บทที่ 222 เด็กคนนี้ปฏิบัติต่อเธอด้วยความบริสุทธิ์ใจ
สายตาของโจวจินหนานจ้องมองไปที่ซูฮุ่ยหรูอย่างไม่ลดละ แววตาคมกริบพร้อมเชือดเฉือนดั่งดาบที่ถูกชักออกจากฝัก
สวี่ชิงแอบคิดว่าโจวจินหนานอาจลำบากใจที่จะต้องเอ่ยถึงเรื่องราวในอดีตเกี่ยวกับแม่ของตน กลับไม่ทันคาดคิดว่าโจวจินหนานจะคาดคั้นและพยายามให้ซูฮุ่ยหรูยอมรับออกมาตามตรง
ช่างเป็นคนที่โหดร้ายและเลือดเย็นนัก
ซูฮุ่ยหรูใบหน้าถอดสีทันที หล่อนมองโจวจินหนานพร้อมกับริมฝีปากเริ่มสั่นระริก หันมองทุกคนที่นั่งอยู่โดยรอบก่อนจะลุกขึ้นยืน “โจวจินหนาน เธอหมายความว่าอะไร?”
โจวเฉิงเหวินยังคงตกตะลึงกับเรื่องที่ได้ยิน “คุณทะเลาะอะไรกับพี่ชายผม?”
สายตาก็เบนไปมองที่โจวจินหนานอีกครั้ง “จริงสิ จินหนานพูดชัดเจนแล้ว ว่าแต่ปัญหามันคืออะไรล่ะ?”
โจวจินหนานขบเม้มริมฝีปากและนิ่งเงียบ เขายืดตัวตรงก่อนจะมองหน้าซูฮุ่ยหรู เห็นได้ชัดว่าไร้ซึ่งอารมณ์ที่แสดงออกบนสีหน้า แต่ถึงอย่างนั้นมันกลับทำให้ซูฮุ่ยหรูหายใจไม่ทั่วท้อง
เมื่อเห็นว่าทุกสิ่งอย่างไม่อาจเก็บเป็นความลับได้อีกต่อไป หล่อนจึงรีบพุ่งเข้าไปหาโจวเฉิงเหวินอย่างร้อนรน “ไม่นะคะ ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด การตายของแม่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉันเลยนะ”
โจวเฉิงเหวินรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ เขาจ้องมองไปที่ซูฮุ่ยหรูพร้อมกับขมวดคิ้ว “ถ้าอย่างนั้นทำไมคุณจึงทะเลาะกับพี่ชายผม?”
ซูฮุ่ยหรูต้องการพูดเอาตัวรอด แต่ตอนนี้ภายในหัวสมองกลับขาวโพลนไปหมด จึงไม่ทราบว่าต้องพูดอย่างไร
หล่อนเอื้อมมือไปคว้ามือของโจวเฉิงเหวินมากุมไว้ ก่อนจะพูดออกมาด้วยความตื่นตระหนก “เฉิงเหวิน ฉันไม่ได้ทำนะ พี่สะใภ้ของฉันคงเข้าใจผิด ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย พี่สะใภ้อาจจะโยนความผิดให้ฉัน…..ใช่ ต้องโยนความผิดมาให้ฉันแน่”
แต่แล้วโจวจินหนานกลับโพล่งขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “เพราะโจวจินซวนเป็นลูกชายของคุณกับโจวเฉิงเฉียน!”
มันเป็นประโยคที่จุดชนวนระเบิด ทำให้ทุกคนในห้องนั่งเล่นตกตะลึง
แต่ละคนแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยิน
โจวคังอันขมวดคิ้วก่อนจะมองไปที่ซูฮุ่ยหรูสลับกับโจวเฉิงเหวิน “เป็นเรื่องจริงหรือ?”
ซูฮุ่ยหรูตกตะลึงจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีกต่อไป หล่อนไม่คิดว่าโจวจินหนานจะพูดออกมาตรง ๆ แต่ทันใดนั้นหล่อนก็พุ่งเข้าไปหาโจวจินหนานก่อนจะตบเข้าที่หน้าเขาอย่างแรง “โจวจินหนาน! แกยังเป็นลูกชายฉันอยู่ไหม หรือเห็นฉันเป็นศัตรู! ชอบที่เห็นฉันจนตรอกใช่ไหม”
โจวจินหนานที่โดนตบลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยสีหน้านิ่งแบบเดิม
เขาก้าวไปยืนอยู่ตรงหน้าสวี่ชิงเพื่อบดบังตัวเธอไม่ให้โดนซูฮุ่ยหรูที่กำลังบ้าคลั่งเข้ามาทำร้ายเธอ
ซูฮุ่ยหรูร้องไห้ก่อนจะทุบเข้าที่หน้าอกของโจวจินหนาน “ทำไมทำกับฉันแบบนี้ ทำไมแกต้องเป็นศัตรูกับฉันด้วย ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ฉันบีบคอแกให้ตายไปซะก็ดี นี่แกยังมีมโนธรรมอยู่ไหม”
“ตอนยังเด็ก ฉันก็หาข้าวหาปลาให้แกกับน้องได้กินอิ่ม ถึงแม้ฉันจะหิวมากแค่ไหน แล้วนี่คือสิ่งที่แกตอบแทนฉันเหรอ!”
หล่อนร้องไห้พร้อมทั้งกล่าวโทษโจวจินหนานไปด้วย
โจวเฉิงเหวินกำลังตกใจกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นจนประมวลผลความคิดไม่ได้ นี่โจวจินซวนไม่ใช่ลูกชายของเขาอย่างนั้นหรือ!
เกิดจากภรรยาแอบเล่นชู้กับพี่ชายของตัวเอง!
โจวลี่หงไม่เอ่ยปากพูดสิ่งใด ทำได้เพียงหันไปมองซูฮุ่ยหรูที่กำลังตบตีโจวจินหนาน โดยไม่รู้ว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นความจริงหรือไม่
โจวจินหนานยืนนิ่งปล่อยให้ซูฮุ่ยหรูลงไม้ลงมือ เมื่อหล่อนสงบลง จึงค่อย ๆ เอ่ยปากพูดขึ้น “ผมไม่อยากเห็นคุณต้องทนลำบาก ตอนอายุสิบสามปีผมขึ้นรถไฟไปขนถ่านหินเพื่อหาเงินให้คุณ แต่พอกลับมาถึงก็เห็นคุณเล่นชู้อยู่กับเขา!”
ซูฮุ่ยหรูชะงักไปครู่หนึ่งราวกับจดจำมันได้ ในความทรงจำนั้น หล่อนเห็นโจวจินหนานตอนอายุสิบสามปีกลับมาจากบ้านหลังจากผ่านไปครึ่งเดือน เขาแบกถุงข้าวและเงินสิบหยวนไว้บนหลัง ร่างกายผอมบางจนเห็นซี่โครงยื่นออกมายามถอดเสื้อผ้า ใบหน้าเต็มไปด้วยสีดำเปรอะเปื้อน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ส่งยิ้มอวดฟันสีขาวก่อนจะบอกหล่อนด้วยความตื่นเต้น “แม่ ผมได้เงินมาด้วย ไม่ต้องห่วงนะผมจะเลี้ยงแม่กับน้องเอง”
แต่ถึงอย่างนั้นซูฮุ่ยหรูกลับปฏิบัติกับเขาและน้องชายไม่เท่าเทียมกัน หล่อนให้ข้าวขาวกับโจวจินซวน ในขณะที่โจวจินหนานได้กินเพียงซุปกับมันเทศแผ่นบาง ๆ เท่านั้น
เห็นได้ชัดว่าหล่อนไม่ชอบโจวจินหนานที่เอาแต่ดื้อรั้น หล่อนไม่สามารถเกลี้ยกล่อมเขาได้ ต่างจากโจวจินซวนที่พูดจาดีและทำให้หล่อนมีความสุข
แต่หล่อนกลับลืมไปแล้วว่าเด็กคนนี้เคยปฏิบัติดีต่อหล่อนด้วยหัวใจอันบริสุทธิ์
ก่อนที่ซูฮุ่ยหรูจะทันรู้ตัว โจวเฉิงเหวินก็ก้าวเข้ามาคว้าตัวหล่อนก่อนจะออกแรงบีบมหาศาลแล้วเหวี่ยงตัวหล่อนลงกับพื้น “นี่เรื่องจริงใช่ไหม? บอกมาสิว่าคุณไม่ได้ทำ!”
