บทที่ 167 เขาแอบยื่นลูกกวาดให้สวี่ชิง
สวี่ชิงอยากจะถามเรื่องนี้มาตลอด ในเมื่อเฟิงซูฮวารักษาพิษกู่และฝังเข็มได้ ทักษะการแพทย์ของนางก็น่าจะไม่ด้อย
ทว่านางกลับไม่รับรักษาให้ใคร ต่อให้ความสัมพันธ์กับคนในซอยนี้ไม่แย่ แต่เพราะว่าความสัมพันธ์ที่ไม่เลวนี้เองทำให้นางไม่รักษาคนอื่นๆ
เฟิงซูฮวาหัวเราะฮ่าๆ “วุ่นวายเกินไปน่ะ อีกทั้งบางคนช่วยแล้วก็ไม่สู้ไม่ช่วยเสียดีกว่า”
สวี่ชิงฟังน้ำเสียงของเฟิงซูฮวาก็คิดว่าน่าจะทำให้นางเสียใจแล้ว จึงเปลี่ยนเรื่องคุย “คุณย่าคะ ตอนนี้เสร็จธุระแล้วใช่ไหมคะ พวกเรามารับคุณย่าไปอยู่ด้วย”
เฟิงซูฮวาครุ่นคิดพักหนึ่ง ในใจกลัวว่าตนจะไปรบกวนชีวิตสามีภรรยาหรือไม่
สวี่ชิงเห็นหญิงชราบ่ายเบี่ยงครั้งแล้วครั้งเล่า ก็เดาว่านางคงคิดว่าจะไปรบกวนชีวิตของตัวเอง จึงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณย่าต้องไปช่วยฉันจริง ๆ แล้วล่ะค่ะ ตอนที่ฉันกับโจวจินหนานทำงาน ไม่มีคนอยู่บ้าน วันนี้ในบ้านถึงกับมีโจรขึ้นบ้านแล้วด้วย”
เฟิงซูฮวาตกตะลึง “ของหายไหม?”
สวี่ชิงส่ายหน้า “ของไม่ได้หายค่ะ แต่ดูเหมือนว่าคนๆ นั้นกำลังหาอะไรบางอย่างอยู่”
เธอจึงเล่าเรื่องที่มีแมงป่องปรากฏขึ้นทั้งยังต่อยไป๋หลาง แถมวันนี้มีคนเข้ามาแต่ไม่เข้าไปในบ้านกลับขุดหาอะไรบางอย่างที่สวนแทน ให้เฟิงซูฮวาฟังรอบหนึ่ง
เฟิงซูฮวาได้ฟังก็พลันได้สติ “ยังมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นด้วยหรือ งั้นย่าต้องไปดูเสียหน่อย ดูสิว่าใครกันที่ช่างมีความสามารถมากขนาดนี้”
สวี่ชิงรู้สึกดีใจ “งั้นฉันจะช่วยเก็บของให้นะคะ”
เฟิงซูฮวามองเด็กคนนี้วิ่งเข้าไปเก็บของตัวเองเร็วราวกับพายุ ก็รีบเดินตัวสั่นตามเข้าไป “ไอหยา เจ้าเด็กคนนี้นี่ ระวังหน่อยได้ไหม ตอนนี้ร่างกายเธอไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้วนะ เดินเป็นม้าดีดกะโหลกอย่างนี้ใช้ได้ที่ไหน”
สวี่ชิงพูดอย่างอารมณ์ดี “ไม่มีปัญหาค่ะ ตอนฉันทำงานฉันระมัดระวังตัวตลอด”
สวี่ชิงพูดไปมือก็เก็บเสื้อผ้ากับเครื่องนอนของเฟิงซูฮวาไปด้วย
เธอหยิบเสื้อผ้าตามฤดูกาลที่ต้องใส่ไปก่อนชั่วคราว ที่เหลือสามารถค่อย ๆ มาเก็บอีกรอบได้
เฟิงซูฮวายังให้สวี่ชิงเอาสิ่งของล้ำค่าของนางมาด้วยทั้งหมด
สวี่ชิงเก็บของเสร็จเรียบร้อยไม่เห็นหนอนกู่ที่ยังมีชีวิตก็แปลกใจเล็กน้อย “คุณย่า หนอนกู่ที่คุณย่าเลี้ยงไว้ล่ะคะ?”
