ตอนที่ 47 บ้านของเอเลน่า
“ความตื่นเต้นลดลงบ้างหรือยัง?”
“…พูดตรงๆ ก็ไม่เท่าไหร่”
“อะไรนะ? ทั้งที่ฉันให้จับมือแท้ๆ แถมยังเป็นมือแข็งๆ ของนายอีก”
บริเวณคฤหาสน์หลังใหญ่บนที่ดินกว้างขวาง เมื่อมาถึงบ้านตระกูลเลแคลร์ ทั้งสองก้าวลงจากรถม้า ระหว่างเดินผ่านสวนที่เต็มไปด้วยดอกไม้หลากสีเพื่อไปยังประตูหน้า การสนทนาของพวกเรายังคงดำเนินต่อไปเหมือนเช่นเคย
“มือมันก็แข็งก็แบบนี้แหละ ผู้ชายก็ต้องมีมือที่กระดูกชัดๆ หน่อยอยู่แล้ว”
“เหรอ? ว่าแต่ทำไมถึงบอกว่าความตื่นเต้นยังไม่ลดล่ะ”
“มันไม่ใช่ว่าจับมือธรรมดาไง เธอทั้งจิ้มหลังมือ ยกมือขึ้นมาดู บางทีก็เอานิ้วมาดึงเล่น”
“ก็เพราะมือของนายมันแปลกเลยอยากลองจับดูนี่นา! จะมาโทษฉันได้ยังไง”
“อีกแล้วเหรอ? เหตุผลฟังไม่ขึ้นเลยนะ”
“ชิ!”
เอเลนาขึ้นเสียงพร้อมสะบัดผมสีแดงสวยของเธออย่างไม่พอใจ เมื่อเห็นเช่นนั้น เบเรธแอบยิ้มออกมาเบาๆ หากเธอรู้ว่าเขาแอบขำอยู่ล่ะก็ คงจะโต้กลับด้วยคำว่า “หัวเราะอะไร!” แน่ๆ
(ขอบคุณนะ เอเลน่า)
เมื่อได้เห็นเอเลน่าที่ดูเป็นตัวของเธอเองอย่างไม่เปลี่ยนแปลง ทำให้เบเรธรู้สึกผ่อนคลายลง ภายในใจเขาขอบคุณความธรรมดาของเธอ แล้วพวกเขาก็เดินต่อไปอีกครู่หนึ่ง จนกระทั่งปรากฏประตูทางเข้าขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ระหว่างเสาสองต้น
ที่นั้น ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนตรงตัวด้วยท่าทีสง่างาม เมื่อเขาสบตากับเบเรธ ก็รีบตรงเข้ามาหา
“ยินดีที่ได้พบอีกครั้งครับ! ท่านเบเรธ!”
ชายหนุ่มผู้เป็นน้องชายในตระกูลลเลแคลร์ อลัน ดวงตาสีม่วงของเขาเบิกกว้างขณะที่รีบเดินเข้ามาใกล้
“โอ้! ไม่เจอกันนานเลยนะ อลัน เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม?”
“ครับ! สบายดีมาก!”
อลันตอบกลับด้วยรอยยิ้มเปล่งประกาย ราวกับมีเอฟเฟกต์ระยิบระยับในดวงตาสีม่วงของเขา ชายหนุ่มคนนี้เป็นคนที่เบเรธเคยพบในห้องสมุดเมื่อหลายเดือนก่อน ในตอนนั้นเขาได้บังเอิญให้คำปรึกษากับอลัน โดยไม่รู้เลยว่าอลันเป็นใครและมาจากไหน เรื่องนี้ยังคงเป็นความลับที่เบเรธไม่ได้บอกใคร
“วันนี้ผมรอที่จะได้เจอท่านเบเรธด้วยความตื่นเต้นมากครับ! ท่านเองสบายดีไหมครับ?”
“อะ…อืม…”
(อะไรเนี่ย…ใกล้ไปแล้ว…จู่ๆ ก็เข้ามาใกล้แบบนี้ แถมยังยิ้มหน้าบานอีก…ถ้าเอาหน้าหล่อๆ นั่นเข้ามาใกล้กว่านี้ ฉันจะทำยังไงดีล่ะ…)(TLN:????)
