บทที่ 166 พวกเธอห้ามหย่า
ฟางหลานซินมองคนที่ตัวเองไปหามา ซึ่งตอนนี้หล่อนยืนอยู่กลางห้องโถงและยังใกล้ชิดกับสวี่จื้อกั๋วขนาดนั้น ไฟโทสะก็ลุกโชน
หล่อนทะเลาะกับหวังต้าซินผู้เป็นพี่สะใภ้ไปยกหนึ่ง จึงทำได้เพียงออกมาหาห้องเล็ก ๆ ข้างนอกอยู่
หล่อนคิดถึงชีวิตที่เคยผ่านมา แม้ว่าจะไม่ได้ร่ำรวย แต่เพราะว่าในบ้านมีเด็กผู้หญิงสองคน อาหารการกินหรือเสื้อผ้าก็นับว่ายังดีกว่าบ้านที่มีลูกชายสองหรือสามคนมาก
และสวี่จื้อกั๋วยังมีความสามารถในการประจบสอพลอ ทำให้ได้คูปองน้ำตาลกับคูปองธัญพืชกลับมาเสมอ ทำให้พวกหล่อนไม่เคยขาดแคลนอาหารการกินเลย
กลับมาดูตอนนี้สิ หล่อ่นต้องมาอยู่ในบ้านหลังเล็กผุพังที่ดูเหมือนจะสามารถถล่มได้ตลอดเวลา ในมือมีเงินเพียงน้อยนิด จะใช้จ่ายก็ต้องนับแล้วนับอีก
สุดท้ายจึงตัดสินใจไปหาสวี่จื้อกั๋ว พูดกับเขาดี ๆ หน่อย ให้เขาเห็นแก่ความสัมพันธ์ของสามีภรรยาหลายปี หล่อนจึงตัดสินใจกลับบ้าน
ตอนนี้หล่อนไม่สนใจแล้วว่าจะขายหน้าหรือไม่ ขอเพียงได้กลับไปใช้ชีวิตดี ๆ แบบเมื่อก่อนก็พอ
คิดไม่ถึงว่ากลับมาจะเห็นเย่เหม่ยอยู่ในบ้าน ทั้งสองคนยังใกล้กันเสียขนาดนั้น กระทั่งจับมือกันอยู่ด้วย!
ฟางหลานซินรู้สึกเจ็บปวดไปหมดขณะหายใจ ดวงตาจับจ้องสวี่จื้อกั๋วกับเย่เหม่ย “พวกคุณทำอะไรกันน่ะ?”
เย่เหม่ยปล่อยมือ เลิกคิ้วขึ้นมองฟางหลานซิน “เธอเข้าใจผิดแล้ว”
น้ำเสียงที่พูดนั้นฟังดูผ่อนคลาย และยังแฝงความดูถูกอีกด้วย
แต่สีหน้าของสวี่จื้อกั๋วพลันดูไม่ได้ขึ้นมาทันที “คุณมาทำอะไร?”
ฟางหลานซินจ้องสวี่จื้อกั๋ว “พวกเรายังไม่ได้หย่าเลยนะ ที่นี่ก็คือบ้านของฉัน ฉันจะกลับมาไม่ได้เลยเหรอคะ? สวี่จื้อกั๋ว คุณจะใจร้ายขนาดนี้เลยเหรอ?”
สวี่จื้อกั๋วหรี่ตามองฟางหลานซิน “บ้านของคุณ? ก่อนที่พ่องจะโมโห คุณรีบไสหัวไปซะ! ผมบอกแล้วว่าหย่า ก็ต้องหย่าแน่นอน คุณก็พาสวี่หรูเยว่สวะนั่นไปหาติงช่างเหวินเสียสิ!”
