อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 97 เรื่องราวของแต่ละคน

 

PART 1 : ยามเช้าของตระกูลฮินาตะ

 

 

การไลฟ์พูดคุยกับคัตสึมิซังได้รับผลตอบรับที่เกินคาด

 

จนถึงตอนนี้ตัวตนของเขารู้จักแค่ในนามของอัศวินดำและอดีตที่น่าเศร้า กล่าวได้ว่าการปรากฏตัวในครั้งนี้สร้างภาพลักษณ์และความเข้าใจใหม่ให้กับผู้คนได้เป็นอย่างดี

 

….ว่ากันตามตรงฉันเองก็ยังหยุดตัวเองไม่ได้เลย

 

ต้องเรียกว่าขาดสติเลยแหละ

 

แต่จะมีใครต้านทานได้ล่ะเมื่ออยู่ต่อหน้าของเขา

 

ฉันได้หลุดถามคำถามที่ไม่อยู่ในแผน

 

สุดท้ายเรื่องมันก็เลยวุ่นวายยกใหญ่

 

แต่ฉันไม่เสียใจเลยสักนิด

 

ว่าแล้วฉันก็ทำการโพสต์ลงในทมิสเตอร์หลังไลฟ์จบ

 

 

●อาโอฮานะนาโอะ＠AOHANA70_KC

 

 

ฉันไม่เสียใจสักครั้งที่ทำแบบนั้นลงไป……!!

 

 

●เซ็นไตเรดออกปฏิบัติการณ์＠AKARED_JCAKR

 

ตอบกลับ ＠AOHANA70_KC

 

ฉันก็อยากจะเชื่อเธอนะ แต่ว่า….

 

 

●อาโอฮานะนาโอะ＠AOHANA70_KC

 

ตอบกลับ ＠AKARED_JCAKR

 

ฉันเองก็รักเรดซังเหมือนกันนะคะ!!

 

 

 

●เซ็นไตเรดออกปฏิบัติการณ์＠AKARED_JCAKR

 

ตอบกลับ ＠AOHANA70_KC

 

รักเรดซังเหมือนกัน?

 

 

 

●อาโอฮานะนาโอะ＠AOHANA70_KC

 

ตอบกลับ ＠AKARED_JCAKR

 

……อ๊ะ

 

 

เผลอหลุดอะไรไปนิดหน่อยแต่ก็ช่วยไม่ได้เพราะเธอคนนี้แตกต่างกับคิราระซังหรือพี่ ในฐานะรุ่นพี่แล้วฉันรู้สึกเคารพเธอจริงๆ แถมเธอยังเป็นผู้หญิงประเภทที่ดึงดูดผู้หญิงคนอื่นๆ ให้เข้าหาด้วยสิ ขนาดฉันเองยังหวั่นไหวเลย แต่ก็ไม่ได้พูดต่อหน้าเธอตรงๆ เลยสักครั้ง

 

เอาเป็นว่าก็ตามที่ฉันได้โพสต์ไปไลฟ์คราวนี้ฉันไม่เสียใจกับการกระทำของตัวเองเลยสักนิด

 

 

「ฮารุ ลูกมีอะไรอยากจะบอกกับพ่อแม่หรือเปล่าคะ? 」

 

งานเข้าแล้วสิ เพราะเรื่องที่ฉันปิดบังไว้ว่าตัวเองถูกสัตว์ประหลาดทำร้ายกับครอบครัวหลังไลฟ์พวกเขาก็เลยเรียกฉันมาคุย

 

ที่โต๊ะทานข้าวในเช้าวันอาทิตย์

 

ฉันอดตกใจไม่ไหวจริงๆ ที่แม่เป็นคนแรกซึ่งเปิดประเด็นขึ้น

 

 

 

「เอ่อ คือว่า ตอนนั้นหนูหนีออกจากบ้านไปใช่ไหมล่ะ ถ้ากลับมาแล้วบอกว่าตัวเองถูกสัตว์ประหลาดทำร้ายเข้า คนที่บ้านคงได้เป็นลมกันหมดแหง….」

 

