“ถ้างั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ”
“เป็นมื้อกลางวันที่สนุกมากเลยค่ะ!”
“ถ้าไม่รังเกียจก็ช่วยมาร่วมทานอาหารกลางวันกับพวกเราอีกนะคะ! ท่านเอเลน่า”
“ได้สิคะ”
—เอเลน่าบอกลากับเหล่าคนรู้จักที่เธอไปกินข้าวกลางวันด้วยและเดินออกจากโรงอาหาร
“หวา!”
“อ๊ะ อาร่า”
เธอก็ได้เดินชนเข้ากับเชียที่กำลังถือหนังสือเรียนอยู่
“ไม่พบกันนานเลยนะคะ! ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอท่านเอเลน่าในที่แบบนี้”
“ฟุฟุ ไม่เจอกันนานเลยน้า ไม่ใช่ว่าพวกเราก็เคยนัดเจอกันในที่แบบนี้แล้วไม่ใช่เหรอจ๊ะ?”
“นั่นสินะคะ”
“แล้ววันนี้เกิดอะไรขึ้นอีกเหรอ? เห็นพกหนังสือเรียนมาเยอะขนาดนั้น”
เอเลน่าถามด้วยความสนอกสนใจ
“อะ…คือว่ามีเรื่องที่ฉันไม่เข้าใจในชั้นเรียน ก็เลยเพิ่งไปปรึกษากับอาจารย์มาค่ะ”
“เหรอ เธอนี่ยังขยันเหมือนเดิมเลยนะ”
ทำงานเป็นเมดว่าเหนื่อยแล้ว ยังขยันเรียนขนาดนี้อีกเอเลน่ารู้สึกชื่นชมเธอเป็นอย่างมาก แต่ก็รู้สึกเป็นห่วงในเวลาเดียวกัน
“แต่ว่าทำไมไม่ลองให้ความสำคัญกับตัวเองหน่อยล่ะ อุส่าห์ได้มีเวลาว่างทั้งที เรียนมากไปมันก็เหนื่อยนะ ใช่มั้ยล่ะ?”
“ไม่เป็นไรเลยค่ะ! เพราะได้เวลาว่างอันมีค่าแบบนี้มา เลยต้องใช้มันให้เกิดประโยชน์สูงสุดค่ะ!! ”
“ที่ว่ามานั่นมันก็จริง แต่การพักผ่อนเองก็เป็นอีกวิธีนึงในการใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์นะ รู้ใช่ไหม?”
“มะ ไม่ค่ะ! นี่คือสิ่งที่ฉันอยากทำด้วยตัวเองจริงๆค่ะ”
“แต่ฝืนมากไปมันก็ไม่ดีต่อร่างกายเธอเองนะ?”
เอเลน่าพูดเรื่องปกติทั่วๆไปด้วยความเป็นห่วง แต่เธอกลับต้องกระพริบตาปริบๆเมื่อมองไปที่เชีย
ใบหน้าของเชียไม่มีความอ่อนล้าเลยแม้แต่น้อย กลับกันมันดูเป็นประกายระยิบระยับและสดใสร่าเริงเสียมากกว่า
“เอ๊ะ? หรือว่าไม่ได้เหนื่อยอยู่จริงๆเหรอ?”
“ค่ะ! ต้องขอบคุณท่านเบเรต์เลยล่ะค่ะ….เอเหะเหะ～”
“เบเรต์เหรอ? เรื่องนั้น ฉันขอฟังรายละเอียดหน่อยได้ไหมคือฉันอยากรู้สุดๆไปเลยน่ะ”
“แน่นอนค่ะ!”
ทั้งสองสาวพูดคุยกันขณะยืนอยู่กลางทางเข้าหน้าโรงอาหาร เอเลน่าคิดว่าคุยเรื่องแบบนี้ที่นี่คงไม่เหมาะเท่าไหร่จึงตัดสินใจย้ายสถานที่
******
จากนั้น พวกเธอทั้งสองคนก็ย้ายไปที่โถงทางเดินและเริ่มพูดคุยกันต่อ
“แล้ว..ทำไมเชียถึงยังดูสบายๆได้อยู่ล่ะ? ทั้งทำงานของเมดพร้อมกับเรียนไปด้วยมันน่าจะยากพอดูนะ?”
