อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 89

 

มันก็ผ่านมานานมากแล้วตั้งแต่ที่ฉันได้รับพลังแห่งดวงดารา

 

ตอนที่ฉันกับพี่ชายซึ่งเป็นสมาชิกครอบครัวเพียงคนเดียวของฉันที่เหลืออยู่ ใช้ชีวิตอยู่ภายในดวงดาวที่กำลังจะตายโดยไม่รู้เลยว่าพวกเราทั้งสองจะอยู่ได้ไปถึงเมื่อใด พวกเราก็ได้ยินเสียงกระซิบจากห้วงอวกาศ

 

 

 

เซเลสเทีย…ซีกัล

 

ยักษาแห่งเนบิวลาที่เป็นแสงสว่างภายในความมืดมิดทั่วจักรวาล มอบพลังให้กับเรา

 

 

『พลังแห่งดวงดาราคือพลังที่เชื่อมโยงระหว่างดวงดาว』

 

 

 

『จักรวาลกำลังตกอยู่ในวิกฤต』

 

 

 

『ความอาฆาตขนาดมหึมากำลังกลืนกินจักรวาล』

 

 

『นักรบทั้ง 5 รวมถึงพวกเจ้าต้องจับมือกันเพื่อเอาชนะความชั่วร้ายและนำความสงบสุขมาสู่จักรวาลแห่งนี้』

 

 

ว่ากันตามตรงฉันไม่ได้สนใจความสงบสุขอะไรนั่นเลยสักนิด

 

อยากจะสาปแช่งดวงดาวที่บัดซบนี่ที่ทำให้ฉันกับพี่ต้องมาเจอความโหดร้าย

 

อยากจะละทิ้งวิถีชีวิตที่ดำเนินต่อไปอย่างไร้จุดหมาย รอเพียงแค่วันตาย อยากจะชมทิวทัศน์ที่แตกต่างออกไป

 

ดังนั้นฉันจึงยอมรับพลังนั้นโดยไม่ได้สนใจว่ามันคืออะไรและต้องต่อสู้กับอะไรกันแน่

 

….ทว่ากว่าฉันจะรู้ตัว ทุกอย่างมันก็สายเกินไปแล้ว

 

 

「ฮายยย เยลโล่」

 

「……เธอต้องการอะไร」

 

 

ในขณะที่ฉันกำลังนั่งอยู่คนเดียวในห้องทดลองของยานแม่ ไรเดอร์สีชมพูที่ชวนขนลุก หญิงสาวผู้นำปัญญหาทั้งหลายเข้ามาได้ปรากฏตัว

 

ร่างของเธอได้ปลดการแปลงร่างออกแล้ว ซึ่งสิ่งที่เห็นก็คือร่างของหญิงสาวชาวโลกที่ผมยาวมาถึงไหล่

 

 

 

「อย่าพูดใจไร้เยื่อใยใส่กันแบบนี้สิ รู้หรือเปล่าว่าฉันชอบเธอจริงๆ นะ? 」

 

「อยากจะอ้วก」

 

 

ฉันรู้สึกขยะแขยงฮิลด้า ก็เลยไม่จำเป็นต้องทำอะไรดีด้วย

 

เพราะยัยนี่ พิ้งค์เลยเกือบจะถูกทำลายทิ้ง

 

ไม่มีทางที่ฉันจะเชื่อใจยัยนี่ได้ โดยเฉพาะการที่ไม่รู้เลยสักนิดว่าในหัวของยัยนี่มีแผนอะไร

 

ถึงเรดกับกรีนจะมองว่ายัยนี่เป็นคนที่มีประโยชน์ในฐานะขุมพลังใหม่ แต่ว่า….

