องการสอนงานฝีมือบางอย่างกับสวี่ชิงมานานแล้ว
ติดเพียงว่านางไม่ชอบสวี่จื้อกั๋ว และฟางหลานซิน
เช้านี้ นางเห็นการทะเลาะวิวาทของสวี่ชิงกับสวี่จื้อกั๋วและฟางหลานซินแล้ว และรู้ว่าในที่สุดหญิงสาวผู้โง่เขลาคนนี้ก็รู้แจ้งเสียที รวมถึงเรื่องของร่างกายโจวจินหนาน นางจึงตัดสินใจสอนสวี่ชิงให้เรียนรู้ชั่วคราว
เฟิงซูฮวาบอกว่าจะเริ่มวันพรุ่งนี้ และสวี่ชิงต้องมาทุกคืน
หญิงสาวคิดว่าตอนนี้ยังไม่ได้เช่าบ้าน ดังนั้นจึงสามารถมาใช้ชีวิตในตอนกลางคืนได้
“คุณย่าคะ ฉันจะทำธุรกิจเล็ก ๆ ที่สถานีและเช่าบ้านที่นั่น ตอนนั้นคุณย่าย้ายไปอยู่กับฉันได้ไหมคะ?”
เฟิงซูฮวาเหล่มองที่ประตู ลานที่มีแสงแดดส่องถึงเต็มไปด้วยชีวิตชีวา “นี่คือบ้านที่ปู่ของหลานทิ้งไว้ให้ ขายไม่ได้หรอก”
สวี่ชิงพยักหน้า “เราไม่ขายค่ะ แค่คุณย่าอาศัยอยู่กับฉัน เราจะกลับมาทำความสะอาดเมื่อว่าง และยังไม่ไกลเกินไปด้วยค่ะ”
เฟิงซูฮวาพยักหน้าอย่างมีความสุข “เอาสิ”
เดิมทีสวี่ชิงต้องการส่งไป๋หลางไปหาโจวจินหนานหลังมื้ออาหารกลางวันเพื่อดูว่าเขาเป็นอย่างไร
แต่ผลก็คือไป๋หลางไม่ฟังเธอเลย มันนอนอยู่ใต้ต้นองุ่นพร้อมแลบลิ้นออกมาหอบหายใจ
มันยังเพิกเฉยต่อซาลาเปานึ่งที่สวี่ชิงวางไว้ให้ข้างหน้าด้วย
สวี่ชิงมองไปที่ไป๋หลางที่เพิกเฉยต่อเธอ และจู่ ๆ ก็มีแรงบันดาลใจฮึดสู้ เธอได้ยินมาว่าสุนัขทหารที่ได้รับการฝึกฝนจะไม่กินสิ่งที่คนอื่นให้ แม้ว่าพวกมันจะต้องอดอาหารตายเพราะไม่ได้รับคำสั่งจากเจ้านายก็ตาม
เธอจึงต้องลอง!
โดยใช้ประโยชน์จากความพยายามของเฟิงซูฮวาในการให้อาหารไก่ในเล้า สวี่ชิงจึงแอบไปที่ห้องครัวเพื่อเอาไข่เพียงฟองเดียวออกมา แล้วเขย่าต่อหน้าเจ้าสุนัข “ไป๋หลาง นี่คือไข่ไง อยากกินไหม?”