เฟิงซูฮวาตอบอย่างไม่แยแสนัก “ไม่ได้ใช้แล้วเลยทำให้มันตายน่ะ หลีกเลี่ยงไม่ให้คนใช้เป็นเครื่องมือทำร้ายคนอื่น”
สวี่ชิงคิดๆแล้วก็เห็นด้วย อีกทั้งความเป็นไปได้ที่จะพบเจอพิษของหนอนกู่ในพื้นที่นี้ก็นับว่าน้อยมาก เลี้ยงเอาไว้ก็อันตรายจริง ๆนั่นแหละ
พูดไปแล้วก็เก็บของไปด้วย ด้านโจวจินหนานก็เดินไปหารถสามล้อลากจากถนนมา เอาของทั้งหมดขึ้นรถย้ายไป แล้วให้สวี่ชิงกับคุณย่านั่งข้างบน เขาช่วยพลักด้านหลังของรถ
สวี่ชิงถูกโจวจินหนานประคองขึ้นรถ หลังจากนั่งแล้วก็ถูกยัดของอย่างหนึ่งเข้ามาในมือ
หลังจากนั่งจนมั่นคงดีแล้วจึงเปิดมือดู คาดไม่ถึงว่าจะเป็นลูกกวาดสองสามเม็ด กระดาษห่อสีเหลืองนวล ไม่ได้มีสีสันสดใสเหมือนอย่างในยุคหลังจากนี้ แต่กลับให้กลิ่นอายของยุคนี้มาก
สวี่ชิงเหล่มองโจวจินหนานที่ผลักรถอยู่ด้านหลังแวบหนึ่ง แล้วก็อดยิ้มมุมปากไม่ได้ เกรงว่าผู้ชายคนนี้คงคิดว่าเธอยังโกรธอยู่แน่
เพื่อง้อเธอ ถึงกับแอบยัดลูกกวาดมาให้เธอด้วย
ไอหยา ทำไมเจ้าตัวโง่งมถึงได้น่ารักขนาดนี้ล่ะ?
สวี่ชิงเลิกคิ้วพลางยิ้มแย้มขณะแกะห่อลูกอม แล้วหยิบขึ้นมากัดคำหนึ่ง ขมวดคิ้วนิด ๆ
โจวจินหนานเดินเร็วขึ้นสองก้าวมาถึงตัวสวี่ชิง “เป็นอะไรไป?”
สวี่ชิงทำท่าทางก้มไปทางเขา “คุณซื้อน้ำตาลไหม้มาเหรอ?”
โจวจินหนานก้มตัวนิด ๆ ฝีเท้ากลับไม่หยุดก้าวเดินตามไปข้างหน้า ในใจกำลังแปลกใจว่าน้ำตาลทำไมถึงขมได้
จู่ ๆ ก็ถูกยัดลูกกวาดใส่ปากเม็ดหนึ่ง เป็นเม็ดที่สวี่ชิงกัดไปแล้วครึ่งหนึ่ง
สวี่ชิงยิ้มตาหยีโค้งมองโจวจินหนาน แฝงความสะใจนิด ๆ
โจวจินหนานค่อยได้สติกลับมา เป็นเขาที่โดนสวี่ชิงหยอกเข้าแล้ว สัมผัสรสหวานซ่านในลิ้นทำให้เขาอดไม่ได้ยิ้มออกมา
เฟิงซูฮวามองฉากหวานของคู่สามีภรรยาก็ยิ้มตาม
วัยหนุ่มสาวนี้มันดีจริง ๆ!
