ตอนที่ 56 เอเลน่าผู้ชั่วร้าย(?) กับลูน่าผู้ออกจากเปลือก
สองวันต่อมา หลังจากวันหยุดผ่านพ้นไป วันธรรมดาก็มาถึง
เมื่อเสียงกริ่งหมดชั่วโมงที่สี่ดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าถึงเวลาอาหารกลางวันก็ดังขึ้นเช่นกัน
“……”
ลูน่านั่งอ่านหนังสืออยู่โดยไม่ได้แตะต้องอาหารเลย เธอเหลือบมองนาฬิกาซ้ำแล้วซ้ำเล่าระหว่างที่สายตาจดจ่ออยู่กับตัวหนังสือ
เธอจินตนาการถึงการมาของเบเรธด้วยความกระวนกระวาย ทุกนาทีทุกวินาทีที่ผ่านไปทำให้เธอยิ่งร้อนใจ
ในหัวของเธอมีเพียงคำพูดที่ดังก้องอยู่
“ท่านลูน่าคะ ยิ่งท่านชายผู้นั้นมีเสน่ห์มากเท่าไร ก็ยิ่งมีโอกาสที่คนอื่นจะเข้ามาขัดขวางมากเท่านั้น และยิ่งท่านนิ่งเฉย ความปรารถนาของท่านก็จะถูกบดขยี้จนหมดสิ้นค่ะ”
“การรวบรวมความกล้าและลงมือทำ จะนำสิ่งดีๆ เข้ามาสู่ชีวิตค่ะ”
“ในโลกที่การมีภรรยาหลายคนเป็นเรื่องปกติ ท่านไม่จำเป็นต้องลังเลหรอกค่ะ ลองทำตามใจดูสิคะ ถ้าท่านมัวแต่ลังเล อาจจะพลาดชายในฝันของท่านไปได้นะคะ”
คำพูดเหล่านี้เป็นสิ่งที่คนรับใช้ของเธอพูดเมื่อไม่กี่วันก่อน แน่นอนว่าคำพูดนั้นอาจไม่ได้ผิด แต่การจะปฏิบัติตามอย่างซื่อตรงนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าทำได้ง่ายๆ คงไม่มีใครต้องเจอความลำบากใจแบบนี้
“ฉันคิดเรื่องนี้มาตลอด แต่แบบนั้นมันดีจริงๆ เหรอ ถ้าถูกเกลียดขึ้นมามันจะไม่ยิ่งแย่เหรอ”
หากเธอมีสถานะที่สูงส่ง หรือมีสถานะที่ทัดเทียมกับอีกฝ่าย เธอก็อาจจะทำตามใจตัวเองได้โดยไม่ต้องลังเล แต่ลูน่ามีสถานะต่ำกว่า หากเธอทำอะไรที่เกินตัว อาจถูกมองว่าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง
สิ่งที่ลูน่าต้องการจะปกป้องมากที่สุด คือความรู้สึกที่ว่า ‘ไม่อยากให้เบเรธเกลียดฉัน’
“เฮ้อ…”
เธอลดสายตาลงพลางลูบที่ที่คั่นหนังสือซึ่งเป็นของขวัญจากเขา
“ฉันคงเป็นแบบนี้อยู่คนเดียว สู้เอเลน่าก็ไม่ได้…”
หลังจากการพบปะครั้งนั้น เธอรู้ว่าทั้งสองได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันตามลำพัง
เธอรู้ว่าหากตัวเองไม่ก้าวไปข้างหน้า ความคิดในทางลบก็ยิ่งเกาะกินใจเธอ
ในห้องสมุดอันเงียบสงบ ลูน่าระบายความรู้สึกไม่สบายใจออกมา
——และเธอก็สังเกตได้ทันทีว่ามีคนได้ยินเสียงของเธอ
“อุ๊ย คุณกำลังเรียกฉันอยู่หรือเปล่า”
“!”
