ตอนที่ 57 ห้องสมุดกับแรงบันดาลใจของลูน่า 1
“สองวันแล้วสินะ เบเรธ เซนต์ฟอร์ด”
“ใช่ สองวันพอดี วันนี้ขอรบกวนเธออีกครั้งได้ไหม?”
“แน่นอนค่ะ ตามสบายเลย”
หลังจากที่เอเลน่าออกไปได้ไม่กี่นาที เบเรธซึ่งทานอาหารกลางวันเสร็จเรียบร้อยก็เดินเข้ามาในห้องสมุดตามปกติ และได้เจอลูน่าซึ่งนั่งอยู่ที่มุมอ่านหนังสือ
“ว่าแต่ วันนี้เธออ่านหนังสือที่ไม่เหมือนเดิมเลยนะ? ฉันไม่เคยเห็นเธออ่านหนังสือประวัติศาสตร์ศิลปะมาก่อน”
“ฉันตั้งใจว่าจะอ่านไปเรื่อยๆ ตลอดสัปดาห์นี้ค่ะ”
“ฮะฮะ มีตารางเวลาแน่นอนเลยนะเนี่ย”
บทสนทนาที่เป็นธรรมดา เบเรธพูดพร้อมกับมองไปยังหนังสือที่กองอยู่บนโต๊ะของลูน่า และในตอนนั้นเอง เขาก็สังเกตเห็นบางสิ่ง——
ที่คั่นหนังสือรูปใบไม้สี่แฉกที่เขาเคยมอบให้เธอเป็นของขวัญ
“อ๊ะ…”
เมื่อเห็นสิ่งนั้นครั้งแรกหลังจากมอบให้ไป เบเรธก็จ้องมองมันโดยไม่ตั้งใจ ทำให้ลูน่าซึ่งรู้สึกได้ถึงสายตานั้นรีบเก็บที่คั่นหนังสือไว้ในมือทันที
“เอ่อ…ขอโทษนะคะ แต่ฉันจะไม่คืนสิ่งนี้ให้ค่ะ ฉันใช้มันอย่างมีคุณค่ามาก”
“ฉันไม่ได้มองแบบนั้นสักหน่อย แค่รู้สึกดีใจน่ะ ที่เธอยังใช้อยู่”
“ฉันใช้มันทุกวันค่ะ ที่คั่นหนังสืออันอื่นก็ใช้งานอยู่ตรงนี้ค่ะ”
“อ๊ะ จริงด้วย”
ลูน่าเปิดหนังสือเล่มบนสุดในกองเพื่อแสดงหลักฐานว่าเธอกำลังใช้อีกอันอยู่ และในขณะนั้นเอง เธอก็แอบเก็บที่คั่นหนังสือรูปใบไม้สี่แฉกไว้ในกระเป๋าของเธอ
ลูน่ากำลังปิดบังความลับ——
ที่คั่นหนังสือรูปใบไม้สี่แฉกนั้น เธอไม่ได้ใช้เพียงแค่คั่นหนังสือธรรมดา แต่มองว่ามันเป็นเหมือนเครื่องรางที่เธอพกติดตัวไว้เสมอ
“สิ่งนี้เป็นของที่คุณมอบให้ฉัน ฉันไม่เคยดูแลมันอย่างไม่ใส่ใจค่ะ”
ด้วยดวงตาที่เหมือนง่วงนอนและน้ำเสียงเรียบๆ ตามปกติของลูน่า เธอพูดเหมือนว่าเป็นเรื่องธรรมดา และปิดหนังสือที่เปิดอยู่
“ว่าแต่ วันนี้คุณจะอ่านหนังสืออะไรคะ?”
“อืม…อยากอ่านอะไรที่มีประโยชน์สำหรับอนาคตน่ะ”
“ทุกเล่มมีประโยชน์ค่ะ”
“ก็จริง…ว่าแต่เธอมีอะไรแนะนำไหม?”
“ปรัชญาเป็นอย่างไรคะ? หนังสือที่ฉันเพิ่งอ่านเมื่อไม่นานนี้เกี่ยวกับแนวคิดและศาสนา ฉันเรียนรู้อะไรมากมายจากมัน จึงอยากแนะนำค่ะ”
“ปรัชญาเหรอ…จำได้ว่าครั้งก่อนเธอก็แนะนำแบบนี้”
“ใช่ค่ะ เป็นแนวที่ฉันชอบ”
“งั้นฉันลองอ่านดูสักครั้งก็น่าจะดี มันอาจจะยาก แต่ก็คงช่วยให้มุมมองกว้างขึ้น”
หลังจากตัดสินใจได้ว่าจะอ่านอะไร——
“เอ่อ…ขอโทษนะคะ แต่ฉันเปลี่ยนใจแล้วค่ะ”
“หา? ทำไมล่ะ?”
