บทที่ 207 มีเพื่อนก็ต้องใช้ให้เป็นประโยชน์
โจวจินหนานตะลึงงันมองสวี่ชิงอาเจียนอยู่บนเตียง ในกะละมังข้างเตียงมีน้ำสีดำอยู่ภายในนั้นไม่น้อย ทั้งยังส่งกลิ่นเหม็นเน่าเหมือนกลิ่นที่โชยออกมาจากบ้านของติงชางเหวินเมื่อกี้
สวี่ชิงอาเจียนจนกระเพาะว่างเปล่า กลิ่นเหม็นเน่าทำให้เธอทนไม่ไหวต้องอาเจียนออกมาทั้งที่ไม่มีอะไร
แขนขารู้สึกไร้เรี่ยวแรง สมองพลันมึนงงเล็กน้อยไปพักหนึ่ง สามารถทำได้อย่างเดียวคือโก่งคออาเจียนลงบนพื้น
เฟิงซูฮวานั่งอยู่บนเตียงคอยลูบหลังให้สวี่ชิง มองไปเห็นโจวจินหนานยืนตะลึงอยู่หน้าประตูก็ทอดถอนหายใจอย่างโล่งอกเฮือกหนึ่ง “พวกเธอเจอหนอนกู่ตัวแม่เร็วขนาดนี้เชียวหรือ ทั้งยังฆ่าแม่หนอนกู่ได้ด้วย แล้วเจอคนเลี้ยงหนอนหรือเปล่า”
โจวจินหนานถึงได้สติกลับมาส่ายหน้า “ตอนพวกเราไป คนก็ตายแล้วครับ”
พูดอยู่ก็เดินไปนั่งอีกข้างหนึ่งของสวี่ชิง ยื่นมือเช็ดเหงื่อชื้นเต็มหน้าผากของเธอ แล้วประคองจากด้านหลังตระคองกอดสวี่ชิงเอาไว้ในอ้อมแขนแนบแน่น
วงแขนแกร่งกระชับแน่น ใบหน้าแนบติดซอกคอสวี่ชิงที่มีร่างกายสั่นเทา
เขาไม่กล้าคิดเลยว่าหากสวี่ชิงไม่ฟื้นขึ้นมาแล้วเขาจะทำอย่างไร
เขาทนทรมานแบบนี้เกือบครึ่งค่อนวัน ในใจต้องคอยกดข่มความรู้สึกแย่ ๆ เอาไว้ ไม่กล้าคิดถึงอะไรทั้งสิ้น ได้แต่ทำตามที่เฟิงซูฮวาชี้นิ้วสั่ง
ตอนนี้เห็นสวี่ชิงฟื้นแล้ว หัวใจที่ถูกบีบรัดก็คลายลงทันที ความหวาดกลัวว่าจะเกิดอะไรเกิดหลังจากนั้นก็สลายคล้ายกับทำนบพังทลาย
สวี่ชิงเพิ่งตื่นขึ้นมา ยังไม่ทันได้พูดอะไรก็อาเจียนอีก ร่างกายเจ็บปวดราวกับมีเข็มแหลมทิ่มแทง
นอกจากความรู้สึกไม่สบายตัวยามถูกโจวจินหนานดึงเข้าไปกอดจากด้านหลังแบบนี้แล้ว ยังรู้สึกเจ็บไปทั้งร่าง ครั้นเธอคิดจะเอ่ยปากบอกก็กลับสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นมาจากบริเวณซอกคอเสียก่อน
สัมผัสบนผิวกายนั้นร้อนจนแทบแผดเผา
โจวจินหนานถึงกับร้องไห้แล้ว!