เสียงนั้นดังขึ้นอย่างกะทันหัน
บุคคลที่ปรากฏตัวออกมาจากมุมอับของชั้นหนังสือโดยไม่มีการส่งสัญญาณล่วงหน้าใดๆ ก็คือเอเลน่า เธอจ้องมองมาด้วยดวงตาสีม่วงพร้อมรอยยิ้มที่ดูสบายๆ
“สวัสดีค่ะ ฉันเห็นว่าคุณกำลังคิดอะไรอย่างลึกซึ้งอยู่ ก็เลยรอจังหวะที่จะทักทาย”
“ขอบคุณที่ใส่ใจค่ะ ที่ได้พบกับคุณอีกครั้งตั้งแต่ตอนนั้นสินะคะ”
“ค่ะ”
ทันใดนั้น บรรยากาศในห้องสมุดก็ตึงเครียด
แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ เพราะ “ตอนนั้น” หมายถึงตอนที่ลูน่าไปหาเบเรธในห้องเรียน และได้รับการตอบรับคำเชิญจากเขา
“แต่ฉันก็แปลกใจนะคะ ไม่คิดว่าคุณจะมาใช้ห้องสมุดที่นี่เลย”
“หรือฉันทำให้คุณผิดหวัง เพราะคนที่มาไม่ใช่เบเรธ”
“…เปล่าค่ะ ไม่ใช่แบบนั้น”
คำพูดของเอเลน่าทำให้ลูน่าสงสัยว่าเธอรู้อะไรอยู่บ้าง
“อย่างนั้นหรือคะ แต่ว่า เบเรธจะมาที่นี่อีกประมาณ 20 นาทีค่ะ ฉันต้องขอโทษที่ทำอะไรโดยพลการ แต่ฉันขอให้เขามาเวลานี้เอง”
“ระหว่างนั้นคุณต้องการพูดคุยกับฉันเป็นการส่วนตัวสินะคะ”
“คุณฉลาดมากเลยค่ะ ใช่แล้ว ฉันขอเวลาคุณสักสิบนาทีได้ไหมคะ”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
แม้ลูน่าจะเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับการอ่านหนังสือ แต่ใรเมื่อเป็นเรื่องของเบเรธ เธอก็พยักหน้าเบาๆ และหันสายตาที่ดูง่วงงุนไปยังเอเลน่า
“ขอโทษนะคะ ขอพูดตรงๆ ก่อน”
“อะไรเหรอคะ”
“ฉันเข้าใจค่ะว่าคุณรู้สึกยังไงกับเบเรธ เซนต์ฟอร์ด”
“หืม”
“ในเมื่อคุณไม่ได้ปฏิเสธ ฉันก็จะถือว่าคุณยอมรับค่ะ”
“แล้วไงต่อคะ”
เอเลน่าไม่แสดงความหวั่นไหว เธอเพียงยิ้มบางๆ พลางเอียงคออย่างสง่างาม
“ถ้าคุณตั้งใจจะกดดันฉันล่ะก็…”
“หึๆ… ฉันไม่ได้คิดจะกดดันอะไรคุณเลยนะ เพราะฉันไม่คิดว่าคุณจะเอาชนะฉันได้อยู่แล้ว”
“……!”
เอเลน่ากล่าวด้วยรอยยิ้มอันเย้ยหยัน พร้อมกับยั่วโมโหอีกฝ่ายอย่างจงใจ ราวกับว่าเธอเผยให้เห็นใบหน้าที่ซ่อนเร้นของตนเอง
“เป็นอย่างนั้นก็แล้วกัน แต่ฟังฉันก่อนค่ะ วันนี้ฉันมาเพื่อขอบคุณคุณ”
“ขอบคุณเชิงเสียดสี… อย่างนั้นหรือคะ”
ลูน่าพูดออกมาอย่างเห็นได้ชัดว่าการสนทนากำลังมุ่งไปทางนั้น