เบเรธพึมพำในใจ พร้อมนึกถึงเอเลน่า ผู้ที่มักจะทำแบบเดียวกันโดยไม่รู้ตัว นิสัยนี้อาจถ่ายทอดมาจากพี่สาวโดยไม่ตั้งใจก็ได้
อย่างไรก็ตาม เบเรธรู้สึกได้ชัดเจนว่า อลันแสดงความรู้สึก “ดีใจ” ออกมาอย่างแท้จริง
“ว่าแต่…อลัน นายจะออกไปข้างนอกเหรอ? แต่งตัวดูเหมือนเตรียมเดินทางเลย”
“ใช่ครับ! ผมกำลังจะไปที่ร้านที่คุณพ่อของผมบริหารอยู่”
“ร้านเหรอ…?”
“ครับ ตอนนี้ผมกำลังทำงานภายใต้การดูแลของผู้จัดการร้าน เพื่อเรียนรู้ประสบการณ์และศึกษาการบริหารไปด้วยครับ”
“โห อย่างนี้นี่เอง”
อลันเล่าเรื่องด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความภาคภูมิใจ แม้ว่าฐานะของเขาในฐานะทายาทตระกูลขุนนางจะสูงกว่าตำแหน่งผู้จัดการร้านมาก แต่เขาก็ไม่ได้แสดงความหยิ่งยโสออกมาเลย นี่ถือว่าเป็นเรื่องที่หาได้ยากในสังคมชนชั้นสูง
“ทำได้ดีมากเลยนะ แล้วตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง? พอจะมีความมั่นใจขึ้นมาบ้างไหม?”
“พูดตามตรง…ยังไม่ค่อยมีครับ”
อลันตอบเสียงเบา พร้อมทั้งก้มหน้าด้วยความรู้สึกหมดกำลังใจ
“ทำไมล่ะ? เริ่มกังวลหรือเปล่า?”
“ใช่ครับ…ยิ่งผมเรียนรู้มากขึ้น ก็ยิ่งรู้ว่าความคิดของตัวเองยังตื้นเขินแค่ไหน…ผมรู้สึกเหมือนไม่มีความมั่นใจเลยครับ”
อลันที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง เริ่มเผยให้เห็นท่าทีที่ไม่มั่นคงราวกับกำลังเผชิญหน้ากับ “กำแพงแรก” ในชีวิต แต่เบเรธมองว่านั่นเป็นสัญญาณที่ดี
“ฉันว่าไม่ใช่เรื่องแย่นะ อลัน มันเป็นสัญญาณที่ดีด้วยซ้ำ”
“ดี…อย่างนั้นเหรอครับ?”
“ใช่สิ ฉันคิดว่าแบบนั้นนะ ถ้านายมีความมั่นใจในตอนนี้ทั้งที่ยังไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย นั่นแหละน่ากังวล แต่ในเมื่อนายยังอยู่แค่จุดเริ่มต้น ไม่มีความมั่นใจมันก็เป็นเรื่องธรรมดา เพราะความไม่มั่นใจนี่แหละจะทำให้นายเรียนรู้และพัฒนาไปได้ไกลกว่าเดิม”
เบเรธพูดพร้อมตบไหล่ของอลันเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ
“ดังนั้น ถ้านายรู้สึกกดดันหรือเจอปัญหาอะไร อย่าลังเลที่จะมาปรึกษาฉันได้นะ ถึงฉันจะไม่เก่งเท่าพ่อของนาย แต่ก็พร้อมช่วยเสมอ”
“ขอบคุณมากครับ! ผมรู้สึกซาบซึ้งจริงๆ!”
อลันกล่าวพร้อมโค้งศีรษะต่ำอย่างมีมารยาท
“ว่าแต่…ฉันมีอีกเรื่องที่อยากบอกนะ ฉันตั้งใจจะขอให้ ลูน่า บุตรสาวคนที่สามแห่งตระกูลบารอนมาช่วยในเรื่องนี้ นายโอเคไหม?”
“ลูน่า…คนนั้นน่ะเหรอครับ!?!”
“ใช่ เธออายุเท่ากับนายพอดี”
“มะ…ไม่น่าเชื่อ…”
ความตกใจของอลันนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกเลย เพราะลูน่าเป็นที่รู้จักในฐานะคนที่ให้ความสำคัญกับเวลาของตัวเองมากจนแทบไม่สุงสิงกับใคร การที่เบเรธสามารถโน้มน้าวเธอได้นับว่าเป็นเรื่องมหัศจรรย์
“ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนที่เข้าถึงยาก แต่ความรู้ของเธอมีประโยชน์มากจริงๆ เธอช่วยฉันหลายครั้งแล้ว ฉันเลยคิดว่าเธอน่าจะช่วยนายได้ด้วย”
“ไม่รู้เลยว่าท่านได้ลำบากเพื่อผมถึงขนาดนี้…ได้โปรดส่งคำขอบคุณของผมไปถึงลูน่าด้วยนะครับ!”