เมื่อคิดถึงตอนที่โดนสวมเขามานานหลายปี เขาก็แค้นจนอยากฉีกฟางหลานซินเป็นชิ้น ๆ แล้ว
เย่เหม่ยมองสองสามีภรรยาทะเลาะกันอย่างเย็นชา พอได้ยินสวี่จื้อกั๋วพูดถึงว่าจะหย่า ถึงกับโพล่งขึ้นมาทันทีว่า “คุณจะหย่าไม่ได้”
สวี่จื้อกั๋วหันขวับกลับมามองเย่เหม่ย อยากจะระเบิดโทสะแต่ก็ไม่กล้า ผู้หญิงคนนี้เห็นตัวเองเป็นอะไรไปแล้ว แม้แต่เรื่องส่วนตัวของเขาหล่อนก็ยังมายุ่ง
เย่เหม่ยยกยิ้ม “ยิ่งชะตาชีวิตคู่ของพวกคุณแย่ สวี่ชิงก็จะยิ่งดี ก็เหมือนที่พวกคุณชอบพูดว่ามีบางคนยิ่งสาปส่งก็จะยิ่งประสบความสำเร็จ”
คำพูดพวกนี้หล่อนพูดไปอย่างนั้น ที่ไม่อาจให้สวี่จื้อกั๋วกับฟางหลานซินหย่ากันได้นั้น ก็เพียงต้องการให้สองคนนี้ช่วยหล่อนหาแหวนกับสวี่ชิง
ถ้าสุดท้ายไม่ได้จริง ๆ หล่อนยังสามารถผลักสองคนนี้ไปเป็นตัวตายตัวแทนได้ด้วย
สวี่จื้อกั๋วพลันพูดไม่ออก แต่ฟางหลานซินกลับเชื่อไปแล้ว คิดดูแล้วตอนนี้หล่อนต้องพบเรื่องแย่ ๆ ต่างๆนานา แต่สวี่ชิงที่อยู่ทางนั้นกลับได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
แม้แต่โจวจินหนานที่ตาบอดก็ยังสามารถรักษาจนหายแล้ว
คิดแล้วก็กัดฟันกรอดอย่างเจ็บใจ
เย่เหม่ยกล่อมสองคนนี้ต่อ “ดวงชะตาของทุกคนก็เป็นแบบนี้ ดังนั้นก็ย่อมเกิดสถานการณ์ที่สิ่งหนึ่งดับอีกสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นได้ ถ้าพวกคุณซวย ก็ต้องมีคนโชคดี ก่อนหน้านี้ดวงชะตาของพวกคุณปกติมาตลอด ดังนั้นจึงใช้ชีวิตแบบไม่แย่แต่ก็ไม่ดี ตอนนี้ดวงชะตาของพวกคุณถูกหล่อนขโมยไป ดีร้ายก็ยิ่งชัดเจนขึ้นแล้ว”
สวี่จื้อกั๋วคิดถึงเรื่องแย่ๆ ในช่วงนี้ ก็ยิ่งครุ่นคิดเงียบ ๆ ในใจก็ยิ่งเชื่อคำพูดของหล่อน
ฟางหลานซินตะลึงพักหนึ่ง เดินไปนั่งลงมองเย่เหม่ย “ที่เธอพูดทั้งหมดจริงหรือเปล่า?”
เย่เหม่ยปรายตามองหล่อนแวบหนึ่ง “ฉันจำเป็นต้องโกหกเธอด้วยเหรอ? เธอลองคิดดูดี ๆ ถ้าพวกเธอทำเรื่องนี้ลงไปใครคือคนที่สะใจที่สุด เป็นสวี่ชิงใช่หรือไม่ พวกคุณนี่นะติดกับแผนของหล่อนแล้ว”
ฟางหลานซินพลันพูดไม่ออก คิดดูแล้วก็ใช่ พวกเขาทะเลาะกันจนกลายเป็นแบบนี้ สุดท้ายคนที่สะใจที่สุดก็คือสวี่ชิง
เย่เหม่ยมองสวี่จื้อกั๋ว “ดังนั้น พวกคุณห้ามหย่า!”
สวี่จื้อกั๋วไม่พูดอีก ในใจกลับสั่นไหว ในตอนที่เขาไร้หนทางเปลี่ยนสถานการณ์อะไรไม่ได้แบบนี้ เขาก็ได้แต่นำเรื่องทั้งหมดไปโยงกับเทพเทวดาผีสาง
เย่เหม่ยหรี่ตามองสองสิ่งไร้สมองตรงหน้าแล้วแสยะยิ้มขึ้นมา
………..
