ตอนที่ 52 ในห้องกับเอเลน่า 2
“เธอคิดแบบนั้นจริงเหรอ? ฉันไม่รู้เลยนะ…”
“ก็…ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้นแล้วก็เถอะ… แต่ก็นะ ฉันมีเหตุผลที่จะเกลียดนายอยู่แล้ว”
หลังจากประกาศว่า “เกลียดที่สุด” อย่างชัดเจนและมั่นใจ เบเรธก็ตกใจตาค้าง ในขณะที่เอเลน่ายังคงนั่งกอดเข่าด้วยท่าทางสงบนิ่ง ดวงตาสีม่วงของเธอหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังระลึกถึงบางสิ่ง
“นายเคยปฏิบัติกับเซียอย่างรุนแรงมากเลยนี่นา ถึงฉันจะไม่มีสิทธิ์พูดอะไร แต่ที่นายทำมันเกินไปจริง ๆ เซียต้องกลัวมากแน่ ๆ ใช่ไหมล่ะ?”
“อ่า… นั่นสินะ”
“เพื่อนของเธออย่างฉันจะรู้สึกดีได้ยังไงล่ะที่เห็นเธอโดนแบบนั้น”
“ขอโทษนะ… เธอพูดถูกทุกอย่างเลย”
เบเรธก้มหน้าขอโทษด้วยสีหน้าสำนึกผิด เขารำลึกถึงช่วงเวลาก่อนการกลับชาติมาเกิด ตอนนั้นเซียยังเป็นเด็กสาวที่แตกต่างจากตอนนี้โดยสิ้นเชิง
“แต่ในมุมมองหนึ่ง การสั่งสอนอย่างเข้มงวดในตอนนั้นก็ทำให้เซียกลายเป็นคนเก่งในตอนนี้ได้เหมือนกัน และในเมื่อเธอดูเหมือนจะไม่ถือโทษโกรธแล้ว ฉันก็ไม่ได้คิดจะสนใจเรื่องนั้นอีก ถึงอย่างนั้น การที่นายทำตัวใจดีขึ้นในตอนนี้ ฉันก็พอจะมองออกว่านายต้องทำใจยากมากสินะ”
“ถึงอย่างนั้น ฉันก็อยากไปขอโทษเซียอีกครั้งอยู่ดี…”
“ถึงฉันจะเป็นคนตำหนินายเองก็เถอะ แต่ในเมื่อเธอให้อภัยไปแล้ว นายก็ควรปล่อยวางได้แล้วล่ะ ถ้าต้องไปพูดถึงอดีตอีก อาจทำให้เซียรู้สึกแย่เปล่า ๆ”
“นั่นก็จริง… ถ้าอย่างนั้น ฉันควรปล่อยไปสินะ…”
“แน่นอน เพราะเซียเองก็คงไม่อยากให้นายที่เป็นเจ้านายของเธอมารู้สึกผิดอีกหรอก”
คำพูดของเอเลน่าทำให้เบเรธครุ่นคิดและมองเห็นมุมมองใหม่ เขาขอบคุณเธอพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น
“แล้วนายขอโทษเซียไปแล้วใช่ไหมล่ะ?”
“แน่นอนสิ ฉันจะไม่ทำได้ยังไง ในเมื่อฉันเป็นฝ่ายผิด”
“นายนี่เป็นคนจงใจให้คนฟังรู้สึกผิดจริง ๆ”
“หา?”
คำพูดแปลก ๆ จากเอเลน่าทำให้เบเรธไม่เข้าใจ
“นายรู้ใช่ไหมว่าทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ในวันนี้… ฉันเรียกนายมาเพราะมีเรื่องที่อยากขอโทษนายน่ะ”
“เอ๊ะ? เรื่องที่จะขอโทษฉันเหรอ?”
“ใช่…”
เธอพูดพร้อมกับทำหน้าตึง ใบหน้ามีรอยแดงเล็กน้อย
“แต่ฉันไม่เห็นว่าเธอทำอะไรผิดเลยนี่ เธอไม่มีอะไรต้องขอโทษฉันหรอก… หรือว่า… อย่าบอกนะว่าชาที่เธอชงให้มีอะไรแปลก ๆ อยู่!?”(TLN:????)
“จะบ้าเหรอ! ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก! ฉันตั้งใจชงให้จริง ๆ นะ!”