 

 

 

「เครื่องช่วยชีวิตดูเหมือนจะทำงานได้ปกติดีสิน้า? 」

 

ฮิลด้ามองเข้าไปในหลอดแก้ว

 

ภายในนั้นมีร่างของพิ้งค์กำลังหลับใหลอยู่

 

 

 

「…ไม่รู้เลยว่าเธอจะตื่นขึ้นมาตอนไหน แถมจะกลับมาเป็นปกติหรือเปล่าก็รับประกันไม่ได้…」

 

「แล้วทำไมไม่ปล่อยให้ตายๆ ไปซะล่ะ? 」

 

「……หา!」

 

「อุ้ย น่ากลั๊วน่ากลัว」

 

 

ฉันจ้องไปยังใบหน้าของอีกฝ่าย ฮิลด้าก็ยกมือขึ้นมาทำท่าเหมือนจะขอโทษแล้วก็เดินไปมาพร้อมกับรอยยิ้ม

 

「เธอมาทำอะไรกันแน่」

 

「ก็แค่มีบางอย่างอยากจะให้เธอเห็นน่ะ」

 

「……」

 

「ไม่ต้องระวังตัวขนาดนั้น ฉันแค่อยากอวดผลงานที่ทำมาให้ใครสักคนฟังน่ะ」

 

「……ผลงาน? 」

 

 

ฉันจำได้ว่าฮิลด้าของห้องทดลองส่วนตัวกับเรด เธอใช้มันทำอะไรในช่วงสั้นๆ แบบนี้กัน?

 

 

 

「โดยพื้นฐานก็เสร็จสิ้นไปแล้ว ที่เหลือก็แค่ต้องหาสถานที่ใช้…..ตั้งแต่ได้มาเป็นสมาชิกของเซไคเซ็นไต ก็ได้ห้องทดลองใหม่ที่สุดสะดวกสบายมา จึงต้องแสดงผลลัพธ์ที่เหมาะสม」

 

「เอาเป็นว่าคืออยากจะให้ฉันไปดูใช่ไหม? 」

 

「อื้อ มีอะไรมากมายอยากจะให้เธอได้เห็นน่ะ!」

 

 

….ถึงจะปฏิเสธ ยัยนี่ก็คงตามตื้ออีก

 

ฉันถอนหายใจแล้วปล่อยมือจากคอนโซลในมือก่อนจะตั้งระบบให้ทำงานแบบอัตโนมัติ

 

จากนั้นก็เดินตามฮิลด้าที่เดินนำไปด้วยความร่าเริง โดยมีพิงค์หลับไหลอยู่ข้างหลัง

 

 

 

 

「เอ้า ถึงแล้วจ้า!」

 

 

ด้วยการใช้วาร์ปที่เชื่อมต่อระหว่างยาน พวกฉันจึงมาถึงหน้าประตูห้องทดลองของฮิลด้าอย่างง่ายดาย

 

ฮิลด้าเปิดประตูและปิดมันอย่างรวดเร็วเมื่อฉันเข้าไปข้างใน แล้วสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าของฉันก็คือ———

 

 

「นี่มัน อะไรกัน……」

 

 

———แคปซูลจำนวนมกาได้เรียงกันเป็นจำนวนมาก

 

มีคนอยู่ข้างในเหรอ? ไม่อยากจะเชื่อ นี่เธอใช้ระบบช่วยชีวิตในการ…ไม่สิ ไม่ใช่

 

 

 

 

「พวกเขาตายหมดแล้วสินะ……? 」

 

 

ใบหน้าที่ฉันเห็นภายในนั้นช่างคุ้นเคย

 

 

 

「เพราะคนพวกนี้……」

 

「ใช่แล้วลำดับที่ 30 ถึง 21 ที่พวกเธอฆ่าทิ้งไปไง」

 

「ทำไมพวกเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้……? 」

 

 

การสังหารลำดับที่ 30 ถึง 21 เป็นการตัดสินใจของเรดเพียงผู้เดียว

 

ส่วนสาเหตุก็เพราะเขาทนรอไม่ไหวแล้ว เลยอยากจะลัดคิว

 

 

 

「อ้อ ฉันเก็บมาน่ะ พอดีคิดว่าอาจจะเอามาใช้ประโยชน์ในภายหลังได้」

 

「ใช้ประโยชน์……? 」

 

 

ยัยนี่พูดบ้าอะไรกัน

 

เก็บศพพวกนี้มาเพราะคิดจะหาทางใช้งานเนี่ยนะ?