「……」

 

「นะ นอกจากนี้หนูก็ได้คัตสึมิซังช่วยเอาไว้ด้วย ดังนั้นไม่เป็นไรหรอก….」

 

「……คิดว่านั่นเพียงพอสำหรับคำแก้ตัวเหรอคะ? 」

 

「ขอโทษค่ะ จะปิดปากเงียบรับผิดค่ะ……」

 

 

ฉันยอมจำนนต่อแรงกดดันของผู้อยู่ลำดับสูงสุดในบ้านอย่างง่ายดาย

 

แม่ถอนหายใจออกมาก่อนจะจิบชาในมือ

 

บ้านของพวกเราไม่เหมือนกับบ้านอื่น เพราะพวกเราจำเป็นต้องทานข้าวเช้าด้วยกันตลอดไม่เว้นวันหยุด ดังนั้นบนโต๊ะตอนนี้จึงมี พี่สาว ฉัน พ่อ แม่ และปู่ของฉันรวมไปถึงคัตสึมิซังที่มาพักบ้านของเราเมื่อวันก่อน

 

 

「เอาเถอะ เรื่องราวมันก็ผ่านมาสองปีแล้ว แม่เองก็ไม่ได้ตั้งใจจะเค้นอะไรเพิ่มอีกถึงอย่างงั้นก็ต้องขอขอบคุณคัตสึมิซังจริงๆ ค่ะ」

 

「ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเองก็รู้เรื่องนี้จากปากของลูกสาวคุณเมื่อวานนี้เอง……」

 

「อย่าถ่อมตัวไปนักเลยค่ะ ได้โปรดรับความขอบคุณของฉันเถอะ ว่าแต่จะรับข้าวเพิ่มไหมคะ? 」

 

「อ่ะ ครับ? รบกวนด้วยครับ」

 

 

ด้วยแรงกดดันแปลกๆ ของแม่ คัตสึมิซังจึงรับข้าวมาทานเพิ่ม

 

ตอนนี้เขานั่งอยู่ระหว่างฉันกับพี่สาวก็จริง….แต่ทำไมวันนี้พี่ถึงกินข้าวเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรเลยนะ น่าขนลุกชะมัด

 

พี่กำลังวางแผนอะไรอยู่กัน?

 

 

 

「อาโออิ เหมือนวันนี้ลูกจะตื่นสายนะ」

 

「อื้อ」

 

 

จะว่าไปวันนี้พี่ก็ตื่นสายจริงนั่นแหละ น่าแปลกชะมัด

 

ดูเหมือนว่าจะแม่ถึงขนาดต้องเข้าไปปลุกเธอให้ตื่น ซึ่งไม่ใช่เรื่องปกติสำหรับพี่สาวของฉันที่มีนาฬิกาชีวิตเหมือนเครื่องจักร

 

ในขณะที่กำลังกวนถั่วเน่า พี่สาวของฉันก็ตอบกลับเพียงแค่อื้อ เหมือนไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ

 

 

「กำลังรอให้คัตสึมิคุงมาปลุก」

 

「เอ๋? 」

 

「ทำไมถึงไม่บอกกับแม่ล่วงหน้าล่ะ? ถ้ารู้แบบนี้คงจะบอกให้คัตสึมิซังไปปลุกแล้วแท้ๆ 」

 

「หา? 」

 

 

คัตสึมิซังหันหน้าสลับไปมาระหว่างพี่สาวกับแม่ของฉัน

 

ฉันละไม่เข้าใจที่ทั้งสองคนคุยกันเลยจริงๆ แถมยังเป็นต่อหน้าเขาอีก

 

 

 

「คะ คือ ผมคงได้ยินอะไรผิดไปสินะ? ต้องหูฝาดแน่ๆ ….」

 

 

เดี่ยวสิคะ นี่จะฝืนการรับรู้ตัวเองด้วยการบอกว่าหูฝาดจริงดิ?!