ไป๋หลางไม่แม้แต่จะมองมา มันยังคงแลบลิ้นหอบหายใจต่อไป
สวี่ชิงขยับไปข้างหน้าและเขย่าไข่ในมือต่อไป “ไม่อยากกินเหรอ? อร่อยมากเลยนะ”
ขณะที่พูด เธอก็ทุบไข่ลงบนพื้นหน้าไป๋หลาง
เจ้าไป๋หลางเหลือบมองหญิงสาว มันก้มศีรษะลงและดมกลิ่นไข่ ทันใดนั้นก็ลุกขึ้นยืน หันหลังกลับและนอนลงอีกครั้ง
สวี่ชิงมั่นใจ ดูเหมือนว่าไป๋หลางตัวนี้จะไม่ฟังใครนอกจากโจวจินหนาน
ไม่นานนักเมื่อเห็นเฟิงซูฮวากลับมา เธอจึงรีบหยิบพลั่วขนาดเล็กมาขุดไข่กองพะเนินฝังไว้ใต้ต้นองุ่น
เฟิงซูฮวากลับมาจากการให้อาหารไก่ เมื่อเห็นสวี่ชิงยังคงนั่งยองอยู่ในลาน เธอก็ถามด้วยความสงสัย “ตอนบ่ายหลานจะออกไปข้างนอกไหม?”
สวี่ชิงส่ายหัว “ไม่ออกค่ะ”
เนื่องจากผู้อำนวยการสถานีกำลังหักหน้าเธอ แล้วเธอจำเป็นต้องเชื่อฟังและไปตามที่เขาบอกเหรอ
อย่างไรเสีย เธอก็ตั้งใจที่จะตั้งแผงขายของที่สถานีให้ได้!
เฟิงซูฮวายืนด้วยไม้ค้ำอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าอย่างนั้นก็เข้ามากับย่ามา”
เมื่อเห็นการแสดงออกที่จริงจังของเฟิงซูฮวา สวี่ชิงก็คิดกับตัวเองว่าให้เธอเริ่มเรียนแพทย์ตอนนี้เหรอ?
หญิงสาวปัดฝุ่นออกจากมือและลุกขึ้นตามเฟิงซูฮวาเข้าไปในห้อง
หลังจากที่เห็นเฟิงซูฮวาเข้ามาในห้อง หญิงชราก็ดึงผ้าม่านที่ทำจากผ้ากระสอบ ปิดประตูแล้วลงกลอน
ทั้งห้องสลัวลงทันที
สวี่ชิงรู้สึกว่ามีไอพลังหยินเย็น ๆ ในห้องด้วยเหตุผลบางอย่าง และอดไม่ได้ที่จะขนแขนลุกชัน
เฟิงซูฮวาขึ้นไปบนเตียงเตาและเปิดตู้ไม้การบูร หลังความพยายามอย่างยิ่งยวด หญิงชราก็หยิบกล่องดำที่มีขนาดห้าสิบเซนติเมตรออกมา
ทั้งกล่องดูมืดและเรืองแสงด้วยแสงสีดำ มีความลึกลับที่น่าเกรงขามโอบล้อม
เฟิงซูฮวาโบกมือให้สวี่ชิง “มานี่”
จากนั้นเธอก็ค่อย ๆ เปิดกล่องดำ
สวี่ชิงเพิ่งโน้มตัวลงไปดู ร่างกายก็รู้สึกไม่ดีครู่หนึ่ง และท้องเริ่มปั่นปวนแปลก ๆ …
…………………………………………………………………………………
(1) ยาแม้ว 苗医 หมายถึงยาสมุนไพรจีนที่ปลูกและปลูกในเทือกเขาเหมียวหลิง เทือกเขาหวู่เหมิง เทือกเขาหวู่หลิง เทือกเขาหูเป่ยตะวันตก เทือกเขาต้าเหมียว และภูเขาไหหลำที่ชาวเหมียวอาศัยอยู่ นอกจากนี้ยังหมายถึงวัฒนธรรมทางการแพทย์ของชาวเหมียว
สารจากผู้แปล
เอ๋ ทำไมวิชาแพทย์มันดูขลังมันดูลึกลับจังนะ อย่าบอกนะว่าเป็นศาสตร์แพทย์พื้นบ้านที่ใช้สมุนไพรกับบทสวดคาถาต่าง ๆ และอาจจะรวมไปถึงการเล่นของและทำยาสั่งต่าง ๆ
ไหหม่า (海馬)
