ตอนที่ 117 ให้คนตาบอดเลือกผัก
ต่อมาสวี่ชิงขอให้ผางเจิ้งหัวซื้อผักและเนื้อหมูเพิ่ม แล้วกลับไปที่บ้านของเธอ พวกเขาเลือกผักและล้างผักด้วยกัน เพื่อเตรียมผักไว้ล่วงหน้าสำหรับวันพรุ่งนี้
จะต้องซื้อเนื้อสัตว์เพิ่ม และหลักการซื้อผักก็คือต้องซื้อผักที่มีราคาถูก เพื่อทำอาหารจานผักในวันพรุ่งนี้ ซึ่งจะช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายได้มาก
ผางเจิ้งหัวไม่มีความเห็น เขาหยิบเงินกับสมุดจดออกมาเพื่อวางแผนซื้อผักและลงบัญชี
จู่ ๆ ฉินเสวี่ยเหมยก็ขัดจังหวะ “ฉันกินผักที่ป้าฉันปลูกไว้ไม่ทันหรอก มีถั่วแขก พริกและมะเขือยาวเยอะมาก แถมยังราคาถูกอีกด้วย เธอไปซื้อที่บ้านของป้าได้นะ”
สวี่ชิงคิดว่ามันเป็นไปได้ “เธอพาเจิ้งหัวไปซื้อผักเถอะ ฉันจะทำความสะอาดร้านแล้วกลับไปรอที่บ้าน”
หลังจากที่ผางเจิ้งหัวจากไป สวี่ชิงก็เริ่มล้างจานและตะเกียบที่กองราวกับภูเขามันเยิ้ม ในตอนนี้ยังไม่มีน้ำยาล้างจาน ดังนั้นจึงทำได้เพียงเผาขี้เถ้าเพื่อทำน้ำด่างเอาไว้ล้างจาน
โจวจินหนานยืนกรานที่จะช่วยล้าง สวี่ชิงจึงปล่อยให้เขานั่งล้างจานกลางห้อง และสั่งเกาจ้านให้เช็ดโต๊ะและกวาดพื้นอย่างไม่เกรงใจ
เธอรู้สึกว่าถ้าเธอไม่ยอมให้โจวจินหนานล้างจาน เขาจะรู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์แน่นอน
ให้เขาล้างก่อน แล้วเธอค่อยมาล้างใหม่อีกรอบ
แต่เธอก็ต้องรู้สึกประหลาดใจ เมื่อพบว่าโจวจินหนานสามารถล้างจานได้สะอาดหมดจดด้วยการคลำ แม้เขาจะมองไม่เห็น แต่เขาก็ล้างมันอย่างระมัดระวัง มันจึงสะอาดมาก
สวี่ชิงนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าโจวจินหนาน และช่วยกันล้างจาน “โจวจินหนาน คุณล้างจานให้สะอาดขนาดนี้ได้ยังไงคะ”
โจวจินหนานขมวดคิ้ว “ล้างจานยากตรงไหน? ผมมองไม่เห็นแต่ก็สัมผัสได้ด้วยมือ”
สวี่ชิงหัวเราะ “คุณเก่งที่สุดเลย น่าทึ่งมากค่ะ”
เกาจ้านรู้สึกขนลุกขณะเช็ดโต๊ะอยู่ข้างๆ สวี่ชิงใช้คำพูดกับโจวจินหนานราวกับว่ากำลังคุยกับเด็ก
หลังจากล้างจานเสร็จ สวี่ชิงก็พูดว่า “เกาจ้าน คุณมีธุระต่อหรือเปล่าคะ?”
เกาจ้านส่ายหัว “ไม่มีนะ มีอะไรหรือเปล่า?”
“ฉันอยากไปรับคุณย่า ท่านยังไม่ได้มาบ้านใหม่ของฉันเลย ตอนนี้ฉันเปิดร้านแล้วจึงอยากให้ท่านมาดู” สวี่ชิงรู้สึกว่าเฟิงซูฮวาจะต้องชอบร้านเล็ก ๆ ที่เธอเปิดแน่ เพราะมีของอร่อยมากมาย
เกาจ้านพาโจวจินหนาน สวี่ชิงและไป๋หลางไปรับเฟิงซูฮวา
คราวนี้เฟิงซูฮวาไม่ได้ปฏิเสธ และตกลงว่าจะพักที่บ้านของสวี่ชิงเป็นเวลาสองวัน “ย่าได้ยินแม่ของเจิ้งหัวบอกว่าวันนี้หลานเปิดร้านแล้ว เป็นอย่างไรบ้าง คนเยอะหรือเปล่า?”
