บทที่ 22 ทำไมคุณถึงแต่งงานกับชิงชิง?
ฟางหลานซินเพียงคิดว่าสวี่ชิงเก่งแต่พูดจาหยาบคาย แต่ไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะลงมือจริง ๆ!
หล่อนมองดูอย่างไม่อาจทำอะไรได้ขณะที่ขวานกำลังจามมาที่หน้าผาก ขาของหล่อนอ่อนแรงและสั่นสะท้าน
สวี่จื้อกั๋วกับฟางคุนก็ตกตะลึงและไม่ตอบสนองไปชั่วขณะหนึ่ง
มีเพียงเฟิงซูฮวาเท่านั้นที่สงบ เมื่อมองดูการเคลื่อนไหวของสวี่ชิง นางตะโกนอย่างสงบว่า “ชิงชิง หยุด!”
เมื่อเห็นว่าคมขวานกำลังจะจามลงบนหน้าผากของฟางหลานซิน สวี่ชิงก็บิดข้อมือของเธอและเปลี่ยนทิศทางขวานให้จามผ่านใบหน้าของหล่อนไป
ฟางหลานซินรู้สึกได้ถึงลมหนาวพัดผ่านใบหน้าของหล่อน และนั่งแปะอยู่บนพื้นด้วยขาที่อ่อนปวกเปียก
สวี่ชิงดึงขวานกลับมาและมองไปที่สวี่จื้อกั๋วอย่างเย็นชา “ฉันบอกแล้วว่าจะไม่มีใครสามารถรังแกฉันได้อีกในอนาคต!”
”นังสัตว์ร้าย! แกมันสัตว์ร้ายนอกคอก!”
สวี่จื้อกั๋วชี้ไปที่สวี่ชิงและคำรามด้วยความโกรธ แต่ก็ไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าและทำอะไร
เฟิงซูฮวากระแทกไม้เท้ากับพื้นดินอย่างหนัก และตะโกนอย่างเย็นชา “หุบปาก!”
ถึงแม้เสียงจะไม่ดังนัก แต่ก็เต็มไปด้วยความโกรธ!
สวี่จื้อกั๋วเงียบไปทันที เฟิงซูฮวามองไปที่สวี่จื้อกั๋วอย่างเย็นชา “สวี่จื้อกั๋ว! แกมีสิทธิ์อะไรที่ด่าว่าหล่อนหยาบคายแบบนั้น? สิ่งที่แกทำกับแม่ของแกในตอนนั้นเป็นเรื่องที่โหดเหี้ยมกว่าเป็นพันเท่า แกเคยคิดบ้างไหมว่าความกตัญญูกตเวทีคืออะไร?”
สวี่จื้อกั๋วห่อเหี่ยวทันที และรู้สึกผิดมากขึ้น
เฟิงซูฮวามองไปที่ฟางหลานซิน ซึ่งนั่งอยู่บนพื้นราวเป็นอัมพาต “ฉันไม่สนใจเรื่องของแก แต่อย่ามาสร้างปัญหาให้ฉัน ออกไปจากที่นี่ซะ”
สวี่จื้อกั๋วรู้สึกเศร้าใจในทันใด “แม่ ด้วยสภาพแวดล้อมตอนนั้น ถ้าผมไม่ทำอย่างนั้น ทั้งครอบครัวของเราจะโดนโกนผมและส่งไปที่คอกวัว และผมก็เหมือนกัน…”
“ไปให้พ้น! ฉันไม่มีลูกชายอย่างแก ดังนั้นแกไม่ต้องเรียกฉันว่าแม่!”
เฟิงซูฮวาพูดขณะถือไม้เท้าไล่สวี่จื้อกั๋ว
“ออกไปจากที่นี่!”
สวี่จื้อกั๋วไม่กล้าสู้กับหญิงชรา ดังนั้นเขาจึงนั่งยอง ๆ ลงบนพื้นและพาฟางหลานซินเดินออกไป
ฟางคุนก็เดินตามอย่างขี้ขลาด และพึมพำ “งานควบคุมตั๋วหายไปแล้วเหรอ?”
สวี่จื้อกั๋วที่เดินอยู่ข้างหน้าก็หยุดกะทันหัน
เมื่อเห็นแบบนั้น ฟางคุนเองก็ต้องหยุดทันทีเช่นกัน
สวี่จื้อกั๋วมองไปที่โจวจินหนาน ซึ่งยืนอยู่ใต้โครงข่ายองุ่นในลานบ้าน เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมาเมื่อใด สุนัขหมาป่าตัวใหญ่ที่ไม่เคยแยกจากเขากำลังนอนอยู่บนตักของชายหนุ่ม
ทันใดนั้น สวี่จื้อกั๋วพลันรู้สึกว่าไม่อาจทนแบกหน้าแก่ ๆ ของตัวเองได้ และสงสัยว่าโจวจินหนานได้ยินการทะเลาะวิวาทก่อนหน้าหรือไม่
ถ้าไม่ได้ยินอะไรก็ช่างมัน อีกฝ่ายเองก็มองไม่เห็น ดังนั้นเป็นการดีที่จะจากไปโดยไม่ทักทายกัน ไม่อย่างนั้นจะเกรงว่าทั้งสองฝ่ายจะอับอายเปล่า ๆ
ขณะที่ฟางหลานซินเห็นโจวจินหนาน หล่อนก็ได้สติขึ้นมาและบีบแขนสวี่จื้อกั๋วแน่น หล่อนคิดเช่นเดียวกับสวี่จื้อกั๋ว และไม่สามารถทักทายได้!
โจวจินหนานไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาอับอายอย่างมาก
พวกเขาไม่ต้องการให้โจวจินหนานพูดอะไร แต่แล้วโจวจินหนานก็หันศีรษะเล็กน้อย “คุณลุงสวี่ คุณป้าฟาง อรุณสวัสดิ์ครับ”
จะดีกว่าถ้าไม่ทักทายกันแบบนี้!
สวี่จื้อกั๋วกับฟางหลานซินรู้สึกโมโหขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขารู้สึกว่าคำพูดของโจวจินหนาน ‘อรุณสวัสดิ์’ กำลังเยาะเย้ยพวกเขาอย่างชัดเจน
พวกเขากำลังน่าสังเวช และอีกฝ่ายก็เอ่ยอรุณสวัสดิ์!
แล้วแบบนี้พวกเขาจะยินดีเหรอ?!
สวี่ชิงยังคงสงสัยว่าทำไมสวี่จื้อกั๋วกับฟางหลานซินถึงหยุดกะทันหัน และจากนั้นก็ได้ยินเสียงที่สงบของโจวจินหนาน ซึ่งค่อนข้างต่ำ แต่มีพลังดึงดูดมาก
ในเช้าวันธรรมดาก็เป็นการทักทายที่สุภาพมาก
แต่มันแปลกมากที่จะทักทายในโอกาสนี้!
สวี่ชิงไม่สนใจกับเรื่องน่าแปลกใจและไม่ได้คิดอะไรมาก เธอเดินออกไปอย่างรวดเร็ว เดินผ่านฟางหลานซินไปหาโจวจินหนานราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เงยหน้าขึ้นแล้วยิ้ม ” พี่ใหญ่โจว พี่มาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”
พูดแล้วก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ก่อนหน้านี้เธอโกรธมากจนไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่มุมปาก
เมื่อครู่เธอเพิ่งยิ้มและพูดเท่านั้น ก็รู้ได้ทันทีว่ามุมปากเจ็บแค่ไหน
โจวจินหนานก้มศีรษะลงไปที่สวี่ชิง “เจ็บไหม?”
สวี่ชิงปิดหน้าและหัวเราะแห้ง ๆ “ไม่เป็นไรค่ะ”
ดูเหมือนว่าโจวจินหนานจะมาเร็วมาก และเขาอาจได้ยินการทะเลาะวิวาททั้งหมด
โจวจินหนานขมวดคิ้ว “คุณควรหลีกเลี่ยงนะ ครั้งหน้าอย่าทำอะไรบ้า ๆ เลย”
สวี่ชิงมองไปที่ชายตรงหน้าเธอด้วยดวงตาสดใส “ไม่ต้องห่วงค่ะ จะไม่มีครั้งต่อไปแน่”
สวี่จื้อกั๋วกับฟางหลานซินมองดูคนหนุ่มสาวสองคนคุยกันตาค้าง และด้วยน้ำเสียงของโจวจินหนาน มันเห็นได้ชัดว่าหนุ่มสาวคู่นั้นไม่ได้สนใจพวกเขาเลย
ทั้งสองกัดฟันไม่ยอมจากไปไหน รู้สึกว่าไม่เคยถูกดูหมิ่นแบบนี้มาก่อน
เฟิงซูฮวาใช้ไม้ค้ำยันตัวสั่นออกจากห้องครัว “ทำไมยังไม่ไปอีก มายืนทำอะไรตรงนี้?”
ในเวลานี้ สวี่จื้อกั๋วกับฟางหลานซินไม่มีหน้าที่จะอยู่อีกต่อไป และรีบเร่งออกมาพร้อมกับหน้าดำคร่ำเครียด
ฟางคุนเหลือบมองสวี่ชิงและโจวจินหนานอย่างโกรธจัด ถ้าสุนัขข้างชายตาบอดไม่น่ากลัวเกินไป เขาจะถ่มน้ำลายใส่อย่างดุเดือดแน่!
ไอ้บอดกับกากเดน!
ทันทีที่ทั้งสามคนจากไป สวี่ชิงรู้สึกว่าอากาศในลานเล็ก ๆ นั่น สดชื่นกว่าเดิมมาก หญิงสาวลูบหน้าตัวเองและมองที่โจวจินหนาน “พี่ใหญ่โจว พี่กินข้าวมาหรือยังคะ? มากินข้าวด้วยกันไหมคะ?”