 

 

 

「……คัตสึมิคุง」

 

「ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ? 」

 

 

ทันใดนั้นเองพ่อของฉันก็พูดกับคัตสึมิซังที่นั่งอยู่ตรงข้าม

 

คัตสึมิซังก็ต้อบกลับไปด้วยอาการเกร็งนิดหน่อย

 

 

「….การใช้ชีวิตที่นี่เป็นยังไงบ้าง? 」

 

「เอ๋? ……เอ่อ ทุกคนใจดีกับผมมากก็เลยทำให้ปรับตัวได้ง่ายครับ」

 

「เข้าใจแล้ว ก็ดี」

 

「ครับ」

 

「……」

 

「……」

 

 

เห็นได้ชัดเจนเลยว่าพ่อของฉันกังวลสุดๆ ในการพูดคุยกับเขา แต่การกระทำแบบนี้มันก็ทำให้คัตสึมิซังอึดอัดไปด้วย เพราะไม่รู้จะคุยยังไงกันต่อ

 

 

 

「พ่อ หยุดกดดันคัตสึมิคุง」

 

「ใช่แล้วค่ะ คัตสึมิซังลำบากใจนะคะ」

 

「คุณคะ ถ้าคัตสึมิคุงกลัวขึ้นมาจะทำยังไง? 」

 

「หะ โหดร้าย……」

 

「เอ่อ ผมไม่ได้คิดอะไรมากหรอกครับ….」

 

 

เขาตอบกลับอย่างสุภาพเพื่อให้พวกเราสบายใจ แต่ทำไมพ่อของฉันถึงเป็นแบบนี้กันนะ ทั้งที่ปกติไม่ใช่พวกชอบพูดจาแท้ๆ พยายามออกตัวแปลกๆ

 

 

 

「คัตสึมิคุง วันนี้วางแผนจะทำอะไร? 」

 

「แผนเหรอ? ก็ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษด้วยสิ แต่จะออกไปข้างนอกก็คงไม่ได้」

 

「ถ้าเรื่องนั้น……」

 

「ที่ห้องฉันมีเกมเยอะ มาเล่นด้วยกันสิ!」

 

「อ้า ก็น่าสนใจดีนี่」

 

 

นี่พวกเขาชิงนัดกันเสร็จสรรพเลยเหรอ?!

 

แย่แล้ว ฉันต้องรีบตามไปเพื่อไม่ให้ถูกทิ้ง!!

 

 

 

「ฮารุล่ะ? 」

 

「ฉันก็จะไปด้วยค่ะ」

 

 

ก่อนที่ฉันจะได้เข้าไปแทรก เขาก็ยื่นมือมาให้ฉันเสียแล้ว

 

พอหันไปหาพี่ก็เห็นว่า เธอทำหน้าเหมือนแผนการล้มเหลว

 

….เอาสิ ฉันจะตบพี่ให้ยับต่อหน้าคัตสึมิซังเอง ล้างคอรอได้เลย

 

ถึงจะพ่ายแพ้มาหลายครั้ง แต่วันนี้แหละจิตวิญญาณแห่งอาชูร่าจะนำพาชัยมาให้ฉัน!!

 

****

PART 2 : งานอดิเรกของเจ็ม

●เจ็ม

●เจ็ม ไปซื้อพุดดิ้งที่ร้านให้หน่อย

●เจ็ม อีกนิดเดียวจะได้แล้วขอเงินหน่อย

●หิวแล้วอ่ะ

●ขยะตรงนั้นเอาไปทิ้งหน่อยสิ

●ฝากที่เหลือด้วยนะ ฉันจะไปนอนกลางวัน

●เห็นวันๆ เอาแต่คุยกับเครื่องจักร ทำแค่นี้ไม่เป็นไรหรอกน่า

 

[สารคดี] ระบบนิเวศวิทยาของพวกนีทไร้ประโยชน์

JEMJEM แชแนล

จำนวนผู้ติดตาม x ล้านราย

*พี่สาวผู้เป็นสัตว์ประหลาดตัวร้ายประจำบ้าน*

 