“อ่า ได้เลย”
(แต่ทำไมต้องมองฉันด้วยสายตาเป็นประกายขนาดนั้นล่ะ…รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกชำระล้างเลยแฮะ…)
เบเรธคิดในใจอย่างประหม่า ซึ่งคนที่สังเกตได้ถึงความรู้สึกนี้ก็คือเอเลน่า ผู้ที่ฟังอยู่ข้างๆ
“ก็ช่วยไม่ได้นี่นา อลันน่ะ ตั้งใจจะมาพบนายจนถึงขั้นยอมไปที่ร้านสายเลยนะ ถึงจะบอกคุณพ่อไว้ล่วงหน้าแล้วก็ตาม”
“หา? สายเหรอ?”
“พี่สาว! เรื่องนั้นอย่าบอกสิครับ…”
“แหม ฉันพูดไปแล้วนี่”
เอเลน่ายิ้มเจ้าเล่ห์ ขณะที่อลันมองเธอด้วยความอับอาย ทั้งสองดูเหมือนจะเริ่มถกเถียงกัน แต่เบเรธตัดบทก่อนที่สถานการณ์จะบานปลาย
“อลัน รีบไปที่ร้านได้แล้ว ไม่งั้นจะไม่ทันนะ”
“อ๊ะ จริงด้วย!”
อลันสะดุ้ง รีบเตรียมตัวกลับไปยังรถม้า
“ไว้เจอกันใหม่นะ ท่านเบเรธ! ผมจะตั้งใจทำงานครับ!”
“โชคดีนะ อลัน!”
หลังจากโค้งอย่างสง่างาม อลันก็รีบออกเดินทาง ทิ้งให้เบเรธกับเอเลน่าอยู่กันตามลำพังหน้าประตูคฤหาสน์
“เข้าไปข้างในกันเถอะ” เอเลนากล่าวพลางนำทาง
“ขอบคุณนะเบเรธ”
“อืม อะไรนะ?”
“ตอนที่อลันขอคำแนะนำจากฉัน ฉันไม่สามารถพูดประโยคอย่าง ‘การขาดความมั่นใจในตนเองเป็นสิ่งที่ดี’ และฉันก็คิดว่าคำพูดพวกนั้นจะช่วยฉันได้ในอนาคต”
“ด้วยความยินดี”
“…ฉันไว้ใจนายได้จริงๆ”
เอเลน่าพึมพำขณะที่หูของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงซ่อนอยู่ในผมของเธอ หลังจากนั้นเธอก็เอื้อมมือไปที่ลูกบิดประตู
“ยังไงก็ตาม แล้วคนรับใช้ของตระกูลเลแคลร์ล่ะ? ฉันไม่เจอพวกเขาเลย ก็เลยอยากรู้น่ะ”
“ฉันลืมบอกหรือเปล่านะ? พนักงานส่วนใหญ่ไปช่วยงานที่ร้านของคุณพ่อหมดในช่วงเวลานี้ ที่บ้านเลยดูเงียบๆ แบบนี้ แถมหน้าที่ชงชาระหว่างการพูดคุยของนายยังเป็นหน้าที่ฉันด้วย”
“งั้นเหรอ…”
“อะไรน่ะ? น้ำเสียงแบบนั้น หมายความว่ายังไง?”
“เปล่าสักหน่อย ฉันแค่คิดว่ามันน่าสนใจดีที่แบ่งงานแบบนี้”
“ฟู่…งั้นก็ดี แต่ถ้าคิดว่าชาฝีมือฉันไม่อร่อยละก็ นายโดนดีแน่”
“ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นซะหน่อย” เบเรธรีบแก้ตัวทันที
“ฉันแค่รู้สึกว่าแนวทางการแบ่งงานของพวกเธอค่อนข้างพิเศษ มันไม่ใช่สิ่งที่เจอบ่อยในครอบครัวชนชั้นสูง”
“งั้นก็ดี”
เอเลน่าเปิดประตูหน้าด้วยความพอใจ ใกล้จะถึงเวลาพบปะแล้ว
เธอเอื้อมมือออกไปจับชายเสื้อของเบเรธอย่างไม่ได้ตั้งใจ ราวกับว่าเธอเสียใจที่ไม่ได้อยู่ตามลำพังกับเขา