สวี่ชิงช่วยเฟิงซูฮวาเก็บของ “เยอะมากเลยค่ะคุณย่า คุณย่าต้องไม่เชื่อแน่ว่ามีคนหลั่งไหลกันเข้ามาอย่างกับน้ำป่าไหลหลาก ธุรกิจกำลังไปได้สวยเลยค่ะ”
เฟิงซูฮวานั่งอยู่บนเตียงเตา ขณะเฝ้ามองสวี่ชิงพับเสื้อผ้าด้วยรอยยิ้ม “ย่าขอให้ชิงชิงของเราโชคดีแบบนี้ตลอดนะ”
สวี่ชิงกลอกตาแล้วหัวเราะ ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงเรื่องที่เฟิงซูฮวาจับงูพิษมาได้ จึงถามว่า “คุณย่า วันนั้นคุณย่าจับงูได้ไหมคะ?”
เฟิงซูฮวาพยักหน้า “จับได้แล้วจ้ะ มันเป็นงูสามเหลี่ยมหางแดงที่มีพิษร้ายแรง แต่ย่ายังไม่ได้เอามาทำกู่น้อยน่ารักของเรา”
เพียงแค่คิดเรื่องนี้ สวี่ชิงก็รู้สึกเย็นสันหลังวาบและขนลุกไปทั้งตัว สัตว์พิษพวกนั้นน่ากลัวมากเกินกว่าจะถูกเรียกว่ากู่น้อยน่ารัก มันไม่ได้มีความน่ารักเลยสักนิด
เกาจ้านและโจวจินหนานยืนอยู่ที่ลานบ้าน ขณะฟังสวี่ชิงและเฟิงซูฮวาพูดคุยหัวเราะกันในห้องอย่างอบอุ่นและเป็นธรรมชาติ เขาลดเสียงลงขณะพูดกับโจวจินหนานว่า “คุณย่าต้องการสิ่งเหล่านั้น แต่ยังขาดอีกสองตัวและอาจต้องใช้เวลา”
โจวจินหนานถอนหายใจ “ไม่ต้องรีบหรอก”
เขาไม่ได้รีบร้อนจริง ๆ แม้ว่าเขาจะมองไม่เห็น แต่ก็ไม่เลวที่จะใช้ชีวิตสบาย ๆ กับสวี่ชิงแบบนี้
เกาจ้านหัวเราะแห้ง “ฉันก็ไม่เจอเหมือนกัน หากนายอยู่ในสมัยโบราณคงถูกยกย่องเป็นเทพเจ้าหน้าแดงไปแล้ว”
โจวจินหนานขี้เกียจเกินกว่าจะใส่ใจเขา จึงได้แต่เม้มปากและไม่พูดอะไร
สวี่ชิงเก็บเสื้อผ้าและเครื่องใช้ในห้องน้ำของเฟิงซูฮวา และช่วยล็อกประตู เมื่อเห็นว่ามีมะเขือเทศและพริกจำนวนมากอยู่ในสวน เธอจึงไปเก็บใส่ถังสองถังเพื่อนำกลับไปด้วย
ประหยัดไปได้อีกอย่าง
เฟิงซูฮวาเห็นบ้านหลังเล็กของสวี่ชิงแล้วก็พอใจมาก “แม้ว่าบ้านจะเล็กแต่ก็ฮวงจุ้ยดี จะทำให้คนอยู่เจริญรุ่งเรืองในอนาคตอย่างแน่นอน”
สวี่ชิงร่าเริง “คุณย่าดูฮวงจุ้ยได้ด้วยเหรอคะ?”
เฟิงซูฮวาหรี่ตาและยิ้ม “ต้นไม้ในบ้านเติบโตได้ดี แสดงว่าด้านล่างมีแหล่งน้ำอุดมสมบูรณ์ ร่มไม้ดูเหมือนจะบังท้องฟ้าหมด แต่จริง ๆ แล้วยังมีแสงแดดส่องลงมาได้ บ้านหลังนี้เหมาะสำหรับการเลี้ยงแมลงกู่”
สวี่ชิง “…”
เธอไม่อยากเรียนรู้เรื่องการเลี้ยงสิ่งนี้จริง ๆ
เฟิงซูฮวามองไปที่ห้องของเธออีกครั้ง แล้วพยักหน้าอย่างมีความสุข “ดีมาก ห้องนี้ก็ดีเหมือนกัน”
นางบอกว่าดีเมื่อเห็นห้องครัว และบอกว่าดีเมื่อเห็นโกดังเล็ก ๆ
สรุปคือเฟิงซูฮวาเอ่ยชมทุกส่วนในบ้าน
สวี่ชิงหัวเราะ “คุณย่า คุณย่าทำให้ฉันมีความสุขจริง ๆ ค่ะ”
เธอให้เฟิงซูฮวานั่งพักผ่อนในลานบ้านแล้วไปหั่นแตงโมมาให้ และไปหั่นผ้าขี้ริ้ววัวที่เธอเคี่ยวไว้ในบ้านเมื่อวานนี้ด้วย เพื่อให้เฟิงซูฮวากินเป็นอาหารว่าง
ช่วงนี้เครื่องใน หัว และกีบมีราคาถูกมาก สามารถซื้อได้ในราคาหนึ่งหรือสองหยวนเท่านั้น