 

 

 

「อันที่จริงยังเหลือของในสต็อกอีกนะ…..จะบอกว่านี่แค่น้ำจิ้มก็ได้」

 

「เธอคิดจะทำอะไรของเธอกันแน่……? 」

 

ไม่มีทางที่การรวบรวมเอาศพของลำดับดวงดาราจะเป็นความคิดที่ดีแน่นอน

 

ทว่าฮิลด้าก็ยิ้มออกมาอย่างไร้เดียงสา ก่อนจะหยิบเอาเซไคเชนเจอร์ซึ่งเป็นอุปกรณ์แปลงร่างของมอทัลพิ้งค์ออกมาจากกระเป๋า

 

 

 

「เธอคงรู้อยู่แล้วว่าอุปกรณ์แปลงร่างนี้ไม่ใช่แค่สิ่งที่มีไว้ดึงพลังแห่งดวงดาราออกมาใช้ได้ แต่มันยังเป็นอุปกรณ์ในการกรองพลังนั้นด้วย」

 

「เรื่องนั้นฉันรู้อยู่แล้ว……อย่าบอกนะว่า!」

 

「จ้า ตามนั้นเลย!」

 

 

 

『FEAR STEAM GUN』

 

 

ฮิลด้านำปืนขึ้นมาไว้ในมือของเธอ ก่อนจะเล็งไปยังแคปซูลที่ใกล้ที่สุดแล้วเหนี่ยวไก

 

 

「แล้วก็นะๆ! พอเอางานวิจัยของเกาส์ที่ทำกับสัตว์ประหลาดบนโลกมาผสมด้วยแล้วกันก็จะได้แบบนี้!!」

 

 

ศพที่อยู่ภายในแคปซูลถูกควันสีม่วงปกคลุมเอาไว้ จนฉันไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้เลย ไม่นานนักเสียงที่ชวนขนลุกก็ดังขึ้นมาจากภายในแคปซูล

 

 

 

「ฉันจะให้เธอได้เห็นของดี」

 

 

ฮิลด้าควบคุมเทอร์มินัลในมือแล้วเปิดแคปซูลออก

 

จากนั้นสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ก็ค่อยๆ โผล่ออกมาจากศพในแคปซูล

 

 

สัตว์ประหลาดที่รูปร่างคล้ายมนุษย์ ตรงแขนมีใบดาบที่แหลมคมพร้อมกับกรงเล็บที่ยืดยาว

 

ไม่มีอารมณ์ใดๆ สะท้อนออกมาจากดวงตาที่เหลืองของมัน ชวนให้รู้สึกขนลุกกว่าเดิม

 

 

「……อึก」

 

 

ฉันพูดอะไรไม่ออกกับสิ่งที่แปรเปลี่ยนไปจากเดิมจนไม่เห็นร่องรอย

 

 

「ถ้าจะตั้งชื่อ ก็เอาเป็นสัตว์ประหลาดดวงดาราเป็นยังไง น่าจะเหมาะเนอะ? 」

 

「อะ……อุ……」

 

「แหม่ๆ งั้นก็มาดูหน่อยซิ เจ้านายของแกคือใครเอ่ย? 」

 

 

สิ่งที่ถูกเรียกว่าสัตว์ประหลาดดวงดาราค่อยๆ ยกมือที่เหมือนอาวุธร้ายขึ้นแล้วชี้นิ้วไปทางฮิลด้าและฉันที่อยู่ข้างหลังเธอ

 

 

 

「เจ้า นาย……」

 

「โย้ช! เด็กดีๆ การทดลองประสบความสำเร็จจ้า! ดีใจจริงๆ ที่ผลลัพธ์มันออกมาดี」

 

 

 

ฮิลด้ายิ้มออกมาอย่างไร้เดียงสาก่อนจะลูบหัวสีดำของสัตว์ประหลาดดวงดารา

 

ยัยนี่ทำให้สิ่งนี้เชื่อฟังได้เหรอ?

 

เพราะพลังของมันที่ฉันสัมผัสได้นั้นแกร่งสุดๆ จนไม่น่าเชื่อว่าเธอจะคุมไหว….

 

 

 

「เป็นไงล่ะ น่าทึ่งสุดๆ เลยล่ะสิ? 」

 

「เธอจะทำอะไรกับมันกัน? 」

 

「สัตว์ประหลาดดวงดารา…ที่เป็นข้ารับใช้ของเราเซไคเซ็นไต เรียกง่ายๆ ก็คือพวกลูกน้องไง」

 

 

การจะหาลูกน้องมันต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ?