Comment

●นี่แหละชะตาที่มิอาจหลีกเลี่ยง

●ใช่แล้วนี่คือชะตาที่มิอาจหลีกเลี่ยง

●อย่างกับเห็นภาพของตัวเอง หากพวกเราไม่ได้เกิดเป็นลูกชายคนโตของบ้านก็ต้องรับชะตากรรมเช่นนี้แหละ

●คือฉันก็มีพี่สาวนะ แต่สภาพมันไม่ได้สุดขนาดนี้

●น่าอิจฉา

●ยังสบายดีไหมคุณน้องชาย

●ตอนโดนพี่สาวไถตังนี่น่ากลัวชะมัด

●สภาพกลายเป็นยากุซ่าไถตังไปแล้ว

●แต่ด้วยความแข็งแกร่งของคนเป็นพี่ทำให้ต่อต้านไม่ได้

●สัตว์ประหลาดที่เรียกว่าพี่สาวช่างแข็งแกร่ง

●ถึงจะน่ารำคาญ แต่เธอก็แอบน่ารักแปลกๆ นะ

●แอบสงสัยแฮะว่าที่ถ่ายมาเนี่ยได้รับอนุญาตจากเธอแล้วเหรอ < ตอบกลับ : เขาบอกว่าเรมจะอนุญาตแล้ว

●น้องชายหาเงินจากการถ่ายพี่สาวที่ติดกาชา ส่วนพี่สาวก็ไถเงินจากน้องชายไปหมุนกาชา นี่แหละสมบูรณ์แบบ!!

●วงจรอุบาทว์ชัดๆ

 

—-

「……เชี่ย」

 

 

หลังจากฉันตัดต่อวิดีโอแล้วลงเสร็จ ฉันก็กลับไปดูผลลัพธ์ที่ได้ก่อนจะขยี้ตา

 

ดวงตาของฉันสร้างขึ้นมาจากเลนส์ที่มีประสิทธิภาพสูง จึงไม่มีคำว่าเหนื่อยล้า แต่สาเหตุที่ทำแบบนี้ก็เพราะสภาพทางจิตใจที่ไม่เข้าใจถึงเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผลซึ่งได้เผชิญ

 

 

———ทั้งหมดมันเริ่มต้นมาจากข้อเสนอของท่านซันนี่

 

 

 

『ถ้ามีเงินเหลือไม่เยอะ ทำไมไม่ลองทำแชแนลล่ะจ๊ะ เห็นได้ชัดว่ากระแสบนดาวโลกตอนนี้เป็นการอัพวิดีโอลงแชแนล』

 

 

 

『คิดดูสิด้วยใบหน้าของเรมจังน่าจะดึงดูดคนได้เยอะว่าไหม? 』

 

 

 

『เอาเลยสิลองดูสักตั้ง ถึงมันจะไม่ได้ผลแต่อย่างน้อยก็ได้ลองน่า อันที่จริงเดี๋ยวฉันจะไปโผล่ด้วยดีไหมนะ? ล้อเล่นจ้าล้อเล่น…อย่าส่ายหน้าไปมาอย่างสิ้นหวังต่อหน้าฉันแบบนั้นสิ!』

 

 

สุดท้ายฉันก็ทำตามที่ท่านซันนี่บอก แต่ก็ไม่คิดหรอกว่าเงินมันจะหามาได้ง่ายขนาดนั้น

 

อย่างไรก็ตาม

 

แต่พอทำไปทำมามันดันเป็นเรื่องง่ายซะงั้นเพราะสมองของฉันได้ทำการเก็บความทรงจำอันน่าสมเพชของพี่สาวฉันเอาไว้เต้มไปหมด ดังนั้นจึงดึงออกมาตัดต่อได้ง่าย

 

ก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้รับการตอบรับดีหรอก

 

นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด พอตัดต่อเสร็จ ฉันก็ลองโพสต์มันลงไปในเว็บที่คัตสึมิ โฮมุระเคยไลฟ์ ส่วนผลลัพธ์ก็…..

