อั่งเปาทะลุโลก (发个红包去未来 ) - ตอนที่ 217

CF:บทที่ 217 ของสะสม
การมาถึงของ อู๋ ฮ่าวเหรินทำให้ทั้งสนามเงียบกริบและทุกคนก็มองไปที่เขา
“สวัสดีครับทุกท่าน ช่วยไม่ได้จริงๆ ที่ผมต้องเชิญพวกคุณกลับมาด้วยวิธีนี้ ถ้าผมเชิญพวกคุณตรงๆ พวกคุณก็อาจจะไม่แม้แต่จะชำเลืองมองด้วยซ้ำ”
“เรายอมรับว่าคุณไม่ได้ส่งเราเข้าคุกเหมือนคนพวกนั้น คุณน่าจะอยากให้เราทำอะไรให้ เอาล่ะ บอกมาเลย”
อู๋ ฮ่าวเหริน ทำท่าทางให้กับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนเพื่อส่งสัญญาที่อยู่ในกล่องให้กับพวกเขา
“ก่อนอื่นคนที่ฉันส่งเข้าคุกนั้นเป็นเพราะสิ่งที่พวกเขาทำซึ่งทำให้ฉันต้องส่งพวกเขาเข้าคุก ผมไม่ได้คิดว่าตำรวจมาช่วยเหลือเรื่องนี้ สำหรับพวกคุณ แม้ว่าคุณจะก่อคดีมาบ้างเหมือนกัน แต่พวกคุณก็ยังมีมโนธรรมอยู่” คนพวกนี้แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของอู๋ ฮ่าวเหริน พวกเขารู้ตัวดีว่าตนเป็นใคร
“นี่คือสัญญากับเอกสาร คุณจะได้เข้าใจว่าทำไมผมถึงตามหาพวกคุณเป็นอย่างแรก”
สัญญานั้นเรียบง่ายมาก เป็นสัญญาจ้าง มีข้อมูลเป็นสิ่งที่อู๋ ฮ่าวเหริน ว่าจ้างให้ทำ
เมื่อคนเหล่านี้เห็นสัญญาพวกเขารู้สึกว่า อู๋ ฮ่าวเหริน ล้อเล่น แต่พอพวกเขาเห็นข้อมูลพวกนั้น ดวงตาของพวกเขาเริ่มวาวโรจน์ พวกเขาไม่คาดคิดว่าคนอื่นจะรู้จักวิธีหลอกลวงของพวกเขา
“ผมอ่านสัญญาและเนื้อหาหมดแล้ว สิ่งที่ผมต้องการก็คือฝีมือของคุณฝีมือในการทำของปลอม วัตถุโบราณเทียมที่คุณทำนั้นทำได้ดีมาก แม้ว่าจะยังมีปัญหาอยู่บ้าง แต่มันก็ยังคงเป็นของปลอมอีกด้วย”
“ผมอยากรู้ว่าคุณจะทำไปเพื่ออะไร”
“เอาละ ผมอยากได้โบราณวัตถุปลอมหลังจากก่อสร้างพระราชวังหยวนหมิงหยวนแล้ว ผมอาจต้องทำของเลียนแบบโดยอาศัยทักษะของคุณช่วย”
โบซานมองดูข้อมูล เขาเหลือบมองสัญญาและไม่สนใจมัน
“ดูเหมือนว่า พวกเราไม่มีทางเลือก ถ้าหากไม่เห็นด้วยกับสัญญา คุณจะส่งพวกเราเข้าคุกไหม”
อู๋ ฮ่าวเหริน ส่ายหน้าและพูดว่า “ถ้าคุณไม่เห็นด้วย ผมก็จะไม่ส่งคุณเข้าคุก แต่คุณต้องเปลี่ยนอุตสาหกรรม และคุณไม่สามารถทำของโบราณได้แล้ว”
“ไม่ว่าคุณจะพูดจริงหรือไม่ก็ตาม ผมแก่แล้วและอยากหางานที่ปลอดภัยและใช้ชีวิตกับภรรยาและลูก ๆ มานานแล้ว”
ชายผู้นั้นหยิบสัญญาขึ้นมาและลงชื่อ
