บทที่ 125 อย่าทำให้เกาจ้านต้องลำบากใจ
โจวจินซวนมองดูพี่ชายของเขาด้วยความสยดสยอง ปากก็เริ่มเอ่ยตะกุกตะกัก “พี่ใหญ่ พี่… ทำอะไร ปล่อย!”
โจวจินหนานยังบีบคอเขาแน่น ก่อนจะเหวี่ยงหมัดไปที่ใบหน้าของโจวจินซวน
เกาจ้านรู้สึกเจ็บปวดแทนเมื่อได้ยินเสียงหมัดหนักกระแทกลงบนผิวหนัง เพราะนั่นคือมือข้างซ้ายที่กำลังบาดเจ็บอยู่ของโจวจินหนาน
โจวจินซวนร้องโหยหวนขณะถูกโจวจินหนานเหวี่ยงลงกับพื้น
หลังจากนั้นโจวจินหนานก็ขึ้นไปเหยียบบนอกของโจวจินซวน น้ำเสียงของเขาเย็นชาและเคร่งขรึม “ฉันเคยพูดแล้วใช่ไหม ว่าให้แกทำตัวดี ๆ ไว้”
โจวจินซวนปิดหน้าและร้องคร่ำครวญ “พี่ใหญ่ ผมไม่รู้ว่าพี่หมายถึงอะไร พี่ยกเท้าออกก่อน ผมเจ็บจะตายแล้ว”
โจวจินหนานยกเท้าขึ้นและเคลื่อนไปเหยียบใบหน้าของโจวจินซวนโดยตรง “ในเมื่อแกไม่รู้จักฟัง ก็อย่ามาหาว่าฉันหยาบคายแล้วกัน ถ้าฉันอยากให้แกตาย ก็จะไม่มีใครหน้าไหนหาแกเจอทั้งนั้น”
โจวจินซวนตกใจมาก ทำไมครั้งนี้โจวจินหนานถึงดูซื่อตรงขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นปีศาจร้าย ใบหน้าของโจวจินซวนถูกเหยียบติดกับพื้นจนมีรูปร่างผิดปกติเล็กน้อย
เขาร้องไห้สะอึกสะอื้น และตะโกนออกไปด้วยความสับสน “ไม่กล้า ผมไม่กล้าทำอะไรทั้งนั้น…”
โจวจินหนานยกเท้าขึ้นและพูดกับเกาจ้าน “พามันเข้าไปในบ้าน”
เกาจ้านแบกโจวจินซวนเข้ามาในบ้านอย่างเชื่อฟังและโยนลงบนพื้น ก่อนจะไปช่วยพาโจวจินหนานเข้ามาในบ้านและพามานั่งอีกครั้ง รู้สึกอยากรู้จะแย่อยู่แล้ว
ความเกลียดชังระหว่างสองพี่น้องคู่นี้ช่างฝังรากลึกเหลือเกิน
โจวจินซวนค่อย ๆ นั่งลงกับพื้น มองดูโจวจินหนานที่นั่งอยู่อีกฝั่ง ความหวาดกลัวแผ่ขยายอยู่ในใจไม่รู้จบ
เห็นได้ชัดว่าเขาตาบอด แต่ยังน่าสะพรึงกลัวราวกับเจ้าแห่งนรก
โจวจินหนาน ‘มอง’ โจวจินซวนและพ่นคำออกมาทีละคำ “แกไม่กล้าทำอะไรแล้วงั้นเหรอ?”
น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่กลับน่าเกรงขาม
โจวจินซวนตัวสั่นสะท้านเมื่อรู้ว่าโจวจินหนานอาจจะรู้เรื่องราวทั้งหมด “พี่ใหญ่ ผมไม่ได้อยากจะทำร้ายสวี่ชิง ผมแค่คิดว่าหล่อนไม่ได้เต็มใจแต่งงานกับพี่ ถ้าหล่อนมีลูกตอนนี้แล้วพวกพี่ต้องหย่ากันในอนาคต มันจะทำให้หล่อนเจ็บปวดมาก…”
แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ จู่ ๆ โจวจินหนานก็ลุกขึ้นมานั่งยอง ๆ อยู่ข้างหน้าเขา เอื้อมมือออกไปบีบคอ “เห็นแก่หล่อน หรือว่าแกมีความคิดสกปรกในใจกันแน่?”