 

 

「พวกมนุษย์โลกมันปาเงินให้กับเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอฟะ!!!」

 

「นายท่านคะ ตั้งสติก่อนค่ะ」

 

「ทำไมการถ่ายทอดชีวิตประจำวันอันแสนไร้ประโยชน์ของพี่สาวตัวเองมันถึงทำเงินได้มากกว่าการที่ฉันพยายามอย่างจริงจังในการหาเลี้ยงชีพฟะ?! แปลกเกินไปแล้วเว้ย!! ยัยนั่นก็แค่ กิน นอน ตื่นมาปาเงินใส่เกม แล้วดูผลที่ได้สิฟะรายได้ที่เข้ามานี่มันอะไรกัน!! บัดซบ วงจรในหัวของฉันมันจะพังหมดแล้วเว้ย!!」

 

 

MEI วิ่งเข้ามาดูอาการของฉันขณะกำลังบิดตัวไปมาอยู่หน้าคอม

 

ไม่เข้าใจเลยสักนิด!!

 

อะไรที่ไม่สมเหตุสมผลแบบนี้มันได้รับความนิยมได้ยังไงกันฟะ!!

 

 

 

「ไม่คิดเหรอว่าตัวเองหยาบคายกับพี่สาวคนนี้เกินไปหน่อย? 」

 

「พูดอย่างกับว่าถ้าฉันพูดดีด้วยเธอจะทำตัวมีประโยชน์ขึ้นงั้นแหละ……!!」

 

「หือ……พูดแบบนี้พี่สาวคนนี้ขอสักหมัดได้ไหม? ได้สินะ? 」

 

 

เรม หมุนตัวไปมาบนเก้าอี้แล้วยกกำปั้นขึ้นมา

 

ขู่แค่นี้คิดว่าฉันจะกลัวเหรอฟะ

 

ทำตัวไร้ประโยชน์

 

ใช้เงินอย่างกับน้ำ

 

ตะกละ

 

ไม่เรียบร้อย

 

การที่มีคนมาปาเงินให้กับพี่สาวซึ่งไม่มีอะไรดีเลยนอกจากกำลังในการต่อสู้เนี่ย…..พวกมนุษย์โลกมันเป็นอะไรกันไปหมดฟะ?!

 

 

「…ก็ถือว่าเป็นการไถ่บาปของพวกที่ล้มเหลวในฐานะมนุษย์ดีนะคะ」

 

「เดี๋ยว นี่เธอกำลังบอกว่าฉันเองก็เป็นแบบนั้นเหรอ? เห้ย พูดกับฉันใช่ไหม?! MEI! มองหน้าฉันแล้วพูดอีกทีสิเห้ย MEI?!」

 

 

MEI นี่เธอคิดว่าตัวเองดูแลฉันเหมือนที่ฉันดูแลยัยนั่นเหรอ?!

 

สุดท้ายฉันก็ต้องกลับไปตัดต่อวิดีโออันใหม่ด้วยการดึงความทรงจำที่แสนเข็บปวดออกมา น่าแปลกจริงๆ ที่ครั้งหนึ่งในชีวิตต้องมาทำอะไรแบบนี้

 

***

PART 3 ความฝันของโมโมโกะ

 

 

 

ฉันตกอยู่ในความฝัน

 

ความฝันที่กำลังใช้ชีวิตในแต่ละวันอย่างสงบสุข

 

สถานที่ที่เห็นไม่ใช่ดาวโลก

 

แต่ก็มีผู้คนอาศัยอยู่ไม่ต่างกับที่ฉันอยู่

 

ฉันมีครอบครัว

 

 

 

พ่อที่คอยห่วงใย

 

แม่ที่คอยต่อว่าหากออกนอกลู่นอกทาง

 

พี่ชายที่ต่อสู้เพื่อปกป้องครอบครัว

 

พี่สาวที่คอยอยู่เคียงข้างเสมอ

 

 

และชายที่เรียกตัวเองว่าโอเมก้า ซึ่งบอกว่าจะปกป้องฉันและใช้ชีวิตด้วยกันตลอดไป

 

 

ทุกคนต่างใจดีเหลือเกิน

 

ความฝันนั้นทำให้ฉันมีความสุขเหลือเกินแม้จะเป็นเพียงชีวิตประจำวันธรรมดา

 

