บทที่ 216 คิดไม่ถึงว่าแม้แต่ความเป็นสามีภรรยากันก็ไม่ใช่
สวี่ชิงเค้นถาม ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องสวี่จื้อกั๋วไม่วางตา ไม่ปล่อยแววตากระวนกระวายนั้นไป เอนตัวจี้ถามเขาอีกครั้ง “สรุปว่าคุณแต่งงานกับแม่ของฉันได้ยังไง? แล้วพ่อแท้ๆ ของฉันคือใคร?”
สวี่จื้อกั๋วหลับตาแสดงออกว่าไม่อยากตอบ หรี่ตาขึ้นมองถุงบรรจุเข็มเงินในมือสวี่ชิงอย่างไม่เชื่อว่าเธอจะช่วยเขาได้
เลี้ยงดูเธอมาหลายสิบปี เธอสามารถทำอะไรได้บ้าง ตัวเขาเองรู้ชัดเจนดี
เฟิงซูฮวาที่อยู่ด้านข้างเอ่ยเสียงเรียบ “ถ้าแกไม่อยากพูด งั้นก็ไปเสียเถอะ ตอนนี้คนที่สามารถช่วยแกได้มีแค่สวี่ชิง แกกลับไปคิดให้ดีๆ”
พูดจบก็เอ่ยอย่างเย็นชาเพิ่มอีกหนึ่งประโยค “ดูสภาพของแกสิ อย่างมากก็มีชีวิตอยู่ได้แค่สัปดาห์หนึ่งเท่านั้น ขณะที่ยังมีลมหายใจก็รีบสั่งเสียซะเถอะ”
สวี่จื้อกั๋วถึงกับลนลานบ้างแล้ว ผุดลุกขึ้นมาจากพื้น “ถ้าฉันพูด เธอจะรักษาให้ฉันใช่ไหม”
สวี่ชิงมุ่นคิ้ว “ถ้าคุณไม่เชื่อ งั้นก็ไม่ต้องพูดกันแล้วค่ะ และถ้าคุณหลอกฉัน ก็น่ากลัวว่าเข็มในมือของฉันอาจจะแทงผิดตำแหน่งนะคะ”
สวี่จื้อกั๋วรีบพยักหน้า “ฉันพูดแล้วๆ ตอนที่ฉันเจอแม่เธอ หล่อนกำลังป่วยหนัก ฉันช่วยหล่อนไว้เห็นว่าหล่อนหน้าตาดี จึงมีความคิดไม่ดีกับหล่อน แต่แม่เธอเป็นคนใจเด็ดมาก บนร่างกายของหล่อนมีพิษแฝงอยู่มากมาย เลยทำให้ฉันไม่กล้าใช้กำลังกับหล่อน”
“หล่อนเหมือนต้องการหาใครสักคนหนึ่งในเมือง ฉันก็เลยหลอกหล่อนว่าฉันสามารถพาหล่อนมาได้ สุดท้ายระหว่างทางก็พบว่าหล่อนตั้งท้องแล้ว ฉันจึงคิดว่าถ้าฉันแต่งงานกับหล่อน สร้างความน่าเชื่อถือให้เด็กที่จะเกิดมา หล่อนจะต้องขอบคุณฉันแน่”
“ตอนแรกแม่ของเธอไม่ยอมตกลง ต่อมาฉันจึงบอกให้พวกเราแต่งงานหลอก ๆ ขอเพียงกลับไปบอกกับทุกคนว่าพวกเราแต่งงานกันก็พอ พอมาถึงเมืองร่างกายของแม่เธอก็ยิ่งแย่ลง ตอนเธอใกล้จะคลอด หล่อนก็เกือบจะสิ้นลมแล้ว หลังจากคลอดเธอไม่นานก็เสียชีวิต”
สวี่ชิงขมวดคิ้ว วุ่นวายมาครึ่งค่อนวัน กลับกลายเป็นว่าเย่หนานแม่ของเธอกับสวี่จื้อกั๋วไม่เคยแม้แต่จะแต่งงานกันเลย
มีแค่การตายที่ยังเป็นปริศนา “คุณแน่ใจเหรอว่าแม่ของฉันป่วยตาย ไม่ใช่ว่าถูกพวกคุณวางยาพิษ? ไม่อย่างนั้นต่อมาทำไมศพในสุสานถึงหายไปได้?”
