บทที่ 45 วันของการนัดเจอ
“ขอโทษนะ เซีย วันนี้ต้องขอยืมตัวเจ้านายของเธอสักวันนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ! ได้โปรดอย่ากังวลเลย!”
วันนัดเจอได้มาถึงแล้ว
เอเลน่า บุตรสาวคนโตของตระกูลเลแคลร์ ผู้มีเรือนผมสีแดงสดที่ดูโดดเด่นในชุดเดรสสีดำ ได้มาถึงก่อนเวลานัดหมายเล็กน้อย และยืนสนทนาเบาๆ กับเซีย สาวใช้ที่ใส่ชุดเมด อยู่ตรงหน้าทางเข้าคฤหาสน์
ในขณะที่เบเรธกำลังเตรียมตัวอยู่ด้านใน
“เอ๊ะ… เธอไม่ต้องไปช่วยเบเรธเตรียมตัวเหรอ? นั่นมันงานของเธอนะ ไม่กลัวถูกดุหรือไง?”
“ไม่ค่ะ! ท่านเบเรธสั่งไว้ว่า ‘ไปสนุกกับท่านเอเลน่าให้เต็มที่’ ค่ะ”
เซียยิ้มกว้างจนดวงตากลมโตสีฟ้าเป็นประกาย
“เฮ้อ… เบเรธก็ยังคงสั่งงานแปลกๆ เหมือนเดิมนะ พูดตรงๆ การทำตามคำสั่งพวกนี้มันไม่ยากเหรอ? ก็การทำงานเป็นหน้าที่นี่นะ?”
“เป็นอย่างที่ท่านพูดเลยค่ะ!”
เซียตอบอย่างหนักแน่น แม้จะเป็นการปฏิเสธเจ้านาย แต่เธอก็มีเหตุผลที่ชัดเจน
“แต่… คำสั่งครั้งนี้ก็เพื่อฉันเหมือนกันค่ะ ท่านเบเรธต้องการให้ฉันสนุกกับการพูดคุยกับท่านเอเลน่า ได้พักผ่อนร่วมกัน…”
“ยังไงก็ต้องเพื่อฉันด้วยล่ะสิ ไม่ให้น่าเบื่อเวลารอ”
“อะ!… พอท่านพูดแบบนั้น ฉันรู้สึกดีใจจังค่ะ!”
คำพูดของทั้งคู่เต็มไปด้วยความสบายใจและการยอมรับซึ่งกันและกัน
“ว่าแต่เซีย มีอะไรอยากถามฉันไหม? ตอนนี้ถามมาได้เลยนะ เห็นชัดเลยว่าเธออยากถามอะไรบางอย่าง”
“อ๊ะ ขอโทษค่ะ ถ้าอย่างนั้น… ขอถือโอกาสนี้ถามได้ไหมคะ?”
“ได้สิ ถ้าเป็นเรื่องที่ฉันตอบได้ล่ะก็”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซียก็ย่อตัวนิดหนึ่ง และถามอย่างเขินอาย
“เอ่อ… ท่านเอเลน่าจะเข้าร่วมการนัดเจอวันนี้ด้วยหรือเปล่าคะ?”
“อืม… บอกตามตรง ฉันไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมหรอก ความรู้ฉันยังไม่ถึง และจะเป็นการรบกวนการพบกันเปล่าๆ”
“หา… แม้แต่ท่านเอเลน่าก็ด้วยเหรอคะ!?”
“ใช่ แม้แต่อลัน ที่เตรียมตัวสืบทอดตำแหน่งอยู่ ก็ไม่ได้เข้าร่วมเช่นกัน”
“หมายความว่า… ท่านเบเรธจะพูดคุยกับท่านพ่อของท่านเพียงสองคนใช่ไหมคะ?”
“ใช่แล้ว”
ได้ยินเช่นนั้น เสียงของเซียก็เบาลงเล็กน้อย ดวงตาดูกังวล
“กลัวว่าเบเรธจะไม่มีคนช่วยเหรอ?”