สวี่ชิงกลับไม่กังวลว่าเย่เหม่ยจะสามารถสร้างความยุ่งยากให้เธอ หรือมีแผนร้ายอะไรกับเธอได้
เพราะว่าเธอมีโจวจินหนาน!
ทั้งยังมีเฟิงซูฮวา ดังนั้นเธอจึงยังคงใช้ชีวิตน้อย ๆ นี้ไปได้แบบมีความสุข
เดิมทีเธอคิดจะพูดเรื่องสามีภรรยาควรใช้ชีวิตด้วยกันอย่างไรกับโจวจินหนาน แต่เพราะเกาจ้านมา เธอจึงวางเรื่องนี้เอาไว้ชั่วคราว
กินข้าวเที่ยงเสร็จ เธอก็คุยกับโจวจินหนานว่าจะไปรับเฟิงซูฮวา
ไป๋หลางกับเกาจ้านมอง สวี่ชิงกับโจวจินหนานนั่งรถสาธารณะไปซอยฮวยซู่ จากนั้นหารถลากแถว ๆ นั้นมาคันหนึ่งเพื่อเอาไว้ย้ายของ เท่านี้ก็เป็นอันเสร็จสิ้น
ตอนที่เดินไป เฟิงซูฮวากำลังฝังเข็มให้กับเด็กน้อยข้างบ้านอยู่คนหนึ่ง
สวี่ชิงรู้จักผู้หญิงที่อุ้มเด็กน้อย ปกติที่เจอกันก็มักจะเรียกหล่อนว่าพี่สะใภ้ซูเหม่ย
หลังจากเข้ามาในบ้านก็ทักทายกัน มองเด็กน้อยที่ป่วยในอ้อมกอดของซูเหม่ย แล้วถามประโยคหนึ่ง “ลูกเป็นอะไรหรือคะ?”
ซูเหม่ยร้อนใจนิดหน่อย “ไม่รู้ค่ะ เมื่อเช้ายังดีอยู่เลย ตอนบ่อยวิ่งเล่นรอบหนึ่งกลับมาก็เหงื่อออกเต็มหัว หลังจากกินข้าวก็กลายเป็นสภาพนี้ไปแล้ว”
เห็นเฟิงซูฮวาฝั่งเข็มหนึ่งแล้วก็ยังไม่เห็นผลลัพธ์อะไรเลย ทำให้ซูเหม่ยถามเสียงเบา “ย่าเฟิงคะ แม่สามีของฉันบอกว่าเสี่ยวไฮ้จับไข้หัวโกร๋น คุณช่วยดูให้หน่อยว่าใช่หรือเปล่า?”
เฟิงซูฮวามองตาซูเหม่ย “ไม่ใช่ มันมีผีเยอะขนาดนั้นที่ไหนกัน อย่าทำให้ตัวเองกลัวเองสิ”
แล้วก็ฝั่งอีกเข็มหนึ่งที่จุดเน่ยกวาน*ที่ข้อมือ สุดท้ายก็ฝั่งอีกเข็มที่ท้องตรงจุดจงหว่าน*
*จุดเน่ยกวาน เป็นเส้นเยื่อหุ้มหัวใจเชื่อมโยงกับเส้นอินเหวย และจุดกงซุน ของเส้นม้ามเชื่อมโยงกับเส้นชง สองจุดนี้ครอบคลุมการรักษาโรคบริเวณทรวงอก หัวใจ และกระเพาะอาหาร
*จุดจงหว่าน อยุ่เหนือจากสะดือ4นิ้ว ไว้ใช้รักษาโรคของกระเพาะอาหาร
สวี่ชิงมองตำแหน่งที่เฟิงซูฮวาฝั่งเข็ม ตำแหน่งฝั่งเข็มสองสามจุดนี้เธอรู้จักทั้งหมด หลัก ๆ คือไว้ปรับเหมาะดุลชี่ และยังช่วยโรคกระเพาะอาหารได้
หรือว่ากระเพาะของเด็กคนนี้มีปัญหา?