“ถ้าคิดถึงคุณแล้ว หนังสือที่เกี่ยวกับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ หรือแนวโรแมนติกน่าจะเหมาะสม”
“เอ่อ แบบนั้นเหรอ? แต่ถ้าเทียบกับปรัชญา มันคงไม่ได้สอนอะไรเยอะเท่าไหร่…”
“สำหรับคุณคนเดียวค่ะ แนวนี้มีประโยชน์มากกว่า”
ลูน่าพูดอย่างมีนัย ก่อนจะอธิบายเพิ่มเติม
“มีคนคนหนึ่งเคยบอกไว้ค่ะ ว่าคุณซื่อบื้อ”
“ต้องเป็นเอเลน่าแน่ๆ…”
“ที่จริงแล้ว ฉันก็คิดแบบนั้นค่ะ คุณไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกของคุณเซียได้เลย”
“อืม…ก็จริง…”
“เพราะฉะนั้น ฉันจึงอยากแนะนำเล่มนี้ค่ะ เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณได้เจอเหตุการณ์แบบที่บรรยายไว้ในหนังสือ คุณจะสามารถเข้าใจมันได้ในทันที”
“ก็จริงนะ โอเค งั้นฉันจะลองตามที่เธอว่า”
สิ่งที่เธอพูดถึงนั้นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากยิ่ง และสำหรับเบเลธแล้ว คงเปรียบได้กับตัวเลขในระดับดาราศาสตร์ แต่การอ่านจนจบ เป็นสิ่งที่เบเรธทำอยู่เสมอ
“ให้ฉันเลือกดีไหมคะ หรือคุณจะเลือกเอง?”
“ถ้าไม่รังเกียจ ขอให้เธอเลือกได้ไหม? หนังสือที่ลูน่าเลือกมักจะน่าสนใจเสมอ”
“เข้าใจแล้วค่ะ ถ้าอย่างนั้น ฉันจะหยิบมาสักสองเล่มนะคะ”
“อ๊ะ! หนังสือแค่นี้ฉันหยิบเองได้ ขอโทษนะที่ทำให้เธอต้องลำบาก”
เขาพึ่งพาเธอมากเกินไปแล้ว จะให้เธอทำอะไรที่เขาทำเองได้ไม่ได้หรอก
เมื่อเธอกำลังจะเดินไปหยิบหนังสือเพียงลำพัง เบเรธก็เดินตามไปขอคำแนะนำจากเธอ
พฤติกรรมนี้สำหรับบุตรชายคนโตของตระกูลมาร์ควิสนั้น ดูไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง
“คือว่า ฉันยังไม่เคยได้พูดเรื่องนี้ แต่ถ้าเป็นไปได้ ช่วยอย่าทำตัวอ่อนน้อมกับฉันนักเลยค่ะ มันไม่สะดวกใจนักค่ะ”
“หา? นี่มันเป็นคำพูดที่ไม่ยุติธรรมเลยนะ? กฎของโรงเรียนก็ระบุไว้ชัดเจนว่าทุกคนเท่าเทียมกันนี่นา”
“เฮ้อ…”
ลูน่าถอนหายใจอย่างหมดความอดทน ซึ่งก็เป็นปฏิกิริยาที่ควรจะเป็น
ยิ่งสถานะสูงมากเท่าไหร่ คนเหล่านั้นยิ่งไม่ชอบกฎข้อนี้มากเท่านั้น สำหรับคนที่มีสถานะสูง กฎนี้ถือว่าไม่เป็นธรรม
“นี่เป็นครั้งแรกเลยนะ ที่มีคนใช้กฎข้อนี้มาหักล้างกับฉันอย่างหน้าตาเฉยแบบนี้”
“ก็คิดซะว่ามีคนแบบฉันอยู่ด้วยแล้วกัน”
ทั้งสองเดินไปในห้องสมุดอย่างช้า ๆ พลางพูดคุยกัน
“…เพราะคุณเป็นแบบนี้ บางครั้งฉันก็เผลอคิดไปว่าเรามีสถานะที่ใกล้เคียงกัน”
“ถ้าเราสนิทกันถึงขั้นนั้นได้ ฉันก็คิดว่าดีเลยนะ”
“!”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ลูน่าก็สะดุ้งและหยุดเดินทันที
“อ้าว ฉันพูดอะไรแปลก ๆ ไปเหรอ?”
“ไม่ค่ะ… ถ้าคุณไม่ปฏิเสธ ฉันคิดว่ามันคงเป็นไปได้”
“จริงเหรอ? แบบนี้ก็ดีแล้วสิ”
เมื่อมองด้วยหางตา เธอก็เห็นเบเรธกำลังยิ้มอย่างพึงพอใจ
“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิคะ”
“ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ จะให้ทำยังไงล่ะ?”