สวี่ชิงพลันรู้สึกใจอ่อนปวกเปียก ทุกครั้งที่โจวจินหนานร้องไห้จะเป็นเพราะตัวของเธอทุกครั้ง
ในชาติก่อนตอนที่เธอตาย เขาก็ร้องไห้ด้วยความโศกเศร้า
ชาติที่แล้วตอนที่หลูเว่ยตงวิ่งต่อสู้กับความอยุติธรรม เขาก็ร้องไห้เช่นกัน ด้วยความรู้สึกผิดและเจ็บปวดใจ
และครั้งนี้เขาคงตกใจจนเสียขวัญไปแล้วสินะ
เธอจึงนอนบนเตียงเงียบๆ ปล่อยให้โจวจินหนานกอดเธอแนบแน่นได้ตามใจ
เฟิงซูฮวามองสองสามีภรรยาที่นอนเบียดอัดกันอยุ่บนเตียงแล้วก็ยิ้ม และยกกะละมังที่มีสิ่งสกปรกออกไป
จากนั้นปิดประตูเบาๆอให้เวลาสามีภรรยาได้พูดคุยกัน
ผ่านไปเนินนาน สวี่ชิงก็รู้สึกเจ็บจนไม่สามารถทนต่อไปได้ ถึงได้พูดเสียงผ่าว “โจวจินหนาน ฉันเจ็บ”
โจวจินหนานรีบลุกขึ้นประคองสวี่ชิงขึ้นมา มองใบหน้าที่ยังคงซีดเหลืองของงเธอ ถามด้วยความตื่นตระหนกยิ่ง “เจ็บตรงไหน มีตรงไหนรู้สึกไม่สบายอยู่ไหม”
สวี่ชิงถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “คุณปล่อยฉันก็ไม่เจ็บแล้ว ตอนนี้ฉันไม่เป็นไรแล้วค่ะ”
แม้กระทั่งพูดก็ยังไม่มีแรง ร่างกายยังเจ็บอยู่นิดหน่อย นอกนั้นก็รู้สึกสบายมาก ดวงตาที่มองโจวจินหนานยังส่องแสงเป็นประกาย แม้ว่าจะแฝงความเจ้าเล่ห์สายหนึ่ง แต่กลับทำให้คนรู้สึกเจ็บปวดใจอยู่ดี
เธอได้รับบาดเจ็บขนาดนั้นกลับปากแข็งไม่ยอมพูดอะไรสักคำ เพราะไม่อยากให้เขาร้องไห้
สวี่ชิงยื่นมือไปจับมือของเขา “อย่ากลัวไปเลยค่ะ คุณย่าเคยดูดวงให้ฉัน บอกว่าอายุฉันยืนถึงหนึ่งร้อยปีเชียวนะคะ”
เธอพูดพลางมุมปากก็ยกยิ้มไปด้วย แต่ก็ยังดูอิดโรยสองหรือสามส่วนอย่างชัดเจน
โจวจินหนานกลับยิ้มไม่ออก เขากลัวมากจริงๆ ยื่นมือลูบปอยผมที่ติดอยู่บนหน้าของสวี่ชิงออกเบาๆ ขอบตาช้ำจากการร้องไห้ “อืม คุณต้องมีอายุยืนร้อยปีได้แน่”
จู่ ๆ สวี่ชิงก็คิดถึงลูกในท้องขึ้นมาได้ ร้องอุทานเสียงหนึ่งพลางลูบท้อง “ลูกไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?”
โจวจินหนานส่ายหน้า “ไม่เป็นไรครับ”
สวี่ชิงถอนหายใจโล่งอก “งั้นก็ดีๆ”
ชาติก่อนเธอสูญเสียลูกไป หากชาตินี้ยังเสียลูกไปอีก เธอกลัวว่าเขาจะไม่สามารถมาเกิดได้แล้ว
หลังจากวางใจเรื่องลูกในท้องได้แล้วก็เลียริมฝีปากที่แห้งผาก “ฉันหิวแล้ว อยากกินบะหมี่รสเปรี้ยวๆ เผ็ดๆ”
โจวจนิหนานใช้หลังมือเช็ดใต้ตา “ผมไปทำให้เอง คุณนอนพักก่อนเถอะ”
สวี่ชิงพยักหน้ายิ้ม “ได้ค่ะ”
เฟิงซูฮวานั่งฟังเสียงแมลงอยู่ในสวน ยังได้ยินเสียงของสวี่ชิงกับโจวจินหนานดังแววมาจากในห้องนอน ก็อดยกยิ้มออกมาไม่ได้ ครั้งนี้ทั้งสองคงจะสามารถเปิดใจคุยกันมากขึ้นหน่อยแล้วสินะ?
