ตอนที่ 55 การต้อนรับของเชียและอนาคตข้างหน้า
เวลาพลบค่ำ
เบเรธที่มาถึงบ้านหลังจากที่เอเลน่ามาส่ง ก็ได้รับการต้อนรับทันที
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ! ท่านเบเรธ!”
“กลับมาแล้ว เชีย ขอบใจที่มาต้อนรับนะ”
“ไม่เป็นไรเลยค่ะ! นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของหน้าที่งานอยู่แล้ว! และที่สำคัญ ฉันทำเพราะอยากทำค่ะ!”
“หืม?”
หรือว่าเธอจะรู้สึกเหงา? คำพูดที่ฟังดูแตกต่างจากปกติหลุดออกมา เป็นคำพูดที่เธอไม่ค่อยพูดบ่อยนัก
เบเรธมองเชียด้วยความสงสัย เห็นได้ชัดจากปฏิกิริยาของเธอ
เชียค่อยๆ หันคอไปทางขวา พยายามไม่ให้เบเรธเห็นใบหน้า แต่เบเรธก็ยังมองเห็นหูของเธอที่แดงก่ำโผล่ออกมาจากช่องว่างระหว่างเส้นผม
(อ้อ เผลอหลุดปากออกมาสินะ…)
แม้ว่าเขาจะรู้สึกอายเล็กน้อย แต่การที่มีคนอื่นอายกว่าเขาทำให้เขาสงบใจลงได้บ้าง
“เอ่อ เอ่อ คือ… การพบปะเป็นยังไงบ้างคะ!?”
“ฮ่าฮ่า ก็สนุกดีนะ”
เห็นเชียพยายามเปลี่ยนหัวข้อสนทนาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ เบเรธก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“แหะๆ อย่างนั้นเองเหรอคะ!”
แม้ว่าเบเรธจะไม่ได้แสดงความกังวลออกมาให้เห็น แต่คู่สนทนาของเขาคือท่านเอิร์ลอิลเชสตัส เชียเองก็คงจะกังวลไม่น้อย
รอยยิ้มที่สดใสราวกับดอกไม้บานเผยให้เห็นว่าเธอโล่งใจมากแค่ไหน
‘โล่งอกไปที’ เธอสื่อความรู้สึกนี้ผ่านทางสีหน้าของเธออย่างชัดเจน
“แล้วเธอล่ะ เชีย? วันนี้ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?”
“ค่ะ! วันนี้หลังจากที่ทำความสะอาดห้องของท่านเบเรธเสร็จ ฉันก็เอาเวลาไปโฟกัสกับการเรียนค่ะ”
“พักบ้างหรือเปล่า?”
“เอ่อ…อืม…ค่ะ”
เธอเงยหน้าขึ้นมองเพดานด้วยดวงตากลมโต และใช้เวลาราว 5 วินาทีก่อนตอบกลับมาด้วยเสียงเล็กๆ เบาๆ ที่ใครฟังก็รู้ว่าเธอกำลังโกหก
“เธอโกหกเพราะกลัวว่าฉันจะดุใช่ไหม จริงๆ แล้วลืมพักเพราะมัวแต่ตั้งใจเรียนใช่หรือเปล่า?”
“อ๊ะ!?”