 

「แล้วเธอคิดจะใช้พวกมันทำอะไรกัน……!!」

 

「แน่นอนสิว่าต้องเอาไปสู้!」

 

 

ฮิลด้ายิ้มอย่างมีความสุข

 

ในขณะที่ฉันรู้สึกขนลุกสุดๆ กับใบหน้าของเธอ มันเป็นสิ่งที่ชั่วร้ายมากเสียจนไม่คิดว่าจะออกมาจากใบหน้าของมนุษย์โลก จากนั้นเธอก็พูดต่อ

 

 

「ในที่สุด เรื่องปัญญาอ่อนอย่างการให้เขาเติบโตด้วยปลาตัวเล็กๆ ก็จบลงแล้วนี่นา ดังนั้นก็ไม่จำเป็นต้องยั้งมืออีก!」

 

 

ฮิลด้าพูดจบก็หันไปหาสัตว์ประหลาดดวงดารา

 

 

 

「ก่อนอื่นก็ต้องมาดูกันสักหน่อยว่าเด็กคนนี้มีความสามารถมากแค่ไหน คงต้องดูด้วยว่าพลังที่จะดึงออกมาใช้ได้เท่าไหร่ การทดลองขั้นถัดไปเริ่มแล้วจ้า!」

 

 

 

……。

 

ฉันทำอะไรไม่ได้เลย

 

การกระทำของฮิลด้าก็ไม่ต่างอะไรกับเรดที่สนใจแต่เรื่องของตัวเองโดยไม่มองคนรอบข้าง

 

จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเราต่อไปกันนะ

 

แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันมั่นใจเลยก็คืออนาคตข้างหน้ามันไม่ได้สวยหรูแน่นอน

***

ดูเหมือนฉันจะได้รับอนุญาตให้เข้าไปในสำนักงานใหญ่ที่โดนโจมตีง่ายกว่าที่คิด

 

แม้ว่าจะต้องผ่านขั้นตอนอะไรนิดหน่อยแต่ก็โล่งใจที่สามารถไปยังห้องขังได้

 

ไม่ใช่ว่าว่างถึงขนาดหาอะไรทำหรอก

 

แต่มันเป็นสถานที่ที่ความทรงจำหลายๆ อย่างวนเวียนอยู่ก็เลยอยากจะมาเห็นก่อนไม่มีโอกาส

 

 

 

「……」

 

「……」

 

「……」

 

「……」

 

 

เมื่อพวกเราทั้งหมดมาเจอกัน ก็ตัดสินใจตรงไปยังสำนักงานใหญ่…แถมลักษณะการเดินก็เหมือนกับทุกครั้ง อากาเนะ อาโออิ คิราระ เดินล้อมฉันเอาไว้

 

 

 

「รอเดี๋ยวนะ……!」

 

 

ฉันที่เดินอยู่ตรงกลางของเหล่าสาวๆ ที่สวมชุดปลอมตัวแบบแปลกๆ กันออกมาจนทำให้สายตาของคนรอบๆ สนใจหนักกว่าเดิม

 

 

 

 

「ไอ้แบบนี้มันจะดีเหรอฟะ!? 」

 

「อย่าพูดสิคัตสึมิคุง พวกฉันต้องระวังไม่ให้คนอื่นรู้ตัวนะ」

 

「นายบ่มีทางฮู้หรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง」

 

「เดินตามมาแบบปกติ」

 

 

ปลอมตัวแบบไหนกันฟ ไอ้แบบนี้มันยิ่งเด่นกว่าเดิมเสียจนมองจากดาวอังคารยังรู้เลยมั้ง!

 

 

「ฉันก็ปลอมตัวแล้วนี่ไง!」

 

「ไม่ได้หรอก เพราะโอกาสที่ใครบางคนจะรู้ถึงตัวตนของนายผ่านเสียงกับท่าทางไม่ใช่ศูนย์เสียหน่อย」

 

「เอาจริงดิ…ว่าแต่ทำไมพวกหล่อนถึงไม่เนียนเดินตามแทนฟะแบบนั้น」

 

 

มันมีด้วยเหรอไอ้พวกโรคจิตที่รู้ได้ด้วยเสียงกับท่าทาง?