เกาจ้านกับเหยียนจี้ชวนรอหนึ่งชั่วโมงเต็ม ก็ไม่เห็นโจวจินหนานจะกลับมาสักที และยิ่งไม่มีตำรวจมาด้วย
ยุงในช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วงยังดุมากด้วย พวกเขาสองคนต้องทนดมกลิ่นเหม็นกับโดนยุงกัดมากว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว ถึงนึกขึ้นได้ว่าโจวจินหนานนั้นไม่เคยจะเชือถือได้
สุดท้ายเกาจ้านต้องเป็นคนเฝ้า ส่วนเหยียนจี้ชวนไปแจ้งตำรวจมา
จนกระทั่งลงสำเนาเสร็จ ตอนกลับมาที่บ้านสวี่ชิงก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว
มองไปจึงเห็นโจวจินหนานกำลังนั่งซักผ้าอยู่ในลานบ้าน!
แถมในมือที่กำลังขยี้ชัดเจนว่าเป็นเสื้อของสวี่ชิง!
ดังนั้นเจ้าหมอนี่ถึงได้ทิ้งพวกเขาสองคนเอาไว้ในสถานที่ที่ทั้งเหม็นและเต็มไปด้วยยุงกว่าหนึ่งชั่วโมง เพื่อมาซักเสื้อให้ภรรยาอย่างนั้นเหรอ?
เหยียนจี้ชวนแค่นหัวเราะเหอะเย็นชาขณะเดินเข้าไป “สวี่ชิงฟื้นแล้วเหรอ”
โจวจินหนานมองทั้งสองคนแวนหนึ่ง ส่งเสียงอืมเรียบๆ คำหนึ่ง แล้วซักผ้าต่อ
เกาจ้านสบถอย่างอดไม่อยู่ นั่งยองตรงหน้าโจวจินนหาน “เฮ้ย นายยังเป็นคนอยู่ไหม? ไม่ใช่ว่านายต้องไปแจ้งความเหรอ ไหนคนล่ะ? นายไม่ไปอย่างน้อยก็บอกหน่อยสิ ห่างกันใกล้แค่นี้มันเสียเวลานายขนาดนั้นเลยหรือไง”
โจวจินหนานปรายตามองเกาจ้าน “ฉันคิดว่าสมองของพวกนายก็น่าจะคิดได้ ผ่านไปยี่สิบนาทีก็ควรคิดหาวิธีจัดการกันเองงได้แล้ว ใครจะรู้ว่าพวกนายจะรอถึงหนึ่งชั่วโมงกันล่ะ”
เกาจ้านสบถเชี่ยคำหนึ่ง “นั่นไม่ใช่เพราะว่าพวกเราเชื่อใจนายหรือไง? ใครจะรู้ว่านายจะเชื่อถือไม่ได้ขนาดนี้”
โจวจินหนานพูดไปก็ซักผ้าไปด้วย “ในครัวมีบะหมี่อยู่ พวกนายเข้าไปกินก่อนไป”
ท้องของเกาจ้านก็หิวแล้วจริงๆ พอได้ยินว่ามีข้าวกิน เขาก็ตัดสินใจอภัยให้โจวจินหนานอีกสักครั้ง “ถือว่านายยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง รู้ว่าต้องเก็บข้าวไว้ให้พวกเราด้วย”
ลุกขึ้นยืนไปล้างมือเตรียมกินข้าว ปากก็บ่นกระปอดกระแปดไปด้วย
เกาจ้านเดินเข้าบ้านไปก่อนอย่างกระตือรือร้น เหยียนจี้ชวนเองก็เดินตามไปเช่นกัน
