บทที่ 113 ไม่ใช่พี่โจวสามขวบอีกแล้ว
เมื่อสวี่ชิงเห็นโจวจินหนาน เธอก็รู้สึกเหมือนถูกจับได้ แม้ว่าเขาจะยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร แต่เธอเชื่อว่าโจวจินหนานต้องได้ยินอย่างแน่นอน
เธอรีบจอดรถจักรยาน แล้วเหลือบมองหลูเว่ยตงอย่างไม่มีทางเลือก “ตอนนี้ฉันสุขสบายดี จู่ ๆ นายก็โผล่มาแบบนี้ มันทำให้ฉันทำตัวไม่ถูก”
ถ้าไม่ใช่เพราะเจตนาดีของหลูเว่ยตง เธอก็นึกอยากจะด่าเขาจริง ๆ
หลังจากพูดจบ เธอก็หันหลังเดินไปหาโจวจินหนาน เมื่อไปถึงตัวเขาแล้ว โจวจินหนานก็ยังคงนิ่งอยู่
สวี่ชิงลอบถอนหายใจ สงสัยอาการหึงคงกำเริบอีกแล้ว เธอเอื้อมมือออกไปจับมือของโจวจินหนาน “ฉันไม่ได้บอกให้คุณนอนอยู่ที่บ้านเหรอ? คุณมาที่นี่ทำไม ฉันกำลังจะกลับบ้านแต่ไม่คิดว่าจะเจอหลูเว่ยตง”
โจวจินหนานกลืนน้ำลาย “ผมมารับคุณกลับบ้าน”
น้ำเสียงของเขาปราศจากความยินดีหรือความโกรธเคือง จนสวี่ชิงไม่สามารถบอกได้ว่าเขาโกรธหรือไม่ ทำได้เพียงจับมือเขาเดินไปข้างหน้า
หลูเว่ยตงยังคงมองสวี่ชิงและโจวจินหนานด้วยดวงตาแดงก่ำ เขาจ้องมองมือของทั้งสองด้วยสายตาเย็นเยียบ
เขาไม่เชื่อว่าสวี่ชิงจะชอบโจวจินหนานจริง ๆ เจ้าคนตาบอดนั่นเนี่ยนะ
เธอก็แค่จะทำให้เขาตัดใจเท่านั้น
หลูเว่ยตงค่อนข้างหวาดระแวง เมื่อเดินหน้าแล้วจะไม่ถอยหลังกลับ เขาจ้องคนทั้งสองแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า “เธอไม่ต้องกังวล ฉันจะหาตัวคนที่ทำร้ายเธอให้ได้ เพื่อล้างแค้นให้เธอ”
หลังจากพูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่รอให้สวี่ชิงพูด แต่แผ่นหลังของเขาดูห่อเหี่ยวและผิดหวัง
สวี่ชิงถอนหายใจแล้วพูดว่า “ฉันไม่รู้ว่าทำไมหลูเว่ยตงถึงคิดว่าฉันไม่มีความสุข? ตอนนี้ฉันมีความสุขมาก”
เมื่อเทียบกับชีวิตที่แล้ว ตอนนี้เธอมีความสุขมาก
โจวจินหนานเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดเบา ๆ ว่า “ถ้าวันหนึ่งคุณไม่มีความสุข ผมจะปล่อยคุณไป”
สวี่ชิงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วมองโจวจินหนานอย่างไม่อยากจะเชื่อ ทันใดนั้นเธอก็โกรธเล็กน้อยจึงโบกมือทันที “โจวจินหนาน ฉันเป็นภรรยาของคุณ และคนที่คุณควรไว้วางใจคือฉัน คุณไม่ควรพูดส่งเดชแบบนั้นออกมา แต่ควรจริงจัง ถ้าฉันไม่มีความสุขจริง ๆ ฉันคงไม่ยอมแต่งงานกับคุณตั้งแต่แรกหรอก”
โจวจินหนานเม้มปาก “ผมเชื่อคุณ ผมแค่กลัวว่าวันหนึ่งผมจะรักษาคุณไว้ไม่ได้”
ความจริงไม่สามารถปกปิดได้ตลอดไป สักวันหนึ่งความจริงจะต้องถูกเปิดเผย
ถึงตอนนั้นเขาจะยังรักษาสวี่ชิงไว้ได้หรือไม่?