 

น่ากลัวชิบ

 

 

 

「เอาเป็นว่าที่พวกเธอทำมันผิดปกติเกินไป ช่วยเดินกันแบบที่คนเค้าทำเถอะ」

 

 

ฉันถอนหายใจแล้วเดินต่อ

 

พวกเรานั่งรถไฟจากบ้านของอากาเนะตรงไปยังสำนักงานใหญ่จัสติสครูเซเดอร์

 

ปัจจุบันพื้นที่รอบๆ ถูกปิดเอาไว้โดยอนุญาตให้เฉพาะผู้เกี่ยวข้องเข้าไปได้

 

 

 

「จากนี้คงต้องเข้าไปทางลับแทนสินะ? 」

 

「อื้อ อันที่จริงก็เคยใช้อยู่สองสามครั้ง ไม่มีปัญหา」

 

 

ฉันเข้าไปที่ซอยร้างใกล้ๆ กับสำนักงานใหญ่

 

มันเป็นซอยมืดเพราะแสงอาทิตย์ส่องมาไม่ถึง

 

 

 

「นี่มัน」

 

 

ทางตันที่ไม่น่าจะมีอะไรอยู่

 

จากนั้นอาโออิก็ยกอุปกรณ์แปลงร่างในมือขึ้นมากดอะไรบางอย่าง จากนั้นกำแพงก็ส่องแสงสีแดงออกมาเหมือนสแกนอะไรสักอย่างก่อนจะเปิดเป็นทางเดินทอดยาวลงไปข้างล่าง

 

 

「โห……」

 

「ดูเหมือนประธานจะยังเปิดใช้เครื่องสำรองพลังงานสินะ」

 

「เอาล่ะ ไปกันเถอะ」

 

 

พอได้เห็นทางที่เหมือนประตูลับแล้วมันก็ชวนให้ใจเต้นแปลกๆ

 

แม้สำนักงานใหญ่จะโดนโจมตีไปอย่างหนัก แต่เหมือนใต้ดินจะไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลยสักนิด แกร่งชะมัด

 

พอลงบันไดไปได้สักพัก ภาพที่แสนคุ้นเคยก็ปรากฏตรงหน้า

 

 

「เข้ามาถึงนี่เลยสินะ……」

 

「ใช้ได้แค่กรณีฉุกเฉิน」

 

 

เนื่องจากสำนักงานใหญ่ของจริงอยู่ใต้ดินก็เลยไม่ได้รับผลกระทบอะไรนัก

 

ทว่าอุปกรณ์สำคัญหลายๆ อย่างเหมือนจะโดนยนย้ายออกไปแล้ว

 

ฉันไม่สนใจและมุ่งตรงไปยังห้องขังทันที

 

 

「……เห้อ รู้สึกเหมือนผ่านมานาแล้วจริงๆ วุ้ย」

 

 

ภายในห้องยังคงเต็มไปด้วยสิ่งต่างๆ ที่ดูไม่เหมือนห้องขังเลยสักนิด

 

ไม่ว่าจะของขวัญจากพวกเรมะ ของที่อากาเนะกับคนอื่นๆ เอามาตั้งไว้

 

อันที่จริงฉันก็เคยมาตอนเสียความทรงจำไปอยู่หรอก แต่ความรู้สึกตอนนั้นกับตอนนี้มันไม่เหมือนกัน

 

 

 

 

「……ปกติพวกเราก็มากันที่นี่แหละ」

 

「หือ? 」

 

 

ฉันหันไปหาอากาเนะที่ชี้นิ้วไปยังโต๊ะตรงกลางห้อง

 

 

「หมายถึงพวกเธอมานั่งคุยกันตรงโต๊ะนี้เหรอ แถมยังมี 5 ตัวอีก」

 

「อื้อ ก็มีอัลฟ่าจังอยู่ด้วยนี่นะ เธอชอบมาวนเวียนอยู่ในห้องนี้บ่อยๆ น่ะ」

 

 

ถ้าเป็นยัยนั่นที่ไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระก็คงมีบางครั้งที่มาแหละมั้ง

 

อาจจะเป็นเพราะฉันความจำเสื่อมด้วยเลยเกิดเหงาหรือเปล่าหว่า

 

ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ที่นั่งเป็นประจำ จากนั้นพวกอากาเนะก็นั่งลงตามราวกับรู้ที่ของตัวเอง

 

 

 