“จะว่าไงดีนะคะ….คือว่า ฐานะเมดของฉันตอนนี้น่าจะสบายที่สุดในบรรดาเมดแล้วล่ะมั้งคะ….”
เชียใช้มือเล็กๆของเธอประสานเข้าด้วยกันและยิ้มด้วยสีหน้ารู้สึกผิดเล็กน้อย
“ท่านเบเรต์ไม่ได้บอกอะไรกับท่านเอเลน่าเลยเหรอคะ?”
“ไม่นะ เขาไม่ได้บอกอะไรฉันเลย ถึงเขาจะทำอะไรที่น่าชื่นชมเขาก็คงไม่ยอมปริปากบอกใครหรอก”
“อะ ท่านเอเลน่าก็มองออกว่าท่านเบเรต์ชอบทำแบบนั้นเหมือนกันสินะคะ ถึงเขาจะทำสิ่งดีๆแต่ก็ไม่เคยเอ่ยปากพูดโอ้อวดเลยสักครั้งเดียว”
“ชะ ใช่เลย! มาทำเป็นเก๊กไปได้…..”
“ทั้งเท่และก็ดูดีมากเลยสินะคะ”
“ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย พวกที่ชอบทำตัวปิดทองหลังพระน่ะเกลียดที่สุดเลยต่างหาก”
เอเลน่าที่กำลังกำลังสาปแช่งใครบางคนด้วยสีหน้าบูดบึ้ง และเชียที่กำลังกล่าวชื่นชมใครบางคนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ไม่ต้องบอกก็น่าจะรู้ว่าเป็นใคร
“คือว่านะคะ ที่ฉันดูสบายๆแบบนี้เพราะท่านเบเรต์เปลี่ยนกฎในการเป็นเมดส่วนตัวน่ะค่ะ”
“เปลี่ยนเหรอ?”
“ค่ะ อันดับแรก คือถ้าฉันยังทำการบ้านในวิชาเรียนยังไม่เสร็จทั้งหมดก็ห้ามมาทำงานรับใช้เด็ดขาด และขอแค่ท่านเบเรต์เข้าห้องส่วนตัวไปแล้วก็ถือว่าเป็นเวลาว่างของฉันแล้วน่ะค่ะ”
“เอ๊ะ? หมายความว่า เขาให้เธอโฟกัสกับการเรียนก่อนมาเป็นอันดับแรกเหรอ ปกติถ้าเป็นงานของเมด จะต้องรอให้เจ้านายเข้านอนก่อนถึงจะมีเวลาอิสระนี่ ใช่ไหม?”
“ใช่แล้วค่ะ!!”
เชียพูดอวยเบเรต์อย่างหน้ามืดตามัว เธอพูดด้วยความรู้สึกตื่นเต้นสุดขีดราวกับเด็กน้อยที่กำลังจะอวดตุ๊กตาตัวโปรดของตัวเอง
“ท่านเอเลน่าคะ! ถ้าเกิดฉันทำงานของเมดในเวลาว่าง ท่านเอเลน่าคิดว่าท่านเบเรต์จะทำยังไงกับฉันเหรอคะ!? ”
“เบเรต์ก็คงจะชมเธอล่ะมั้ง?”
“ไม่ค่ะ เขาจะโกรธค่ะ!! ”
“เอ๊ะ? โกรธหรอกเหรอ?”
“ค่ะ! เขาจะบอกว่า ‘เลิกทำงานแล้วไปพักได้แล้ว! ไป๊!! ’ แบบนี้น่ะค่ะ”
เบเรต์ไม่ได้มีเจตนาร้ายกับเชีย เขาเป็นห่วงสุขภาพของเชียจากใจจริง ด้วยความจริงข้อนั้นทำให้เชียยิ้มออกมาอย่างมีความสุข
และการอวยยังไม่จบแค่นั้น
“และนอกจากนี้นะคะ พื้นที่ในความรับผิดชอบของฉันที่ยังทำความสะอาดไม่เสร็จพอเช้าวันต่อมามันก็สะอาดใสปิ๊งเลยล่ะค่ะ! ”
“ถ้าให้ฉันเดา เบเรต์คงจะลงมือทำความสะอาดด้วยตัวเองเลยสินะ…?”