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเฟิงซูฮวามาอยู่ที่นี่แล้วในบ้านมีคนเฝ้าอยู่ตลอดหรือไม่ จึงทำให้เย่เหม่ยละทิ้งความตั้งใจที่จะหาแหวนต่อ
ช่วงเวลาต่อมาช่างสงบสุขนัก สวี่ชิงต้องออกไปช่วยงานที่ร้านทุกวัน ตอนเที่ยงกลับมาทำตุ๋นเนื้อ เพื่อจะได้ไม่ต้องนอนดึก
และเธอก็ไม่ได้พูดกับโจวจินหนานเรื่องไปเหมืองถ่านหินที่หลงซีอีก เธอไม่อยากให้โจวจินหนานเอาเรื่องนี้มาใส่ใจ สิ้นเดือนก็ใส่รถลากกลับมาหนึ่งคันรถ
ที่สวนไม่มีที่ให้วาง ทำได้เพียงทำโรงเก็บถ่านชั่วคราวตรงริมรั้ว
โชคดีที่ไม่มีคนสนใจนัก อีกทั้งทุกบ้านยังมีการสร้างโรงเก็บเล็ก ๆ แบบนี้กันหมดอยู่แล้ว
สวี่ชิงยุ่งอยู่กับการปิดคลุมถ่านให้ดี เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับหน้าหนาว
ที่บ้านตระกูลโจวกลับมีเรื่องน่ายินดีครั้งใหญ่เรื่องหนึ่งขึ้น
สวี่หรูเยว่ตั้งครรภ์แล้ว!
สวี่หรูเยว่ใช้ชีวิตแต่ละวันอย่างยากลำบาก นับแล้วก็อยู่ร่วมกับโจวอันคังมารวมหนึ่งเดือน เมื่อตื่นมาหล่อนก็อาเจียนไม่หยุดตั้งแต่เช้าตรู่
เสียงยังออกจะเกินเหตุไปบ้าง ทำให้เฉินหยิงอดที่จะออกมาดูไม่ได้
เฉินหยิงมองสีหน้าเหลืองซีดเหมือนเทียนไขของสวี่หรูเยว่ หล่อนอาเจียนจนหางตาแดงก่ำ จึงถามด้วยความเป็นห่วง “นี่มันเกิดอะไรขึ้น อาหารเป็นพิษแต่เช้าเลยหรือ?”
สวี่หรูเยว่ลอบด่านางในใจประโยคหนึ่ง ยัยแก่นี้ไม่เคยท้องหรืออย่างไร ไม่รู้ได้อย่างไรว่าหล่อนอาเจียนเพราะท้อง?
แต่หล่อนกลับตีหน้าสงสาร ยื่นมือขยี้ดวงตา “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ พอตื่นเช้ามาก็รู้สึกทรมานช่วงท้องมาก อยากอ้วกก็อ้วกไม่ออก เมื่อกี้ตอนออกมาได้กลิ่นทอดปาท่องโก๋ในห้องครัว ไม่ทันไรก็อ้วกออกมาอย่างอดไม่อยู่”
เพียงครู่เดียวเฉินหยิงก็เข้าใจ ถามอย่างสงสัย “หรือว่าเธอจะท้องแล้ว ให้จินซวนพาเธอไปตรวจที่โรงพยาบาลสักหน่อยไหม?”
สวี่หรูเยว่แกล้งทำเป็นตะลึงสักพัก มองเฉินหยิง “ไม่ใช่มั้งคะ เดือนที่แล้ววันที่สิบห้ารอบเดือนฉันยังมาอยู่เลย”
เฉินหยิงก็ยิ่งมั่นใจ “เด็กโง่ นี่มันกลางเดือนสิงหาคมแล้ว ถ้ารอบเดือนไม่มาก็น่าจะท้องแล้วล่ะ”
สวี่หรูเยว่กัดริมฝีปาก ยังไม่กล้าที่จะเชื่อ “จริงหรือคะคุณย่า?”