โจวจินซวนตกใจจนพูดไม่ออก
เขาเห็นว่าในวันแต่งงานสวี่ชิงสวมชุดแต่งงานสีแดง ดูสวยสง่าเป็นพิเศษ รูปลักษณ์เฉิดฉายทรงเสน่ห์
เอวเพรียวราวกับต้นหลิว ผิวขาวนวลเปล่งปลั่ง
โจวจินซวนรู้สึกว่าบทกวีที่พรรณนาถึงสาวงามในหนังสือล้วนอยู่บนสวี่ชิงทั้งหมด และเขาก็รู้สึกไม่เต็มใจยิ่งขึ้น
เป็นเพราะสวี่ชิงหน้าตาดี เขาจึงยินดีที่จะพูดคุยกับเธอ แต่กลับคาดไม่ถึงว่าเธอจะเป็นเพียงพนักงานขายตั๋วรถ
และในตอนที่เกิดเรื่องนั้นกับสวี่ชิง เขาก็รู้สึกว่าสวี่ชิงน่าขยะแขยงและไม่คู่ควรกับเขา ดังนั้นเขาจึงหมั้นหมายกับสวี่หรูเยว่ แต่ตอนนี้เขากลับมีความคิดสกปรก
ด้วยชื่อเสียงของสวี่ชิงแล้ว ก็เกรงว่าจะแต่งงานกับใครสักคนในชีวิตได้ยาก หลังจากแต่งงานกับสวี่หรูเยว่ เขากับสวี่ชิงก็กลายมาเป็นญาติกันโดยปริยาย ถ้าเขาอยากจะทำอะไร เธอจะปฏิเสธได้อย่างไร?
การคิดคำนวณในใจของเขาเป็นเลิศมาก แต่กับคาดไม่ถึงว่าพี่ใหญ่จะเข้ามาแทรกแซง โดยแต่งงานกับสวี่ชิงด้วยจิตวิญญาณที่แรงกล้า
เขาจะยินดีเกลี้ยกล่อมสวี่ชิงไม่ให้รีบร้อน และให้เธอแต่งงานกับคนอื่นได้อย่างไร
เขาไม่สามารถหยุดเหตุการณ์ดังกล่าวได้ และทำได้เพียงเฝ้าดูสวี่ชิงกับโจวจินหนานแต่งงานกัน ครุ่นคิดเรื่องราวต่าง ๆ ของทั้งคู่ตลอดทั้งวันทั้งคืน เจ็บปวดไปทั้งตัวจนรู้สึกอึดอัด ขณะที่ความผิดชั่วร้ายผุดขึ้นมาในใจ
สวี่ชิงจะตั้งครรภ์ลูกของโจวจินหนานไม่ได้!
ถ้าสวี่ชิงยังไม่ตั้งท้องภายในสองสามปี โจวจินหนานจะยังต้องการเธออยู่หรือไม่?
เมื่อใดที่ทั้งคู่หย่ากัน สวี่ชิงจะต้องเป็นของเขา!
โจวจินซวนครุ่นคิดอย่างดี อีกทั้งยังเก็บความลับเอาไว้อย่างแยบยล เขาได้ยินมาว่าเฉินหยิงกับป้าของเขากำลังจะไปเยี่ยมสวี่ชิงกับโจมจินหนาน เขาจึงใส่นมมอลต์ที่เตรียมเอาไว้ล่วงหน้าลงไปใส่กระเป๋าของเฉินหยิง
แต่คาดไม่ถึงว่าโจวจินหนานจะค้นพบมัน!
โจวจินหนานกระชับนิ้ว ฟังเสียงลมหายใจถี่ ๆ ของโจวจินซวน และพูดเบา ๆ ว่า “ฉันบอกให้ระวังตัวไว้ไง แกอยากลองดีใช่ไหม?”
โจวจินซวนเตะขาของอีกฝ่ายด้วยความประหม่า ส่ายหัวอย่างแรกแต่กับไม่ได้พูดอะไรออกไป
เกาจ้านรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเพราะกลัวว่าโจวจินหนานจะบีบคอโจวจินซวนตายโดยไม่ได้ตั้งใจ!
โจวจินหนานปล่อยมือทันทีที่เขาร้องเตือน “ถ้าแกอยากจะลองดีก็ลองดู หวังว่าแกจะได้รับผลกรรมที่ตามมา”
จากนั้นก็เรียกเกาจ้าน “ไปกันเถอะ”
เกาจ้านพาโจวจินหนานออกจากบ้านไปด้วยความสับสนอีกครั้ง จนกระทั่งขึ้นรถ เขาก็ยังรู้สึกลังเลว่าควรถามหรือไม่?
เห็นได้ชัดว่าโจวจินหนานไม่ต้องการให้เขารู้
…
โจวจินซวนรอจนกว่าโจวจินหนานกับเกาจ้านออกไปสักพักหนึ่งก่อน เขาหวาดกลัวจนร่างกายสั่นเทา มีของเหลวอุ่น ๆ อยู่บริเวณใต้ก้นของเขา
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนกลัวฉี่ราดกางเกง
เขาไม่อยากจะเชื่อเลย โจวจินหนานรู้ได้อย่างไร?
ตอนที่พี่ใหญ่กำลังจะจากไป น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยมากจนทำให้เขาที่เป็นผู้ฟังรู้สึกถึงแรงสังหาร
เขาคงประเมินความสามารถของโจวจินหนานต่ำเกินไป!