“ใช่ไหมล่ะ คราวหลังต้องพักบ้างนะ เพราะถ้าไม่พัก มันจะทำให้เธอป่วยเอาได้”
ปฏิกิริยาสะดุ้งของเธอทำให้ชัดเจนว่าเขาเดาถูกต้อง
การดุเพราะไม่ยอมพัก ไม่ใช่เรื่องที่พบเจอบ่อย แต่ในมุมมองของเชีย มันคือสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
“ขอโทษค่ะ… แต่ยังไงก็ตาม ฉันไม่อยากให้ผลการเรียนตกเลยค่ะ…”
เพราะเธอได้พูดคุยกับนายของเธออย่างเบเรธในเรื่องสำคัญไปแล้ว
‘ถ้าได้รับจดหมายแนะนำตัวถึงราชวังแล้ว เธออยากทำอะไร?’ และคำตอบของเธอคือ ‘ฉันจะปฏิเสธ และขออยู่รับใช้ท่านเบเรธต่อไปในฐานะสาวใช้ค่ะ’
หากเธอต้องการยึดมั่นในคำพูดนี้ เธอก็ต้องรักษาผลการเรียนไว้ให้ได้ การคิดว่า ‘ต้องได้จดหมายแนะนำตัวไปยังราชสำนักให้ได้’ กลายเป็นแรงผลักดันให้เธอ
“อีกอย่าง ร่างกายของฉันแข็งแรงดีค่ะ ฉันยังไหวอยู่แน่นอน!”
“จ้าๆ แต่คราวหน้าต้องพักบ้างนะ ต่อให้ร่างกายจะแข็งแรงยังไง แต่ถ้าปล่อยไว้ก็ไม่ดีอยู่ดี”
“อ๊ะ…”
เบเรธยื่นมือไปวางบนศีรษะของเธอ แล้วพูดต่อ
“ดูสิ สูงประมาณ 140 เซนติเมตรเอง”(TLN:ไซส์มินิ?)
“ไม่นะคะ! ฉันไม่ได้เตี้ยขนาดนั้น! อีกอย่าง ฉันหมายถึงสุขภาพภายในค่ะ!”
“ฮ่าฮ่า ล้อเล่นน่ะ ฉันรู้แล้ว”
เบเรธเอามือออกจากศีรษะเธอ จากนั้นก็เสนอความคิดหนึ่งขึ้นมา
“งั้นเดี๋ยวเราไปพักด้วยกันตอนนี้เลยไหม? ฉันมีของขวัญสำหรับเธอด้วยนะ”
“คะ!? ถ้าได้อยู่กับท่านเบเรธ ฉันก็ยินดีค่ะ!”
แม้ว่าเธอจะไม่ค่อยอยากพักเท่าไร แต่พอเงื่อนไขเกี่ยวข้องกับเบเรธ เธอก็ยอมตกลงทันที ซึ่งเป็นความน่ารักที่ทำให้เบเรธอดยิ้มไม่ได้
ในขณะที่เขาเต็มไปด้วยความรู้สึกอ่อนโยน เขาก็พาเธอไปยังที่ที่ตั้งใจไว้
ที่นั่นก็คือห้องของเบเรธ
“นี่ ของนี้จากเอเลน่าบอกว่าให้เธอเป็นของขวัญ”
“จากคุณเอเลน่าเหรอคะ!? เอ่อ ขอดูข้างในได้ไหมคะ?”
“แน่นอนสิ”
ทันทีที่นั่งลงบนเก้าอี้ เบเรธส่งของขวัญให้เธอ เชียรับไปและเปิดกล่องอย่างระมัดระวัง
“อ๊ะ! ว้าว…!! ช็อกโกแลตเยอะแยะขนาดนี้…”
“โห ดีใจด้วยนะ”
“แต่…ฉันกินทั้งหมดนี้ไม่ไหวหรอกค่ะ! ของราคาแพงขนาดนี้…”
แม้ว่าดวงตาของเธอจะเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นในช่วงแรก แต่เธอก็กลับมาคืนสติแล้วส่ายหัวไปมา ก่อนจะพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา
“เอ่อ เดี๋ยวก่อนนะ จริงๆ แล้วนี่อาจจะเป็นของคุณเบเรธกับฉันแบ่งกันหรือเปล่าคะ?”
“เอ๋?”