สวี่จื้อกั๋วส่ายหน้าติดๆกัน “ฉันไม่รู้ ตอนสั่งโลงศพมาหล่อนก็ตายแล้ว ไม่รู้ว่าทำไมสุดท้ายถึงหาร่างหล่อนไม่เจอ ฉันเองก็ไม่ได้ทำร้ายแม่เธอจนตายด้วย ฉันชอบหล่อน แค่อยากจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับหล่อน”
เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนสวยกว่าเย่หนานเลย นิสัยก็เผ็ดร้อนรุนแรง
ถ้าไม่ใช่เพราะสู้หล่อนไม่ไหว ก็คงใช้กำลังบังคับหล่อนไปนานแล้ว
ต่อมาท้องของเย่หนานนับวันยิ่งใหญ่ขึ้น เขาก็ยิ่งไม่กล้าลงมือกับหล่อน กลัวเกิดพลาดพลั้งแล้วเย่หนานจะวางยาพิษฆ่าเขา
เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนั้นแม้แต่ผมสักเส้นก็มีพิษซ่อนอยู่
น่าเสียดายที่เป็นเพราะต้องการหาผู้ชายคนหนึ่ง จึงทำให้หล่อนต้องจบชีวิตลงอย่างโดดเดี่ยว ซึ่งแน่นอนว่ายังมีเย่เหม่ยกับฟางหลานซินที่ร่วมมือกันวางยาพิษในตอนสุดท้าย
สวี่ชิงพลันรู้สึกอึดอัดใจ สามารถจินตนาการถึงตอนที่แม่ของเธอรู้สึกสิ้นหวังและไร้กำลังได้ และคนที่หล่อนต้องการมาหาในเมืองก็เกรงว่าจะเป็นพ่อแท้ๆของเธอ
เธอพยายามข่มกลั้นความอึดอัดใจลง ถามสวี่จื้อกั๋ว “แม่ฉันเข้ามาในเมืองเพื่อหาใคร”
สวี่จื้อกั๋วเองก็ไม่ปกปิด “น่าจะเป็นพ่อแท้ๆ ของเธอ หล่อนไม่เคยบอกฉัน บางครั้งตอนที่หล่อนได้สติก็จะออกไป หลังจากกลับมาก็ไม่พูดอะไรสักคำ พอฉันถามหล่อนก็เอาแต่จ้องฉัน ฉันเลยไม่กล้าถามอีก”
พูดจบเขาก็เกาแขนตัวเองอย่างแรง “ให้ฉันพูดฉันก็พูดหมดแล้ว เธอรีบช่วยฉันเร็ว อาการมันกำลังกำเริบอีกแล้ว”
ยิ่งเกาก็ยิ่งใช้แรงมากขึ้น แทบจะขูดเอาเนื้อติดเล็บไป
สวี่ชิงไม่ขยับ เพียงมองสวี่จื้อกั๋วด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ มองเขาที่สุดท้ายกลิ้งไปมากับพื้น
ที่สำคัญก็คือเธอไม่รู้ว่าควรฝังเข็มอย่างไร
เฟิงซูฮวามองสวี่จื้อกั๋วกลิ้งเกลือกไปมาบนพื้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง จู่ ๆ ก็เอ่ยปากขึ้น “ฝังเข็มที่จุดหน่าวฮู่*กับจุดซิ่นฮุ่ย*ระบายเลือดออก ไม่ต้องใช้เข็มยาว”
*จุดหน่าวฮู่ 脑户อยู่ตรงกึ่งกลางศีรษะ เหนือแนวชายผมของท้ายทอย2.5ชุ่น
*จุดซิ่นฮุ่ย 囟会อยู่ตรงแนวกึ่งกลางศีรษะ เหนือแนวชายผมขอบหน้าผาก2ชุ่น
สวี่ชิงรู้ว่าสองจุดนี้ไม่สามารถฝังเข็มลงไปส่งเดชได้ ถ้ากะแรงไม่ดีก็จะถึงแก่ชีวิต ยิ่งไม่ต้องพูดถึงใช้เข็มยาวเลย อีกอย่างสองจุดนี้สามารถปล่อยเลือดออกมาได้เหรอ?
เธอคุกเข่าผ่อนลมหายใจ มือข้างหนึ่งจับศีรษะของสวี่จื้อกั๋วเอาไว้นิ่งๆ แล้วฝังเข็มลงไปอย่างรวดเร็ว แทงลงไปไม่ถึงหนึ่งชุ่นก็ไม่กล้าขยับอีก
ด้วยกลัวว่าหากลึกกว่านี้จะทำให้สวี่จื้อกั๋วตาย
เฟิงซูฮวาลุกขึ้นมองแวบหนึ่ง ครุ่นคิดเงียบงัน “พอแล้ว เอาเข็มออกเถอะ”
พอสวี่ชิงดึงเข็มออกมา เลือดสีดำก็พุ่งทะลักออกมาทันที
เฟิงซูฮวาประคองตัวสวี่จื้อกั๋วแล้วยัดยาส่งเข้าปากเขา บีบใต้คางบังคับให้เขากลืนลงไป
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็เห็นผล สวี่ชิงมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยไขมันของสวี่จื้อกั๋วปรากฏเลือดฝาดขึ้นมา แม้จะไม่เหมือนคนที่มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง แต่ก็ยังดีกว่าใบหน้าซีดเซียวก่อนหน้านี้มาก
ในใจรู้สึกอัศจรรย์ใจที่มันสามารถรักษาอาการป่วยได้จริงๆ
สวี่จื้อกั๋วพลันรู้สึกเหมือนได้ชีวิตกลับมาอีกครั้ง เหมือนเขาได้ถอดเสื้อคลุมที่ทั้งหนักทั้งหนาออกไป จากท่านอนก็เปลี่ยนเป็นนั่ง มองเฟิงซูฮวาและมองสวี่ชิงแล้วก็รู้สึกละอายและอึดอัดใจ “แม่”
เฟิงซูฮวาโบกมือทันที “แกไม่ต้องเรียกฉันว่าแม่ ฉันช่วยแกก็เพียงอยากได้ยินความจริงจากปากแกเท่านั้น หมดธุระแล้วก็ไปได้แล้ว”
ไม่รอให้สวี่จื้อกั๋วลุกจากไป โจวจินหนานกับผางเจิ้งหัวก็หิ้วเนื้อหมูกลับมาคนละไม้ละมือ
บนคันบังคับรถของผางเจิ้งหัวมีเนื้อหมูกับไส้หมูแขวนไว้
ส่วนคันบังคับรถของโจวจินหนานมีหัวใจหมูกับกระเพาะหมูแขวนอยู่
มันอัดแน่นเสียจนทั้งสองดูเป็นคนขายเนื้อ
สวี่ชิงตกใจ “นี่หมูทั้งตัวเลยหรือเปล่าคะ ทำไมซื้อกลับมาเยอะแยะขนานนี้ละ?”