บนเขียงไม้ในห้องครัวมีกะละมังใบหนึ่งวางอยู่ ภายในนั้นครึ่งหนึ่งบรรจุน้ำซุปสีดำของบะหมี่ ซึ่งเกาจ้านคิดไปเองว่าเพราะใส่ซีอิ๊วเยอะเกินไป จึงตักแบ่งให้เองถ้วยหนึ่ง เหยียนจี้ชวนถ้วยหนึ่ง
“แค่ดูก็รู้แล้วว่าโจวจินหนานเป็นคนทำ ของอะไรก็ทำเหมือนกับหนังหน้าของเขา ดำถมึงทึงไปหมด”
เกาจ้านเยาะเย้ยไปก็สูดเข้าปากคำหนึ่ง ทันทีที่เข้าปากคำหนึ่งเขาก็คายออกมาทั้งหมดทันที
“เชี่ย โจวจินหนาน บะหมี่มันใส่อะไรวะเนี่ย”
ไม่รู้ว่าโจงจินหนานมายืนหน้าประตูตั้งแต่เมื่อไหร่ ขมวดคิ้วมองเกาจ้านอย่างไม่พอใจ “สิ้นเปลื้องอาหารเป็นเรื่องน่าอับอาย ในเมื่อตักแล้วก็ต้องกินให้หมด”
เมื่อครู่เขาไม่ระวังจึงใส่เกลือเยอะเกินไป คิดว่าจะใส่น้ำส้มสายชูเพื่อกลบรสเค็ม
ผลลัพธ์กลับทั้งเปรี้ยวทั้งเค็ม ให้ไป๋หลางกิน ไป๋หลางยังไม่ยอมกินเลย
ทำได้เพียงทำบะหมี่ถ้วยใหม่ให้สวี่ชิงชุดหนึ่ง
เหยียนจี้ชวนคิดจะวางถ้วยยลง ผลลัพธ์กลับไม่รอดพ้นสายตาของโจวจินหนาน ทำได้เพียงกล้ำกลืนกินบะหมี่ถ้วยนี้ลงไป
เกาจ้านเห็นเหยียนจี้ชวนกินแล้วจนปัญญากระเดือกลงไปบ้าง
แต่ในใจด่าบรรพบบุรุษของโจวจินหนานไปแล้วสิบแปดชั่วโคตร
เนื่องจากสิ้นเปลื้องอาหารเป็นเรื่องน่าอับอาย ข้าวก็เป็นตัวเองที่เป็นคนตักอีกต่างหาก
กินเสร็จก็ล้างถ้วยชาม เฟิงซูฮวาออกมาจากในห้อง ถามทั้งสามคน “ตอนพวกเธอไปถึง คนคนนั้นตายแล้วเหรอ ท่าทางเขาเป็นยังไง?”
แม้เมื่อครู่นางจะถามโจวจินหนานไปแล้วรอบหนึ่ง แต่ในใจยังคงสงสัย อดถามอีกครั้งไม่ได้
เหยียนจี้ชวนเล่าสถานการณ์ในตอนนั้น เฟิงซูฮวามุ่นคิ้ว “ถ้าเป็นอย่างที่พูด หรือว่าจะมีคนช่วยชิงชิงอย่างลับๆ? และยังมีแมงมุมขาแดงปรากฏอยู่ที่นี่ หรือว่าจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มีคนตั้งใจวางเอาไว้ตรงนี้ เพื่อช่วยชิงชิง?”
………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
มองสวี่ชิงอ้วกแล้วก็สยอง เหมือนตอนถอนของออกจากคนโดนคุณไสยเลย
เป็นใครกันหนอที่ช่วยอยู่ลับๆ ทำให้เจอแม่หนอนกู่เร็วขึ้น?
ไหหม่า(海馬)