คนคิดว่าถ้าจะกินพวกนี้ก็กินเนื้อดีกว่า ดังนั้นราคาของมันจึงเป็นแบบลดครึ่งแถมครึ่ง
สวี่ชิงซื้อผ้าขี้ริ้ววัวกลับมาแล้วใส่ลงในหม้อที่เต็มไปด้วยน้ำซุปที่ทำเอง และคิดจะเปลี่ยนรสชาติให้โจวจินหนานกินได้
เฟิงซูฮวานั่งเอนกายบนเก้าอี้อย่างมีความสุข ขณะกินผ้าขี้ริ้ววัวนุ่ม ๆ แสนอร่อย เมื่อมองดูรูปร่างของสวี่ชิงในช่วงสองวันที่ผ่านมา ก็เห็นว่าร่างกายเธอดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลขึ้นมาก
ไม่ได้อ้วน แต่ดูอวบสมกับเป็นหญิงสาว นางก็หรี่ตาและยิ้ม
ก่อนจะหันไปมองโจวจินหนานที่อยู่ด้านข้าง “เธอต้องรีบแล้ว ไม่อย่างนั้นจะมองไม่เห็นลูกที่เกิดมา”
โจวจินหนานไม่เข้าใจ “ครับ ผมเร่งเรื่องนั้นไปแล้ว”
เฟิงซูฮวาหยิบแตงโมขึ้นมากินอีกครั้งด้วยรอยยิ้ม
สวี่ชิงไม่สนใจสิ่งที่เฟิงซูฮวาพูด เธอกำลังยุ่งอยู่กับการนำหม้อทั้งหมดในบ้านมาใส่ผักไปล้างและคัดเลือก
เธอย้ายโถดองในครัวมาทำความสะอาดเพื่อเตรียมทำผักดอง ในฤดูหนาวนั้น ผัดผักดองเป็นอาหารที่คนนิยมมาก
ขณะที่เธอกำลังยุ่งอยู่นั้น ผางเจิ้งหัวและฉินเสวี่ยเหมยก็กลับมา พร้อมกับตะกร้าผักสองสามตะกร้าและหมูร้อยชั่ง
เฟิงซูฮวามองจานที่กองเป็นภูเขา และรู้สึกว่าธุรกิจของหลานสาวค่อนข้างใหญ่โต “ชิงชิง ขายได้หมดนี่เลยหรือ?”
สวี่ชิงพยักหน้า “ใช่ค่ะ ถ้ามีคนเยอะกว่านี้ก็อาจจะไม่พอ”
เฟิงซูฮวาอารมณ์ดีขณะมองไปที่โจวจินหนาน “หลานสาวของฉันทำได้ เธอต้องรีบแล้วล่ะ”
โจวจินหนานไม่รู้ว่าความหมายของคำว่ารีบของคุณย่าคืออะไร แต่เขาก็พยักหน้า
สวี่ชิงเห็นว่าเขาซื้อขึ้นฉ่าย ถั่วแขกและมะเขือยาวมา เธอจึงเรียกโจวจินหนานให้มาช่วยคัดเลือกขึ้นฉ่ายและถั่วแขก ซึ่งสามารถทำได้โดยไม่ต้องใช้ตามอง
ส่วนเธอ ผางเจิ้งหัวและฉินเสวี่ยเหมยปอกมันฝรั่งและล้างผัก
เฟิงซูฮวานั่งดูบรรดาคนหนุ่มสาวง่วนอยู่กับการทำงาน รอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็กว้างขึ้น
เมื่อเฉินหยิงและโจวลี่หงมาถึง พวกหล่อนก็เห็นโจวจินหนานกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางกองขึ้นฉ่ายกับถั่วแขก และจดจ่ออยู่กับการคัดเลือกขึ้นฉ่ายในมือ
ผ้าก๊อซถูกพันรอบดวงตาของเขาอีกครั้ง ไม่ว่ามองอย่างไรก็รู้สึกสมเพช
เฉินหยิงรู้สึกเศร้าทันที โจวจินหนานเป็นคนป่วยในสายตาของนาง แต่สวี่ชิงกลับปล่อยให้โจวจินหนานทำงาน
โจวลี่หงไม่ชอบการทำธุรกิจตั้งแต่แรก เมื่อเห็นว่าลานบ้านเต็มไปด้วยผัก ใบหน้าของหล่อนก็บูดบึ้งทันที “สวี่ชิง เธอจะมากเกินไปแล้ว ให้คนตาบอดเลือกผักเนี่ยนะ!”
………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
คุณย่ารู้ว่าเด็กจะมาเกิดในท้องชิงชิงแล้วใช่ไหมคะ เลยบอกให้รีบ
คุณอาพี่หนานมาทำอะไรคะ ในเมื่อไม่ได้ช่วยงานเขาก็อย่ามาติค่ะ
ไหหม่า(海馬)