คนอื่นๆ ที่อยู่สถานการณ์นี้และส่ายหัวอย่างหมดหนทาง พวกเขาไม่เชื่อและไม่เซ็นสัญญา ตราบใดที่พวกเขายังไม่รับทำงานนี้ อู๋ ฮ่าวเหริน ก็ปล่อยพวกเขาไป
ขณะนี้มีเพียงสองทางเท่านั้นก็คือเซ็นสัญญาและทำงานกับผู้ชายคนนี้ หรือไม่ก็ถูกจำคุกเหมือนกับคนพวกนั้น
เห็นได้ชัดว่า ไม่ใช่คนโง่ที่สามารถทำธุรกิจนี้ ในไม่ช้าทุกคนลงนามในสัญญาการจ้างงาน
“ผมอยากถามว่าคุณพบวัตถุพวกนี้ที่ไหน บางอย่างผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำ”
อู๋ ฮ่าวเหริน ได้แต่ยิ้มและไม่ตอบคำถาม เรื่องนี้ไม่สามารถพูดได้จริงๆ หาไม่แล้ว คนต่างเมืองเหล่านั้นก็จะไม่กล้ามาหาเขาเพราะเกรงว่าจะมีปัญหา

“อืม คำถามนี้คุณคงตอบไม่ได้สินะ ผมอยากรู้ว่าคุณกางแผนตั้งแต่แรกว่าจะรับซื้อของเก่าเพื่อที่จะตามหาพวกเราใช่ไหม”
“เปล่าเลย ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไรแบบนี้ตั้งแต่แรก ไม่ได้คิดจนกระทั่งผมต้องการที่จะเข้าใจบางอย่าง ที่ผมรับซื้อของเก่าก็เพราะผมอยากได้ของเก่าจริง ๆ ไม่ได้จะล่อให้พวกคุณออกมา”
คำตอบของ อู๋ ฮ่าวเหริน ทำให้คนเหล่านี้รู้สึกดีขึ้น อย่างน้อยก็ไม่ได้มีการพุ่งเป้าไปที่พวกเขาตั้งแต่แรก
ถึงตอนนี้ ชายชราถอนหายใจและเอ่ยว่า “ถ้าผมไม่เดาผิด คุณเกิดความคิดนี้ขึ้นเพราะคุณเห็นแจกันนั่น”
“ถูกเผงเลย ผมอาจไม่ได้ทำอย่างนี้ ถ้าไม่มีคุณ พอผมเห็นแจกันผมก็เกิดความคิดนี้และอยากรู้อะไรบางอย่าง
อู๋ฮ่าวเหรินมองดูชายชรา พวกเขารู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนแรกที่มาที่นี่และวางแผนที่จะโกงเงินด้วยของเก่าปลอม
เขานึกไม่ถึงว่าในที่สุดพวกเขาก็โกงตัวเองและตกหลุมพรางของคนอื่น
“พวกคุณมีเวลาสิบวันในการจัดการธุระของคุณเอง หลังจากสิบวันให้กลับมาที่บริษัทเพื่อรายงานตัว ถึงตอนนั้นบริเวณหอพักก็ใกล้จะตกแต่งเสร็จแล้ว หากมีสมาชิกคนอื่นในครอบครัวก็พามาด้วยได้ ผมมีอย่างอื่นที่ต้องทำ ดังนั้นจะขอตัวไปก่อนนะครับ”
ขณะมอง อู๋ ฮ่าวเหริน ที่กำลังจะจากไป ทันใดนั้นก็มีคนถามว่า “วันนี้คุณกำลังนำคนสองคนมาที่นี่ คุณไม่กลัวว่าเราจะไม่ทำดีกันคุณหรือ”
อู๋ ฮ่าวเหริน มองกลับมาพร้อมกับยิ้มแล้วพูดว่า “ถ้าทำอย่างนั้นคุณจะเดือดร้อนยิ่งกว่าตำรวจถูกจับเสียอีก”
ลูกพี่โบตบไหล่ชายผู้นั้นแล้วพูดว่า “เขาพูดถูกถ้าแกทำอย่างนั้น ข้าคิดว่าจะกำจัดแกซะก่อนที่เขาจะประสบอุบัติเหตุ”
“ทำไมล่ะ”