「ว่าแต่โซระเป็นยังไงบ้างคิราระ? 」

 

「โซระ? อ้อคอสโม่จังนะเหรอ? 」

 

 

….อ้อ จะว่าไปชื่อจริงยัยนั่นคือคอสโม่นี่หว่า

 

ฉันคงต้องตั้งสติใหม่เสียหน่อยว่าโซระเป็นชื่อปลอม

 

 

 

「เด็กคนนั้นก็เข้ากับครอบครัวของพวกเราได้ในทันทีเลย….มั้ง」

 

「อ้า……ก็งั้นแหละมั้ง」

 

 

ครอบครัวของเธอก็เป็นครอบครัวที่ดี

 

ถึงฉันจะไม่รู้ว่าสิ่งที่ครอบครัวปกติจริงๆ ควรเป็นเช่นไรก็เถอะ แต่อย่างน้อยนั่นก็คือสิ่งที่ฉันคิด

 

 

「นานากะกับโคตะเหมือนจะบ่ชอบเท่าไหร่ที่คัตสึมิคุงหายไปตอนแรก แต่หลังจากพวกเขาเล่นกับคอสโม่จัง ก็เรียกว่าได้สานสัมพันธ์กันได้ดีจนเป็นเพื่อนเล่นเกมที่ดี」

 

***

 

「ฮ่าๆ! ฉันขึ้นน้ำแล้ว เจ้าพวกเด็กเวร!! ฉันจะทำให้พวกนายเสียใจที่มาดูถูก—โอ้ย กระดองงงงงงง?!」

 

「โดนเข้าเต็มๆ! ทีนี้ก็นำแล้ว!」

 

「โย้ช」

 

「โฮก」

 

「เดี๋ยวก่อนสิ ไม่ยุติธรรมเลย เลโอ! ทำไมถึงได้เก่งขนาดนี้เนี้ย…ไม่สิ ก่อนหน้านั้น แกเป็นคนยิงใส่ฉันสินะ!? 」

 

***

「อ้า……พวกนั้นสนุกกันน่าดู……」

 

「นะ นั่นสินะ ต้องสนุกมากแน่ๆ 」

 

 

แม้ว่าจะเคยเจอกับอะไรพวกนี้

 

แต่ฉันก็ดีใจที่ยัยนั่นปรับตัวได้

 

 

 

「แล้วบ้านของอากาเนะล่ะ? 」

 

「เป็นบ้านที่ดีนะ พี่สาวสองคนของเธอก็เป็นคนดี」

 

「คัตสึมิคุง ยัยพวกนั้นไม่ใช่คนดีหรอก ยัยพวกนั้นก็แค่พวกของขาดที่ทำอะไรตามใจชอบต่างหาก」

 

「นั่นพี่สาวหล่อนนะเห้ย!? 」

 

 

ทำไมถึงพูดเย้ยพี่สาวตัวเองด้วยรอยยิ้มขนาดนั้นได้ฟะ?!

 

ว่าแต่บรรยากาศแปลกๆ นี่มันอะไรกัน?

 

หรือฉันไม่ควรจะพูดเรื่องครอบครัวของคนอื่นดีกว่า

 

เปลี่ยนเรื่องดีกว่ามั้ง

 

 

 

 

「ฉันมีน้องสาว」

 

「หือ ก็แปลว่าพวกเธอทุกคนมีพี่น้องหมดเลยสินะเนี่ย」

 

「หมายความว่าฉันเองก็มีคุณสมบัติของพี่่สาวอยู่ในตัวด้วย!!」

 

「……? ว่าแต่เธออายุน้อยกว่าฉันจริงเหรอเนี่ย? 」

 

「คิ้ววว」

 

 

จะทำเสียงแปลกๆ เพื่ออะไรกันฟะ?

