ตอนที่ 54 เอเลน่าในรถม้า
“ฉันขอย้ำอีกครั้งนะ เรื่อง… เรื่องนั้นน่ะ ถ้านายเอาไปบอกใครล่ะก็ ฉันไม่ยกโทษให้นายแน่ๆ”
“รู้แล้วน่า ฉันไม่รู้หรอกว่าทำไมเธอถึงทำเรื่องแบบนั้น”
“ก็เพราะนายพูดแต่เรื่องไม่เป็นเรื่องไง ฉันเลยต้องทำแบบนั้นน่ะ”
“ฉันว่าฉันไม่ได้พูดอะไรแปลกๆ ไปเลยนะ”
“ถ้านายไม่ได้พูดอะไรแปลกๆ ล่ะก็ ฉันคงไม่ต้องสั่งสอนนายหรอก”
หลังจากเกิดเหตุการณ์ที่เอเลนานั่งบนตักของเบเรธ เวลาก็ผ่านไปชั่วโมงครึ่ง
ตอนนี้เบเรธนั่งอยู่ในรถม้าที่ตระกูลเลแคลร์เป็นเจ้าของ โดยมีเอเลน่าคอยตามไปส่งถึงบ้าน
และบทสนทนาที่ผลัดกันยอกย้อนนี้ก็สิ้นสุดลง ด้วยคำพูดของเอเลน่า “พอเถอะ เลิกพูดถึงเรื่องนี้กันดีกว่า”
“อ้อ จริงสิ ฉันยังไม่ได้พูดเลยนี่”
“อะไรเหรอ”
“วันนี้ขอบคุณมากนะ ทั้งเตรียมของว่างให้ ทั้งไปส่งแล้วก็คอยมารับกลับอีก”
“……นี่ ฉันอยากถามมาตลอดเลยนะ นายเป็นคนที่พูดขอบคุณบ่อยมากเลยใช่ไหม? ทั้งๆ ที่นายเป็นฝ่ายได้รับเชิญแท้ๆ”
ดวงตาสีม่วงของเอเลน่าเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา พร้อมเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นอย่างมีท่าทางชัดเจน
เธอเป็นคนที่เชิญเบเลทมา ในฐานะเจ้าภาพ การดูแลผู้มาเยือนเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว การที่เบเรธ ซึ่งเป็นขุนนาง กล่าวขอบคุณอย่างจริงจังในเรื่องธรรมดาแบบนี้ จึงทำให้เขาดูแตกต่างไปจากคนอื่น
“ถ้าเธอหยุดมองฉันด้วยสายตาเหมือนเจอ ‘คนแปลกๆ’ ได้ ฉันก็คงจะดีใจมากเลย”
“เป็นไปไม่ได้หรอก ก็นายมันแปลกจริงๆ นี่”
“โธ่…”
นี่เป็นผลกระทบจากการที่เขาเกิดใหม่ ทำอะไรไม่ได้ มันเป็นนิสัยที่ติดตัวมาแล้วและเปลี่ยนแปลงได้ยาก
“ฉันไม่ได้บอกให้นายเลิกพูดคำว่าขอบคุณนะ แต่การพูดขอบคุณมากเกินไปมันก็ต้องคิดให้ดีเหมือนกัน เพราะมันอาจทำให้ดูเหมือนไม่จริงใจได้”
“อ้อ มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ…”
เขาคิดถึงสถานการณ์ที่คล้ายกัน เช่น ถ้ามีคนขอโทษบ่อยเกินไป มันอาจทำให้ดูเหมือนไม่ได้สำนึกผิดจริงๆ
“ถ้างั้น ฉันต้องกลายเป็นคนที่คนอื่นมองว่าไม่ได้ขอบคุณพร่ำเพรื่อสินะ”
“พูดแบบนั้นหมายความว่าจะไม่เปลี่ยนตัวเองเหรอ?”