ไม่ใช่ความอับอาย แต่เป็นโทสะที่เข้าครอบงำ!
ซูฮุ่ยหรูไม่สนใจความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น หล่อนหันไปแล้วพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ทำไมล่ะ ทำไมถึงไม่ถามหาเหตุผลจากพี่ชายแสนดีของคุณบ้าง เขามาก่อกวนฉันทุกวันตอนที่คุณไม่อยู่ จากนั้นฉันก็ตั้งท้องโจวจินซวนขึ้นมา แล้วคุณจะให้ฉันทำอย่างไร?”
หล่อนไม่ได้พูดความจริง เพราะเมื่อตอนที่โจวเฉิงเหวินเรียนจบก็ได้เกิดภัยพิบัติทางธรรมชาติที่กินระยะเวลายาวนานถึงสามปี รวมถึงภัยแล้งในมณฑลกานซูที่เริ่มรุนแรงขึ้น ทำให้เกษตรกรไม่มีพืชผลเพียงพอต่อการบริโภค ผู้คนในเมืองจึงไม่สามารถหาซื้ออาหารได้
ทุกคนต่างหิวโหย ในทุกวันแทบจะขุดรูหนูเพื่อหาข้าวสารมาประทังชีวิต
ในตอนนั้นโจวเฉิงเฉียนทำงานอยู่ในโรงอาหารของสำนักเทศบาลและยังไม่ได้แต่งงาน ดังนั้นซูฮุ่ยหรูจึงเกิดความคิดอยากให้เขานำหมั่นโถวแป้งขาวกับขนมปังกรอบมาให้
และในบางครั้งก็มีหมูตุ๋นมาฝากบ้าง
จากนั้นไม่นาน ทั้งสองเริ่มแอบคบหากันอย่างลับๆ และมีโจวจินซวนด้วยกัน
ด้วยความกลัวปัญหาที่เกิดขึ้นมาในภายหลัง ซูฮุ่ยหรูจึงต้องจำใจตัดขาดกับโจวเฉิงเฉียน และในขณะเดียวกันโจวเฉิงเฉียนก็ได้แต่งงานกับเหยียนเฉียวอวี้ ทั้งสองจึงแยกทางกันโดยไม่มีใครพูดอะไร
หลายปีต่อมา โจวเฉิงเหวินได้ไปศึกษาต่อที่ปักกิ่ง และปล่อยให้ซูฮุ่ยหรูอาศัยอยู่ในชนบทกับลูกชายสองคนของหล่อน
โจวเฉิงเฉียนเฝ้ามองดูซูฮุ่ยหรูในวัยสามสิบปีอยู่ตลอด เนื่องจากหล่อนไม่เคยทำไร่มาก่อน ผิวจึงยังดูเนียนนุ่มและละเอียด ความงามนั้นทำให้เขาเกิดเปลี่ยนใจ คอยซื้อเนื้อและเส้นก๋วยเตี๋ยวมาให้ซูฮุ่ยหรูอยู่เป็นครั้งคราว
แล้วอ้างว่าเป็นเพราะน้องชายอยู่ห่างไกลบ้านจึงอาสามาดูแลสามแม่ลูกให้
และในที่สุดพวกเขาทั้งสองคนก็ได้กลับมาคบกันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่สามารถรอดพ้นสายตาของโจวจินหนานไปได้
โจวเฉิงเหวินไม่ทันคาดคิดมาก่อนว่าตนเองจะถูกสวมเขา พอคิดดูแล้ว ตัวเขาเองก็ลงทุนฝึกฝนให้โจวจินซวนได้ดิบได้ดี เพราะเห็นแววความฉลาดของเด็กคนนี้
แต่สุดท้ายแล้วเขากลับไม่ใช่ลูกของตัวเอง!
