ตอนที่ 43 ความรู้สึกของเซีย
(เราเข้าใจผิดมาตลอดเลยสินะ… เรานี่มันโง่จริงๆ)
หลังจากที่ได้ปรึกษากับลูน่า ทำให้รู้ถึงความในใจของเซีย เย็นวันนั้นเอง
“เอ่อ… ท่านเบเรธ…”
“หืม? มีอะไรหรือ?”
“ขอโทษที่ต้องรบกวนแบบกะทันหันค่ะ แต่วันนี้ฉันมีธุระสำคัญ จึงอยากขออนุญาตท่าน…”
“เอ๊ะ?”
เซียพูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ ในขณะที่พวกเรากำลังเตรียมตัวเดินกลับบ้านด้วยกันตามปกติ
“ธุระสำคัญ? อย่างเช่นการประชุมของสาวใช้หรือ?”
“…”
เซียส่ายหัวเบาๆ อย่างลังเล
การที่เธอไม่ยอมบอกว่าเป็นเรื่องอะไร อาจจะเป็นเพราะไม่อยากพูด หรือเพราะพูดไม่ได้ ซึ่งก็คงหนีไม่พ้นสองทางเลือกนี้
“งั้น… ธุระสำคัญจริงๆ ใช่ไหม?”
“ค่ะ…”
สำหรับเซียที่ให้ความสำคัญกับงานมาโดยตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่เธอขอออกไปทำธุระส่วนตัวแบบนี้
ยิ่งไปกว่านั้น สีหน้าและท่าทางของเธอยังแสดงถึงความมุ่งมั่นที่จะขออนุญาตให้ได้
ดูเหมือนจะเป็นเรื่องสำคัญที่ต้องรีบจัดการให้เสร็จสิ้น แม้ว่าใจจริงอยากจะถามว่าเป็นเรื่องอะไร แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเคารพความรู้สึกของเธอ
“ถ้ามีธุระสำคัญก็ช่วยไม่ได้ เข้าใจแล้วล่ะ”
“ขอบคุณมากค่ะ…!”
“กี่โมงถึงจะกลับบ้านได้ล่ะ? ถ้าพอรู้ก็ช่วยบอกด้วย”
“คิดว่าน่าจะประมาณ 1-2 ชั่วโมงค่ะ คงกลับถึงบ้านไม่เกิน 1 ทุ่ม”
“เข้าใจแล้ว งั้นระวังตัวด้วยล่ะ อย่ากลับดึกเกินไปนะ”
“ค่ะ!”
นั่นคือบทสนทนาสั้นๆ ก่อนแยกกันตอนนั้น
และในตอนนี้
“เฮ้อ…”
ขณะที่กำลังพยายามทำการบ้านในห้องส่วนตัว เขากลับไม่สามารถมีสมาธิได้เลย
(ทำไมเราต้องคิดมากเรื่องนี้ด้วยนะ… จริงๆ เลย)
เมื่อหยุดเขียน เขาก็เริ่มนึกถึงภาพของเซียอีกครั้ง
และบทสนทนาเมื่อวันก่อนก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน
—————
‘นี่เป็นแค่สมมตินะ ถ้าหากมีจดหมายแนะนำตัวให้ทำงานในราชวัง… เซียจะคิดยังไง?’
‘ฉันคงจะปฏิเสธค่ะ ฉันอยากจะเป็นสาวใช้ของท่านเบเรธต่อไป’
—————
เธอตอบกลับอย่างหนักแน่น พร้อมกับคำพูดที่ทำให้เขายิ่งคิดมากกว่าเดิม
‘ฉันไม่คิดว่าจะมีใครที่ยอดเยี่ยมกว่าท่านเบเรธอีกแล้วค่ะ’
‘นั่นแค่เพราะเธอทำงานกับฉันอยู่ต่างหาก เธอคิดแบบนั้นเพราะหน้าที่ของตัวเอง จริงๆ แล้วฉันว่าควรเริ่มมองหาความสุขให้ตัวเองได้แล้ว’
‘ไม่จริงค่ะ! การได้ทำงานรับใช้ท่านเบเรธเป็นความสุขของฉันอยู่แล้ว!’