 

หันถึงกับรู้สึกคันยิบๆ เมื่ออาโออิทำตัวแปลกๆ

 

 

「จะ จะโดนปฏิบัติราวกับเป็นน้องสาวแล้ว….」

 

「ช่วยอย่าทำตัวแปลกๆ ได้บ่? 」

 

「น่ารำคาญจริงๆ หรือจะจัดการกับยัยนี่เลยดีนะ? 」

 

 

คิราระกับอาโออิได้มาสะกิดขอความเห็นฉันด้วยซะงั้น

 

การพูดคุยที่ไร้สาระนี้ช่างชวนให้นึกถึงวันเก่าๆ

 

 

 

 

「……ที่นี่เกิดอะไรขึ้นเยอะจริงๆ 」

 

 

ฉันพ่ายแพ้ให้กับพวกเธอและถูกจับมาขังเดี่ยวในห้องนี้

 

ตอนแรกก็ไม่ได้คาดหวังอะไร แต่มันกลับสนุกกว่าที่ฉันคิดเอาไว้

 

แม้จะต้องยอมรับความจริงที่ว่ายัยพวกนี้มันเพี้ยนกันทุกคนก็เถอะ

 

 

 

「คัตสึมิคุง ว่าแต่ทำไมถึงอยากมีที่นี่เหรอ? 」

 

「หือ? ก็ไม่ใช่เหตุผลพิเศษอะไรหรอก จะว่ายังไงดีล่ะ มันเป็นเรื่องที่ยากจะพูดออกมาได้ในสถานที่ปกตินะ…ฉันก็เลยอยากจะมาที่นี่เพื่อพูดอะไรบางอย่างให้มันชัดเจน」

 

 

ฉันได้ตอบคำถามที่อากาเนะเคยถามอีกครั้งให้ชัดเจนขึ้น

 

ถึงจะไม่ใช่เหตุผลพิเศษอะไรนัก แต่บางอย่างบอกกับฉันว่าฉันควรพูดมันตอนนี้ ณ ที่แห่งนี้

 

 

 

「อุ ขอแต่งงาน? 」

 

「จะบ้าเรอะ? 」

 

「……」

 

 

พอฉันตอบกลับแบบนั้นอาโออิก็หมดสภาพล้มตัวลงบนโต๊ะ

 

อะไรของยัยนี่ฟะ

 

ทางอากาเนะกับคิราระเองก็เหมือนจะทำท่าผิดหวังแปลกๆ

 

 

 

「….ตั้งแต่ความทรงจำกลับมา ฉันก็ไม่มีโอกาสได้คุยกับพวกเธอจริงๆ จังๆ เสียที」

 

「ก็มีเรื่องวุ่นๆ เยอะเลยนี่เนอะ」

 

 

ทั้งที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ถูกเปิดเผย จนต้องย้ายของหนี

 

ฉันที่ไม่มีที่ไปเลยต้องไปหาจุดซุกหัวนอนใหม่

 

กว่าจะหาโอกาสคุยกับพวกเธอพร้อมกันทั้ง 3 คนได้ก็ผ่านมาพักใหญ่ๆ

 

「พวกเธอจำวันที่ฉันเสียความทรงจำไปได้ไหม? 」

 

 

ทั้งสามพยักหน้าให้กับฉัน

 

ในระหว่างที่ฉันกำลังคุยกับพวกเธอ ในวันนั้นพวกผู้กอบกู้ก็เข้ามาโจมตีเสียก่อน

 

สุดท้ายฉันก็เสียความทรงจำแล้วสร้างปัญหาให้กับพวกเธอ

 

แต่ว่ายังไงคำพูดในวันนั้นก็เป็นสิ่งที่ฉันควรจะพูดให้มันชัดเจน

 

แม้จะทำให้ฉันต้องมาบิดตัวอายเอาทีหลังก็เถอะ

 

 

「ในตอนนั้นที่ฉันบอกว่าฉันสามารถรวมทีมกับพวกเธอได้แล้วนั่นฉันพูดจริงนะ….ถึงจะเคยต่อสู้ด้วยกันมาหลายครั้งแล้วก็เถอะ มาพูดเอาป่านนี้อาจะสายเกินไป แต่ความตั้งใจของฉันไม่เคยเปลี่ยน」

 

「คัตสึมิคุง……」

 

「เฮ้อ พูดไปจนได้สินะ….ให้ตายสิ เขินชะมัด」

 

ฉันก็รู้ตัวหรอกว่ากำลังพูดในสิ่งที่ไม่เหมาะกับตัวฉันเลยสักนิด

 

แต่ถึงจะน่าอายขนาดไหนก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องพูดต่อ

 

 

 

「จากนี้ก็หวังว่าอะไรๆ มันจะดีกว่าเดิม ดังนั้นได้โปรดเป็นพวกกับฉันด้วยเถอะ」

 

 

ฉันพูดคำเหล่านี้ออกมาด้วยความเขินอายพร้อมกับจ้องมองไปยังอากาเนะและคนอื่นๆ

 

จากนั้นพวกเธอก็แสดงอาการตกใจออกมา

 

 

「ไม่จริง……」

 

「คัตสึมิคุง…」

 

「เดเระแตก……? 」

 

「อ่านบรรกาศหน่อยสิฟะ!? 」

 

 

ไม่รู้เลยหรือไงกว่าฉันจะพูดออกมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย?!