เมื่อปักเข็มลงไปสองสามเข็ม เด็กน้อยที่ป่วยกระเสาะกระแสะอยู่นั้นก็อาเจียนออกมา
เสียงอาเจียนดังออกมาเสียงหนึ่ง ตามมาด้วยเสียงร้องไห้
ซูเหม่ยรีบลูบหลังของเด็กน้อย ให้เขาอาเจียนสบายขึ้นหน่อย หลังจากอาเจียนเสร็จก็เห็นได้ชัดว่าเด็กน้อยมีอาการดีขึ้นแล้ว
ไม่นานนักเขาก็เงยหน้ามองซูเหม่ย “แม่ ผมหิวแล้ว”
ซูเหม่ยถึงได้สติกลับมา “ทำไมหายเร็วขนาดนี้?”
เฟิงซูฮวาเก็บเข็มแล้วหัวเราะ “เดิมทีเขาไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก เด็กคนนี้น่าจะกินผลไม้จากบนภูเขาเข้า หลังจากกลับไปก็ดื่มน้ำเย็นแล้วรีบกินข้าวเร็วเกินไป ผลไม้ที่ยังไม่สุกดีบนภูเขามีพิษเล็กน้อย เลยระคายต่อกระเพาะของเขาน่ะ”
ซูเหม่ยตกตะลึง ก้มมองลูกตัวเอง “เสี่ยวไฮ้ ลูกไปกินอะไรข้างนอกนั่น”
เสี่ยวไฮ้ยึกยักสักพัก กลัวแม่จะด่า จึงพูดเสียงเบาว่า “กุ่ยโถวชิงครับ ผมกับต่านต่านกินกันหมดแล้ว”
สวี่ชิงรู้ว่ากุ่ยโถวชิงคืออะไร มันเป็นคำเรียกผลไม้ชนิดหนึ่งของคนในพื้นที่ หน้าตาคล้ายแอปเปิ้ลลูกเล็ก ตอนที่ยังไม่สุกจะเป็นสีเขียว ไม่อร่อย ทั้งยังมีพิษ กินแล้วจะปวดท้องง่าย หลังจากสุกแล้วจะเปลี่ยนเป็นสีแดง เนื้อมันหวาน
แต่ฤดูกาลนี้ยังไม่ถึงเวลาที่ผลไม้ป่าจะสุก
ซูเหม่ยฟังจบก็พูดโพล่งขอบคุณเฟิงซูฮวาซ้ำ ๆ “ย่าเฟิงเก่งจริง ๆ ค่ะ คุณย่าสามาถเปิดคลินิกรักษาเล็กในซอยเราได้เลยนะคะ”
เฟิงซูฮวาโบกมือ “ไม่เอา ๆ อายุเยอะแล้วไม่มีอารมณ์นั้นหรอก”
อีกทั้งเพื่อหลีกเลี่ยงความวุ่นวาย คนที่มาหาที่บ้านเพื่อให้นางรักษานั้น นอกจากอาการป่วยเร่งด่วนของเด็กน้อยแล้ว นางก็ไม่สนใจจะดูอาการคนอื่น
ทั้งนางยังมีนิสัยแปลกประหลาด ดังนั้นคนที่มาหาจึงมีไม่มาก
ซูเหม่ยขอบคุณอีกครั้ง ถึงค่อยอุ้มลูกกลับไป
สวี่ชิงถามเฟิงซูฮวาอย่างแปลกใจ “คุณย่า ทำไมไม่เปิดคลินิกล่ะคะ”
แบบนี้ไม่ใช่ว่าสามารถหารายได้ได้อีกนิดหน่อย เติมเต็มความปรารถนาชอบกินขนมของนางหรือ?
……………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
มันคือการเล่นกับความกลัวของมนุษย์น่ะนะ เอาเรื่องภูตผีเรื่องโชคลางมาขู่ก็เชื่อกันแล้ว
ไหหม่า(海馬)
