บทที่ 215 เค้นถามความจริงจากสวี่จื้อกั๋ว
หลี่ต้าหย่งไม่พูดก็เท่ากับเป็นการยอมรับ แม่เขาเคยพูดนานแล้วว่าถ้ากล้ากลับไปพัวพันกับสวี่หรูเยว่อีก ก็จะไม่คิดว่าเขาเป็นลูก
และเขารู้ว่าครั้งนี้แม่ของเขาพูดจริง อย่าพูดถึงเรื่องสินสอดเลย น่ากลัวว่าจะไม่ให้สวี่หรูเยว่เข้าบ้านด้วยซ้ำ
ฟางหลานซินชี้หน้าหลี่ต้าหย่งอย่างโมโห นิ้วยังสั่นเทานิด ๆ “ยัยฉินกุ้ยจือ จะรังแกกันทำไมถึงต้องรังแกกันแบบนี้! คิดว่าลูกสาวบ้านฉันไม่มีบ้านไหนต้องการใช่ไหม พวกฉันจะไปโรงพยาบาลเอาเด็กออกเดี๋ยวนี้ ให้ตระกูลหลี่ของพวกเธอไร้ทายาทสืบสกุล!”
พูดจบก็ดึงแขนสวี่หรูเยว่เดินปึงปังจากไป
หลี่ต้าหย่งตกใจรีบวิ่งตามไป ระหว่างทางก็ไม่หยุดพูดจาหวานหู “คุณป้า ๆ อย่าเพิ่งโกรธเลยนะครับ ผมจะตั้งใจทำงานหาเงิน ให้คุณป้ากับหรูเยว่แล้วก็เด็กมีชีวิตความเป็นอยู่สบาย”
ฟางหลานซินฟังไม่เข้าหูเลยสักคำเดียว รู้สึกเหมือนหล่อนกำลังถูกฉินกุ้ยจือดูถูก
กับอีแค่คนตักอาหารในโรงอาหารคนหนึ่ง หน้ามีแต่ไขมันเหมือนหมูกลับกล้าดูถูกบ้านของพวกหล่อน
แต่สถานการณ์ของสวี่หรูเยว่ในตอนนี้ หมอบอกว่าไม่เหมาะที่จะเอาเด็กออก ถ้าไม่แต่งให้หลี่ต้าหย่ง ก็ต้องเลี้ยงเด็กตัวคนเดียว
ฟางหลานซินคิดถึงตรงนี้ก็ชะลอฝีเท้าลงนิดหน่อย สีหน้าก็ผ่อนคลายลงมาก
……………..
สวี่ชิงกลับไปโดยไม่คิดจะเก็บเรื่องฟางหลานซินมาใส่ใจ ให้โจวจินหนานไปบอกข่าวกับผางเจิ้งหัวให้มาทำงานพรุ่งนี้ แล้วรีบไปซื้อเนื้อซื้อผัก
เธอเองก็ไปซื้อวัตถุดิบทำหลู่เว่ยกลับมากองหนึ่ง แบ่งใส่เป็นห่อเล็ก ๆ
เมื่อถึงเวลาเธอก็เพียงเทน้ำใส่หม้อ ตอนที่น้ำในหม้อยังไม่เดือดก็ค่อยใส่น้ำตาลเคี่ยวครั้งก่อน เนื้อของหลู่เว่ยก็จะออกมารสชาติดี สีสันก็ยังสวยมากด้วย
เฟิงซูฮวานั่งมองสวี่ชิงมัดถุงใบเล็ก ก็พลันยิ้มอกมา “เธอนี่นะ เหมือนลิงที่เก็บเล็กผสมน้อยจนทำแตงกวาหายเลย* สรุปว่าตอนไหนเธอถึงจะตั้งใจเรียนแพทย์ หืม?”
