บทที่ 201 ข่าวคราวของเย่หนาน
สวี่ชิงมองตามสายตาของซูฮุ่ยหรู ต่อให้อยากระเบิดโทสะขนาดไหนแต่ก็ต้องอดทนเอาไว้ เพราะสัมผัสได้ว่าด้านหลังมีคนมา และยังเป็นไปได้ว่าจะเป็นโจวจินหนาน
เธอกระตุกยิ้มเย้ยหยัน ยังคิดจะวางแผนการชั่วร้ายแบบนี้ใส่ร้ายคนอื่นอีกหรือ?
แต่สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงก็คือด้านหลังเธอไม่ได้มีเพียงโจวจินหนาน ยังมีเหยียนจี้ชวนด้วย!
เท่านี้ก็ชวนกระอักกระอ่วนแล้ว!
เหยียนจี้ชวนยิ้มตาใสเดินเข้ามา “น้องสาวพูดได้ดี โจวจินหนานมีนิสัยเป็นลาดื้อขนาดนั้น ก็ควรใส่ใจดูแลกันแบบนี้แหละ”
ซูฮุ่ยหรูพลันใบหน้าขาวซีด แม้อุดมการณ์ผู้หญิงครองท้องฟ้าครึ่งหนึ่งจะใช้มานานหลายปีแล้ว แต่คนที่นี่ก็ยังให้ความสำคัญกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิง โดยเฉพาะคนในชนบท
มีผู้หญิงที่ไหนกล้าพูดแบบนี้ นี่ไม่ใช่การกวนประสาทหรือ
แต่สีหน้าของโจวจินหนานยังคงไร้ความรู้สึก ขณะผู้ชายที่มาด้วยกันกับเขายังพูดจาหยอกล้อไม่หยุด!
สวี่ชิงเห็นแบบนี้แล้วก็ยิ้มให้เหยียนจี้ชวน แล้วหันไปทางโจวจินหนาน “เมื่อวานหมูตัวใหญ่มาก เจิ้งหัวเองก็ยังไม่ได้แล่ คุณไปช่วยเขาแล่หน่อยสิค่ะ”
โจวจินหนานพูดอืมคำหนึ่ง มองซูฮุ่ยหรูอย่างลึกล้ำแวบหนึ่ง แล้วเดินเข้าไปในบ้านอย่างเชื่อฟัง
เหยียนจี้ชวนเห็นโจวจินหนานเข้าบ้านไปแล้ว ก็รีบตามเขาเข้าไป
สวี่ชิงมองซูฮุ่ยหรู “ถ้าไม่มีธุระอะแล้วฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ ต่อจากนั้นถ้ามาไม่ได้ก็ไม่ต้องมา เพราะจะทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจ แบบนี้มันไม่ดีมากเลยนะคะ”
พูดจบเธอก็หมุนกายกลับเข้าไปในบ้านไม่หันกลับมามองสีหน้าย่ำแย่ของซูฮุ่ยหรูอีก
ซูฮุ่ยหรูโมโหจนแสบไปทั้งทรวงอก อย่างไรหล่อนก็คิดไม่ถึงว่าสวี่ชิงจ หยิ่งผยองขนาดนี้ได้เลย
หล่อนอยากจะระเบิดโทสะแต่ก็ไม่กล้า สายตาที่โจวจินหนานมองก่อนเข้าไปนั้นเย็นชาและเต็มไปด้วยการกล่าวเตือนและดูถูก!
หล่อนกำลังทำให้ตัวเองอับอายซ้ำแล้วซ้ำเล่า!
