ตอนที่ 48 ความอัดอั้น – มุมมองลูน่า
ในเวลาเดียวกับที่เบเรธไปเยี่ยมบ้านของเอเลน่า
——เสียงพลิกหน้ากระดาษดังขึ้น
ในห้องแห่งหนึ่ง เสียงเปิดหน้าหนังสือได้ดังขึ้น
“……”
——พลิกอีกหน้า
ครั้งต่อไปที่หน้าหนังสือถูกเปิด เป็นเวลาหลังจากนั้น 10 นาที
แม้จะอ่านหนังสือช้ากว่าปกติหลายเท่า แต่เธอไม่ได้มีสมาธิกับการอ่าน เพราะในหัวของเธอไม่มีเนื้อหาใดๆ ซึมซับเข้าไปเลย
สิ่งที่เป็นงานอดิเรกที่เธอโปรดปรานกลับไม่สามารถดึงความสนใจเธอได้
“……เฮ้อ”
เสียงถอนหายใจลึกดังออกมาจากปากของลูน่า
“ไม่ไหวแฮะ” แล้วเธอก็วางหนังสือลงบนโต๊ะ ก่อนจะเสียบที่คั่นหนังสือที่เธอหวงแหนไว้ในหน้าที่อ่านค้างเพื่อปิดสวิตช์การอ่าน
ช่วงนี้เธออยู่ในสภาพแบบนี้มาตลอด ซึ่งแน่นอนว่ามันมีเหตุผลที่ชัดเจน
(วันนัดพบใกล้เข้ามาแล้วสินะ…)
ในหัวของเธอมีแต่เรื่องนี้วนเวียนอยู่—การนัดพบระหว่างพ่อของเอเลน่ากับเบเรธ
ถ้ามันเป็นเพียงแค่การนัดพบธรรมดา เธอคงไม่ได้คิดมากขนาดนี้ แต่เพราะเธอได้เห็นข้อความบางอย่างที่น่าตกใจ
มีข้อความที่เขียนในจดหมายเชิญถึงเบเรธว่า “ถ้ามีเวลาหลังการประชุม อาจจะพูดคุยเรื่องการหมั้นหมายกัน”
ข้อความนั้นฝังแน่นอยู่ในจิตใจของเธอ
(ประเด็นหลักของการพบปะคือเรื่องการหมั้นแน่ๆ…)
ถ้าเป็นเรื่องธุรกิจ การส่งจดหมายโต้ตอบกันก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไร ในเมื่อเอเลน่าซึ่งเป็นเพื่อนร่วมชั้นของพวกเขาสามารถทำหน้าที่เป็นคนกลางติดต่อได้ทุกวัน
แต่การส่งจดหมายเชิญเพื่อพบหน้ากัน มันก็เพื่อประเมินอีกฝ่าย
พูดง่ายๆ ก็คือ การนัดพบนี้มีจุดประสงค์เพื่อหารือเรื่องการหมั้น
ลูน่าที่ปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้แต่เงยหน้ามองเพดานด้วยสายตาที่ดูง่วงเหงา
“……เบเรธ เซนต์ฟอร์ด คุณจะตอบกลับยังไงกันนะ”
เธอพึมพำออกมาเบาๆ พร้อมดวงตาที่สั่นไหว
แม้จะพูดเช่นนั้นออกมา แต่ในหัวเธอก็รู้ดีอยู่แล้ว
เขาคงตอบรับไปด้วยดี…
คู่หมั้นอย่างเอเลน่าคือลูกสาวของตระกูลขุนนางที่เรียกได้ว่าเป็นที่สุดในหมู่ตระกูลผู้ดี
นอกจากนี้ เธอยังงดงามดั่งตุ๊กตา มีรูปร่างที่สง่างาม และมีผู้คนมากมายมาขอเธอแต่งงานเพราะความงามที่โดดเด่น
ไม่มีเหตุผลใดที่เขาจะปฏิเสธข้อเสนอการหมั้นนี้ แม้แต่ลูน่าที่เป็นผู้หญิงเหมือนกันก็คิดเช่นนั้น
(ถ้าฉันมีอะไรที่เหนือกว่าเธอบ้าง ความรู้สึกนี้อาจจะเบาบางลงสักนิดก็ยังดี…)
แต่ฝ่ายนั้นแข็งแกร่งเกินไป และมันก็นำไปสู่คำตอบที่ชัดเจน
“……เฮ้อ ถ้าแค่ฉันได้ใกล้ชิดกับเขาก่อนหน้านี้… ไม่สิ ฉันอยากจะได้รู้จักเขาให้เร็วกว่านี้จริงๆ…”