“ก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา แล้วฉันก็ไม่ได้คิดจะเปลี่ยนด้วย”
“นายจะกลายเป็นคนที่โดดเด่นจนเข้ากับคนอื่นไม่ได้เลยนะ”
“งั้นฉันต้องพยายามไม่ให้คนอื่นมองฉันแบบนั้นละกัน ว่าแต่ ตอนนี้ฉันก็โดดเด่นจนเข้ากับคนอื่นไม่ได้อยู่แล้ว เลยไม่คิดมากหรอก”
“เฮ้อ…”
ดูเหมือนเอเลน่าจะมีเรื่องอยากเถียงอีกหลายอย่าง
เธอทำเสียงไม่พอใจพลางส่งสายตาเหนื่อยหน่ายใส่เขา
คำว่า “เฮ้อ” และสายตาอันเหนื่อยหน่ายนั้น สื่อความหมายได้ชัดเจน
มันสะท้อนความคิดที่ว่า “เพราะนายเป็นแบบนี้ไง ถึงไม่มีใครรู้ว่านายมีข้อดีอะไรเลย”
“……ผู้หญิงคนไหนที่ชอบนายได้ก็คงจะแปลกมากเลยล่ะ ถ้ามีคนชอบจริงๆ ก็ควรจะขอบคุณเขาเลยนะ”(TLN:?????)
“ฮ่าฮ่า ถ้าเอเลน่าว่ามาแบบนั้นก็คงจะจริงล่ะมั้ง”
“มันไม่ใช่เรื่องน่าขำเลยนะ…”
เอเลน่าใช้ชีวิตในโลกนี้มาตลอด คำพูดของเธอจึงเป็นสิ่งที่เบเระให้ความเชื่อถือที่สุด
บทสนทนานี้เหมือนจะจบลงแล้ว แต่ทันใดนั้น
“……”
“……”
“…………”
“…………”
ความเงียบยาวนานปกคลุมพวกเขา
และคนที่ทำลายความเงียบนี้ก็คือเอเลน่า
“นี่… ฉันขอถามอะไรที่จะทำให้นายลำบากใจหน่อยได้ไหม…”
“หา? คำถามอะไรน่ะ ถามมาเถอะ”
“ฉันขอนั่งข้างนายได้ไหม…?”
“หา? ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ”
คำพูดของเธอทำให้เขาลำบากใจจริงๆ
ตอนนี้ทั้งคู่กำลังนั่งตรงข้ามกันอยู่ในรถม้า ซึ่งก็ไม่มีอะไรที่ดูจะทำให้ไม่สบายตัวอยู่แล้ว
“เธอวางแผนอะไรไว้หรือเปล่า?”
“พูดอะไรเสียมารยาทแบบนั้น ฉันไม่ได้จะทำอะไรทั้งนั้น แค่คิดว่ามันสะดวกกว่าเท่านั้นเอง”
“อ๋อ… ถ้างั้นก็ได้สิ ฉันก็ไม่ได้รู้สึกว่าไม่ชอบหรอก”
“อืม”
เอเลน่าลุกขึ้นยืนทันที กลิ่นดอกมะลิอ่อนๆ จากตัวเธอลอยมาสัมผัส แล้วเธอก็มานั่งข้างๆ เบเรธ
นี่เป็นครั้งที่สองของวันนี้ที่พวกเขานั่งด้วยกันแบบนี้ ครั้งแรกเกิดขึ้นตอนขามา
“ว่าแต่ เธอมีอะไรล่ะ ปกติเธอไม่ทำอะไรแบบนี้ถ้าไม่มีเหตุผลหรอกใช่ไหม?”
“ไม่ใช่ทุกครั้งหรอก”
“จริงเหรอ?”
“คราวนี้มันมีเหตุผลอยู่ก็เถอะ…”
“นั่นไง บอกแล้ว”
เบเรธเอียงคอมองเธอจากด้านข้าง ด้วยรอยยิ้มพร้อมกับคำถาม
“ฉันยังไม่ได้ถามนายเลยใช่ไหม เกี่ยวกับการลงโทษที่นายต้องตอบคำถามสองข้อ”
“อ๊ะ จริงด้วย…”
เพราะเหตุการณ์วุ่นวายนั้น ทำให้คำถามข้อสุดท้ายหลุดลอยไปจากความทรงจำ
เหตุผลที่เอเลน่าขุดเรื่องนี้ขึ้นมาอีกครั้ง เพราะคำถามข้อสองนี้เป็นประเด็นสำคัญ
“เกี่ยวกับงานเลี้ยงอาหารค่ำที่จัดขึ้นในอีกสองสัปดาห์… นายจะเข้าร่วมใช่ไหม?”