ตอนนั้นเขาคิดว่าเธอแค่รักษามารยาทและทำหน้าที่ของสาวใช้ แต่หลังจากคุยกับลูน่า ทุกอย่างก็พลิกความเข้าใจของเขาไปหมด
—————
‘หากเซียได้ทำงานในพระราชวัง นั่นจะเป็นโอกาสสำคัญสำหรับตระกูลมาร์ควิส การที่เธอเป็นสาวใช้ส่วนตัวของคุณยังแสดงถึงการอบรมอย่างดีเยี่ยม’
‘นอกจากนี้ หากเซียแสดงความสามารถได้โดดเด่น ตระกูลของคุณก็อาจได้สร้างความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับราชวงศ์ การมอบตัวสาวใช้ถือเป็นหนึ่งในวิธีสร้างสายสัมพันธ์’
‘แต่เซียกลับปฏิเสธ นั่นเป็นเพราะเธออยากอยู่รับใช้คุณต่อไป ความตั้งใจจริงขนาดนั้นยังมองไม่ออกอีกหรือ?’
ลูน่าเตือนเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง และพูดต่อ
‘การกระทำนี้อาจเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่สาวใช้สามารถทำได้เพื่อแสดงความรู้สึก แต่คุณกลับไม่เข้าใจ…’
คำพูดเหล่านั้นสะท้อนใจจนทำให้เขารู้สึกผิดอย่างมาก
‘เซียคงรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อยเลยนะ’
—————
“…ฉันนี่แย่จริงๆ”
เบเรธพึมพำ ขณะใช้มือขยี้หัวตัวเองอย่างแรง ก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้ง
“ยังไงก็ต้องคุยกันอีกทีหลังจากนี้ เธออาจจะคิดว่าฉันอยากให้เธอไปทำงานที่ราชวัง ซึ่งไม่ใช่แบบนั้น…”
เวลาผ่านไปประมาณ 1 ชั่วโมงที่เขาพยายามตั้งสมาธิทำการบ้าน
และแล้วประตูห้องก็ถูกเปิดออก พร้อมกับเสียงหอบหายใจของเซียที่ดังขึ้น
“หะ… หะ… ฉันกลับมาแล้วค่ะ! ขอโทษที่กลับมาช้านะคะ!”
เซียยืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกล่องสี่เหลี่ยมในมือ
“ยินดีต้อนรับกลับ ยังไม่ถึงทุ่มเลย ไม่ถือว่าช้านะ”
“ขอบพระคุณค่ะ! เดี๋ยวข้าจะรีบเริ่มงานทันที…”
“เดี๋ยวก่อน ใจเย็นๆ ก่อนเถอะ มานั่งพักให้หายเหนื่อยก่อน”
เธอทำตามคำสั่งด้วยท่าทางลังเล
“เมื่อวานเธอทำงานส่วนของวันนี้ด้วยแล้วไช่ไหม”
“ท—ทำไมคิดแบบนั้นล่ะคะ”
“เมื่อวานฉันเห็นเธอทำงานหนักกว่าปกติ เลยคิดว่าเธอน่าจะทำงานส่วนของวันนี้ไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วไช่ไหม?”
“…ไช่ค่ะ”
“ว่าแล้วเชียว”
ฉันรับคำตอบของเชีย แต่ก็ยังมีคำถามในใจอยู่
(แปลกนะ… ปกติเซียจะรายงานทุกเรื่อง แล้วทำไมธุระครั้งนี้ถึงไม่บอกล่วงหน้า?)
“ปกติแล้วเธอทำอะไรก็ต้องมีเหตุผลเสมอ ทำไมครั้งนี้ถึงไม่ได้อธิบายให้ฟังล่ะ?”
“ฉันคิดว่า…อธิบายไปมันอาจจะฟังเหมือนแก้ตัวค่ะ”
“ฮ่ะๆ เธอจริงจังเหมือนเดิมเลยนะ”
เมื่อเห็นเซียกลับมาทำตัวเหมือนเดิม เบเรธก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย แต่ยังคงสงสัยเกี่ยวกับกล่องที่เธอถือมา
“แล้วสิ่งที่เธอถืออยู่ในมือนั่นคืออะไรเหรอ?”
“อ๊ะ!?”
ทันทีที่เขาถาม เซียก็ตกใจจนแทบสะดุ้ง เธอรีบเอากล่องซ่อนไว้ด้านหลังทันที
“อะไรกัน…ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วย?”
“มะ…มันไม่ใช่อะไรสำคัญค่ะ!”
เมื่อเธอแสดงท่าทางลุกลี้ลุกลนชัดเจนแบบนี้ เบเรธก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างในกล่องที่เธอไม่อยากให้เขาเห็น
“จะซ่อนทำไมล่ะ กล่องนั่นสีสวยใช้ได้เลยนะ”
“ไม่ได้ซ่อนค่ะ…แค่รู้สึกกว่า มันจะโอเคกว่าถ้าฉันเอามันไว้ข้างหลัง”
“หา?”