‘ฉันน่าจะปฏิเสธไปตั้งแต่แรก’ ความคิดเช่นนี้แล่นผ่านจิตใจของเธอ แต่เมื่อเธอตอบตกลงรับฟังเรื่องราวแล้วก็ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้อีก
“แล้วขอบคุณเรื่องอะไรคะ”
“อย่างแรกเลยนะ เบเรธบอกฉันมา… เขาเล่าว่าคุณพยายามช่วยเหลือเขา และถ้าเขาต้องการความช่วยเหลืออีก คุณก็จะคอยช่วยอยู่เสมอ”
“……”
ลูน่าจ้องเอเลน่าด้วยสายตาเย็นชาที่เต็มไปด้วยความเป็นศัตรู แม้สีหน้าจะเรียบนิ่ง แต่แววตาของเธอกลับฉายแววโกรธเกรี้ยว
นั่นเป็นคำพูดที่คนมีอำนาจใช้เพื่อลดทอนศักดิ์ศรีของผู้ที่อยู่ในสถานะต่ำกว่า
ด้วยการที่เบเรธถูกนำมาเป็นข้ออ้าง ลูน่าจึงไม่สามารถเอ่ยคำว่า “ฉันจะไม่ร่วมมืออีกต่อไป” ได้
ถ้าเธอพูดเช่นนั้นไป เธอจะถูกมองในแง่ลบอย่างแน่นอน
นอกจากนี้ เหตุผลที่เธอต้องการ “หยุดให้ความร่วมมือ” ก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอสามารถบอกกล่าวได้
เพราะไม่มีใครในสถานะเช่นเธอสามารถหันหลังให้กับตระกูลขุนนางใหญ่ได้
การถูกใช้ประโยชน์จนถึงที่สุด คือเส้นทางเดียวที่เหลืออยู่สำหรับลูน่า
ในขณะที่เอเลน่าซึ่งถือไพ่เหนือกว่า สังเกตใบหน้าของลูน่าอย่างใกล้ชิดเพื่อจับความรู้สึกและพูดต่อ
“อย่างที่สอง ฉันอยากขอบคุณคุณเรื่องเซีย เธอเป็นเพื่อนสนิทของฉัน”
“ฉันไม่เห็นว่ามีเรื่องอะไรที่คุณควรขอบคุณฉันเลย”
“นี่ก็เป็นสิ่งที่เบเรธบอกฉันเหมือนกัน คุณอธิบายความรู้สึกที่เซียมีต่อเขาให้เขาเข้าใจใช่ไหมล่ะ”
“ฉันไม่ปฏิเสธค่ะ”
“เพราะคุณทำแบบนั้น เบเรธเลยได้สติ และเซียเองก็ดูเหมือนจะได้ใช้ชีวิตที่มีความสุขที่สุดแล้ว”
“……”
คำขอบคุณครั้งที่สองนั้นเผยให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างลูน่าที่ถูกขัดขวาง และเซียที่กำลังจะได้ใช้ชีวิตอันสุขสันต์
และแน่นอนว่าคำขอบคุณนั้นเป็นเพียงคำเสียดสี ซึ่งทำให้ยากที่จะรักษาความสงบใจได้
ลูน่ารู้สึกถึงความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย มือเล็กของเธอกำแน่นด้วยความขมขื่น
ความรู้สึกนั้นเต็มไปด้วยความเสียใจและความอิจฉา
คำพูดที่คนรับใช้เคยพูดกับเธอกลายเป็นความจริงในที่สุด
เธอก้มหน้าลง จมลึกลงไปในความคิดอันมืดมิดเพียงลำพัง
จนกระทั่งมีบางสิ่งทำให้เธอตื่นจากภวังค์นั้น…
“อ๊ะ!”