“ใช่ ฉันตั้งใจว่าจะไป”
“งั้น… ฉันขอพูดตรงๆ นะ…”
แม้คำพูดที่เอเลน่าพูดออกมาจะตรงไปตรงมา แต่ท่าทางของเธอกลับตรงกันข้าม เธอเหลือบมองเบเรธอย่างช้าๆ ด้วยหางตา ใบหน้าของเธอแดงซ่านในขณะที่เธอพยายามจะพูดออกมา
“ในงานเลี้ยงอาหารค่ำ… ฉันอยากให้นายช่วยหาเวลาหลบออกไปกับฉันหน่อย…”
“หา…?”
ทันทีที่สายตาของพวกเขาประสานกัน เธอก็รีบเบือนหน้าหนี ทำให้เบเรธถึงกับสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ
การหลบออกจากงานเลี้ยงยามค่ำคืน การเชิญชวนแบบนี้แทบจะเหมือนกับการพูดว่า “มาลองทำเรื่องนั้นกันดีไหม?”
“เดี๋ยวก่อนนะ! นี่มันออกจะ… กล้าหาญเกินไปหน่อยไหม? เอ๊ะ… ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ?”
“ท… ทำไมท่าทางของนายแบบนั้นล่ะ… นายกำลังคิดอะไรแปลกๆ อยู่ใช่ไหม!”
“ถ้าเข้าใจผิดก็ต้องขอโทษจริงๆ แต่… ฉันแค่รู้สึกว่ามันแปลกนิดหน่อย”
“บ้าเอ๊ย! ฉันเป็นคนในฝั่งเจ้าภาพนะ ฉ… ฉันจะไปหลบอยู่นอกงานจนถึงเช้าก็ไม่ได้หรอก… แล้วฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไปมีอะไรกับใครง่ายๆ ด้วย!”
ด้วยหัวข้อการสนทนาที่ชวนให้เขินอาย เอเลน่าจึงพยายามอธิบายเพิ่มเติม ใบหน้าของเธอแดงไปถึงลำคอ
“ที่ฉันพูดถึงการหลบออกไปน่ะ ก็แค่จะชวนนายไปเดินเล่นรอบๆ งานเท่านั้นเอง นายคิดอะไรของนายเนี่ย…”
“ข… ขอโทษที ฉันเข้าใจแล้วล่ะ”
เมื่อเห็นท่าทางของเอเลน่าที่ดูว้าวุ่น เบเรธก็พลอยรู้สึกอายตามไปด้วย เขาจึงได้แต่แสร้งยิ้มแห้งๆ เพื่อปกปิดความเขินของตัวเอง
“ในเมื่อเข้าใจแล้ว ตกลงจะไปกับฉันไหมล่ะ? ตอบมาสิ… นายต้องตอบคำถามตามที่สัญญาไว้”
“ไม่ต้องทำหน้ากังวลขนาดนั้นก็ได้”
“……ไม่ต้องพูดอะไรมาก ตอบมาเร็วๆ เลย!”