คำพูดของเธอเดาถูก แต่เบเรธไม่คิดจะยอมรับมัน
ถ้าเขาบอกความจริง เธอคงจะยอมสละส่วนของตัวเองอย่างแน่นอน
“ไม่ใช่หรอก ของพวกนี้สำหรับเธอคนเดียว เอเลน่าก็พูดแบบนั้นด้วย”
“ถ้างั้น พรุ่งนี้ฉันขอถามคุณเอเลน่าได้ไหมคะ?”
“…เอ่อ ไม่ๆๆ นี่มันไม่ใช่เรื่องที่จำเป็นต้องถามหรือเปล่า? ไม่ต้องไปขุดคุ้ยก็ได้มั้ง”
“ท่านเบเรธ~~?”
คำแก้ตัวของเขาเริ่มไม่เข้าท่า มันเป็นเรื่องธรรมดาที่เธอจะรู้สึกแปลกๆ
เชียมองเขาด้วยดวงตาสีฟ้าคู่โตที่เริ่มหรี่ลง สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย
“ฮะ ฮะฮะ…”
เมื่อรู้ตัวว่าถูกจับได้ เบเรธก็หัวเราะแห้งๆ แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องทันที
“ช่างมันเถอะ! เรื่องสำคัญจริงๆ ยังมีอีกเรื่องหนึ่งต่างหาก เรื่องนี้สำคัญกว่ามาก”
“เอ๊ะ เรื่องสำคัญเหรอคะ?”
“ใช่ ต่อไปจะจริงจังแล้วนะ”
คำว่า ‘เรื่องสำคัญ’ มีผลกับเชียอย่างเห็นได้ชัด
และมันก็ไม่ใช่คำพูดโกหก เบเรธปรับเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังและเริ่มพูดขึ้น
“เชีย จำได้ไหม? ตอนที่ฉันบอกว่าเดี๋ยวคุยกันอีกทีหลังจากที่การพบปะจบ?”
“อ๊ะ…”
ทันใดนั้นเชียก็เริ่มแสดงอาการลุกลี้ลุกลน สายตาของเธอหลบเลี่ยงไปมา และใบหน้าของเธอก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงจัด
เรื่องที่เขากำลังจะพูดต่อไปนั้นเป็นเรื่องที่ทำให้เธออายมาก
นั่นคือ ‘อยากอยู่กับเชียต่อไป’
“ก็… เอ่อ… เรื่องนี้สำหรับฉันก็เป็นเรื่องที่น่าอายเหมือนกันนะ งั้นฉันจะพูดให้ตรงประเด็นเลยละกัน”
‘คึก’ (เชียพยักหน้า)
“เอ่อ ก่อนอื่น ฉันจะต้องปฏิบัติตามกฎของบ้านเธอ ดังนั้นจนกว่าจะจบการศึกษา เราจะรักษาความสัมพันธ์ให้เป็นแบบนี้ต่อไป… แต่…”
เบเรธหยุดเล็กน้อย ก่อนจะเข้าสู่ประเด็นสำคัญ
“หลังจากจบการศึกษาแล้ว ฉันจะสร้างเส้นทางไว้ให้เธอเอง”
“จ… จริงเหรอคะ!?”
“อืม ถึงแม้พูดแบบนี้อาจทำให้เธอกังวลเรื่องผลการเรียนไปบ้าง แต่ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้จดหมายแนะนำตัวเข้าสู่ราชวัง ฉันก็จะรับรอง… เอ่อ หมายถึง ฉันจะเตรียมทางเลือกสำหรับอนาคตไว้ให้เธอแน่นอน”
คำพูดของเขาแม้จะดูคลุมเครือ แต่ก็มีจุดประสงค์ที่ชัดเจน เขาไม่ต้องการบังคับหรือกำหนดข้อจำกัดใดๆ กับเชีย ซึ่งอยู่ในสถานะที่ด้อยกว่า และยังเหลือเวลาอีก 3 ปีกว่าจะจบการศึกษา
ในช่วงเวลาที่ยาวนานนี้ อาจมีการเปลี่ยนแปลงในความคิดของเธอก็ได้ เขารู้ดีว่าในอดีตเขาได้ปฏิบัติต่อเธออย่างไม่เป็นธรรมในบางครั้ง เขาจึงอยากให้เธอมีอิสระอย่างเต็มที่
เขาไม่ต้องการให้ความรู้สึกส่วนตัวอย่าง ‘ฉันไม่อยากปล่อยเธอไป’ มามีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของเธอ
“แต่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงคำพูด ฉันจะเตรียมทางเลือกไว้ให้ แต่ก็แค่เตรียมไว้เท่านั้น ฉันจะไม่บังคับหรือกำหนดอะไร ถ้าเธอเปลี่ยนใจ ก็อย่าลังเลที่จะบอกฉัน”
“เอ่อ… ท่านเบเรธคิดเรื่องนี้น้อยเกินไปหรือเปล่าคะ?”