“พอเถอะค่ะ… ฉันไม่ไหวแล้ว”
“เอ๊ะ หมายถึงอะไรเหรอ?”
“…ไม่มีอะไรค่ะ”
ความหมายที่แท้จริงไม่ถูกส่งผ่านไป
คำพูดที่ทำให้ใจหวั่นไหวถูกส่งมาเรื่อย ๆ และกลับถูกตอบกลับมาอย่างไม่ใส่ใจ
ลูน่าที่ถูกกดดันจึงเลือกที่จะหนี
เพื่อหลีกเลี่ยงความรู้สึกอายที่มากขึ้น เธอจึงเดินนำหน้าไปโดยไม่ให้เขาเห็นใบหน้า
——แต่แล้วเธอก็หยุดเดินอีกครั้ง
“ลู…ลูน่า? เป็นอะไรหรือเปล่า?”
จากมุมมองของเบเรธ การกระทำของเธอดูประหลาด เขาจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง แต่คำพูดนั้นกลับไม่ถึงหูของเธอ
ในหัวของลูน่า เธอกำลังได้ยินเสียงอีกเสียงหนึ่ง
‘หมอนั่นน่ะ น่าหงุดหงิดตรงที่ซื่อบื้อ เกินไปน่ะ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงแน่ ถ้าอยากปล่อยไปก็ตามใจ แต่เธอไม่ได้คิดแบบนั้นใช่ไหม?’
‘ถ้าเธอไม่ทำอะไรล่ะก็ ฉันจะฉวยโอกาสนี้ทิ้งห่างเธอไปเลย’
เสียงของเอเลน่าเมื่อไม่กี่สิบนาทีก่อน… ราวกับคำพูดของเธอมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้
“เอ่อ…คุณเบเรธ เซนต์ฟอร์ด…”
“หืม? ว่าไง?”
“คือ…เอ่อ…”
คำตอบของลูน่านั้นได้ถูกตัดสินใจไว้แล้ว
‘ต้องแสดงให้เขาเห็นถึงความเปลี่ยนแปลง…’
ความกล้าหาญนี้ คือสิ่งที่จะทำให้เธอสามารถเผชิญหน้ากับเอเลน่า ผู้ที่แม้จะเป็นคู่แข่งแต่ก็ส่งกำลังใจมาให้เธอ
ลูน่าก้าวเท้า เดินกลับไปยังเบเรธ
ความร้อนสะสมอยู่ที่แก้ม ใบหน้าที่เริ่มแดงระเรื่อ แต่เธอกลับไม่ยอมให้ความอายครอบงำ
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีทองสบกับเบเรธ พร้อมสั่นไหวเล็กน้อยขณะที่เธอกล่าว
“ฉ…ฉันก็รู้สึกดีใจ…ค่ะ…ที่คุณคิดแบบนั้นกับฉัน”
“……”
“ฉันอยากจะบอกให้ชัดเจน…ค่ะ ฉันไม่อยากให้คุณเข้าใจผิด”
“อืม…”
แม้จะดูเงอะงะ แต่เธอกลับสบตาเขาอย่างแน่วแน่พร้อมกับกล่าวออกมาอย่างมั่นใจ
เบเรธที่ดูเหมือนจะงุนงงเล็กน้อย ได้แต่มองตามหลังลูน่าที่เดินกลับไปและเลี้ยวขวาเพื่อแสดงทางต่อ
“อ้าว เดี๋ยว ลูน่า มุมวรรณกรรมโรแมนซ์ต้องเลี้ยวซ้ายไม่ใช่เหรอ?”
“…!”
เมื่อได้ยินเสียงเรียกจากข้างหลัง เธอก็หันเลี้ยวซ้ายอย่างแนบเนียน พร้อมกับพูดเพื่อแก้ตัว
“มนุษย์ทุกคนก็มีโอกาสผิดพลาดได้ค่ะ…ไม่ได้หมายความว่าฉันกำลังตื่นเต้นอะไรนะคะ”
“ฮะ ฮะ ฮะ!”
“อย่าหัวเราะสิคะ ฉันจะโกรธจริง ๆ นะ”
“ขอโทษ ๆ ขอบคุณมากนะลูน่า ที่บอกเรื่องนั้นกับฉัน”
“ค่ะ…”
ครั้งนี้ที่เธอสามารถพูดออกมาได้ ถือเป็นความก้าวหน้าอย่างมาก
แม้เสียงตอบกลับของเธอจะเย็นชา แต่ในอกของลูน่ากลับเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
