บทที่ 110 เจ้าไป๋หลางขย้ำ…
เพราะมีเจ้าไป๋หลางมาด้วย สวี่ชิงกับโจวจินหนานจึงเดินมาที่บ้านเจ้าบ่าว
พวกเขาเดินมาอย่างไม่รีบร้อน กว่าจะมาถึงก็สิบเอ็ดโมงแล้ว
ตอนนี้ซูฮุ่ยหรูกำลังคอยจัดการดูแลงานอยู่ งานเลี้ยงมงคลสมรสนี้ดูไม่ครึกครื้น ผิดจากเมื่อครั้งโจวจินหนานกับสวี่ชิงแต่งงานมากทีเดียว
มีการตั้งโต๊ะรวมห้าโต๊ะ นอกจากญาติทั้งสองฝ่าย มีแขกฝ่ายเจ้าสาวมาส่งตัว รวมถึงเพื่อนร่วมงานของโจวเฉิงเหวิน
ทว่าสหายเก่าแก่ของพ่อเฒ่าโจวกลับไม่ได้เชิญมา
เรียกได้ว่าไม่ค่อยได้ใส่ใจงานครั้งนี้นัก
เฉินหยิงหน้าบูดบึ้งตลอดเวลา นางมองแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน ในใจงุนงงว่าเหตุใดซูฮุ่ยหรูถึงได้ยอมให้โจวจินซวนแต่งงานกับสวี่หรูเยว่ แม้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างนั้นก็ตาม
แต่นางรู้ว่าเรื่องนี้ต้องมีลับลมคมในอย่างแน่นอน การหมั้นหมายถึงถูกยกเลิกและแต่งงานสายฟ้าแลบแบบนี้
สีหน้าของซูฮู่ยหรูไม่มีความสุขกับงานมงคลแม้แต่น้อย เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วนางก็อยากรีบทำให้จบไปพอเป็นพิธีโดยเร็ว
นางอดถอนหายใจไม่ได้ ก่อนมองหน้าซูฮุ่ยหรู “เกิดอะไรขึ้นกับเรื่องของโจวจินซวนกับสวี่หรูเยว่กันแน่ ทำไมถึงได้รีบจัดงานแต่งขนาดนี้”
ซูฮุ่ยหรูนิ่วหน้า “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ จินซวนก็เต็มใจ”
เฉินหยิงส่ายหน้า “พ่อเธอกับฉันก็แก่เกินจะมาสนใจอะไรแบบนี้แล้ว เราแค่อยากจะบอกว่าการแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ในเมื่ออยากจะแต่งงานก็ควรทำให้ดี”
อีกฝ่ายนิ่งเงียบ ก่อนชายวัยสามสิบที่ยืนอยู่ข้างหล่อนจะเอ่ยขึ้น “โจวจินหนานจะไม่มางานวันนี้จริงเหรอครับ
เฉินหยิงตวัดสายตามอง และเห็นว่าเป็นซูกวงซงน้องชายของซูฮุ่ยหรู ก่อนขมวดคิ้ว “ใช่ ทำไมจินหนานถึงไม่มา”
ซูฮุ่ยหรูอ้าปากจะเอ่ยบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เงียบไปเพราะพูดไม่ออก
โจวจินหนานไม่ได้ใส่ใจแม่ตนเองแม้แต่น้อย
โชคดีที่ขบวนรับตัวเจ้าสาวมาถึงพอดี โจวจินซวนพาสวี่หรูเยว่ลงจากรถ ผู้มาใหม่ทั้งสองที่สีหน้าไม่ดีนักยามถูกรายล้อมด้วยผู้คน
ใครที่พอจะคิดได้ต่างดูออกว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากความเต็มใจแม้แต่น้อย!