“คิดน้อยยังไงเหรอ?”
“ก็…ยังมีสาวใช้ที่เก่งกว่าฉันอยู่มาก การที่ท่านพูดว่าจะสร้างทางเลือกนั้น หมายความว่าถ้าคุณเจอสาวใช้ที่มีความสามารถมากกว่า ฉันก็…เอ่อ…”
“แน่นอนว่าฉันจะให้ความสำคัญกับเธอเป็นอันดับแรก เพราะสำหรับฉัน เชียคือคนสำคัญที่สุด และเพราะเธอสำคัญที่สุด ฉันถึงอยากให้เธอเลือกเองได้”
“อ๊ะ!!”
เชียเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ แต่ความจริงแล้ว มันไม่ใช่เรื่องที่ควรแปลกใจอะไร เพราะเธอคือสาวใช้ที่มีผลการเรียนเป็นอันดับหนึ่ง
“เอ่อ… ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันจะตั้งเป้าหมายว่าจะต้องได้รับจดหมายแนะนำตัวเข้าสู่ราชวัง และเป็นสาวใช้ที่ทุกคนต้องการให้ได้…ค่ะ…”
“ฉันคาดหวังในตัวเธออยู่นะ และฉันเองก็จะพยายามไม่ให้แพ้ความพยายามของเธอ”
“เอ่อ… งั้น ขอฝากตัวด้วยนะคะ จากนี้ไป…”
“ฝากตัวด้วยเหมือนกัน งั้นพักกันแค่นี้ละกัน นี่ไง ของขวัญของเธอ”
“ขอบคุณค่ะ…”
แม้จะยังคงครุ่นคิดถึงบทสนทนาก่อนหน้านี้ แต่เชียก็ยอมรับช็อกโกแลตที่เธอเคยลังเลด้วยความระมัดระวัง
ในความเป็นจริง เธอไม่ได้แค่ลังเลที่จะรับเท่านั้น ความรู้สึกมากมายของเธอแทบจะล้นออกมา แต่เธอก็พยายามอดกลั้นไว้ จนมือที่รับช็อกโกแลตสั่นไหวเล็กน้อย
คำพูดของเบเรธที่ว่า “จะสร้างเส้นทางไว้ให้” สามารถตีความได้สองแบบ
หนึ่งคือการเป็นสาวใช้ส่วนตัวของเขาต่อไป
สองคือความสัมพันธ์ที่มากกว่านั้น
แต่คำตอบของสิ่งนี้ เป็นเรื่องของอนาคตที่ยังมาไม่ถึง(TLN: แต่ดิบถึงแล้วนะ บอกไว้ให้ค้างเฉยๆ????)
TLN: มะกี้ไม่ขึ้น เลยลงใหม่ครับ วันนี้ตอนบ่ายผมมีสอบ รด. แล้วช่วงเช้าก็ไม่ได้ว่างขนาดนั้น เพราะงั้นไม่ว่างนะครับ ส่วนตอนที่มีโมเมนต์ของลูน่า รอผมกลับมานะครับ????
