บทที่ 212 หล่อนไม่เคยมีหัวใจ
เฟิงซูฮวาคิดพักหนึ่ง “ย่าจำไม่ผิด เป็นต้นฤดูใบไม้ผลิ ตอนนั้นเรายังรีบขุดผักขุดหญ้ากันอยู่เลย”
นั่นย่อมเป็นช่วงภัยพิบัติสามปีที่ลำบากที่สุด ไม่มีวันไหนผ่านไปได้ด้วยดีเลยสักวันเดียว หญ้าเขียวที่เพิ่งขึ้นเปรียบเสมือนความหวัง ว่าจะมีผักป่าให้เก็บกินอิ่มท้องไปได้อีกวัน ดังนันเฟิงซูฮวาจึงจำได้อย่างชัดเจน
สวี่ชิงเองก็ไม่ได้ถามอีก แม้เธอจะอยากหาพ่อแท้ ๆ แต่ก็ไม่คิดจะรีบร้อนถึงขั้นสงสัยผู้ชายที่แม่รู้จักคนแรกได้
ในเมื่อสายตาของเหยียนป๋อชวนฉายแววผิดหวัง งั้นก็หมายความว่าตัวเองกับเขานั้นไม่มีความเกี่ยวข้องกัน จึงกลับห้องไปทำงานของเธอต่อ
อีกด้านหนึ่ง เหยียนจี้ชวนไม่คิดจะปล่อยเหยียนป๋อชวนไปง่ายๆ
หลังจากแยกกับเกาจ้าน ก็เริ่มซักถามเหยียนป๋อชวนไม่หยุด “พี่กับเย่หนานคนนั้นสรุปแล้วมีความสัมพันธ์ยังไงกันแน่”
เหยียนป๋อชวนเงียบ เข้าห้องแล้วเดินไปนั่งโซฟาด้านหน้า
เหยียนจี้ชวนจ้องเหยียนป๋อชวน “แม่ของสวี่ชิงคงไม่ใช่คนรักเก่าของพี่หรอกนะ”
เหยียนป๋อชวนมองเหยียนจี้ชวนแวบหนึ่ง ไม่ยอมรับและก็ไม่ปฏิเสธ
ผู้คนเรียกเหยียนจี้ชวนว่าจิ้งจอกหน้ายิ้ม ก็หมายถึงความเจ้าเล่ห์ของเขา และมีความคิดยืนหยุ่นมาก หรี่ตาลูบใต้คางจิปากสองคำ “ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริงสินะ สวี่ชิงนั่นคงไม่ใช่ว่าเป็นลูกสาวของพี่ เป็นหลานสาวของผมหรอกนะ”
เหยียนป๋อชวนขมวดคิ้ว “ไม่ใช่ ครั้งสุดท้ายที่ฉันเจอเย่หนานคือปี60เดือนมีนาคม แต่สวี่ชิงเกิดปี61เดือนมีนาคม ช่วงเวลาระหว่างนั้นห่างกันหนึ่งปี”
เขานับอย่างไรก็ไม่เข้าใจ แต่ก็รู้ว่าผู้หญิงตั้งครรภ์นั้นใช้เวลาสิบเดือน
เหยียนจี้ชวนสนใจกลับไม่ใช่จุดนี้ ตะลึงมองเหยียนป๋อชวนตาค้าง “พี่ใหญ่ พี่กับแม่สวี่ชิงเคยคบกันจริงเหรอ จิ๊ๆ แถมยังเหมือนเคยนอนกับหล่อนด้วย พี่ไม่คิดหน่อยเหรอว่าพี่ไร้ความรับผิดชอบเกินไปแล้ว ทำไมไม่รับหล่อนมาแต่งงานด้วย ไม่อย่างนั้นสวี่ชิงก็คงเป็นหลานสาวผมไปแล้ว โจวจินหนานก็จะได้เรียกผมว่าอาเล็ก”
