ตอนที่ 37 เอเลน่ากับจดหมาย
“ขอที่นั่งตรงนั้นได้ไหมคะ?”
ประโยคนี้ถูกพูดออกมาจากปากของเอเลนาในช่วงหลังเลิกเรียน ขณะที่พวกเราเข้ามาในร้านอาหารของครอบครัวเธอ
พวกเราถูกพนักงานพาไปยังห้องส่วนตัวบนชั้นสอง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นพื้นที่พิเศษสำหรับแขกคนสำคัญ
—————
“เอ่อ… นี่มันที่แบบไหนเนี่ย?”
“ที่ตรงนี้เป็นพื้นที่เฉพาะสำหรับแขกพิเศษน่ะ จริงๆ ก็แค่ใช้สิทธิพิเศษจากพ่อของฉันเอง ไม่ได้มีอะไรน่าภูมิใจหรอก”
“แน่ใจนะว่าใช้สิทธิพิเศษแบบนี้ได้?”
“แน่นอน พ่ออนุญาตให้ฉันใช้ได้”
“หืม… งั้นเหรอ”
ภายในห้องดูสะอาดกว้างขวาง ประดับด้วยแจกันราคาแพงและภาพวาดในกรอบที่ดูมีราคา โต๊ะและเก้าอี้ก็ทำจากวัสดุคุณภาพดี ดูเหมือนจะถูกออกแบบมาเพื่อการประชุมธุรกิจ
“อยากสั่งอะไรไหมคะ? ถ้าสั่งจากโต๊ะนี้ จะไม่เสียเงินนะ”
“ระบบแบบนี้มันสุดยอดไปเลยนะ…”
“ในเมื่อเป็นที่สำหรับแขกพิเศษ จะให้แขกจ่ายเงินเองได้ยังไงล่ะคะ? นี่ เมนู”
“อ่า… ขอบคุณ”
เธอยื่นเมนูมาให้ด้วยสองมือ ท่าทางแบบนี้ดูสมกับเป็นลูกสาวตระกูลขุนนาง
—————
“งั้น… ขอแค่กาแฟแล้วกัน”
“เอ๊ะ? แค่นั้นเองเหรอ?”
“อืม… ไม่อยากสั่งเยอะจนทำให้พนักงานยุ่ง แล้วก็ยังต้องเก็บท้องไว้กินข้าวที่บ้านด้วย”
“…”
“ทำไมมองฉันแบบนั้นล่ะ?”
“แหม… ก็แค่คิดว่านายยังเป็นนายเหมือนเดิมนั่นแหละ”
เอเลนามองผมด้วยสายตาบางอย่างที่บอกไม่ถูก แล้วขยับคิ้วเล็กน้อยราวกับจะอธิบายเพิ่มเติม
“นายก็ยังเป็นผู้ใหญ่เหมือนเดิมนั่นแหละ จริงๆ แล้วที่นานสั่งน้อยก็เพราะไม่อยากทำให้พนักงานยุ่งใช่ไหม? แต่คุณกลับใช้ข้ออ้างเรื่องข้าวที่บ้านบังหน้า”
“ไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นซะหน่อย”
“โกหก”
ถึงจะตอบกลับอย่างไม่แสดงความรู้สึก แต่ดูเหมือนว่าเธอจะจับได้อย่างเต็มเปา
เอเลนาเผยรอยยิ้มบางๆ พร้อมกับเรียกพนักงานมารับออเดอร์ และหลังจากที่สั่งกาแฟกับชาเรียบร้อย เธอก็หันกลับมาคุยต่อ
“ว่าแต่… ไม่พาเชียมาด้วยเหรอคะ? ฉันคิดว่าพวกนายจะมากันสองคน”
“อ๋อ ฉันชวนเธอแล้วนะ แต่เธอบอกว่าต้องทำงาน เลยปฏิเสธน่ะ”
“อย่างนั้นเหรอ…”
“ปกติถ้าไม่มีงาน เชียจะตอบตกลงทันทีเลยล่ะ แต่พอเป็นเรื่องงาน เธอจะให้ความสำคัญกับมันเสมอ”
“นายไม่พยายามรั้งเธอไว้หน่อยเหรอ? อย่างเช่น ‘มาพักผ่อนกันเถอะ’ อะไรแบบนั้น?”
“ไม่ล่ะ ฉันจะไม่ใช้คำสั่งพลิกสิ่งที่เชียตัดสินใจ เธอเป็นคนจริงจัง ถ้าฉันเอางานเธอไป เธออาจรู้สึกว่าสูญเสียคุณค่าในตัวเอง”
เอเลนามองผมด้วยสายตาชื่นชม
“…นายนี่ใส่ใจเชียมากนะ สมกับเป็นนายจริงๆ”
“ก็เธอเป็นคนที่ทำงานหนักและจริงจังนี่นา ฉันต้องดูแลให้เธอทำงานในสภาพแวดล้อมที่ดี”
หลังจากนั้น เอเลนาเปลี่ยนเรื่องมาที่ของขวัญที่ผมเคยให้เชีย เป็นที่หนีบผมสีเหลือง ซึ่งเธอใช้ติดผมแบบโชว์หน้าผาก ทำให้ดูเด็กลงไปอีก
“คุณตั้งใจให้เชียดูน่ารักขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ฉันแค่คิดว่ามันเหมาะกับเธอเท่านั้นเอง…”
บทสนทนายังคงดำเนินไป จนเอเลนาพูดถึงจดหมายที่ผมเพิ่งได้รับจากพ่อของเธอ
เมื่อเปิดอ่าน เนื้อหาในจดหมายชวนให้ผมประหลาดใจ แต่ด้วยลายมือที่สวยงามเกินไป(TLN:ห๊ะ) ผมเลยอ่านไม่ออก
“ถ้าอยากให้ช่วย ฉันอ่านให้ได้นะคะ”
เอเลนาเริ่มอ่านข้อความในจดหมาย โดยเนื้อหาคร่าวๆคือ ‘พ่อของเอเลน่าอยากจะขอบคุณผมที่ช่วยอลัน เลยอยากจะนัดเจอกัน ส่วนรายละเอียดก็ให้เอเลน่าจัดการได้เลย’ แต่ดูเหมือนเธอจะเว้นช่วงหรือพูดเลี่ยงบางคำอย่างจงใจ
“…เอ๊ะ? เหมือนเธอข้ามอะไรไปนะ?”
“ไม่นี่! ฉันอ่านหมดแล้วนะ!”
แม้เธอจะยืนยัน แต่สีหน้าของเธอบ่งบอกว่ามีบางอย่างถูกซ่อนไว้
—————
สุดท้าย ผมจึงตั้งใจว่า หลังจากนี้ต้องหาทางอ่านจดหมายฉบับนี้ด้วยตัวเองให้ได้!
TLN: NTR เรื่องนี้มาครับ ตอนนี้มันเป็นของผมแล้ว(ฮา) บอกไว้เผื่อคนไม่ได้อ่านเรื่องที่ผมแปลก่อนหน้านี้ ผมใช้ GPT แปลเป็นหลักแล้วเอามาขัดคำนะครับ ยังไงก็ตั้งใจจะแปลให้ชนดิบเลย รอติดตามได้ครับ