“แต่ฉันนึกถึงเรื่องนั้นอย่างเดียวได้น่ะสิ”
“…”
เอเลน่าจ้องมองเขาอย่างหงุดหงิด แต่เธอก็รู้ว่าเบเรธไม่ได้ตั้งใจพูดให้เธอรู้สึกแย่
“มันพูดยากจริง ๆ นะ”
เธอกล่าวเบา ๆ และหลุบตาลงเล็กน้อยก่อนจะเริ่มพูด
“ฉันจะพูดแค่ครั้งเดียวเท่านั้น”
“ฉันตั้งใจฟังอยู่แล้ว”
เบเรธรู้ดีว่า คำว่า “แค่ครั้งเดียว” ของเอเลน่าหมายถึงเธอต้องรวบรวมความกล้าทั้งหมดเพื่อพูดสิ่งนั้นออกมา
หลังจากเว้นช่วง เธอก็เริ่มเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา
“เรื่องที่ทำให้นายรู้สึกแย่…”
“หืม?”
“…ที่ฉันทำตัวเหมือนเห็นแก่ตัวมาก ๆ… ฉันเปลี่ยนท่าทีต่อนายทันทีที่เข้าใจผิด ทุกอย่างที่ฉันทำ… มันช่างเห็นแก่ตัวจริง ๆ ใช่ไหมล่ะ?”
เธอพูดพลางหลุบตาลงเหมือนรู้สึกผิดจนเกินทน
“…”
เบเรธเงียบและมองเธอที่ตอนนี้ดูแตกต่างไปจากเอเลน่าที่เขารู้จักมาก เธอดูเหมือนเด็กที่กำลังสำนึกผิด
“เอเลน่า เธอคิดมากไปแล้ว”
“อะไรนะ?”
“ที่ผ่านมา ฉันทำตัวไม่ดีกับเซียและคนอื่น ๆ แล้วเธอจะไม่โกรธฉันได้ยังไงล่ะ? ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนเลยสิแปลก”
เขายิ้มและพูดอย่างจริงใจ
“แค่ที่เธอยังยอมพูดคุยกับฉันก็ทำให้ฉันดีใจมากแล้ว”
คำพูดของเขาทำให้เอเลน่าหน้าแดง แต่เธอก็พยายามไม่ยอมแพ้ในการเถียงกลับ
“ฉันขอโทษแล้ว นายไม่ต้องมาแก้ต่างให้ฉันสิ!”
“ฉันไม่ได้แก้ต่างให้นะ”
“ถ้านายพูดแบบนี้อีก ฉันจะไม่ขอโทษนายแล้ว!”
บทสนทนาของทั้งคู่เปลี่ยนจากความเคร่งเครียดไปสู่เสียงหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่จะเข้าสู่การสนทนาเรื่องทั่วไปในชีวิตประจำวันที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและความสบายใจของทั้งสองฝ่าย
“กลับมาเรื่องเดิมดีกว่า นายกำลังคิดเรื่องการมีภรรยาหลายคนใช่ไหม?”
“ก็ไม่ได้พูดว่าไม่ชอบนี่นา เพราะงั้นจะเข้าใจแบบนั้นก็ไม่เป็นไร…แต่”
“ถ้าไม่ใช่เรื่องที่ไม่ชอบ งั้นต้องมีเงื่อนไขขั้นต่ำอะไรบ้างล่ะ? อย่างเช่น คนที่นายอยากได้เป็นแบบไหน…”
การสนทนาค่อยๆ เปลี่ยนไปตามธรรมชาติ ราวกับตอนที่พ่อของเอเลนาพูดถึงเรื่องคู่ครอง
“เอ่อ…ตอนนี้ฉันยังไม่ได้คิดไว้น่ะ เลยยังบอกรายละเอียดไม่ได้ แต่คิดว่าคนที่เข้ากับเชียได้จะดีนะ”
“เชีย…กับเชียเหรอ…?”
“ใช่”
เสียงอุทานออกมาด้วยความตกใจ เพราะสำหรับบางคนแล้ว มันเป็นเงื่อนไขที่ง่ายเกินไปจนน่าประหลาดใจ
“นี่ไม่ใช่เรื่องที่ตกลงอย่างเป็นทางการหรอกนะ แต่ผมคิดไว้ว่าหลังจากจบการศึกษาแล้ว จะรับเชียไว้ที่บ้านเรา ยังไม่ได้บอกเจ้าตัวหรอก”
“…เดี๋ยวก่อน! เดี๋ยวก่อน! คำว่า ‘รับไว้’ นั่นหมายถึงบ้านหรือ…คุณกันแน่?”
“พูดมากกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ ฉันไม่อยากสร้างความกดดันให้เธอน่ะ”
“นั่นก็เหมือนว่านายจะรับไว้เองอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง?”