สวี่ชิงไม่รู้ว่าซูฮุ่ยหรูยืนอยู่หน้าประตูนานแค่ไหน หลังจากเข้ามาในบ้านก็เห็นโจวจินหนานหิ้วขวานออกมาเตรียมสับกระดูกหมูในสวน ก็กลัวว่าจะทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้จึงรีบขวางเอาไว้ “เจิ้งหัวกับว่าขวานสับไม่ดี เดี๋ยวเขายุ่งเสร็จแล้วจะหาเลื่อยมาเลื่อยค่ะ”
เหยียนจี้ชวนที่อยู่ด้านข้างกับพูด “เขาใช้อันนี้ถนัดที่สุด ถ้าไม่ใช่เพราะเลือกทำอาชีพนี้ ไม่แน่ว่าเขาอาจเป็นศัลย์แพทย์ที่ยอดเยี่ยมก็ได้นะ”
สวี่ชิงมองโจวจินหนานที่จามขวานเฉาะลงไปแล้ว อีกทั้งยังเฉาะอย่างมั่นคงและแม่นยำ ท่าทางดูชำนาญมากจริงๆ
ยิ่งมองเหยียนจี้ชวนที่อยู่ด้านข้างไพล่มืออย่างสบาย ๆ มองเรื่องสนุก ก็อดไม่ได้ที่จะถาม “พี่เหยียน พี่รู้จักเหยียนป๋อชวนไหมคะ”
เหยียนจี้ชวนที่ยืนมองโจวจินหนานใช้แรงงานอย่างผ่อนคลายพลันสะดุ้งทันทีที่ได้ยินสวี่ชิงถามแบบนี้ “เธอรู้จักเหยียนป๋อชวนเหรอ”
สวี่ชิงส่ายหน้า “ไม่รู้จักค่ะ แค่เคยได้ยิน”
เหยียนจี้ชวนวางใจลง “ฉันก็ว่าอยู่เธอจะไปรู้จักเจ้าคนนิสัยประหลาดคนนั้นได้ยังไง ว่าแต่เธอถามถึงเขาทำไม”
สวี่ชิงเองก็ไม่คิดจะอ้อมค้อมให้เสียเวลา “ฉันอยากหาแม่แท้ๆของฉัน แต่ไม่มีเบาะแสเลย เมื่อก่อนมีคนบอกฉันว่าในห้องหนังสือของเหยียนป๋อชวนนั้นเคยมีคนเห็นรูปของแม่ฉัน”
เหยียนจี้ชวนตกใจ “ทำไมฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยล่ะ แต่พวกเรากลับมาวันนี้ ก็จะบอกเรื่องนี้กับเธอจริง ๆน่ะแหละ”
โจวจินหนานวางขวานลง หยิบผ้าขนหนูมาเช็ดมือที่เปื้อนเลือด “พวกเราเข้าไปพูดในบ้านดีกว่า”
สวี่ชิงคิดไม่ถึงว่าจะบังเอิญแบบนี้ ตอนเธอสัมผัสได้ถึงเบาะแสอย่างหนึ่ง ทางด้านโจวจินหนานเองก็มีเบาะแสด้วยเช่นเดียวกัน เธอจึงรีบตามโจวจินหนานเข้าไปในบ้าน
หลังจากโจวจินหนานรอสวี่ชิงเข้ามาในบ้าน เขาก็ปิดประตู หยิบรูปใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกง “นี่เป็นรูปตอนที่แม่คุณอายุสิบแปด และก็เป็นรูปเพียงใบเดียว”
สวี่ชิงรับรูปมา รูปใบนี้ขยายใหญ่เจ็ดนิ้วเป็นสีขาวดำ เป็นหญิงสาวที่สวมชุดชนเผ่าเหมียวสวยงามอย่างหาได้ยาก ทั้งคิ้วตาและปากแย้มยิ้ม จนเธอสามารถสัมผัสช่วงวัยที่สดใสจากในรูปได้
เธออดทอดถอนหายใจไม่ได้ ถ้าไม่มีเสื้อชุดนี้เธอกับแม่เธอก็หน้าตาเหมือนกันราวกับแกะ ต่างกันเพียงแค่สายตาที่ดูเด็ดเดี่ยวห้าวหาญ
สาเหตุน่าจะเป็นเพราะนิสัยของเธอนั้นอ่อนโยนกว่ามาก
โจวิจนหนานเห็นสวี่ชิงจ้องรูปไม่พูดไม่จาอยู่นาน ก็พูดต่อว่า “ยายของคุณเป็นแม่หมอในหมู่บ้านตระกูลเย่ ปกติจะช่วยรักษาคนในหมู่บ้าน ช่วยออกไปดูดวงข้างนอก เป็นที่รักของคนในหมู่บ้าน จากมายายของคุณประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ในหมู้บานเลือกแม่หมอที่เหมาะสมไม่ได้ จึงเลือกแม่ของคุณมาสืบทอดต่อ”
“รูปใบนี้ ก็คือรูปในวันที่แม่ของคุณได้เป็นแม่หมอวันแรก ต่อมาตระกูลเย่ถูกข้างบ้านในหมู่บ้านรังแก ใช้หนอนกู้ทำร้ายวัวและแพะในหมู่บ้านไม่น้อยทีเดียว ตอนที่ยายของคุณยังมีชีวิตอยู่ ไม่เคยเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาก่อน ดังนั้นจึงมีคนกล่าวหาว่าแม่ของเธอคบค้าสมาคมกับคนนอกจนทำให้เกิดหายนะขึ้น”