ถ้าหมั้นหมายกันแล้ว เธอจะต้องเว้นระยะห่างจากเขา ไม่สามารถเข้าหาได้เหมือนเคย
เพราะเธอเป็นคนที่มีชนชั้นต่ำกว่า จึงต้องหลีกเลี่ยงไม่ให้ใครมาจับตามอง ไม่ให้พวกขุนนางคนอื่นๆ เกิดความไม่พอใจ
ด้วยความฉลาดของเธอเอง เธอจึงรู้ว่าหลังจากนี้ เธอจะไม่สามารถไปเที่ยวกับเขาสองต่อสองได้อีก
เธอต้องดำเนินชีวิตอย่างเหมาะสมกับฐานะของตนเอง เธอจึงพยายามห้ามใจตัวเอง
“อิจฉาคุณหนูเอเลน่าจริงๆ… ฉันอิจฉามากเลย…”
ลูน่าที่รู้สึกถึงความแตกต่างทางชนชั้นได้อย่างเจ็บปวด จ้องมองไปที่ที่คั่นหนังสือที่เบเรธมอบให้เธอ ก่อนจะปล่อยเสียงคร่ำครวญออกมาโดยไม่รู้ตัว
ในตอนนั้นเอง
“คุณหนูลูน่า อาหารเย็นพร้อมแล้วค่ะ”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น พร้อมกับเสียงเรียกจากสาวใช้ที่ยืนอยู่อีกฝั่งของประตู
“……”
“คุณหนูลูน่า? กำลังอ่านหนังสืออยู่หรือเปล่าคะ? อาหารเย็นพร้อมแล้วค่ะ”
เมื่อไม่มีเสียงตอบกลับ เสียงเรียกซ้ำดังขึ้น ลูน่าก็เหมือนจะได้สติ เธอตอบกลับไปด้วยเสียงเบา
“อะ…ซาร่า ตอนนี้เธอมีเวลาไหม”
“แน่นอนค่ะ อาหารพร้อมแล้ว ดังนั้นฉันยังพอมีเวลาอยู่ค่ะ”
“งั้นเข้ามาสิ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”
“รับทราบค่ะ งั้นขออนุญาตเปิดประตูนะคะ”
ซาร่ารับด้วยความเคารพ จากนั้นเปิดออกอย่างไร้เสียงรบกวน
เมื่อเดินเข้ามาได้เพียงไม่กี่ก้าว เธอก็หยุดตามที่ได้รับคำสั่ง
“คุณหนูมีเรื่องอะไรหรือคะ? ต้องการหนังสือเล่มไหนเพิ่มเติมหรือเปล่า”
“ไม่ใช่เรื่องหนังสือหรอก… ฉันอยากให้เธอฟังความไม่พอใจของฉัน”
“คะ? ความไม่พอใจหรือคะ?”
“ใช่”
“เอ่อ…รับทราบค่ะ”
ซาร่าอึ้งไปเล็กน้อย แต่เธอก็รีบปรับสีหน้าเป็นท่าทางสุภาพจริงจัง
นี่เป็นครั้งแรกที่ลูน่าเคยพูดเช่นนี้ และซาร่ารู้ว่าต้องตั้งใจฟังให้ดี
“ซาร่า…ฟังนะ ฉันมีคนที่ฉัน…รู้สึกกังวลเกี่ยวกับเขา”
“คุณหนูหมายถึง?”
“แค่เวลานึกถึงเขา หัวใจของฉันก็เต้นแรงแล้ว และแค่จินตนาการว่าเขาพูดคุยกับผู้หญิงคนอื่น มันก็ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจ”
“……”
“แต่…อย่าเข้าใจผิดล่ะ ฉันไม่ได้ชอบเขาหรอก แค่เวลาอยู่ด้วยแล้วมันสนุกก็เท่านั้น”
“อ่า…ค่ะ”
ถึงแม้คำพูดเหล่านี้จะดูเหมือนปฏิเสธ แต่ซาร่าก็ไม่สามารถกลั้นความคิดในใจได้ ‘ชอบเขาสินะคะ’ แต่เธอก็เลือกที่จะไม่พูดออกไป
แทนที่จะตอบกลับตรงๆ เธอเปลี่ยนไปถามอย่างระมัดระวัง
“งั้นสิ่งที่คุณหนูรู้สึกไม่พอใจเกี่ยวกับท่านชายคนนั้นคืออะไรหรือคะ?”