“…ค่ะ ท่านพ่อของท่านเอเลน่าเป็นคนที่มีชื่อเสียงมาก… เรื่องแบบนี้ฉันเลยอดเป็นห่วงไม่ได้ค่ะ”
“ก็จริงนะ หัวข้อการพูดคุยครั้งนี้ก็อยู่ในความถนัดของท่านพ่อ และจะเห็นความต่างในด้านความรู้กับประสบการณ์ได้ชัดเจนเลยล่ะ แต่ฉันว่าเบเรธน่าจะรับมือไหว”
“ถึงจะต่างกันขนาดนั้น… ท่านคิดว่าเขาจะรับมือได้เหรอคะ?”
“เพราะว่าเบเรธ… มีมุมมองที่กว้างและมั่นคงจนน่าอิจฉาเลยล่ะ เขามักทำให้ฉันต้องประหลาดใจเสมอ”
เอลีน่าพูดพลางยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่ดวงตาสีม่วงอ่อนนั้นดูเหมือนยังมีความไม่แน่ใจปะปนอยู่
เซียเองก็ยังมีสีหน้าลังเล ราวกับไม่เข้าใจว่าทำไมเอเลน่าถึงมั่นใจในตัวเบเรธนัก
“ก็ไม่แปลกหรอกถ้าเธอจะยังไม่เข้าใจ เบเรธน่ะ เป็นคนที่เลี่ยงการพูดเรื่องยากๆ เสมอ คงเพราะเขาไม่อยากยุ่งกับปัญหาหรือดึงความสนใจมาที่ตัวเอง”
“…อุ๊”
ได้ยินเช่นนั้น เซียก็หัวเราะเบาๆ พลางยกมือขึ้นปิดปาก เหมือนกับนึกถึงอะไรบางอย่างที่ตรงกับคำพูดนั้น
ในขณะเดียวกัน เสียงของเบเรธก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง
“ขอโทษนะที่ทำให้รอนาน ว่าแต่คุยอะไรกันอยู่เหรอ? ดูสนุกเชียว”
เขาเดินออกมาด้วยท่าทีสบายๆ แต่งตัวเรียบร้อย พร้อมสำหรับการประชุม
“อยากรู้ขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันว่าไม่รู้จะดีกว่านะ”
“พอพูดแบบนี้แล้วมันยิ่งน่าสงสัยนะ”
“งั้นเหรอ? ถ้างั้นฉันบอกก็ได้”
เอเลน่าหรี่ตาลงเล็กน้อย ราวกับจะหยอกล้อ และพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ
“ก็แค่กำลังพูดถึงว่านายมันทะนงตัวขนาดไหนน่ะสิ ใช่ไหมล่ะ เซีย?”
“เอ๊ะ!? อะ… อันนั้น…”
เซียที่ไม่ทันตั้งตัวก็ถูกดึงเข้าไปพัวพันในบทสนทนาโดยไม่ทันตั้งหลัก เธอรีบโบกมือไปมาอย่างลนลาน พยายามปฏิเสธอย่างเต็มที่
“อ้อ เข้าใจแล้ว เอเลน่าพูดจาว่าร้ายฉันสินะ”
“ฉันไม่ได้ว่าอะไรเลยนะ จริงไหมล่ะ เซีย?”
“ค-ค่ะ!”
คราวนี้เซียตอบกลับทันทีด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงจัง
เบเรธพยักหน้าเบาๆ เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเธอ ดูเหมือนเขาจะเชื่อว่าส่วนนี้เป็นความจริง
“…แล้วตกลงเรื่องอะไรล่ะ?”
“ไม่บอกหรอก คนที่ใช้งานสาวใช้เพื่อจับผิดคนอื่นน่ะ ไม่สมควรได้รู้”
“พูดแบบนั้นก็ใจร้ายเกินไปหน่อยนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้น…”
“ฮึๆ เรื่องนี้ไว้เธอไปเคลียร์กับเซียเองหลังจบการประชุมนะ เซีย ถ้าเธอทำเป็นงอนใส่เขาล่ะก็ อาจได้ของขวัญปลอบใจอะไรดีๆ ก็ได้นะ”
“!!!”