หลังจากที่พูดจบ เธอก็ได้กลิ่นเหม็นไหม้ จึงวิ่งกลับไปที่ห้องครัวทันที
แป้งสีขาวอย่างดีเสียหายไปครึ่งหม้อ เพราะปัญหาของสวี่จื้อกั๋วกับฟางหลานซิน แป้งที่ก้นหม้อจึงไหม้เกรียม
สวี่ชิงรู้สึกลำบากใจและหยิบหม้อขึ้นมาพร้อมกับเศษผ้า
เฟิงซูฮวายืนอยู่ที่ประตูห้องครัวและตะโกนว่า “อย่ากังวลไปเลย หลานพาเสี่ยวโจวไปกินอาหารข้างนอกเถอะ วันนี้มีตลาดใหญ่ มีของอร่อยมากมายเลย”
สวี่ชิงวางหม้อลงและตรวจสอบข้างเตาที่ด้านล่างอีกที เพื่อดูว่าหม้อเสียหายหรือไม่
จากนั้นเธอก็ออกจากครัว “คุณย่าคะ ฉันจะออกไปซื้อแล้วกลับมากินที่บ้านนะคะ”
คงจะมีคนจำนวนมากที่ไปตลาดใหญ่วันนี้ สวี่ชิงคิดว่าโจวจินหนานคงจะอึดอัดและไม่สะดวกที่จะออกไปแบบนี้ และแผงขายอาหารด้านนอกทั้งหมดเป็นโต๊ะเล็กกับม้านั่งเล็ก ๆ นั่งสบาย ๆ ไม่สะดวกหรอก
เฟิงซูฮวาคิด “ถ้าอย่างนั้นหนูก็ไปซื้อมาเถอะ หลานมีเงินไหม? เดี๋ยวย่าออกให้นะ”
สวี่ชิงคิดว่ากล่องเก็บเงินของหญิงชราคงว่างเปล่า และไม่มีเงินเหลือแล้ว ดังนั้นเธอจึงโบกมืออย่างรวดเร็ว “ฉันมีค่ะ ๆ”
เธอวิ่งเหยาะ ๆ และย้ายเก้าอี้ให้โจวจินหนาน “พี่ใหญ่โจวคะ พี่กับย่านั่งก่อนนะคะ ฉันจะไปซื้ออาหารเช้าแล้วรีบกลับมาค่ะ”
สวี่ชิงนำอ่างน้ำเล็ก ๆ มาวางไว้และออกจากประตูไป
จากนั้นเฟิงซูฮวามองไปที่โจวจินหนาน “นั่งลงเถอะ พอดูท่าทางของชิงชิงแล้ว หล่อนก็ยินดีที่จะแต่งงานกับเธอ ฉันรู้ด้วยว่าเธอเป็นเด็กดี และเธอจะมีชีวิตที่ดีในอนาคตอย่างแน่นอน”
โจวจินหนานได้ยินเฟิงซูฮวานั่งลง ดังนั้นเขาจึงนั่งลงเหยียดหลังตรงอย่างมั่นคงและเอามือวางบนเข่า
เฟิงซูฮวามองไปที่โจวจินหนาน และครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เธอกับชิงชิงจะแต่งงานกัน ทำไมถึงมาหาฉันล่ะ?”
นิ้วของโจวจินหนานที่เข่าขยับเล็กน้อยและโกหก “ผมตรวจสอบญาติของชิงชิงแล้วและรู้ว่าคุณเป็นคนที่สำคัญที่สุดของหล่อน ดังนั้นผมเลยต้องการการยอมรับจากคุณครับ”
แววตาที่เยือกเย็นของเฟิงซูฮวาส่องประกายอย่างชาญฉลาด “ขอฉันมองเข้าไปในดวงตาของเธอได้ไหม?”
โจวจินหนานลังเล “มันน่ากลัวนะครับ”
เฟิงซูฮวายิ้ม “เด็กน้อย เธอรู้จักตัวตนของฉันอย่างชัดเจน แต่ปฏิเสธที่จะพูดเพราะฉันเป็นย่าของชิงชิง เธอกลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าเธอเข้าหากับชิงชิง และแต่งงานกับชิงชิงเพราะต้องการรักษาสายตาของเธอ งั้นฉันขอไม่พูดอะไรแล้วดีกว่า”
โจวจินหนานไม่คิดว่าหญิงชราจะมองออกขนาดนี้ “ผมขอโทษด้วยครับ ที่ผมรู้ตัวตนที่แท้จริงของคุณ”
เฟิงซูฮวาถามอีกครั้ง “เธอแต่งงานกับชิงชิงเพราะตัวตนฉันเหรอ?”
โจวจินหนานส่ายศีรษะอย่างหนักแน่น “ไม่ครับ”
เฟิงซูฮวาพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “ไม่เป็นไร ให้ฉันได้ดูดวงตาของเธอหน่อย ฉันยังคงหวังว่าดวงตาของเธอจะดีขึ้น เพื่อจะได้นำความสุขมาสู่ชิงชิง!”
……………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
ไม่ทันแล้วล่ะ จินหนานคงเห็นความโสมมของบ้านนี้หมดแล้วมั้ง
มีโอกาสอยู่ใช่ไหมที่ดวงตาของจินหนานจะมองได้ตามปกติ
ไหหม่า(海馬)