เหยียนป๋อชวนไม่พูดไม่จา ทว่าหัวใจกลับเจ็บแปลบ หยิบบุหรี่ขึ้นมาเงียบ ๆ ตอนจุดไปมือยังสั่นเล็กน้อย
ใครๆ ต่างพูดว่าผู้หญิงเผ่าเหมียวนั้นไร้หัวใจ ยิ่งเป็นแม่หมอก็ยิ่งไร้หัวใจเท่านั้น
เย่หนานผู้มีจิตใจแน่วแน่ขนาดนั้นสะกดเขาด้วยรอยยิ้ม พูดว่าจะแย่งตัวเขากลับไปเป็นสามีในเผ่า สุดท้ายหล่อนกลับลืมคำมั่นสัญญาแต่งงานกับคนอื่นแล้ว
เหยียนจี้ชวนเห็นเหยียนป๋อชวนไม่พูดไม่จา ก็ร้อนใจนิดหน่อย “พี่เล่าสิว่าพี่กับเย่หนานรู้จักกับได้อย่างไร”
“เคยเจอกันตอนไปประจำการที่ยูนนาน หล่อนยังเป็นแค่เด็กหญิงคนหนึ่ง ต่อมาฉันไปทำงานที่นั่น แล้วก็ได้พบหล่อนอีกครั้ง”
เหยียนป๋อชวนทนการรบเร้าของเหยียนจี้ชวนไม่ไหว เอ่ยปากพูดประโยคหนึ่งนิ่งๆ
ตอนนั้นเขาเองยังเป็นแค่พลทหารตัวเล็ก ๆ อายุสิบหกคนหนึ่ง ตอนผ่านหมู่บ้านเย่ได้หยุดพักอยู่ที่นั่นระยะสั้นๆ ไม่กี่วัน
และตอนนั้นเย่หนานยังเป็นเด็กหญิงอายุสิบขวบเท่านั้น แต่มีความกล้าหาญเด็ดเดียว ไม่เหมือนคนอื่นในหมู่บ้าน ที่ไม่กล้าออกมา
หล่อนวิ่งออกมามองพวกเขาโดยเฉพาะ ไม่รู้ว่าทำไมถึงติดเขานัก ส่งไข่ไก่สีแดงฟองหนึ่งให้เขา ไม่รอให้เขาพูดขอบคุณ งูตัวเล็กตัวหนึ่งก็เลื้อยออกมาจากไข่ไก่นั่นแล้ว
เขาตกใจจนแทบกระโดดโหยงอยู่รอมร่อ แต่ก็ต้องแสร้งทำเป็นสงบว่าไม่กลัว เพราะไม่อยากให้เด็กหญิงตรงหน้าเสียหน้า
เด็กสาวพอเห็นเขาไม่กลัว ก็เบิกตากลมโต “คิดไม่ถึงว่านายจะไม่กลัว? ทำไมนายถึงไม่กลัวกันล่ะ”
เหยียนป๋อชวนในวัยเยาว์รู้สึกภูมิใจอย่างยิ่ง “มีอะไรน่ากลัว ฉันยังจับงูพิษตัวใหญ่เท่าแขนมาแล้วเลย”
เขาพูดโม้จนเด็กสาวเคารพนับถือ ตากลมโตราวกับตากวางมองเขาอย่างชื่นชม “นายเก่งขนาดนี้เลยเหรอ งั้นต่อไปมาเป็นสามีของฉันเถอะ”
เหยียนป๋อชวนมองใบหน้ากลมๆที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะของเธอ ก็รังเกียจนิดหน่อย “เธอเพิ่งจะกี่ขวบเอง ก็พูดจาน่าไม่อายขนาดนี้แล้ว ไม่เหมือนกุลสตรีคนหนึ่งเลยสักนิด”
เย่หนานกลับไม่รู้สึกอายเลยแม้แต่น้อย เนื่องจากในสังคมของหมู่บ้านนี้ผู้หญิงเป็นใหญ่ ฐานะของผู้หญิงจึงสูงมาก และยังมีสิทธิ์เลือกสามีของตัวเองด้วยเช่นกัน