“ฮะ ฮะ ฮะ…”
ด้วยเนื้อหาแบบนี้ ต่อให้พยายามยิ้มกลบเกลื่อนแค่ไหน ก็ไม่อาจทำให้ดูเป็นธรรมชาติได้เลย
“แต่ว่านะ เรื่องนี้มันยังคลุมเครืออยู่ การจบการศึกษายังอีกตั้งไกล ระหว่างนั้นความรู้สึกของเชียอาจจะเปลี่ยนไปก็ได้ ฉันแค่คิดว่าควรให้ความสำคัญกับความรู้สึกของเธอเป็นอันดับแรก”
“งั้นทำไมนายถึงเริ่มเรื่องนี้ให้มันกลายเป็นหัวข้อขึ้นมาได้ล่ะ? ทั้งที่นาย…”
“รู้สึกเหมือนโดนพูดจาไม่ค่อยดีเลยแฮะ แต่ก็แบบว่า เมื่อไม่นานมานี้ได้คุยเรื่องอนาคตกับเชียมาน่ะ ผลการเรียนของเธออยู่ในระดับที่ได้รับจดหมายแนะนำตัวถึงราชวังเลย”
“แล้ว?”
เอเลน่าถามด้วยท่าทางเร่งรีบและออกจะลนลานเล็กน้อย
“ก็…แบบว่า…เธอบอกความรู้สึกออกมา? ทำนองนั้น ตอนแรกฉันคิดว่าเธอแค่รู้สึกผูกพันในฐานะสาวใช้ หรือทำเพราะหน้าที่ที่ต้องการ ‘รับใช้ต่อไป’ แต่หลังจากได้ฟังความคิดเห็นของลูน่า มันอาจจะไม่ใช่แบบนั้นก็ได้ ถึงยังไม่ได้ยืนยันกับเจ้าตัวนะ อาจจะเป็นแค่ความเข้าใจผิดก็ได้”
“หา? แล้วทำไมชื่อของลูน่าถึงได้โผล่มาล่ะ…”
“ก็แค่ปรึกษานิดหน่อย ตอนแรกกะจะถามเอเลน่า แต่เพราะเธอสนิทกับเชีย เลยรู้สึกพึ่งพาไม่ลง…แล้วก็อายด้วยนิดหน่อย”
“งั้นเหรอ”
เพราะเอเลน่าและเชียเป็นเพื่อนสนิทกัน ด้วยความสัมพันธ์แบบนี้เองที่ทำให้ยากที่จะพูดเรื่องแบบนี้ออกไป
“…เชียนี่พยายามมากเลยสินะ หลายๆ อย่างเลย”
“เอ๋? เอเลน่าไม่แปลกใจเลยเหรอ?”
“แน่นอนอยู่แล้ว เธอชอบพูดชมนายด้วยความภาคภูมิใจอยู่บ่อยๆ เห็นแบบนั้นก็เดาได้แล้วล่ะ ที่นายไม่ทันสังเกตก็เพราะนายมันไร้ความรู้สึกนั่นแหละ”
“อะ… การมองอะไรแคบลงมันก็เลี่ยงไม่ได้แหละ ก็เรื่องแบบนี้มันน่าอาย…”
“ถึงจะอายแต่ฉันก็สังเกตได้นะ”
เอเลน่าขมวดคิ้วพร้อมยิ้มบางๆ และยืดตัวลุกขึ้นจากโซฟาในจังหวะนั้น
“เบเรธ เวลาผ่านมานานแล้ว นายคงเริ่มหิวแล้วใช่ไหม? เดี๋ยวฉันเตรียมชาให้ด้วยนะ”
“เป็นแบบนั้นก็จริง แต่เธอไม่ต้องลำบากก็ได้นะ”
“พูดอะไรของนาย? ในเมื่อนายเป็นแขกก็ต้องตามใจหน่อยสิ เข้าใจไหม?”
“ฮะ ฮะ งั้นรบกวนหน่อยก็แล้วกัน”
“ฟุฟุ พูดแบบนี้ตั้งแต่แรกก็ดีแล้วล่ะ”
ในขณะที่เอเลน่าเดินไปยังประตู เธอใช้ปลายนิ้วชี้แตะหลังมือของเบเรธขณะที่เดินผ่าน
“เอ๋?”
เบเรธหลุดเสียงด้วยความสงสัย แต่เอเลน่าก็เดินไปถึงลูกบิดประตูแล้ว
เธอเปิดประตูออก—แต่แล้วกลับหยุดชะงัก และหันกลับมามองเบเรธ
“…นี่”
“หือ? อะไรเหรอ?”
“……ถ้า…ฉันไม่ได้บอกชอบ ฉันจะถูกเข้าใจผิดแบบนี้ต่อไปเหรอ?”
“หา?”
“ขะ ขอโทษนะ ลืมคำพูดเมื่อกี้ไปเลยเถอะ!”
เธอพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะก้าวออกไปที่ระเบียงทางเดิน ใบหูของเธอนั้นแดงซ่านจนแทบจะเป็นสีเดียวกับผมของเธอ