เอเลน่าจับชายเสื้อของเบเรธเบาๆ พลางเร่งเร้า
แม้ดูเหมือนว่าเธอพยายามจะกดดันเขา แต่กลับตรงกันข้าม น้ำเสียงของเธอกลับแผ่วเบาและเบาบาง
“ฮ่าฮ่า เรื่องแค่นั้นฉันยินดีอยู่แล้ว จะปฏิเสธได้ยังไงล่ะ”
“นายไม่ได้โกหกใช่ไหม…? นายต้องรับผิดชอบคำพูดของตัวเองให้ได้นะ”
“ถ้าเธอยังไม่วางใจก็ให้เราทำเป็นสัญญากันสิ ใครที่ผิดสัญญาต้องทำตามคำสั่งของอีกฝ่ายทุกอย่างเป็นการลงโทษ”
“ฉ… ฉันตกลง สิ่งที่นายพูดเมื่อกี้ถือว่าเป็นสัญญาแล้วนะ”
“โอเคเลย”
ทั้งสองคนไม่ได้มีเจตนาจะผิดคำพูดเลยแม้แต่น้อย ทำให้การสัญญานี้เกิดขึ้นได้อย่างง่ายดาย
และคนที่แสดงปฏิกิริยาชัดเจนที่สุดต่อผลลัพธ์นี้ ก็คือเอเลน่าเอง
“เฮ้อ…”
เอเลน่าถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เธอคลายความตึงเครียดที่สะสมในร่างกายราวกับเส้นด้ายที่ถูกตัดขาด
เธอได้รวบรวมความกล้าทั้งหมด เพื่อสร้างคำสัญญานี้ขึ้นมา
‘การหลบออกจากงานเลี้ยงอาหารค่ำ’ ไม่ใช่แค่การเชิญชวนธรรมดาเท่านั้น
“เอ๋? ท่าทางเหนื่อยๆ นะ เอเลน่า”
“เพราะนายทั้งนั้น ทุกอย่างเลย”
“หืม? ฉันไม่เห็นจะนึกออกเลยว่าทำอะไรผิดไป”
“งั้นเหรอ ถ้างั้น… ฉันจะให้เวลานายคิดดูหน่อย ระหว่างนั้น… ขอฉันพักสักนิดนะ”
“พัก? หมายความว่ายังไง?”
“…ขอพักบนไหล่นาย”
“ห๊ะ!?”
ทันทีที่เอเลน่าพูดจบ เธอก็ขยับตัวโดยไม่รอฟังคำตอบ
เธอเอนศีรษะลงบนไหล่ของเบเรธ ราวกับจะบอกว่า ‘รับผิดชอบสิ่งนี้ด้วย’ พร้อมกับพิงตัวอันบอบบางของเธอเข้ามาอย่างแนบชิด
“เดี๋ยวก่อน… ให้ฉันคิดในสถานการณ์แบบนี้มันก็เกินไปหน่อยนะ…”
“จะยอมยกเลิกก็ได้ แต่ถ้าไม่ล่ะก็… จนกว่าจะถึงบ้านนาย ฉันจะอยู่แบบนี้ตลอดเลย”
“อะไรของเธอเนี่ย?”
“ไม่พอใจหรอ?”
“พอใจที่ไหนล่ะ”
“…แต่จริงๆ นายก็ไม่ได้คิดแบบนั้นใช่ไหมล่ะ นายเป็นคนใจดีนี่นา”
การที่เธอวางศีรษะไว้บนไหล่ของเบเรธนั้น หมายความว่าเขาจะมองหน้าเธอไม่ได้ เว้นแต่จะก้มลงมามองเอง
ด้วยสถานการณ์ที่เข้าข้างแบบนี้ เอเลน่าจึงสามารถพูดออกมาได้อย่างตรงไปตรงมา เธอสามารถพูดสิ่งที่ไม่เคยพูดมาก่อนได้
“นี่… ฉันจะบอกอะไรดีๆ ให้นายเป็นกรณีพิเศษนะ…”
เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงเบาๆ โดยไม่เปลี่ยนท่าทาง
“อย่าลืมคำสัญญาที่ให้ไว้วันนี้เด็ดขาด… เพราะในวันงานเลี้ยงอาหารค่ำ ฉันมีบางอย่างที่อยากบอกนาย…”
เมื่อพูดจบ เอเลน่าก็ถูกความเขินอายที่รุนแรงที่สุดในชีวิตโจมตี
สีหน้าของเธอในตอนนี้ไม่มีทางที่เธอจะยอมให้ใครเห็น เธอจึงฝังหน้าลงบนไหล่ของเบเรธเพื่อทนกับความรู้สึกนี้
และในช่วงเวลานี้เอง เบเรธยังไม่รู้ตัวเลยว่ามีบางอย่างที่สำคัญกำลังจะถูกเปิดเผยแก่เขา
TLN: กำลังหวานๆทั้งที ก็ไม่อยากค้างไช่มะล่าาา เพราะงั้นก็ลงตอนที่เป็นโมเมนต์เอเลน่าไปเลย 4 ตอนรวด พร้อมจบวันเลย เจอกันพรุ่งนี้กับโมเมนต์ของลูน่าครับ