ได้พบกับครอบครัวที่แสนอบอุ่น

 

 

ทว่ามันก็แปรเปลี่ยนเป็นฝันร้าย

 

 

ความสุขได้กลายเป็นขุมนรก

 

ทุกอย่างมันเริ่มต้นจากผู้รุกรานจากฟากฟ้าที่มาพร้อมกับยานขนาดใหญ่ ซึ่งประกาศว่าต้องการอัลฟ่า

 

ฉันคืออัลฟ่า

 

หญิงสาวที่มีพลังพิเศษอยู่กับตัว

 

ผู้รุกรานได้กล่าวว่าผู้คนที่อาศัยอยู่บนดาวดวงนี้จะได้รับอันตรายหากไม่ยอมปล่อยฉันมาให้พวกมัน

 

 

 

『ฉันจะยกลูกสาวคนนี้กับให้กับนายเอง! ดังนั้นได้โปรดเถอะ อย่างน้อยแค่ครอบครัวของฉันก็ได้!』

 

 

พ่อที่เคยห่วงใยฉันตัดสายใยทิ้งอย่างไม่ไยดี

 

 

『แกทำให้ฉันอับอาย โรคร้ายอย่างแกไม่ใช่ลูกสาวฉัน』

 

แม่ที่คอยต่อว่าด้วยความห่วงใย กลับทำเหมือนฉันเป็นของที่น่าขยะแขยง

 

 

 

『แกมันปีศาจจริงๆ ด้วย จะไปตายไหนก็ไปซะ』

 

พี่ชายที่คอยต่อสู้เพื่อปกป้องครอบครัวผลักไสราวกับฉันเป็นสิ่งแปลกปลอม

 

 

『เธอบอกว่าตัวเองเป็นน้องสาวของฉันใช่ไหมล่ะ? ดังนั้นแค่ตายแทนกันคงได้สินะ…..』

 

พี่สาวที่คอยอยู่เคียงข้างก็เกลียดฉันเหมือนเป็นสิ่งชั่วร้าย

 

 

『ถ้าพวกเรายอมเสียสละเธอไป เราก็จะสามารถปกป้องดาวดวงนี้เอาไว้ได้ ดังนั้นได้โปรด เพื่อพวกเราเธอช่วยเสียสละตัวเองด้วยเถอะ』

 

 

ชายที่ถูกเรียกว่าโอเมก้า ชายที่เคยบอกว่าจะปกป้องฉัน ได้ทรยศฉันและหันหลังให้กับฉัน หลังแทงข้างหลังฉันเสร็จเขาก็ส่งฉันให้กับพวกผู้รุกราน

 

 

ก่อนที่จะรับรู้ได้ถึงพลังของฉัน พวกเขาก็เป็นเพียงครอบครัวธรรมดา

 

แต่เพราะการมาถึงของพวกผู้รุกราน พอพวกมันได้เห็นพลังของฉัน พวกมันก็ยื่นข้อเสนอในการแลกกับสันติภาพ

 

เพราะเรื่องนี้ ครอบครัวของฉันและผู้คนบนดาวดวงนั้นจึงเปลี่ยนไป

 

นี่คือการเสียสละเพื่อสันติภาพ

 

 

หัวใจของหญิงสาวคนหนึ่งได้แตกสลาย ทั้งที่ควรจะกลายเป็นเพียงแกนกลางที่เงียบงันไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

 

แต่ความโศกเศร้าที่ความโกรธของเธอไม่เคยจางหายไปแม้จะกลายเป็นแกนกลาง

 

แกนกลางนั้นได้ปล่อยแสงสีชมพูผสมสีเขียวที่เหมือนพิษไปทั่วก่อนจะหลุดการควบคุม

 

 

『อะ อ๊ากกกก……』

 

 

ฉันได้เข้าสิงร่างของผู้รุกรานคนหนึ่งและหลอมรวมเข้ากับเขาจนยึดร่างสำเร็จ

 