เฉินหยิงยิ้มออกมา “ไม่ผิดหรอก เดี๋ยวกินข้าวเช้าเสร็จแล้วค่อยให้จินซวนพาเธอไปตรวจหน่อย”
แม้นางจะไม่ค่อยชอบหลานสะใภ้คนนี้เท่าใด แต่ในท้องของหล่อนเป็นเหลนของนาง ดังนั้นความรู้สึกจึงไม่เหมือนกัน
สวี่หรูเยว่เผยสีหน้ากระดากอาย มองเฉิงหยิง “ยังต้องรอให้ตรวจก่อนค่อยพูดดีกว่าค่ะ ไม่งั้นเกิดไม่ใช่ขึ้นมาจะแย่เอา”
บนโต๊ะกินข้าว เฉินหยิงตักเตือนโจวจินซวน “ย่าคิดว่าหรูเยว่ท้องแล้ว เดี๋ยวหลานพาหล่อนไปตรวจที่โรงพยาบาลหน่อยนะ ตอนไปก็ระวังด้วย”
โจวจินซวนถึงกับร่างแข็งทื่อ หันหน้าไปมองสวี่หรูเยว่ที่ก้มหน้าอย่างกระดากอายพลางกัดกรามกรอด แค่เพียงครั้งเดียวก็ท้องแล้วหรือ?
ซูฮุ่ยหรูเองก็ตกใจ “ท้องแล้ว จริงหรือเปล่าคะ?”
คนอื่นไม่มีใครรู้ แต่หล่อนรู้ดีที่สุด แท้จริงแล้วโจวจินซวนกับสวี่หรูเยว่ไม่ได้นอนห้องเดียวกัน
แล้วท้องได้อย่างไร?
โจวเฉินเหวินไม่รู้เรื่องราวภายใน คิดว่าจะได้เป็นปู่คนแล้ว ในใจก็รู้สึกดีใจเช่นกัน “งั้นกินข้าวแล้วค่อยไป ดูด้วยว่าหรูเยว่อยากกินอะไร แล้วค่อยซื้อกลับมานะ”
สีหน้าของซูฮุ่ยหรูซับซ้อนขณะมองโจวเฉินเหวินแวบหนึ่ง แล้วจึงมองทางโจวจินซวน “จินซวน พาหรูเยว่ไปตรวจให้ดี ดูว่าท้องนานเท่าไหร่แล้ว ต้องระวังเรื่องอะไรบ้าง”
ในใจสวี่หรูเยว่เต้นตึกตัก ชัดเจนว่าซูฮุ่ยหรูสงสัยการตั้งครรภ์ของหล่อน!
กระทั่งสงสัยว่าไม่ใช่ลูกของโจวจินซวน หล่อนต้องรีบคิดหาวิธีโยนความผิดให้สวี่ชิง!
เมื่อคิด ๆ ก็ส่งยิ้มให้ซูฮุ่ยหรูกับเฉินหยิงพูดว่า “คุณย่า คุณแม่ อีกเดี๋ยวฉันจะไปหาสวี่ชิง ให้หล่อนพาฉันไปเป็นเพื่อน ฉันกับน้องสาวไม่ได้เจอกันมานานพอดี เลยอยากจะพูดคุยกับหล่อนเสียหน่อยน่ะค่ะ”
เฉินหยิงแปลกใจ “พวกเธอพี่น้องคืนดีกันแล้วเหรอ”
สวี่หรูเยว่คิดเพียงกำจัดปัญหาในท้องของหล่อนเร็ว ๆ “สวี่ชิงมีนิสัยดื้อดึง ฉันไปหาหล่อนบ่อย ๆ ก็ดีกันแล้วค่ะ”
…………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
โอ๊ย วิธีการง้อของพี่หนานนี่นะ ยังไงก็ไม่ทันกลชิงชิงหรอก
คิดจะวางแผนอะไรอีกล่ะหรูเยว่
ไหหม่า(海馬)