นี่มันเรื่องไร้สาระอะไรกัน
เขาอดไม่ได้ที่จะหลับตาลงเพื่อสะกดกลั้นโทสะ ก่อนจะกัดฟันพูดออกมา “ซูฮุ่ยหรู คุณมันหน้าด้านไร้ยางอายจริง ๆ !”
ซูฮุ่ยหรูลุกขึ้นยืนอย่างผลุนผลัน ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันอีกครั้ง “ฉันมันไร้ยางอายงั้นหรือ? โจวเฉิงเหวิน แล้วการที่คุณคบหากับนักศึกษาของตัวเองแบบนี้จะเรียกว่าอัปยศได้ไหม”
โจวเฉิงเหวินขมวดคิ้วไม่พอใจแล้วจ้องมองหล่อนเขม็ง “คุณพูดเรื่องอะไร ไร้สาระ!”
ซูฮุ่ยหรูหัวเราะออกมา “ถ้าคุณจะบอกว่าฉันไร้ยางอายก็ย่อมได้ แต่การที่คุณนอนบนเตียงเดียวกับฉันทุกวันแล้วคิดถึงแต่อดีตนักศึกษาของคุณ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ”
ใบหน้าของโจวเฉิงเหวินหมองคล้ำลงทันที เขาไม่มีความคิดที่จะพูดสิ่งใดออกมาอีกแล้ว
แม้โจวลี่หงจะไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์ใด ๆ กับซูฮุ่ยหรูมากนักหลังจากแต่งงานไปและกลับมาที่นี่ด้วยฐานะแขกเท่านั้น แต่นอกเหนือจากความคิดที่แล่นอยู่ภายในหัว ตอนนี้มันเป็นสิ่งอื่นไปไม่ได้แล้วจริง ๆ เมื่อมองไปที่ซูฮุ่ยหรู “เธอมันคนไร้เหตุผล ช่างไร้ยางอาย! ออกไปจากที่นี่ซะ!”
ในที่สุดโจวลี่หงก็เข้าใจและออกตัวปกป้องโจวเฉิงเหวินด้วยการต่อว่าซูฮุ่ยหรูว่าไร้ยางอาย
ช่างเป็นครอบครัวที่วุ่นวายนัก
หลังจากนั้นก็เกิดเหตุการณ์ทะเลาะเบาะแว้งและชุลมุนวุ่นวายขึ้นชั่วขณะ
สวี่ชิงจ้องมองไปที่โจวคังอันเป็นพิเศษ เนื่องจากเกรงว่าชายชราจะเป็นลมไปอีกครั้งหากทนรับเรื่องนี้ไม่ได้
หลังจากทะเลาะกันจนเป็นเวลาเกือบเที่ยงวันและถูกโจวลี่หงทำให้เสียหน้า ซูฮุ่ยหรูจึงรีบเก็บข้าวของออกไปด้วยความเศร้าใจ
แต่ถึงอย่างนั้นโจวลี่หงก็ยังคงคับแค้นและสาปแช่งหล่อนอยู่
โจวเฉิงเหวินยังคงนั่งทำหน้าหม่นหมอง เขาไม่พูดอะไรทั้งนั้นก่อนจะมองไปที่โจวจินหนาน“คืนนี้แกกับชิงชิงอยู่ที่นี่ได้ไหม?”
………………………………………………
สารจากผู้แปล
ความลับแตกแล้ว จะว่าไปพ่อพี่หนานนี่ก็ใช่ย่อยเลยค่ะ เห็นตอนก่อนๆ นึกว่าจะเป็นคนน่าสงสารสุดในบ้าน ที่ไหนได้คุณพ่อก็ไม่เบาเลย
สรุปคือคุณปู่น่าสงสารสุด
ไหหม่า(海馬)