*สุภาษิต หมายถึง คนที่สนใจทำเรื่องที่ไม่จำเป็น จนทำให้สิ่งที่สำคัญกว่าหาย
สวี่ชิงหัวเราะ “คุณย่า ฉันพูดแล้วย่าคงไม่เชื่อ ที่คุณย่าให้ฉันท่อง ฉันท่องได้หมดแล้วนะคะ ขาดเพียงการฝึกฝนเท่านั้น และเมื่อเย็นวานนี้ที่ฉันฝังเข็มให้โจวจินหนาน เขายังบอกอยู่เลยว่าฝีมือฉันคล่องกว่าเมื่อก่อนเยอะแล้ว”
เฟิงซูฮวามองด้วยสายตามเอื้อเอ็นดู “ถ้าคนอื่นพูดแบบนี้ย่าคงเชื่อ แต่ถ้าโจวจินหนานเป็นคนพูดย่าไม่เชื่อ ต่อให้เธอพูดว่าพระอาทิตย์ขึ้นทิศตะวันตก เขาก็เชื่อสิ่งที่เธอพูดทั้งหมดอยู่ดี”
สวี่ชิงออดอ้อน “คุณย่า ฉันดูเอาแต่ใจขนาดนั้นเลยเหรอคะ”
เฟิงซูฮวาทอดถอนหายใจอย่างอดไม่อยู่ “ไม่ใช่ว่าเธอเอาแต่ใจ เป็นเขาต่างหากที่ไม่รู้ว่าควรทำดีกับเธอยังไง ก็เลยยกสมองให้เธอไปเลย”
พูดจบก็ยิ้มตาหยี คิดถึงเรื่องในอดีต
สวี่ชิงหลุดหัวเราะออกมา โจวจินหนานดูเหมือนจะมีนิสัยแบบนี้จริงๆ นั่นแหละ การเอาใจคนอื่นของเขาบางครั้งก็ดูโง่อย่างน่ารัก
เธอพูดเรื่องยิบย่อยกับเฟิงซูฮวาเรื่องความรู้ของยานิดหน่อย ทั้งหมดอยู่ในหนังสือ หลายอย่างก็ไม่เคยเห็น ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันคืออะไร
จู่ ๆ ก็คิดถึงแมงมุมขาแดงตัวนั้นขึ้นมาได้ “คุณย่าคะ แมงมุมตัวนั้นยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่าคะ”
เฟิงซูฮวาส่ายหน้า “ไม่ ตายไปเมื่อเย็นวานซืน เดิมทีมันก็ไม่ได้เลี้ยงมาเป็นกู่อยู่แล้ว ดังนั้นจึงทนรับพิษกู่ในเลือดของเธอไม่ไหว”
สวี่ชิงแปลกใจบ้างแล้ว “คุณย่าว่ามีคนช่วยเหลือฉันอยู่อย่างนั้นเหรอคะ”
เฟิงซูฮวาส่ายหน้า “ย่าไม่รู้ และคิดไม่ออกจริง ๆ”
ที่นี่ไม่ใช่เหมียวเจียง คนที่รู้เรื่องเหล่านี้มีน้อยเกินไป คนที่รู้เองก็น่าจะมาจากเหมียวเจียง
มองสวี่ชิง “ชิงชิง เธออยากขึ้นเป็นแม่หมอไหม”
สวี่ชิงส่ายหน้าทันที “ฉันไม่อยากเป็นค่ะ ฉันอยากใช้ชีวิตอยู่กับพวกคุณย่า อีกอย่างนั่นต้องให้หญิงม่ายเป็นไม่ใช่เหรอคะ ฉันไม่ใช่เสียหน่อย”
เฟิงซูฮวายื่นมือเขกสวี่ศีรษะสวี่ชิง “เด็กโง่ พูดซี้ซั้วอะไรกัน ถ้าไม่เป็นก็เอาแหวนไปสะสางให้เรียบร้อยที่หมู่บ้านซะ ไม่อย่างนั้นคนเหล่านั้นคงไม่ยอมจบยอมสิ้นแน่”
สวี่ชิงลองคิดดูแล้วก็เห็นด้วย “ได้ค่ะ ไว้มีโอกาสฉันจะไปดูสักครั้ง ดีกว่าต้องรู้สึกว่าจะโดนวางยาพิษเมื่อไหร่ก็ได้ทุกวันแบบนี้”
เฟิงซูฮวายกยิ้มขึ้นมาทันที “แต่ต่อไปนี้ ไม่ว่าพิษไหนก็ทำอะไรเธอไม่ได้แล้วนะ”
ตอนทั้งสองพูดคุยกัน สวี่จื้อกั๋วก็เข้ามาในสวน
เพิ่งเข้าประตูใหญ่มา เขาก็ถูกไป๋หลางพุ่งตัวมาขวางเอาไว้ จ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นเฉียบ ปากยังคำรามต่ำข่มขู่
สวี่ชิงตกใจ ไม่ใช่เพราะสวี่จื้อกั๋วมาหาอย่างกะทันหัน แต่เพราะว่าการเปลี่ยนแปลงของสวี่จื้อกั๋ว!