งานเลี้ยงเริ่มขึ้นตามกำหนดการ ระหว่างที่แขกกำลังกินดื่มกัน สวี่ชิงก็จูงโจวจินหนานเข้ามา
ด้านหลังของโจวจินหนานมีเจ้าไป๋หลางอัปลักษณ์ที่ละสายตาจากมันไปไม่ได้เดินตามมา
เมื่อซูกวงซงเห็นโจวจินหนานกับไป๋หลางข้างตัวก็หน้าตาตื่นขึ้นมาทันที มือสั่นขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ทำให้แก้วไวน์ในมือไม่มั่นคงจนหกบนโต๊ะ
เฉินหยิงยินดีเมื่อเห็นโจวจินหนานกับสวี่ชิงมา ในจังหวะที่จะลุกขึ้นทักทาย อยู่ๆ เจ้าไป๋หลางก็กระโจนไปหาซูกวงซง
ไม่ทันที่ใครจะได้ตอบสนอง เจ้าไป๋หลางก็กัดข้อมือซูกวงซงที่ถือแก้วไวน์อยู่ มันขย้ำอย่างแรงจนได้ยินเสียงเคี้ยวกระดูก
ไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของซูกวงซง เขาลงไปดิ้นเกลือกกลิ้งกับพื้น
สายตาของไป๋หลางดุร้ายเกรี้ยวกราด กรงเล็บตะปบลงบนอกของซูกวงซง ก่อนขย้ำเข้าที่ใบหน้าทันที
สวี่ชิงตกใจ เธอจับมือโจวจินหนานแน่น ในชั่วขณะนั้นก็นึกใจอ่อน เธอคิดว่าแบบนี้โหดร้ายกับซูกวงซงเกินไปหรือไม่
คมเขี้ยวของไป๋หลางทำให้ซูกวงซงเสียโฉมทันที!
แขกเหรื่อต่างนิ่งอึ้ง แม้แต่โจวจินซวนกับสวี่หรูเยว่ที่เตรียมตัวไปดื่มอวยพรยังจ้องมองเจ้าไป๋หลางที่โผมากะทันหันอย่างงุนงง
เป็นซูฮุ่ยหรูที่ตอบสนองและร้องออกมาก่อน “จินหนาน สั่งให้ไป๋หลางปล่อยสิ! เร็วเข้า!”
ซูกวงซงไม่สนใจความเจ็บอีกต่อไป เขาส่ายศีรษะและพยายามเอาตัวรอด
คนรอบข้างบางส่วนหวาดกลัวจนหนีกันจ้าละหวั่น บ้างหาไม้หรือของบางอย่างจะมาตีไป๋หลาง
ในสายตาของเขา ไป๋หลางเหมือนหมาบ้า
สถานการณ์เริ่มอลหม่าน โจวคังอันตบโต๊ะเสียงดัง ก่อนตะโกนบอกโจวจินหนาน “เร็วเข้า! บอกให้ไป๋หลางปล่อย!”
เขาไม่เคยคิดใส่ใจเรื่องวุ่นวายที่บ้าน แต่ครั้งนี้โจวจินหนานทำเกินไป!
ทว่าโจวจินหนานยังยืนเฉย ราวกับไม่ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมแต่อย่างใด นับประสาอะไรกับคำสั่งของซูฮุ่ยหรูและโจวคังอัน
แต่สวี่ชิงกลับไม่นิ่งเฉย “ดูน่าสงสารออกนะคะ เกินไปหรือเปล่า ถ้าไป๋หลางกัดแล้วไม่ยอมปล่อยล่ะคะ”
ถึงอย่างไรตอนนี้ไป๋หลางก็กำลังจดจ่อกับการโจมตีซูกวงซง
โจวจินหนานเขย่ามือสวี่ชิง “ไม่ต้องห่วงครับ ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี”
เมื่อเห็นเขาไม่แยแสแต่อย่างใด ซูฮุ่ยหรูก็ตะโกนบอกให้หาบางอย่างมาตีไป๋หลาง
ตอนนี้เองที่เกาจ้านก้าวเข้ามาพร้อมเจ้าหน้าที่ตำรวจ
โจวจินหนานร้องเรียกเจ้าไป๋หลางกลับมา
มันยอมปล่อยแต่โดยดี ก่อนหอบแฮกๆ และค่อยๆ เดินมาหาเขา
ซูกวงซงไม่รู้ว่าบาดเจ็บสาหัสหรือไม่ ใบหน้าเขาเปรอะเปื้อนเลือด มือและข้อมือถูกกัดจนเห็นกระดูก
ทำให้ผู้คนแตกตื่นกับเหตุนองเลือดนี้
โจวคังอันกับเฉินหยิงมีสีหน้าบึ้งตึง พวกเขาไม่พอใจโจวจินหนาน ต่อให้แม่ลูกจะไม่ลงรอยกันอย่างไร หรือจะมีเรื่องบาดหมางกับซูกวงซง แต่ก็ไม่ควรมาก่อเรื่องวุ่นวายในวันมงคลแบบนี้
ตระกูลโจวจะไม่อับอายขายหน้าหรอกหรือ!