สัมผัสอันแผ่วเบาที่วางลงบนไหล่ของเธอ
เธอเงยหน้าขึ้นมองเอเลน่าด้วยดวงตาเบิกกว้าง และได้เห็นใบหน้าที่ไม่คาดคิด
ใบหน้าที่ดูอ่อนแอและเต็มไปด้วยความสำนึกผิด
“…ฉันขอโทษจริงๆ ที่ทำเรื่องทำร้ายจิตใจเธอ”
“…”
“ทุกอย่างที่ผ่านมาเป็นการแสดงน่ะ แต่คำขอบคุณของฉันไม่ใช่คำเสียดสี ทุกคำคือสิ่งที่ฉันอยากขอบคุณจริงๆ”
“ฉันไม่เข้าใจเลยสักนิดค่ะ”
“ใช่สิ ฉันพูดอะไรออกมากะทันหันแบบนี้ ใครจะไปเข้าใจได้ ตอนนี้ฉันจะอธิบายให้ฟังทีละอย่างนะ…”
สถานการณ์พลิกกลับอย่างคาดไม่ถึง ลูน่าที่เผชิญหน้ากับเอเลน่าที่ดูว้าวุ่นใจจนเธอไม่สามารถคิดอะไรได้
“เหตุผลที่ฉันทำแบบนี้ เพราะฉันอยากรู้แน่ชัดว่าคุณรู้สึกยังไง… ว่าคุณมีความรู้สึกผูกพันกับเบเรธ หรือมองฉันเป็นคู่แข่งในความรักหรือเปล่า”
“…”
“ฉันแกล้งทำให้คุณโกรธ และถ้าคุณรู้สึกเจ็บใจหรือโกรธฉัน นั่นหมายความว่า คุณมีความรู้สึกบางอย่างกับเบเรธ”
หากลูน่าไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อเบเรธ สิ่งที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ก็คงไม่เกิดขึ้นเลย
“เข้าใจทั้งหมดแล้วค่ะ ฉันถูกคุณเล่นงานเสียจนตั้งตัวไม่ทันเลยนะคะ”
“ฉันไม่ได้ตั้งใจให้ถึงขนาดนั้นหรอกนะ คำพูดอย่าง ‘ฉันไม่คิดว่าคุณจะชนะฉันได้’ ทั้งหมดนั่นเป็นแค่เรื่องโกหก… ความจริงแล้ว ฉันคิดว่าคุณน่ากลัวและเป็นคู่แข่งที่ฉันไม่อยากประมาทเลย”
คำว่า “คู่แข่ง” ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงความเกลียดชัง แต่เป็นการยอมรับในฐานะคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง
ใบหน้าเคร่งเครียดของเอเลน่าก็เป็นเครื่องยืนยันในเรื่องนั้นเช่นกัน
“ช่างเป็นการแสดงที่น่าทึ่งจริงๆ ฉันแพ้แบบหมดรูปเลยค่ะ ฉันเคยได้ยินมาว่าคุณเป็นคนที่ปฏิบัติกับทุกคนอย่างเท่าเทียม เลยคิดว่าคุณกำลังเผยด้านมืดของตัวเอง”
“มะ… ไม่ใช่นะ! ฉันไม่มีด้านมืดอะไรทั้งนั้น แค่ฉันออกจะขี้หวงไปหน่อยเท่านั้นเอง…”
เอเลน่าเปลี่ยนไปจนเห็นได้ชัดเจน จนลูน่าสามารถมั่นใจได้ว่าเธอกำลังแสดงอยู่ ใบหน้าของเอเลน่าที่เริ่มแดงด้วยความเขินตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา
เมื่อบรรยากาศเริ่มผ่อนคลาย ลูน่าก็เป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นมา
“ขอโทษนะคะ แต่ว่า… ตอนนี้ฉันขอฟังเรื่องสำคัญได้ไหมคะ? เพราะฉันไม่คิดว่าคุณจะเล่นบทตัวร้ายเพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้”
“คะ… คุณนี่ช่างสังเกตจริงๆ นั่นแหละค่ะ ฉันมีของที่อยากมอบให้คุณน่ะ”
“ของที่จะมอบให้หรือคะ?”
“ใช่ค่ะ”
เอเลน่าหยิบจดหมายที่ผนึกด้วยขี้ผึ้งซึ่งเธอเตรียมมาจากห้องเรียน ยื่นให้ลูน่า และอธิบาย
“นี่คือจดหมายเชิญสำหรับงานเลี้ยงอาหารค่ำที่บ้านของฉันในสัปดาห์หน้า”
“…”
“คงแปลกใจใช่ไหมคะ? ที่ฉันดูเหมือนมั่นใจเต็มที่ว่าคุณจะไม่ปฏิเสธ”
“ค่ะ”
“เพราะว่าเบเรธก็จะมาด้วยค่ะ”
“จริงหรือคะ?”