ต่อมาสองสามวัน เย่หนานมักจะไปหาเหยียนป๋อชวนอยู่เสมอ ทุกครั้งก็จะเอางูพิษแปลก ๆ ไปทำให้เขาตกใจอยู่เสมอ
ผลลัพธ์คือทุกครั้งเหยียนป๋อชวนก็จะแสร้งทำเป็นนิ่ง แสดงทีท่าว่าไม่กลัวแม้แต่นิดเดียว
สุดท้ายก็ทำให้เย่หนานนับถือเขาอย่างแท้จริง ไม่รู้ว่าไปได้ยินชื่อของเขามาจากไหน ยังเรียกเขาอย่างสนิมสนมว่าพี่ป๋อชวน
อายุของเหยียนป๋อชวนเองก็ไม่ได้มาก ไม่มีวิธีจัดการกับเด็กสาวที่ซุกซนอย่างหาได้ยากคนหนึ่งแม้แต่นิดเดียว เขายังเคยเห็นเย่หนานทะเลาะกับเด็กผู้ชายในหมู่บ้านด้วย
ยังสามารถปีนต้นไม้เก็บรังนก ดำน้ำจับปลา ไม่มีความเป็นกุลสตรีเลยสักนิด
เหมือนกับจอมอันธพาลน้อยมากกว่า
ต่อมาหลังจากกองทัพซ่อมแซมเสร็จแล้วก็ออกเดินทางต่อ และเหยียนป๋อชวนก็ไม่ได้พบเย่หนานอีก
ผ่านไปแปดปี เหยียนป๋อชวนกลับมารับหน้าที่ใกล้กับหมู่บ้านของเย่หนานอีกครั้งหนึ่ง คิดไม่ถึงว่าเขาจะได้พบกับเย่หนานอีกครั้ง
เด็กสาวใบหน้ารูปไข่อ้วนกลมโตขึ้นกลับงดงามราวกับหยก สวมชุดสีแดงบนศีรษะประดับด้วยกระบังเงิน ความงดงามนั้นยังแฝงไปด้วยความกล้าหาญเด็ดเดียว
คาดไม่ถึงว่าแค่แวบเดียวหล่อนก็จำเหยียนป๋อชวนได้
ตั้งแต่นั้นเหยียนป๋อชวนก็ใช้ชีวิตเหมือนฝันตื่นหนึ่ง หญิงสาวแต่ไหนแต่ไรมาเธอเป็นคนไม่ทำอะไรตามกฎอยู่แล้ว จู่ ๆ ก็มาหาเขาที่ห้องกลางดึก กดเขากับเตียงอย่างป่าเถื่อน ปากยังร้องเรียก “เหยียนป๋อชวน ไม่ใช่ว่านายกลับมาหาฉัน มาเป็นสามีของฉันเหรอ”
เหยียนป๋อชวนคิดว่าเขาไม่ชอบผู้หญิงที่มีนิสัยพูดจาโผงผางแบบนี้เลยสิกนิด ทุกครั้งมักจะแข็งใจไล่เย่หนานออกไป
แต่ยังคงห้ามไม่ให้เย่หนานมาหาเขาไม่ได้
ถ้าวันไหนไม่ไปหาเขา เขาจะรู้สึกหัวใจว่างเปล่า เหมือนมีเรื่องบางอย่างที่ยังทำไม่เสร็จ
ต่อมาเย่หนานที่หายไปสามวันจู่ ๆ ก็วิ่งกลับมาหาเขา หล่อนสวมชุดสีแดงปักด้วยดิ้นเงินงดงาม ตรงเอวรัดเข็มขัดเงินเส้นใหญ่ประดับเครื่องแขวนเงินอันงดงามปราณีต
ตรงคอและศีรษะยังสวมสร้อยและกระบังเงินอันวิจิตรเช่นกัน
สวยจนไม่อาจเอ่ยเป็นคำพูดได้