เดิมทีองค์ประกอบทั้งห้าของเขายังเป็นคนปกติดี ตอนนี้เขากลับมีผิวซีดและหย่อนคล้อย ตาบวมใบหน้าอวบอ้วน
ไม่เพียงใบหน้า ร่างกายของเขายังอ้วนเป็นลูกบอล หน้าท้องเหมือนคนตั้งครรภ์สิบเดือน
เฟิงซูฮวาขมวดคิ้วมองสวี่จื้อกั๋ว “แกมาทำอะไร”
สวี่จื้อกั๋วเดินสองสามก้าวก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าเฟิงซูฮวา ทิ้งตัวคุกเข่าลง “แม่ แม่ช่วยผมด้วย ผมใกล้จะตายแล้ว”
เฟิงซูฮวาขมวดคิ้วแน่นขึ้น “ฉันจะช่วยแกยังไง”
สวี่จื้อกั๋วร้องไห้ “แม่ ผมรู้ว่าแม่น่าเข้าใจพิษในร่างกายของผมได้ ผมทรมานจะตายแล้ว ในร่างกายเหมือนมีแมลงคอยกัดกิน แม้แต่นอนหลับให้สนิทก็ยังทำไม่ได้”
พูดอยู่เขาก็คลานเข่าไปข้างหน้าอีกสองก้าว ยื่นมือไปจับมือของเฟิงซูฮวา “แม่ ผมรู้ว่าเมื่อก่อนผมมันไม่ใช่คน ผมขอโทษ ผมเป็นคนโลภที่กลัวตาย ไม่ควรทำแบบนั้นกับแม่ ผมผิดไปแล้ว แม่ผมผิดไปแล้วจริง ๆ ขอร้องช่วยผมด้วย”
พูดอยู่น้ำหูน้ำตาก็ไหลพราก ใบหน้าดูเสียใจกับสิ่งที่ได้ทำลงไป
ใบหน้าของเฟิงซูฮวาพลันขรึมลงทันที เปลี่ยนเป็นย่ำแย่อย่างยิ่ง “ลุกขึ้น ฉันเคยบอกแล้วว่าฉันไม่ใช่แม่ของแก ฉันไม่ได้คลอดแกออกมา และแกก็ไม่ใช่ลูกที่ฉันเก็บมาเลี้ยงด้วย! ดังนั้นไม่ต้องขอโทษฉัน และฉันก็แค่เลี้ยงหมาป่าตาขาว*ตัวหนึ่งเท่านั้น”
*หมายถึง คนอกตัญญู
แม้หญิงชราจะมีจิตใจมีเมตตา แต่กลับมีนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้นมาก
นางเคยลิ้มรสความเจ็บปวด การได้รับความผิดพลาด นางก็ไม่เคยลืมเลยสักนิดเดียว
ถ้าสามารถกลับไปตอนเก็บสวี่จื้อกั๋วในปีนั้นได้ นางจะฆ่าไอ้เดรัจฉานนี้ด้วยมือของตัวเอง
จะยกโทษให้ได้อย่างไร!
สวี่จื้อกั๋วกลับไม่ยอมลุกขึ้น ยังคงกุมมือขอร้องเฟิงซูฮวาแน่น ไม่รู้ว่าเย่เหม่ยไปไหนแล้ว เฟิงซูฮวาจึงเป็นความหวังสุดท้ายของเขา
เขารู้ว่าเฟิงซูฮวารู้เรื่องพวกนี้ แต่เชี่ยวชาญขนาดไหนนั้นเขาก็ไม่รู้
“แม่ ขอเพียงแม่ช่วยผมครั้งนี้ ต่อไปให้ผมทำอะไรผมก็จะเชื่อฟังแม่ ตอนแม่แก่จนขยับไม่ได้แล้ว ผมจะเป็นคนดูแลแม่เอง”
เฟงิซูฮวายิ้มเย็น “ตอนวัยรุ่นฉันยังหวังกับแกไม่ได้ ฉันแก่ไปยังจะสามารถหวังอะไรกับแกได้อีก รีบลุกขึ้นซะ ฉันเคยพูดแล้วว่าจะไม่สนใจว่าแกจะเป็นหรือตายอีกแล้ว”
นัยน์ตาสวี่จื้อกั๋วตื่นตระหนก ก้มหน้าโขกหัวให้เฟิงซูฮวา “แม่ครับ ผมขอร้อง ถ้าวันนี้แม่ไม่ช่วยผม ผมก็จะตายมันตรงนี้แหละ ยังไงก็จะตายอยู่แล้ว ให้ผผตายอยู่ตรงหน้าแม่ก็มีความสุขแล้ว”
สวี่ชิงขมวดติ้วมองสวี่จื้อกั๋วที่โขกหัวอ้อนวอนอย่างน่าไม่อาย ไม่เหลือเกียรติอยู่เลย!
เฟิงซูฮวาครุ่นคิดเงียบ ๆ สักพัก หันหน้าไปมองสวี่ชิงด้านข้าง “ชิงชิง ไปเอาเข็มออกมา”
สวี่ชิงตะลึงงันพักหนึ่ง หรือว่าคุณย่าใจอ่อนรักษาให้สวี่จิ้อกั๋วแล้ว แต่เธอก็ยังเข้าไปหยิบเข็มออกมาส่งให้เฟิงซูฮวาอย่างเชื่อฟัง
เฟิงซูฮวาไม่รับ “เธอฝังเข็มให้เขา แต่ก่อนที่เธอจะช่วยเขา มีอะไรอยากถามไหม”
สวี่ชิงเข้าใจความหมายของเฟิงซูฮวา หยิบเข็มเงินมองไปทางสวี่จื้อกั๋ว “สรุปว่าคุณรู้จักแม่ของฉันได้ยังไง แต่งแม่ของฉันกลับมาหรือ? ฉันไม่ใช่ลูกของคุณ แล้วสรุปว่าฉันเป็นลูกสาวของใครกันแน่”
………………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
โดนพิษกู่แบบน่ากลัวมาก สาวเผ่าเหมียวนี่มีแต่โหดๆกันทั้งนั้นเลย
ไหหม่า(海馬)