“เพราะถ้ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับเขา ไม่ใช่ตำรวจที่จะควานหาตัวเรา แต่เป็นแผนกพิเศษของรัฐ เราอาจถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏซึ่งจะเดือดร้อนกระทบไปถึงครอบครัวของเราด้วย”
“ใช้เวลาสิบวันนี้ให้เป็นประโยชน์ใน ทำความเข้าใจชายคนนี้ และฟิวเจอร์กรุ๊ปที่เขาจัดตั้งขึ้นแล้วแกก็จะรู้ว่าแกโง่แค่ไหน อีกอย่างนะ อย่าพูดแบบนั่นอีกในวันข้างหน้า เพราะเป็นไปได้ว่าแกจะถูกฆ่าตายในวินาทีต่อมาหลังจากพูดจบ”
เมื่อมองไปตามทิศที่ชายคนนี้ชี้ เราก็ว่ามีใครบางคนที่อยู่ในระยะไกลบนตึกสูงระฟ้ากำลังจับตามองที่นี่ ยิ่งไปกว่านั้นกลุ่มคนพวกนั้นสามารถเคลื่อนตัวออกไปได้อย่างไร้ร่องรอย
“นั่นคือทหาร!”
“เห็นแล้วหรือยัง ว่าคนประเภทนี้รัฐบาลไม่สามารถปล่อยให้เขาไปเป็นอะไรไปหรอก บางทีผู้คุ้มกันสองคนที่เพิ่งเข้ามาก็สามารถจัดการภัยคุกคามที่อาจเกิดขึ้นได้ในเวลาอันสั้น”
ขณะที่อยู่ในสนามเขาไตร่ตรองอย่างรอบคอบ นึกถึงเวลาสิบวันนั้นว่ามีหนทางไหนบ้างที่จะหลบหนีออกจากประเทศ เขาคิดอย่างจริงใจที่สุดในเวลานี้
เห็นได้ชัดว่า แม้ว่าคนๆ นั้นจะไม่ได้รบกวนพวกเขา แต่หากพวกเขากล้าหลบหนี ทางการก็จะจับกุมพวกเขา
มีทางเดียวเท่านั้นที่อยู่ตรงหน้าตั้งแต่ต้นจนจบ คนเหล่านี้เลิกคิดมาก หยิบสัญญากับวัสดุขึ้นมา และทำให้จบไป
อู๋ ฮ่าวเหริน ไม่รู้ว่าทีมที่รับผิดชอบในการปกป้องความปลอดภัยของเขา ทำให้ผู้คนในสนามกลัวเสียจนจริงใจสุดๆ
เขาก็รู้ว่าด้วยสถานะปัจจุบันของเขา เมื่อเขาไปที่นั่นจะมีคนคอยคุ้มกัน
อู๋ ฮ่าวเหริน กลับไปที่บริษัทโดยไม่คาดว่าจะได้รับข่าวดีอีก ผู้จัดการทั่วไปที่สมัครมาทีเดียวสามคน
เราทราบจากแผนกบุคคลว่าทั้งสามคนมีคุณสมบัติที่โดดเด่น และเคยทำงานกับบริษัท 500 อันดับแรกของโลกมาก่อน
อู๋ ฮ่าวเหรินให้ฝ่ายบุคคลรับหน้าไว้ก่อน เขาต้องดูข้อมูลของคนสามคนนี้ก่อนเพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์
หลังจากเข้าสำนักงาน จี้เตรียมข้อมูลไว้ให้เขา พอได้ดูข้อมูลที่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้ว อู๋ ฮ่าวเหริน ก็ตะลึง
“จี้ แน่ใจเหรอ?”
“ใช่แน่ ฉันตรวจสอบข้อมูลทั้งหมดของเขาก่อนถึงจะสามารถยืนยันตัวตนของบุคคลนี้ มันเป็นความลับมาก หากไม่ตรวจสอบให้รอบคอบ มันจะไม่ปรากฏขึ้น”
——————–