เป็นอีกครั้งที่เขารู้สึกรังเกียจตัวเอง
สวี่ชิงไม่รู้ว่าความไม่สบายใจของโจวจินหนานมาจากไหน เธอจึงจับมือเขาอีกครั้ง “เว้นแต่ว่าวันหนึ่งคุณจะทำให้ฉันเสียใจ เช่น ใช้ความรุนแรงในครอบครัวหรือชอบผู้หญิงคนอื่น ฉันจะทิ้งคุณไปโดยไม่หันกลับมามอง ถ้าคุณแค่ทำให้ฉันโกรธ คุณก็แค่ง้อฉันให้มากกว่านี้ ถ้าง้อไม่สำเร็จภายในวันเดียวก็อาจต้องใช้เวลาสองวัน จริง ๆ แล้วฉันหายโกรธเร็วมาก”
โจวจินหนานขมวดคิ้ว “จะไม่มีความรุนแรงในครอบครัว และจะไม่มีผู้หญิงอื่น”
สวี่ชิงระเบิดเสียงหัวเราะ “แค่นั้นแหละ แล้วฉันจะไม่ทิ้งคุณ ไปกันเถอะ รีบกลับบ้านกันเร็ว”
เธอจูงจักรยานเดินกลับบ้านช้า ๆ เคียงข้างโจวจินหนาน
ระหว่างทาง สวี่ชิงยังอธิบายให้โจวจินหนานฟังด้วยว่าจู่ ๆ หลูเว่ยตงก็มาปรากฏตัว “วันนี้ฉันไม่ได้เจอเขาเลย ฉันคิดว่าเขากลับไปปักกิ่งแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะยังอยู่ในเมืองนี้อยู่ ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมเขาถึงคิดว่าฉันไม่มีความสุข”
สุดท้ายเธอคิดว่าหลูเว่ยตงยังเด็กเกินไป จิตใจของเขาจึงกำลังฮึกเหิมตามประสาเด็กหนุ่ม
โจวจินหนานไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่จูงไป๋หลางเดินไปข้างหน้าเงียบ ๆ
สวี่ชิงกลัวว่าเขายังมีปมในใจ “คุณไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่ไปเจอกับหลูเว่ยตงสองต่อสองอีกแล้ว”
โจวจินหนานพูดขัดจังหวะทันที “เขาค่อนข้างดี ดีกว่าผม”
อย่างน้อยที่สุดหลูเว่ยตงก็กล้าคิดจะล้างแค้นให้สวี่ชิง แต่เขากลับซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด
สวี่ชิงรู้สึกตรงข้ามกับสิ่งที่โจวจินหนานพูด เธอรู้สึกหงุดหงิดมาก ชายร่างใหญ่คนนี้ยังคงหึงหวงไม่ยอมจบสิ้น
เธอจึงไม่พูดอะไรอีก เพียงแค่จูงจักรยานเดินไปข้างหน้าเงียบ ๆ
ทั้งสองกลับบ้านโดยไม่พูดอะไรกันสักคำ
สวี่ชิงไม่อยากสนใจคนคิดมากคนนี้ เธอล้างจานชามใต้ก๊อกน้ำ พลันหางตาของเธอก็เหลือบไปเห็นโจวจินหนานเข้ามาในห้องเงียบ ๆ ก่อนจะหยิบไม้มะเกลือออกมา แล้วนั่งลงบนเก้าอี้หวายเพื่อเริ่มแกะสลัก
เธอยังโกรธอยู่ คราวนี้เธอจะไม่พูด ต่อไปต้องระวังมากกว่านี้เพื่อไม่ให้เขาหึงหวงอีก
หลังจากล้างจานชามเสร็จแล้ว เธอก็หยิบเศษผ้าใหม่มาเช็ดจนเรียบร้อย แล้วเก็บเข้าครัวอย่างเป็นระเบียบ
เธอหยิบขึ้นฉ่ายออกมาแล้วนั่งยอง ๆ ที่ก๊อกน้ำเพื่อคัดเลือก โดยไม่สนใจโจวจินหนาน
โจวจินหนานคลำสิ่งที่กำลังแกะสลักเงียบ ๆ ขณะฟังเสียงการเคลื่อนไหวของสวี่ชิง เขาได้ยินเสียงเธอเดินไปมา และเสียงน้ำไหลจากก๊อกน้ำ
มีเสียงกุกกัก แต่ไม่มีเสียงพูดสักคำ
เมื่อก่อนสวี่ชิงมักจะพูดคุยกับเขาขณะทำงาน โดยจะพูดถึงเรื่องซุบซิบนินทาของเพื่อนบ้าน และพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องธุรกิจ
มันเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่เขาไม่เคยเบื่อ
ตอนนี้สวี่ชิงกลับเพิกเฉยต่อเขา ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก
โจวจินหนานถือมีดแกะสลักพลางขมวดคิ้วครุ่นคิด
ทันใดนั้น สวี่ชิงที่กำลังง่วนอยู่กับการเลือกขึ้นฉ่ายก็ได้ยินเสียงพ่นลมหายใจ เธอรีบหันไปมองอย่างรวดเร็ว และเห็นว่าทั้งมือของโจวจินหนานอาบไปด้วยเลือด
เธอหายโมโหในทันที ทิ้งขึ้นฉ่ายในมือแล้วรีบวิ่งไปหา “คุณทำแบบนี้ได้ยังไง ทำไมถึงประมาทจริง”
สวี่ชิงนั่งยอง ๆ โดยไม่คิดอะไร แล้วดึงนิ้วของโจวจินหนานเข้าปากเธอ แบบเดียวกับที่เคยทำเมื่อตอนที่ยังเป็นเด็ก
โจวจินหนานต้องการเรียกร้องความสนใจของสวี่ชิง เขาจึงกรีดนิ้วตัวเอง แต่คิดไม่ถึงว่าสวี่ชิงจะกังวลมากขนาดนี้ ทำให้จู่ ๆ เขาก็รู้สึกผิดเล็กน้อย “ไม่เป็นอะไรหรอก มันแค่แผลเล็ก ๆ”
สวี่ชิงคายเลือดออกมาจากปาก เมื่อเห็นว่ายังคงมีเลือดไหลออกมาจากบาดแผลอยู่ เธอจึงวิ่งเข้าไปหยิบผ้าก๊อซและยาอวิ๋นหนานไป๋เหยาในห้อง หลังจากออกมาแล้วก็นั่งยอง ๆ ตรงหน้าโจวจินหนานอีกครั้ง แล้วตำหนิด้วยความเป็นห่วง “ทำไมคุณไม่ระวังเลย ดูสิว่าแผลลึกมาก ไม่ต้องแกะสลักต่อแล้วดีไหม”
ผ่านไปหลายวัน เธอก็ยังไม่เห็นสิ่งที่โจวจินหนานแกะสลักเป็นรูปเป็นร่าง
แต่เขาไม่ได้คิดจะเถียงเธอ
โจวจินหนานปล่อยให้สวี่ชิงทายาให้เงียบ ๆ อยู่นาน แล้วพูดเสียงแผ่วเบาว่า “ขอโทษ ต่อไปผมจะไม่พูดแบบนั้นอีก คุณอย่าโกรธเลยนะ”
สวี่ชิงรู้สึกประหลาดใจที่โจวจินหนานขอโทษ “ฉันโกรธมาก ฉันเป็นภรรยาของคุณ และตอนนี้พวกเราก็มีความสุขกันดี ทำไมคุณถึงคิดว่าในอนาคตฉันจะทิ้งคุณไป หรือเป็นเพราะคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ไม่บริสุทธิ์ผุดผ่องเหมือนคนอื่น?”
โจวจินหนานรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่ คุณดีมาก ดีกว่าพวกหล่อนด้วยซ้ำ”
สวี่ชิงหัวเราะ เมื่อมองไปที่นิ้วของโจวจินหนาน เธอก็ตระหนักได้ว่าเขาบาดเจ็บที่นิ้วก้อย แต่ตอนแกะสลักเขาไม่ได้ใช้นิ้วนี้จับ
ความคิดแวบเข้ามาในหัวของเธอ “โจวจินหนาน! คุณตั้งใจกรีดนิ้วตัวเองหรือ?”
โจวจินหนานพลันตระหนักได้ว่าเขาประมาทเกินไป จึงทำแค่เม้มปากและไม่พูดอะไร
สวี่ชิงไม่รู้ว่าควรโกรธหรือหัวเราะดี เธอจึงเอื้อมมือไปหยิกหลังมือของโจวจินหนาน “ทำไมคุณถึงทำตัวเป็นเด็กแบบนี้! ถ้าครั้งหน้าคุณทำร้ายตัวเองอีก ฉันจะไม่สนใจคุณแล้ว”
ขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้น เธอก็ถูกโจวจินหนานดึงเข้าไปในอ้อมแขนของเขา…
………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
ในเมื่อชิงชิงพูดขนาดนั้นแล้วว่าไม่สนใจอดีต พี่หนานก็มั่นใจหน่อยเถอะ
ทำตัวเป็นเด็กเหมือนอย่างที่ชิงชิงพูดเลย
ไหหม่า(海馬)