เพียงแต่เย่หนานที่สดใสร่าเริงทุกครั้งกลับร้องไห้ เข้าประตูเข้ามากอดเหยียนป๋อชวน “เหยียนป๋อชวน แม่ของฉันไม่อยู่แล้ว ต่อไปฉันต้องเป็นแม่หมอ อยู่ได้แค่ในหมู่บ้าน”
เหยียนป๋อชวนมองตาแดงก่ำของเย่หนาน หัวใจเต้นอย่างเจ็บปวด ตบหลังหล่อนอย่างเงอะงะ คิดเพียงว่าต้องการปลอบโยนหล่อน
เย่หนานร้องไห้น้ำตารดรินบนตัวเขา “ทำไมนายไม่ตกลงเป็นสามีของฉันล่ะ ถ้านายไม่ตกลงอีก ฉันก็จะวางพิษหนอนกู่ใส่นาย ทำให้นายคิดถึงแต่ฉันไปตลอดชีวิต”
เหยียนป๋อชวนไม่พูด เพียงตบหลังของหล่อนไปมา กำลังตกใจทำตัวไม่ถูกกับคำพูดของเย่หนาน ไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร
เธอต้องอยู่ในหมู่บ้านเย่ แต่เขากลับไม่อาจอยู่ที่นี่ได้ เขาเพียงมาฝึกซ้อมสองปีเท่านั้น ยังต้องไปที่อื่นอีก
ชีวิตของพวกเขาไม่อาจอยู่ร่วมกันได้
เย่หนานร้องไห้พักหนึ่ง จู่ ๆ ก็ยืดกายขึ้น น้ำตาหยดหนึ่งหยดลงบนเท้าข้างหนึ่ง “ยังมีหมู่บ้านเย่บางคนที่คิดว่าความสามารถของฉันสู้แม่ไม่ได้ กลับไปฉันจะวางยาพิษใส่อาหารของพวกมันซะ ทำให้พวกมันไม่สามารถพูดจาเลอะเทอะได้อีก”
เหยียนป๋อชวนมองเย่หนานที่ยังมีนิสัยเหมือนเด็กน้อย ด้วยความรู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เห็นชัดว่าหล่อนจัดการความรู้สึกตัวเองได้ดีมาก
เย่หนานพูดพึมพำพักหนึ่ง ก็ร้องไห้ต่ออีกสักพัก จากนี้หล่อนจะไม่ได้เจอแม่อีกแล้ว
จู่ ๆ ก็เช็ดน้ำตาแล้วมองเหยียนป๋อชวน “เหยียนป๋อชวน พวกเรามานอนด้วยกันเถอะ!”
………………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
แม่ชิงชิงก็แรงเด้อ จับผู้ชายทำสามีก่อนเลย แต่ด้วยความผู้หญิงเป็นใหญ่ของเผ่ามันก็เลยเป็นสิทธิ์ของเขา เลยไม่โดนนินทาเท่าสังคมจีนนอกเผ่า
จริงๆ ดินแดนแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้นี่ก็สังคมผู้หญิงเป็นใหญ่มาก่อนนะคะ ไอ้คำว่ามีลูกสาวเหมือนมีส้วมอยู่หน้าบ้านก็มาจากครอบครัวผู้หญิงจะสร้างส้วมหรือห้องนอนลูกสาวไว้หน้าบ้าน รอให้มีหนุ่มมาติดพัน รักใคร่ชอบพอกันก็จะได้เอาหนุ่มคนนั้นมาเป็นบ่าวหรือแรงงานในบ้านฝ่ายหญิง เป็นที่มาของคำว่าเจ้าบ่าว
ไหหม่า(海馬)