“ไม่ใช่ว่าฉันไม่พอใจเขาหรอกนะ เขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยมมาก ทั้งอ่อนโยนและพึ่งพาได้ แถมยังปฏิบัติต่อฉันอย่างเท่าเทียม ถึงแม้สถานะเขาจะสูงกว่า ฉันเคารพเขามากเลย”
“โอ้ อย่างนั้นหรือคะ”
“แต่เรื่องที่ฉันไม่พอใจคือ… เขาได้รับการเสนอเรื่องการหมั้นหมาย ทั้งๆ ที่ฉันอยากจะสนิทกับเขามากกว่านี้”
ลูน่าระบายความรู้สึกที่เธอเก็บไว้ออกมาหมดเปลือก
“ถึงแม้ฉันจะรู้ว่าในวันหนึ่งเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้น เพราะเรามีสถานะที่ต่างกัน… แต่พอมันเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน มันก็ทำให้ฉันรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมเลย… ทั้งๆ ที่ฉันยังอยากออกไปเที่ยวกับเขาอีก”
“ท่านชายช่างน่าประทับใจเสียจนมีคนแทรกเข้ามาได้ง่ายๆ เลยสินะคะ”
“ใช่…”
ลูน่าพยักหน้าเบาๆ และกำหมัดเล็กๆ ไว้แน่น ก่อนจะพึมพำคำว่า “มันไม่ยุติธรรมเลย” อีกครั้ง
บรรยากาศในห้องดูหนักหน่วงขึ้น แต่ซาร่ากลับมองดูคุณหนูของเธอด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
“โธ่…คุณหนูลูน่า ในที่สุดก็ถึงวัยที่จะได้เรียนรู้ความรักแล้วสินะคะ”
“อย่ามาล้อเล่นสิ ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่ได้ชอบเขา”
“ขอประทานโทษค่ะ แต่ฉันไม่อาจเชื่อได้จริงๆ คุณหนูเองก็ยังมีอาการที่แสดงออกชัดเจนเลยค่ะ ท่านชายเป็นคนเดียวที่ทำให้คุณหนูอ่านหนังสือไม่ได้ถึงขนาดนี้”
“…!”
ซาร่ากล่าวพร้อมกับส่งสายตาไปที่โต๊ะทำงานในห้อง
สำหรับลูน่า ปกติหนังสือที่อ่านจบแล้วจะถูกกองไว้ทางขวา ส่วนหนังสือที่ยังไม่ได้อ่านจะกองอยู่ทางซ้าย แต่วันนี้ไม่มีหนังสือแม้แต่เล่มเดียวที่กองอยู่ทางขวา ซึ่งนั่นบ่งบอกว่าเธอไม่ได้อ่านจบแม้แต่เล่มเดียว
ซาร่าที่คอยดูแลใกล้ชิดรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องปกติของคุณหนูเลย
“ยังมีหลักฐานอื่นอีกนะคะ”
“อะ…อะไรอีกล่ะ?”
“ก็ที่คุณหนูถือที่คั่นหนังสือที่ท่านชายมอบให้ตลอดเวลา แล้วก็นอนหลับพร้อมกับมันทุกคืนใช่ไหมคะ?”
“…”
“หรือเวลาที่คุณหนูพึมพำว่า ‘อยากเจอเขาอีก’ หรือ ‘เมื่อไหร่จะได้ออกไปเที่ยวกับเขาอีก’ ฉันก็ได้ยินมาบ่อยๆ เลยล่ะค่ะ”
“…”
“และก็ยัง—”
“พอแล้ว!”
ลูน่ารีบพูดแทรกขึ้นพร้อมกับก้มหน้าลงต่ำอย่างรวดเร็วเพื่อซ่อนสีหน้าแดงก่ำ
เธอไม่อยากให้ซาร่าหรือใครเห็นว่าเธอกำลังรู้สึกเขินขนาดไหน
“คุณหนูลูน่าคะ”
ซาร่ากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ผู้ชายที่ยอดเยี่ยมย่อมเป็นที่หมายปองของใครหลายๆ คน และถ้าหากคุณหนูเลือกที่จะเป็นฝ่ายตั้งรับเพียงอย่างเดียว ความต้องการของคุณหนูอาจจะหลุดลอยไปนะคะ”
“นี่เธอกำลังจะบอกอะไรฉันกันแน่?”
“แค่จะบอกว่าการกล้าออกไปทำอะไรบางอย่าง อาจนำพาสิ่งดีๆ เข้ามาในชีวิตคุณหนูได้ค่ะ”
“…”
ลูน่ามองหน้าซาร่าด้วยสายตาสับสน เธอไม่ได้คาดคิดว่าจะได้รับคำแนะนำเช่นนี้
“ตัวอย่างก็อยู่ตรงนี้ค่ะ” ซาร่ายิ้มบางๆ “ฉันเองที่แม้จะเป็นสาวใช้ แต่ก็มีสามีที่ฉันรัก และเราก็มีครอบครัวที่อบอุ่นด้วยกันได้”
“…”
คำพูดนั้นดูเหมือนจะกระทบใจลูน่ามาก เธอจ้องมองซาร่าอย่างเงียบๆ
“คุณหนูลูน่าคะ โลกนี้ชายหนึ่งคนสามารถมีภรรยาหลายคนได้ ถ้าหากคุณหนูยังลังเลหรือไม่กล้า แม้จะมีความรู้สึกที่ชัดเจนแล้ว ท่านชายอาจจะเป็นของคนอื่นโดยสมบูรณ์ก็ได้”
ซาร่าจบประโยคด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นและมั่นใจ แต่สำหรับลูน่า เธอกลับรู้สึกว่าคำพูดเหล่านั้นก้องอยู่ในหัวซ้ำไปมา
TLN: กับตัน!?