เอลีน่ายิ้มเจ้าเล่ห์ พลางกระซิบยุแหย่เซียที่ยืนอยู่ข้างๆ
เซียฟังแล้วถึงกับดวงตาเป็นประกาย ราวกับเริ่มคาดหวังในสิ่งที่เอลีน่าพูด
(ดูจากหน้าเซียแล้ว สงสัยเธอคงอยากให้ฉันลูบหัวเธออีกแน่ๆ…)
เบเรธคิดในใจ พลางถอนหายใจนิดๆ แต่ก็ไม่ได้ถือสาอะไร เพราะเขารู้ว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย
“เบเรธ ได้เวลาที่เราต้องออกเดินทางแล้วล่ะ อย่าให้สายดีกว่า”
“อืม จริงด้วย ขอบใจนะที่เตือน”
เมื่อถูกเอเลน่าเร่ง เบเรธก็พยักหน้า เขาหันไปหาเซีย
“ฝากที่นี่ด้วยนะ ถ้ามีเวลาว่างก็ใช้พักผ่อนได้เลย”
“ค่ะ! แล้วก็… ท่านเบเรธ ขอให้โชคดีนะคะ!”
“แน่นอน”
หลังจากล่ำลา เซียก็ยืนส่งทั้งสองออกไปจนกระทั่งเบเรธขึ้นรถม้าพร้อมกับเอลีน่า
แต่เมื่อเขาเห็นรถม้าคันนั้น ใบหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
“เอ่อ… นี่มัน…”
สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเขาคือรถม้าสีขาวสวยงาม ตกแต่งอย่างประณีต มีห้องโดยสารกว้างขวางและหน้าต่างที่สะท้อนแสง
มันเป็นรถม้าที่หรูหราอย่างเห็นได้ชัด
“นี่มัน… รถม้าหรูหราเกินไปสำหรับฉันหรือเปล่า… ไม่จำเป็นต้องจัดหนักขนาดนี้เลยนะ”
“ฮึๆ ฉันตั้งใจเลือกคันนี้แหละ เพราะอยากเห็นหน้านายตอนเจอแบบนี้ ส่วนคุณพ่อเองก็ดูสนุก เขาบอกว่า ‘อย่าลืมเล่าปฏิกิริยาของเขาให้ฟังด้วย’ เลยล่ะ”
“หา… อะไรเนี่ย…”
เบเรธถอนหายใจน้อยๆ พลางพยายามเก็บอาการเขินอาย แต่เขาก็รู้ว่านี่เป็นส่วนหนึ่งของธรรมเนียมที่ทางตระกูลเลแคลร์ต้องรักษาไว้ในฐานะเจ้าบ้าน
เขาหันไปทักทายคนขับรถม้าที่เป็นชายสูงวัยผมสีขาวซึ่งดูสุภาพอย่างมาก
“สวัสดีครับ ต้องขอรบกวนในวันนี้ด้วยนะครับ”
“เป็นเกียรติของผมครับ”
คนขับรถตอบกลับด้วยรอยยิ้มใจดีและโค้งศีรษะเล็กน้อย
“เอาล่ะ เบเลธ รีบขึ้นมาเถอะ คุณพ่อเตรียมการต้อนรับไว้หมดแล้ว”
“อืม”
เบเรธพยักหน้าและก้าวขึ้นรถม้า แต่เมื่อเขาหันกลับมา เขาก็ยื่นมือให้เอเลน่าที่กำลังจะก้าวตามขึ้นมา
“เชิญครับ”
“อุ๊ย… ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษเหมือนกันนะ”
“ชุดเดรสดำเข้ากับเธอดีมาก เลยอยากทำอะไรพิเศษให้”
“…ไม่ใช่แค่พิเศษสิ ควรทำแบบนี้เป็นประจำต่างหาก… เฮ้อ นายเนี่ย”
เอเลน่าพูดพลางเบือนหน้าหลบเล็กน้อย เม้มริมฝีปากเบาๆ พร้อมจับมือเบเรธเพื่อขึ้นรถม้า