ผางเจิ้งหัวยิ้ม “พ่อฉันบอกว่าการเริ่มต้นใหม่วันแรกต้องเริ่มต้นให้ดี ก็เลยเชือดหมูที่คิดจะกินตอนปีใหม่เพื่อแสดงความยินดีกับพวกเราน่ะ”
สวี่ชิงรู้สึกเกรงใจนิดหน่อย “เชือดหมูที่จะกินตอนปีใหม่ได้ไง แล้วนายก็ไม่ขัดอีก หมูทั้งตัวขนาดนี้ พวกเราจะขายหมดในวันเดียวได้ยังไง”
มิน่าเล่าโจวจินหนานถึงได้หายไปนานขนาดนี้ คงวุ่นวายกับการเชือดหมูอยู่ครึ่งค่อนวันเป็นแน่
ผางเจิ้งหัวหัวเราะซื่อ ๆ “ไม่เป็นไรหรอก ธุรกิจของพวกเราสำคัญกว่า อีกอย่างหมูตัวนี้เพียงพอที่จะขายในสองวันแล้ว เครื่องในพวกนี้ผมเอามาแสดงความกตัญญูกับคุณย่าเฟิงด้วย”
เฟิงซูฮวาพลันหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “เอ้อซีนับวันยิ่งรู้จักพูดรู้จักจาจริง ๆ ฉันคนเดียวจะกินหมดได้ยังไง พวกเธอเก็บเอาไว้ขายเถอะจ้ะ”
สวี่ชิงไม่เกรงใจอีก หมูตัวนี้ใหญ่เป็นพิเศษ ในตลาดคาดว่าขายประมาณสามร้อยหยวนได้ กลับไปต้องให้เงินสะใภ้ผางสามร้อยห้าสิบหยวนเพื่อถือว่าซื้อเขามา เนื่องจากหมูตัวใหญ่ขนาดนี้ไม่ใช่หาได้ง่ายๆ เธอไม่อาจเอาเปรียบพวกเขาได้
พวกเขาไม่ได้สนใจสวี่จื้อกั๋วที่ตะลึงอยู่ข้าง ๆ แต่ให้โจวจินหนานเอาเนื้อไปแล่ แล้วเอาแช่น้ำไว้
สวี่จื้อกั๋วอ้าปากตาค้างอยู่ด้านข้าง คิดไม่ถึงว่ากิจการของสวี่ชิงจะดีขนาดนี้ ในสองวันก็สามารถขายหมูทั้งตัวหมดได้
ยิ่งคิดไม่ถึงว่าชีวิตของพวกเขาตอนนี้จะดีขนาดนี้ ถึงกับกินเครื่องในหมูโดยไม่คิดอะไรได้แล้ว
ระดับชีวิตแบบนี้ ทำงานในโรงงานก็คงทำไม่ได้
ครอบครัวที่หนึ่งสัปดาห์กินเนื้อได้สักครั้ง ก็ถือว่ายอดเยี่ยมแล้ว
เฟิงซูฮวาเห็นสวี่จื้อกั๋วยังนั่งเหม่ออยู่ด้านข้าง ก็ยกไม้เท้าเขี่ยเท้าของเขา “ยังไม่รีบไปอีก ถ้าที่นั่นแกยังมีของของแม่ชิงชิงเหลือก็รีบส่งมาให้หมดซะ ไม่งั้นครั้งต่อไปต่อให้แกตายตรงหน้าหล่อน หล่อนก็ไม่ช่วยแกแล้ว”
สวี่จื้อกั๋วตะลึงพักหนึ่ง อยากส่ายหน้าแต่ก็ต้องพยักหน้าโดยพลัน เดินคอตกจากไป กระทั่งหน้าสวี่ชิงเขายังไม่กล้ามองเลยสักแวบหนึ่ง
…………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
งั้นหัวหน้าเหยียนก็คือพ่อที่แท้จริงของชิงชิงน่ะสินะ เวทนาจื้อกั๋วจริงๆ ลูกทุกคนไม่มีใครเป็นลูกตัวเองเลย
ไหหม่า(海馬)