ซูฮุ่ยหรูไม่สนใจสิ่งใดอีก หล่อนสั่งให้คนนำผ้าพันแผลและยามาเตรียมปฐมพยาบาลให้น้องชาย และรีบนำตัวส่งโรงพยาบาล
เกาจ้านนำเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามา เขาทักทายเฉินหยิงและโจวคังอันอย่างสุภาพ “คุณปู่คุณย่าครับ ขอโทษที่ทำให้วุ่นวายด้วย ช่วงนี้ไป๋หลางร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ตำรวจสืบคดีลักลอบค้าวัตถุโบราณ ซูกวงซงไม่ได้เพียงแค่สมคบคิดปล้นสุสาน แต่ยังเป็นผู้ต้องสงสัยลักลอบค้าวัตถุโบราณด้วยครับ”
ว่าจบเขาก็เงียบไป “เจ้าไป๋หลางได้กลิ่นตัวซูกวงซงเลยช่วยทางการจับกุมผู้ต้องสงสัยครับ!”
สวี่ชิง “!!”
ไม่ใช่การแก้แค้นของไป๋หลางหรอกหรือ ไปเกี่ยวข้องกับการสืบคดีได้อย่างไรกัน
หลังได้ฟังคำอธิบาย โจวคังอันกับเฉินหยิงก็มีสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย และมองหน้าเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสอง “ถ้าเราต้องร่วมมือ เราก็จะร่วมมือให้ดีที่สุดครับ”
ซูฮุ่ยหรูไม่อยากจะเชื่อ “ไม่มีทาง กวงซงจะทำผิดกฎหมายได้ยังไง ต้องเข้าใจผิดกันแน่ๆ!”
หล่อนหันไปมองหน้าโจวจินหนาน “จินหนาน นั่นอาของลูกนะ กล้าใส่ความต่อหน้าคนอื่นแบบนี้เพื่อแก้แค้นเหรอ”
เจ้าหน้าที่ทางการที่เงียบมาตลอดหยิบหมายจับออกมากางต่อหน้าซูฮุ่ยหรู “เราตามสืบมานานแล้วครับ ไม่ผิดพลาดอย่างแน่นอน…”
พูดไม่ทันได้จบ ไป๋หลางก็กระโจนเข้าหาอีกครั้ง มันตะปบที่กระเป๋ากางเกงของซูกวงซงที่ยังคงนอนเกลือกกลิ้งอยู่
เกาจ้านย่อตัวลงหยิบปืนประดิษฐ์จากกระเป๋ากางเกง แม้จะไม่รุนแรงก็สามารถฆ่าคนในระยะประชิดได้
ซูฮุ่ยหรูพลันหน้าซีด หลายคนมักประดิษฐ์ปืนและแอบขึ้นเขาไปออกล่าสัตว์
ไม่มีใครกล้าพกไปมาโจ่งแจ้งแบบนี้ หากถูกจับได้จะโดนคดีอุกฉกรรจ์ข้อหาลักลอบครอบครองอาวุธปืน!
เจ้าหน้าที่ตำรวจคุมตัวซูกวงซงและเตรียมพาตัวไป
ซูฮุ่ยหรูอยากจะห้าม ทว่าไม่กล้า ได้แต่มองน้องชายถูกพาตัวออกไป
ญาติตระกูลซูเหมือนเพิ่งได้สติ รีบเข้ามาเอ่ยกับโจวจินหนาน “โจวจินหนาน เก่งนักนะ กล้าทำร้ายญาติและยอมให้พวกเขาจับน้าของตัวเองไป!”
“โจวจินหนาน เพื่อความดีความชอบของตัวเองถึงกับยอมเสียสละน้าของตัวเอง!”
ซูฮุ่ยหรูสาวเท้ามาหาโจวจินหนานพร้อมสีหน้าขุ่นเคือง “ลูกตั้งใจใช่ไหม”
…………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
จะว่าไปฉากนี้ก็สยองอยู่เหมือนกันนะคะ ขย้ำโหดมากไป๋หลาง
ว่าแต่ซูกวงซงมาเกี่ยวข้องกับการทำร้ายไป๋หลางได้ยังไงหนอ
ไหหม่า(海馬)