ฉันได้กลับไปยังดาวบ้านเกิดของตัวเอง ดาวที่ละทิ้งฉัน ฉันทำการสังหารและทำลายล้างผู้คนที่อาศัยอยู่บนดาวดวงนั้นอย่างไม่ลังเล

 

น้ำตาไหลอาบทั้งสองแก้ม

 

ความโศกเศร้าที่ไม่มีวันจางหาย

 

ราวกับเป็นคำสาป จิตใจของหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งที่ถูกครอบครัวหักหลัง ก่อนจะรู้สึกตัว ฉันก็กลายเป็นเพียงสิ่งที่บิดเบี้ยวต้องการแต่เพียงการทำลายล้าง

 

「ตื่นแล้วเหรอ? โมโมโกะ」

 

———เป็นการตื่นขึ้นมาที่น่าปวดหัวชะมัด

 

 

เมื่อฉันตื่นขึ้นมาจากฝันร้าย ฉันก็มองไปยังร่างที่ฉันไม่สามารถควบคุมได้

 

ภายในห้องทดลองที่มืดมิด ฮิลด้าได้วางมือของเธอไว้บนเก้าอี้ขณะยิ้มออกมาระหว่างดูดาวโลกผ่านกระจกบนใหญ่

 

 

「เพราะหลอมรวมกันนานเกินไปหรือเปล่านะเธอถึงสามารถเห็นอดีตของฉันได้? 」

 

———ไม่ใช่ว่าเธอตั้งใจหรอกเหรอ?

 

「ถึงจะเป็นฉันก็มีความทรงจำที่ไม่อยากให้ใครรู้อยู่นะรู้ไหม? 」

 

 

ฉันไม่รู้ว่านั่นมันจริงแท้แค่ไหน แต่ส่วนตัวฉันก็ไม่อยากจะสัมผัสกับความทรงจำอันเลวร้ายแบบนั้นหรอก

 

ถึงยัยนี่จะนิสัยเสียและชิงร่างกายของฉันไปตามใจชอบ แต่บางส่วนในใจของฉันก็แอบเห็นใจเธอ

 

 

 

———เธอถูกครอบครัวทอดทิ้งเหรอ?

 

「รู้สึกสงสารฉันหรือไง? มนุษย์โลกนี่น่ารักชะมัด」

 

 

ถึงจะเห็นใจแต่ใช่จะยอมรับในสิ่งที่เธอทำ

 

เพราะยัยนี่เลยทำให้ฉันไม่สามารถกลับบ้านหรือกลับไปมหาลัยได้

 

พ่อกับแม่ของฉันจะคิดว่าฉันตายไปแล้วหรือเปล่านะ แค่คิดก็รู้สึกขนลุก

 

 

 

「พวกมนุษย์โลกนี่สุดยอดเลยน้า ฉันละชอบจริงๆ 」

 

———จะอันไหนก็เห็นบอกชอบไปซะหมดเลยนะ

 

「เมื่อก่อนฉันไม่ได้พูดแบบนี้บ่อยๆ นะ แต่ช่วงนี้มันก็อย่างที่เธอเห็น อย่าคิดว่าฉันเป็นพวกพูดอะไรไปเรื่อยสิ」

 

 

นอกจากนี้ก็ยังแอบแปลกใจที่ยัยนี่มีความรู้สึกเชิงบวกต่อเยลโล่ที่อยู่ภายในทีมของเซ็นไตอวกาศ ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ชอบเธอสุดๆ

 

 

「จิตวิญญาณที่ไม่แตกสลายโดยง่าย และไม่บิดเบี้ยวเมื่อเจอกับความยากลำบาก การยึดมั่นในจิตวิญญาณของตัวเองเป็นอะไรที่วิเศษจริง」

 

———……อยู่ดีๆ ก็พูดอะไรของเธอเนี่ย?