“แม่ของคุณเป็นวัยรุ่นที่หยึ่งทะนงตัดสินใจว่าต้องแก้แค้น เพื่อล้างงมลทินให้ตัวเอง สุดท้ายหลังออกมาจากหมู่บ้านก็ไม่ได้กลับไปอีกเลย มีคนบอกว่าถูกเพื่อนบ้านในหมู่บ้านถือว่าเป็ยบุคคลหายสาปสูญแล้ว”
“ยังมีอีกคำพูดหนึ่ง บอกว่าแม่ของคุณรักคนจากภายนอกแล้วใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันแล้ว แล้วจากที่บ้านเกิดของเขาแล้ว”
สวี่ชิงลูบรูปใบนั้น เมื่อฟังแล้วก็โกรธมาก ไม่ว่าจะสาเหตุอะไร ในชนบททุกที่ต่างก็มีคนที่ไม่รู้จักดีชั่ว รังแกแม้กระทั่งแม่ของเธอเพิ่งจะอายุสิบแปดปีได้ลงคอ
เธอถอนหายใจด้วยความโมโห “ข่าวคราวหลังจากนี้หาไม่เจอแล้วเหรอคะ”
โจวจินหนานส่ายหน้า “บ้านเกิดของสวี่จื้อกั๋วไม่นับว่าไกลจากหมู่บ้านตระกูลเย่ คนที่รู้จักกับเขาพูดว่าจู่ ๆ เขาก็พาผู้หญิงสวยมากคนหนึ่งกลับไป จากนั้นไม่นานก็พากลับมาแล้ว”
สวี่ชิงคิดถึงเบาะแสที่หลูเว่ยตงพูด “ยังมีคนบอกว่าในบ้านของเหยียนป๋อชวนมีรุปของแม่ฉัน หรือว่าพวกเขาจะรู้จักกัน”
โจวจินหนานรู้ดีว่าสวี่ชิงหมายถึงใคร ก็รู้สึกหึงหวงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ มองใบหน้าขาวละเอียดนานครึ่งค่อนวันถึงพูดคำหนึ่ง “ไม่รู้”
สวี่ชิงไม่ทันสังเกตท่าทางระแวดระวังของโจวจินหนาน ขมวดคิ้ว “ฉันได้ยินว่าเหยียนป๋อชวนเองก็เป็นคนที่เดียวกับเรา หรือว่าจะเป็นหัวหน้าเก่าคุณ ถ้าต่อไปเขามาฉันสามารถพบเขาไปไหมคะ”
โจวจินหนานรับอืมนิ่ง ๆ คำหนึ่ง มองสวี่ชิงที่ก้มหน้ามองรูป รอสักพักเธอก็ไม่มีทีท่าว่าจะพูดกับตัวเอง ก็ทำได้เพียงหันกายออกไปทำงานต่อ
เขาเอาเนื้อกับกระดูกทั้งหมดมาแยกให้เรียบร้อย แล้วจากไปพร้อมกับเหยียนจี้ชวน
สวี่ชิงไม่รู้ว่าสองคนลับๆล่อๆทำอะไรกัน และก็ไม่คิดจะถาม ยังคงเดินไปส่งทั้งสองที่หน้าประตู กำชับให้พวกเขาระวังความปลอดภัย
เพียงแต่เธอคิดไม่ถึงเรื่องหนึ่งคือโจวจินหนานกับเหยียนจี้ชวนจะหายไปเลยถึงสิบวัน
สวี่ชิงดึงวันในปฏิทิน มองวันที่ตัวสีแดงสดก็เยาะเย้ยตัวเองเล็กน้อย งอแงไปแล้วได้อะไร เขาไม่มาเห็นเสียหน่อย
ต้องขอให้เขาปลอดภัยได้พอแล้ว
ตอนที่กำลังจะเข้านอน สวี่ชิงได้ตรวจประตูใหญ่ และนำหลู่เว่ยที่ตุ๋นดีแล้วทั้งหมดออกมา ปิดไฟดีแล้วถึงค่อยเก็บกวาดเตรียมเข้านอน
เฟิงซูฮวากลับยิ้มตาหยียืนอยู่หน้าห้องของตัวเองตรงไปกุมมือของสวี่ชิง “ชิงชิงมา ๆ ย่าจะให้ของดีกับเธอ”
สวี่ชิงเข้าห้องของเฟิงซูฮวาอย่างแปลกใจ แล้วก็เห็นว่าบนเตียงของนางนั้นมีตระกร้าที่ปิดมิดชิดที่วางเพิ่มมาใบหนึ่งตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
เฟิงซูฮวาเดินไปปิดฝาแล้วยิ้มแสดงท่าทางให้สวี่ชิงเข้าไปดู!
สวี่ชิงเดินเข้าไปอย่างไม่เลลังสงสัย มองตระกร้าตรงหน้า ที่ทันใดนั้นมันก็พลิกคว่ำเงยท้อง
ในนั้นเป็นแมงมุมที่มีขนสีแดงและดำ ขนาดเท่ากำปั้น ท้องของมันปูดขึ้นเป็นตุ่ม ๆ ลักษณะดูแล้วคล้ายมีน้ำผลไม้บรรจุอยู่ภายใน!
…………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
ชิงชิงใกล้จะได้เจอแม่แล้ว
สยองแมงมุมขึ้นมาทันทีเลยค่ะ
ไหหม่า(海馬)