เชียโกหกไม่เก่งเอาซะเลย
“ขอดูมันอีกรอบได้ไหม?”
“…ค่ะ”
เธอพูดด้วยเสียงตะกุกตะกัก ก่อนจะยอมส่งกล่องให้เบเรธแบบไม่เต็มใจนัก
“นี่คือ…สิ่งที่เธอไปทำธุระมางั้นเหรอ?”
“ค่ะ…”
“ถ้าบอกมาตั้งแต่แรก ฉันก็ไม่ได้โกรธอะไรหรอกนะ เธอคิดว่าฉันจะดุเธองั้นเหรอ?”
เซียก้มหน้าลงเล็กน้อยและส่ายหัว
“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ… ฉันไม่อยากให้ท่านรู้ล่วงหน้าต่างหาก”
“แล้วทำไมล่ะ?”
“เพราะ…นี่เป็นของขวัญสำหรับท่านเบเรธค่ะ”
คำพูดของเธอทำให้เขาชะงักไปชั่วขณะ
“ของขวัญ?”
“ใช่ค่ะ! ฉันแค่อยากให้มันเป็นเซอร์ไพรส์…”
เซียพูดพร้อมกับเอียงหน้าหนีเล็กน้อยอย่างเขินอาย
“ฉันขอเปิดได้ไหม?”
“…ได้ค่ะ”
ฉันแกะซีลแล้วค่อยๆ เปิดกล่องออก ด้านในมีปากกาขนนกสีดำและชุดหมึก สะท้อนแสง
เมื่อเห็นสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นของราคาแพง
“นี่…”
“…ท่านไม่ชอบเหรอคะ?”
เซียถามเสียงเบาหวิว เมื่อเห็นเขานิ่งเงียบไป
“ไม่ใช่แบบนั้น…ฉันแค่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี”
“ฉันขอโทษค่ะ! ข้าคิดว่าอาจจะถูกใจท่านเบเลธ…”
“เดี๋ยวก่อนสิ มันไม่ใช่แบบนั้นเลย ฉันดีใจมากเลยต่างหาก”
เบเรธตอบพลางหัวเราะเบาๆ และเริ่มตั้งสติ
“เธอคงตั้งใจเลือกมากเลยใช่ไหม?”
“ค่ะ… ฉันพยายามเต็มที่เพื่อหาสิ่งที่เหมาะสมที่สุดสำหรับท่านเบเรธ”
เชียปิดบังใบหน้าสีแดงของเธอด้วยเส้นผม เขายิ้มอ่อนโยนให้กับความจริงใจของเธอ
“ขอบคุณมากนะ เซีย ฉันจะใช้มันอย่างดีเลย”
เซียพยักหน้ารับด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขและดวงตาที่เป็นประกาย
หลังจากนั้น เซียก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
“ถ้าอย่างนั้น ข้าจะขอตัวไปทำงานต่อนะคะ!”
“เดี๋ยวก่อนสิ”
“คะ?”
เบเรธเรียกเธอไว้ก่อนที่เธอจะรีบออกไป เขาหายใจเข้าลึกก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
“เซีย…หลังจากการประชุมกับพ่อของเอเลน่าจบลง ฉันอยากจะคุยกับเธออีกครั้งเกี่ยวกับอนาคต”
“อ…เกี่ยวกับอนาคต?”
เซียดูสับสนและกังวล ดวงตาของเธอสั่นระริกเหมือนกำลังกลัวว่าเขาอาจพูดเรื่องการส่งเธอไปทำงานในราชวังอีก
“อย่ากังวลเลย ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องที่เธอต้องไปทำงานในราชวังหรอก”
“…จริงเหรอคะ?”
“จริงสิ ฉันแค่อยากจะพูดถึงวิธีที่เราจะได้อยู่ด้วยกันต่อไปต่างหาก”
คำพูดของเขาทำให้เธออึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่ใบหน้าของเซียจะเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง
“ท่าน…หมายความว่า…”
“ใช่ ฉันอยากให้เธออยู่ข้างๆ ฉันต่อไป ฉันไม่เคยคิดจะส่งเธอไปที่ไหนเลย”
คำพูดเหล่านั้นเหมือนเป็นการปลดล็อกความกังวลทั้งหมดของเซีย น้ำตาแห่งความโล่งใจและความสุขค่อยๆ คลอขึ้นในดวงตาของเธอ