 

 

「มันก็ประมาณนี้แหละ!!」

 

「อ่ะ อื้อ แน่นอนสิ จากนี้ไปพวกเราเป็นเพื่อนกันจริงๆ แล้ว!」

 

「งะ งั้นพวกเราก็ออกไปฉลองกันดีบ่? 」

 

「รูทยังไม่ถูกปิดโดยสมบูรณ์สินะ? 」

 

「ทำไมฉันรู้สึกแปลกๆ ซะเองฟะ!!」

 

 

 

แต่แบบนี้ก็พูดได้แล้วหรือเปล่านะว่าพวกเราเป็นเพื่อนกันแล้วจริงๆ!?

 

 

 

「ถ้างั้นก็หมายความว่าพวกเราเป็นเพื่อนกลุ่มแรกของนายสินะ? 」

 

「ไม่หรอก พวกเธอไม่ใช่เพื่อนกลุ่มแรกของฉัน」

 

「เอ๋!? แล้วใครกันเป็นคนแรกของนาย!? 」

 

「ผู้หญิงที่นั่งข้างฉันตอนเรียนอยู่น่ะ」

 

「!!? 」

 

 

ทำไมถึงทำหน้าตกใจเหมือนคนอย่างฉันมันจะไม่มีใครคบกันฟะ!!

 

ฉันมีเพื่อนกับเขาเหมือนกันนะเฟ้ย น่าจะหนึ่งหรือสองคนนี่แหละหากให้นับ

 

ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปในทิศทางแปลกๆ เครื่องแปลงร่างในมือของพวกเราก็ส่งเสียงขึ้น

 

นี่มัน…..

 

 

『แจ้งเตือน! เอเลี่ยนบุก! เอเลี่ยนไม่ทราบชื่อปรากฏขึ้นตามสถานที่ต่างๆ แล้วออกอาละวาดแล้ว!!』

 

「ว่าไงนะ!」

 

『พวกมันมีด้วยกัน 5 ตัว! ฉันจะส่งพิกัดไปให้พวกเธอเอง รีบมุ่งหน้าไปเดี๋ยวนี้เลย!!』

 

 

พวกเอเลี่ยนมันบุกไม่สนวันหยุดจริงๆ

 

ไม่ต่างอะไรกับสัตว์ประหลาดบนโลกเลย

 

ถึงจะเป็นแบบนั้นก็อดรำคาญใจไม่ได้จริงๆ

 

 

「พวกเราไปกันเถอะ」

 

「อื้อ!」

 

「จัดมาเด้」

 

「โกโก」

 

 

ฉันลุกจากเก้าอี้แล้ววิ่งออกห้องขังไป

 

ในจังหวะสุดท้ายที่วิ่งออกไปฉันได้หันหลังกลับไปมองมันอีกครั้ง

 

 

「……ในที่สุดฉันก็สามารถก้าวออกมาได้แล้วจริงๆ สินะ」

 

 

ในอดีตที่ต้องค่อยต่อสู้กับพวกสัตว์ประหลาดเพียงลำพัง

 

ทั้งที่เคยคิดว่าแบบนี้ก็ดีอยู่แล้วแท้ๆ แต่การได้รวมพลังกับคนอื่นนี่มันก็ไม่เลวแฮะ

 

ในเมื่อโลกยังตกอยู่ในอันตรายการต่อสู้ของฉันก็ยังไม่จบ

 

 

———ทั้งหมดก็เพื่อปกป้องโลกใบนี้ไว้

 

–จบ—

เนื้อเรื่องของฮารุจะอยู่ในภาคแยกนะครับ รอจบบทนี้ก่อนละกันค่อยลง

 

มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code