…
เกาจ้านไปส่งโจวจินหนานที่บ้าน และเหลือบมองมือของอีกฝ่าย “มือนายไม่เป็นไรใช่ไหม? ผ้าก๊อซเปียกหมดแล้ว”
ทันใดนั้นโจวจินหนานก็จำสิ่งที่สวี่ชิงพูดได้ หากมือของเขาบาดเจ็บสาหัสไปมากกว่านี้ เธอจะไม่สนใจเขาอีกต่อไป เขาจึงรีบตะโกนบอกเกาจ้าน “ไปเอายาแก้อักเสบกับผ้าก๊อซมาให้หน่อย นายดูวิธีพันแผลบนมือฉันแล้วพันให้เหมือนกันที”
เกาจ้านเห็นว่าโจวจินหนานผูกปมเป็นรูปโบว์เล็ก ๆ ทั้งสองข้าง ดูสวยงามมาก
นี่มันไม่น่าอายสำหรับเขาไปหน่อยเหรอ?
“เปลี่ยนผ้าก๊อซก็พอได้อยู่ แต่ถ้าให้ผูกปมเหมือนกันคงทำไม่ได้หรอก”
โจวจินหนานขมวดคิ้ว “แค่ผูกผ้าก๊อซ นายยังทำไม่เป็นแล้วนายจะไปทำอะไรได้?”
เกาจ้านพูดอย่างหมางเมิน “นายเก่งกาจมากเลยมั้ง มานี่ งั้นก็มาผูกโบว์เอาเอง สวี่ชิงผูกใช่ไหม? ดูเป็นผู้ยิ้งผู้หญิง แค่ผูกปมเฉย ๆ ก็ไม่ได้ ต้องผูกให้เป็นโบว์ด้วย”
น้ำเสียงของโจวจินหนานไม่น่าฟังเท่าไหร่ “ทำไมเอาแต่พูดไร้สาระอยู่ได้ รีบมาดูแล้วหาวิธีผูก”
คนฉลาดอย่างสวี่ชิง หากมัดต่างออกไปเพียงเล็ก เธอจะต้องสงสัยเป็นแน่
เกาจ้านไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจับมือของโจวจินหนานขึ้นมาดูอย่างละเอียดถี่ถ้วนอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงไปสอบถามหาผ้าก๊อซและยาแก้อักเสบกับหมอป่า
เขาพยายามจดจำตามลำดับขั้นขณะคลี่ผ้าออก ทายาลงไปและห่อด้วยผ้าก๊อซ แต่แล้วก็ต้องตกใจ
ไม่ว่าจะผูกตามขั้นตอนที่จำไว้อย่างไรมันก็ไม่เป็นรูปโบว์
หลังจากลองผูกอยู่หลายครั้ง โบว์ที่แสนอัปลักษณ์ก็ปรากฏขึ้น เขาหันไปพูดกับโจวจินหนานด้วยความพอใจว่า “เอาล่ะ พูดได้เลยว่ามันเหมือนกันเป๊ะ”
โจวจินหนานรู้สึกได้ว่าเกาจ้านใช้เวลาผูกนาน จึงไม่ได้สังเกตอะไรในตัวเขา เมื่อลองสัมผัสก็รู้สึกว่ามันคล้ายคลึงกัน
เขาลงจากรถและเตรียมพาเฟิงซูฮวาไปที่ร้านของสวี่ชิง
เกาจ้านที่คิดจะไปกินอาหารจึงขอติดตามไปด้วย “ให้ฉันขับรถไปส่งน่าจะไวกว่า”
โจวจินหนานขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจเขา เรียกเฟิงซูฮวาให้ไปหาสวี่ชิงด้วยกัน
เมื่อพวกเขามาถึงร้านอาหารของสวี่ชิง คนอื่น ๆ กำลังยุ่งกันอยู่ ในขณะที่เกาจ้านเหลือบเห็นเศษกระจกจากบานหน้าต่าง และร้องอุทานว่า “ธุรกิจดีขนาดไหนเนี่ย? ถึงกับทุบกระจกเลยเหรอ”
หลี่ซิ่วเจินที่บังเอิญออกมาเทน้ำเสียได้เสียงของเกาจ้าน และพบเข้ากับเฟิงซูฮวา หล่อนจึงรีบพูดทักทาย “คุณป้าอยู่นี่เองเหรอคะ กระจกแตกน่ะค่ะ พ่อของชิงชิงบุกมาทุบ”
…………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
มะเร็งชายแท้มากจินซวน คิดจะให้ชิงชิงเป็นเมียเก็บเหรอ แถมพอรู้ว่าเขาแต่งงานกับพี่ใหญ่ตัวเองก็ยังหวงก้างไม่ให้เขามีชีวิตดีๆ อีก
พี่หนานคงกลัวชิงชิงรู้ว่าตัวเองออกไปหาเรื่องคนมาสินะ ถึงบังคับเพื่อนให้ผูกปมผ้าให้เหมือนเดิม
ไหหม่า(海馬)