“ถึงเขาจะปฏิเสธเสียงแข็งก็จริง แต่พอเขาพูดว่า ‘พูดอะไรไม่เห็นรู้เรื่อง’ ท่าทางของเขาก็ดูอยู่ไม่สุขเลยล่ะค่ะ ”
“เฮ้ออ คิดอะไรตื้นๆนะหมอนั่น จะมาหลอกตาปรมาจารย์การทำความสะอาดอย่างเชียเนี่ยนะ”
“ฉันรู้สึกอิ่มเอมใจมากเลยล่ะค่ะ …พอฉันเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าหรือกำลังลำบากอยู่ ท่านเบเรต์ก็จะรีบตรงดิ่งเข้าห้องนอนของตัวเองทันทีเลย ราวกับว่าเขากำลังเฝ้าดูฉันอย่างใกล้ชิดเลย เอะเหะเหะ～”
ขณะที่เอเลน่าพยักหน้าให้กับคำพูดของเชีย เธอก็เห็นเชียหรี่ตาและยิ้มอย่างอ่อนหวาน พร้อมปรากฎสีแดงระเรื่อบนใบหน้าของเชีย
“ทำเรื่องผิดสามัญสำนึกไปแล้วสินะหมอนั่น ถึงจะเป็นเรื่องดีๆก็เถอะ …แล้วเพื่อนร่วมชั้นของเชียรู้เรื่องนี้หรือเปล่า?”
“ถ้ามีคนถามฉันก็ตอบไปตามตรงน่ะค่ะ เพราะงั้นทุกคนก็น่าทราบกันหมดแล้วล่ะค่ะ”
“ถ้างั้นไม่ใช่ว่าเขาเริ่มเป็นที่นิยมในหมู่สาวเมดไปแล้วหรอกเหรอ? เบเรต์น่ะ”
“ถูกต้องแล้วค่ะ! พอฉันเริ่มพูดเรื่องท่านเบเรต์ขึ้นมา ก็มีเพื่อนร่วมชั้นประมาณสิบกว่าคนเริ่มกรูกันเข้ามาล้อมวงกันใหญ่เลยล่ะค่ะ”
“ยะ…เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ!?”
“ค่ะ! ทั้งหมดนั่นเป็นเพื่อนร่วมชั้นของฉันที่ไม่เชื่อข่าวลือของท่านเบเรต์น่ะค่ะ! ”
“…….”
เมื่อฟังเชียเล่าเอเลน่าก็เริ่มเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดบ้างแล้ว
“แต่ว่าทั้งหมดนี้ก็ต้องขอบคุณเชียด้วยนะ ด้วยนิสัยของเธอ เธอคงจะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แล้วก็พูดว่า ‘นายท่านของฉันน่ะสุดยอดไปเลยนะ!’ ใช่ไหมล่ะ ”
“ฉ ฉ ฉฉะ ฉันไม่ได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แบบนั้นสักหน่อยนะค้าาา!? ”
“ไม่เชื่อหรอกน้า ขนาดตอนนี้เชียก็กำลังยิ้มอย่างที่ว่าอยู่เลยนี่ ”
“เอ๊ะ!!! ”
เชียเริ่มฝืนหุบยิ้มของเธอแต่กลับไม่เป็นผลนัก เพราะมันดันกลายเป็นยิ้มเหยเกไปแทน
เธอจึงพยายามซ่อนใบหน้าด้วยผมสีชมพูของเธอแทนเพื่อไม่ให้เอเลน่าสังเกตุเห็น
“งั้นก็ เชีย ช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหม คือฉันอยากฟังความเห็นของเชียน่ะ”
“อะ อะไรเหรอคะ….”
“เป็นเรื่องเกี่ยวกับเบเรต์น่ะ เหมือนว่าเขากำลังจะไปเดทในวันหยุดนี้นะ กับ ‘คุณหนูลูน่า’ คนนั้น”
“อ…อะ เห๊ะ….? ”
คนที่บอกกับเบเรต์ว่า ‘ท่านลูน่าเขาไม่ยอมมาเล่นด้วยหรอกค่ะ’ ก็ได้ทราบเรื่องของเจ้านายตัวเองแล้ว ณ ตอนนี้