“แน่นอนค่ะ”
ลูน่าที่สะดุ้งเล็กน้อย เมื่อได้ยินสิ่งที่เอเลน่าพูดก็แสดงความสนใจ
“เอ่อ… แล้วเหตุผลที่ฉันได้รับเชิญไปงานเลี้ยงคืออะไรคะ? ฉันไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับครอบครัวของคุณเลย ฉันคิดว่าไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้าร่วมค่ะ”
“ฉันบอกไปแล้วตอนขอบคุณครั้งแรกใช่ไหมคะ? คุณยื่นมือช่วยเหลือเบเลธในเวลาที่เขาต้องการ แค่นั้นก็เพียงพอแล้วค่ะ แน่นอนว่าคุณพ่อของฉันก็อนุญาตอย่างเต็มใจ และส่วนตัวฉันเองก็อยากสนิทกับเธอมากกว่านี้ เพราะงั้นคุณควรจะเข้าร่วมนะคะ”
“…”
“แต่ฉันไม่ได้จะบังคับให้คุณเข้าร่วมหรอกนะคะ คุณไม่ต้องเกรงใจฉันเลย”
เอเลน่ากล่าวด้วยท่าทีที่แน่วแน่ เธอไม่ได้มีท่าทีอ้อมค้อมหรือลังเล
“ฉันเชื่อว่าคำพูดของคุณเป็นความจริง แต่ต่อให้ไม่มีคำพูดเหล่านั้น ฉันก็สัมผัสได้ว่าคุณมีความหมายซ่อนอยู่ในคำพูดว่า ‘ควรเข้าร่วม’ อยู่ดี”
“ถ้าคุณไม่ถือสา ฉันจะบอกเหตุผลก็ได้นะคะ เหตุผลที่ฉันทำสิ่งที่ดูใจร้ายกับคุณ เพราะฉันคิดว่าปล่อยไว้แบบนี้คงไม่ได้ค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้น ได้โปรดบอกฉันมาค่ะ”
ลูน่าตอบตกลงในทันที ท่าทีที่หนักแน่นของเธอทำให้เอเลน่าไม่ลังเลที่จะพูดความจริงออกมา
“เบเรธ… เขามองคุณเป็นแค่ ‘เพื่อนธรรมดา’ เท่านั้นค่ะ เขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณในแง่ของคนรักเลย”
“อย่างนั้นหรือคะ”
“ท่าทีสงบขนาดนี้หมายความว่ายังไงคะ…? คุณจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้จริงๆ เหรอ? เขาน่ะซื่อบื้อจนน่าหงุดหงิดเลยนะคะ ถ้าคุณปล่อยไว้อย่างนี้ ทุกอย่างจะยังคงเหมือนเดิมแน่นอน แต่ถ้าคุณอยากปล่อยไป ฉันก็จะไม่พูดอะไรอีกค่ะ แต่ถ้าไม่ใช่ล่ะ?”
“…”
เอเลน่าที่เคยเล่นบทตัวร้าย ได้พูดสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดที่เธอสามารถพูดได้ เพราะเธอมั่นใจในความรู้สึกที่จับได้
และมันก็เป็นคำพูดที่ตรงกับสิ่งที่คนรับใช้เคยพูดกับลูน่าจนทำให้เธอสั่นคลอน
“อีกอย่างนะคะ ฉันได้นัดกับเขาไว้แล้วว่าจะขอเวลาสัก 20 – 30 นาทีออกไปด้วยกันระหว่างงานเลี้ยงค่ะ”
“อะไรนะ!?”
“ขอโทษนะคะ ฉันจะไม่ขอโทษสำหรับการแอบทำลับหลังเธอ เพราะฉันเองก็พยายามอย่างหนักเหมือนกัน ถ้าคุณจะไม่ทำอะไร ก็ปล่อยให้ฉันนำหน้าไปแบบนี้เถอะค่ะ”
คำพูดนี้เองที่ทำให้ลูน่าซึ่งปิดกั้นตัวเองมาตลอด ได้ตัดสินใจเปลี่ยนแปลง
“ถ้าอย่างนั้น ฉันก็คงต้องพยายามไม่ให้โดนทิ้งห่างสินะคะ”
“หมายความว่าคุณจะมาร่วมงานเลี้ยงใช่ไหมคะ?”