 

「เธอเห็นฉันถูกถวายให้พวกมันเหมือนเป็นเครื่องสังเวยแล้วใช่ไหมล่ะ ทั้งที่พวกเขาเป็นครอบครัวของฉัน ใจดีกับฉันและดูแลฉันเป็นอย่างดีแท้ๆ ก่อนที่พวกมันจะบุกเข้ามา」

 

 

น้ำเสียงของฮิลด้ายังคงร่าเริงไม่เปลี่ยน

 

ให้ตายสิ ยัยนี่ พูดเหมือนเป็นเรื่องของคนอื่นเลยนะ

 

 

 

「ตอนแรกฉันก็คิดจะยอมจำนนต่อพวกมันเพื่อความสงบสุขอยู่หรอก ฉันคิดว่ามันคงจะไม่เป็นอะไรหากฉันยอมเป็นเครื่องสังเวยเพื่อปกป้องครอบครัวที่ฉันรัก」

 

 

ในความทรงจำของฉัน ฮิลอ้าตอนนั้นยังเป็นเพียงสาวน้อยที่ใสซื่อ

 

เธอมีความสุขไม่ต่างอะไรกับเด็กสาวทั่วไป ช่างห่างไกลกับเธอที่แสนชั่วร้ายตอนนี้เหลือเกิน

 

 

「ทว่าคนพวกนั้นกลับเริ่มมองเหมือนฉันเป็นสัตว์ประหลาด….แล้วก็เริ่มทำร้ายฉันกับโอเมก้าซึ่งถูกมองว่าเป็นสัตว์ประหลาดเหมือนกัน…..สุดท้ายฉันก็ก้าวข้ามความสิ้นหวังแหละยืนหัวเราะอยู่ได้เป็นคนสุดท้าย」

 

———นั่นคือเหตุผลที่เธอฆ่าพวกเขาเหรอ?

 

「ก็ไม่เห็นจะต้องคิดอะไรมากเลยนี่นา คงตลกน่าดูหากพวกที่ผลักไสคนอื่นให้ตกนรกแล้วคิดว่าตัวเองจะไม่ถูกแค้นมีอยู่จริง ———ก็ถือว่าเป็นค่าตอบแทนในการทรยศความรักของฉันแล้วกัน」

 

 

เธอหันไปหาดาวโลกอีกครั้งก่อนจะถอนหายใจแล้วกระโดดขึ้นมาจากเก้าอี้

 

เธอกางแขนออกกว้างแล้วพูดขึ้น

 

 

 

「นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ฉันชอบคนที่จะไม่แทงข้างหลังฉันยังไงล่ะ ทั้งบลู เยลโล่ คอสโม่จัง จัสติสครูเซเดอร์ อัศวินดำ…คัตสึมิ โฮมุระ สุดท้ายก็คือเธอยังไงล่ะ」

 

——น่าขนลุกชะมัด

 

「ฉันชอบเธอที่เป็นแบบนี้แหละ」

 

 

เธอพูดออกมาราวกับเป็นเรื่องล้อเล่น

 

 

「ดังนั้นหากฉันจะต้องตายละก็ ฉันก็ขอจบชีวิตด้วยมือของคนเหล่านี้นี่แหละ ดังนั้นจงต่อต้านสิ ทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ ในระหว่างนี้ฉันก็จะเดินหน้าทำลายล้างทุกสิ่งเพื่อรอให้พวกเธอส่งฉันไปสู่ขุมนรก」

 

———เธอตั้งใจจะลากฉันลงนรกไปด้วยหรือไง?

 

「เรื่องนั้นก็ไม่รู้สินะ」

 

 

 

ยังไงก็ทำใจยอมรับไม่ได้จริงๆ

 

ถึงเธอจะเป็นคนที่น่าสงสารสุดๆ ก็ตามที

 

หากเป็นไปได้ฉันก็ไม่อยากให้เธอ…ฮิลด้า…ได้รู้เลยสักนิดว่าอันที่จริงแล้วเธอเองก็มีความรู้สึกไม่ต่างอะไรกับมนุษย์อย่างเราหรอก

 

–จบ—

มนุษย์เราก็แบบนี้แหละเจ็ม…..ส่วนฮิลด้าเดาเลยว่าอนาคตอาจจะกลายเป็นไดร์ฟให้โมโมโกะใช้แปลงร่างแหง

จบเล่ม 4

 

มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code