“ค่ะ ฉันจะไป เพราะคุณทำให้ฉันรู้ว่าถ้าฉันปล่อยไว้แบบนี้ มันจะไม่ดีแน่ๆ”
ลูน่าที่ปฏิเสธคำเชิญมาตลอด ในที่สุดก็กล่าวยืนยันการเข้าร่วม
“ดีใจจังค่ะ… แต่ยังไงก็อย่าฝืนตัวเองมากนะคะ ฉันรู้ว่าคุณไม่คุ้นกับงานแบบนี้ ถ้ามีปัญหาอะไรให้มาพึ่งฉันได้เสมอ”
“ขอบคุณค่ะ เอ่อ… ขอถามอะไรสักอย่างได้ไหมคะ”
“อะไรคะ?”
“ทำไมคุณถึงทำอะไรเหมือนยื่นดาบให้ศัตรูแบบนี้ล่ะคะ? ทั้งที่คุณก็รู้อยู่แล้วว่าฉันอาจจะเกลียดคุณจากสิ่งที่คุณทำ และคุณเองก็ชอบเขาใช่ไหมคะ?”
“ก็แค่ตอบแทนในสิ่งที่คุณทำเพื่อเซียเท่านั้นเองค่ะ ครั้งนี้ฉันไม่ได้มองว่ามันเป็นการช่วยศัตรูเลย”
คำพูดดูเหมือนแข็งกร้าว แต่ใบหน้าอ่อนโยนของเอเลน่ากลับสื่อความรู้สึกอีกแบบหนึ่ง
“แล้วก็… คุณเหมือนฉันเลยค่ะ รู้สึกชอบใครบางคนแต่เขาไม่รับรู้ถึงความรู้สึก… ฉันเข้าใจดีว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน”
พูดจบ เอเลน่าก็หันหลังให้ลูน่า
“เพราะงั้น คุณเองก็ต้องพยายามเหมือนกันนะคะ เพราะเราเป็นคู่แข่งในความรัก ฉันเลยอยากเชียร์คุณนิดหน่อย”
“…ขอโทษค่ะ แต่ฉันอยากบอกไว้ก่อน ฉันไม่ได้คิดว่าฉันเป็นคู่แข่งของคุณนะคะ”
“เอ๊ะ!?”
“ฉันแค่สนใจเขาเท่านั้นค่ะ ความรู้สึกรักแบบนั้นฉันไม่มีหรอก”
“…หืม งั้นเหรอ”
แม้ว่าลูน่าจะพูดประโยคที่ใกล้เคียงกับข้อแก้ตัว เอเลน่าก็ไม่สะทกสะท้าน เธอตอบกลับอย่างภาคภูมิ
“สมมติว่ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ สุดท้ายแล้ว คุณก็คงจะหลงรักเขาเหมือนฉันนี่แหละ”
“สุดท้าย…หรือคะ”
“ใช่ค่ะ ก็เป็นคนที่ฉันตกหลุมรักนี่นา”
เอเลน่าพูดด้วยใบหน้าที่ไม่มีวี่แววของความเขินอายเลย เธอแสดงออกเหมือนกำลังพูดเรื่องธรรมดา
“เอาล่ะ อีกเดี๋ยวคนซื่อบื้อคนนั้นคงจะมาถึงแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ และสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ ขอโทษจริงๆ ค่ะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะตอบแทนบุญคุณครั้งนี้แน่นอน”
“จริงเหรอคะ? ถ้าอย่างนั้น ขอให้คุณสนุกกับงานเลี้ยงครั้งนี้นะคะ ถือเป็นการตอบแทนบุญคุณก็แล้วกัน”
“ขอบคุณค่ะ”
“สนุกกับงานเลี้ยง” นั่นเป็นคำพูดที่เหมือนการให้กำลังใจที่ปรับให้เหมาะสำหรับลูน่า
“ฟุฟุ… อ้อ ก่อนจะไป——”
“อะไรหรือคะ?”
“เบเรธน่ะเป็นคนแปลกค่ะ เขาจะดีใจมากถ้าคุณไม่ต้องสนใจเรื่องตำแหน่งฐานะของตัวเอง และถ้ามีอะไรที่ทำให้คุณเดือดร้อนจากเรื่องนั้น ฉันจะช่วยคุณเองนะคะ”
เอเลน่าทิ้งคำพูดนี้ไว้ก่อนเดินจากไป
ในมุมที่เบเรธไม่รู้ ยังมีเรื่องราวและการเปลี่ยนแปลงมากมายเกิดขึ้น…
