อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 88 อัลฟ่าในฝัน

 

 

ตอนที่ฉันได้แปลงร่างเป็นครั้งแรก ตัวฉันอ่อนแอสุดๆ

 

คัตสึมิคุง ชายที่ช่วยชีวิตฉันเอาไว้จนทำให้ฉันกลายมาเป็นจัสติสเรดด้วยความชื่นชมในตัวเขาและปรารถนาจะช่วยเหลือผู้คนที่เดือดร้อนจากพวกสัตว์ประหลาด

 

ทว่าพวกสัตว์ประหลาดมันก็แข็งแกร่งกันเหลือเกินจนฉันเกือบจะแพ้ทุกครั้ง

 

 

「ฮ่ะ!!」

 

 

คลื่นแสงสีน้ำเงินวิ่งผ่านความมืดมิด

 

พื้นที่แห่งความว่างเปล่าที่ชวนให้นึกถึงอวกาศ ฉันกำลังเคลื่อนตัวไปหานักดาบสาวที่อยู่ตรงหน้า พร้อมกับดาบที่ลุกโชนในมือ

 

เธอมีผมสีดำยาวถึงเอว สวมกิโมนิที่ตกแต่งด้วยลวดลายสีแดงของใบไม้ในฤดูใบไม้ร่วง

 

ดาบภายในมือของเธอถูกซ่อนเอาไว้ด้วยแขนเสื้อกิโมโนที่ยาว การเคลื่อนไหวของเธอช่างดูลื่นไหล

 

 

 

「ดาบของเจ้ายังไม่มั่นคง」

 

「……!」

 

 

ฉันหลบการโจมตีที่เฉียดตายออกไปได้ทันจากทักษะที่มี

 

เสียงของโลหะปะทะกันอย่างต่อเนื่อง ชุดที่ฉันใส่มีร่องรอยของการถูกฟันอยู่เต็มไปหมด

 

 

 

「การหลบหลีกของเจ้าช่างอ่อนหัด ขยับขาให้มันมากกว่านี้」

 

「คึก」

 

 

แกร๊ง! ดาบทั้งสองได้ปะทะกันจนเกิดเสียงดัง

 

ไม่หรอก ยังไม่จบ!

 

 

「จงระวังอุบายของศัตรูให้ดี」

 

 

หากฉันป้องกันไว้ไม่ทันฉันคงได้ถูกหั่นเป็นชิ้นๆ แล้ว

 

แม้จะพยายามไล่ตามให้ทัน แต่อีกฝ่ายก็สามารถโจมตีสวนกลับมาถึง 7 ครั้งติดต่อกันได้ในชั่วพริบตา

 

 

「แฮกๆ!!」

 

 

ฉันที่สกัดการโจมตีติดต่อกันถึง 7 ครั้งถึงกับเหนื่อยหอบและปักดาบไว้กับพื้นเพื่อพยุงร่าง

 

ฉันค่อยๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพบว่าที่ศพของฉันอยู่ทั้งหมด 5 ศพนอนกองกับพื้นอยู่

 

 

 

「เจ้าได้เรียนรู้จากเราจริงหรือ? 」

 

「แฮก อาจารย์! แฮก ขอพักเดี๋ยว!!」

 

「คงมิได้」

 

ไม่คิดจะให้พักหายใจกันหน่อยหรือไง

 

จากนั้นอีกฝ่ายก็เข้ามาโจมตีฉันต่อด้วยแรงกดดันมหาศาล

 

 

———ชิ!? หลบไม่ทันแน่!

 

ดาบถูกเหวี่ยงโดยหมายจะฟันคอของฉัน

 

เป็นไปไม่ได้เลยที่จะหลบได้ทัน หรือดึงดาบในมือขวากลับมา

 

ทว่านี่ก็เป็นโอกาสในการเข้าหาอีกฝ่ายเช่นเดียวกันเพราะหญิงสาวอยู่ตรงหน้าของฉันแล้ว

 

จะออกหัวหรือก้อยก็ต้องมาลองวัดกันดู สิ่งที่ฉันเลือกจะทำก็คือ…!!

 

 

 

「……คุ」

 

 

ฉันใช้แขนซ้ายของตัวเองเข้าไปรับดาบที่หมายจะปั่นคอของฉันแทน

 

 

「———」

 

แม้ว่ารู้สึกได้ถึงความร้อนของดาบที่ฉีกเนื้อของฉันเป็นชิ้นๆ แต่จิตใจของฉันก็ไม่ได้สั่นคลอน

 

เพราะเป้าหมายคือคอของศัตรูตรงหน้า

 

วินาทีต่อมาที่ฉันกำลังจะเหวี่ยงดาบตัดหัวของอีกฝ่าย หัวของฉันก็ถูกตัดทิ้งไปพร้อมกับแขนซ้ายก่อนจะลอยล่องไปมาในอากาศ

 

 

 

「ได้ยัง———ไง!? 」

 

「……เฮ้อ เหมือนทุกครั้ง นักรบที่เราเป็นผู้เลือกทำไมถึงได้เป็นเช่นนี้นะ」

 

 

 

ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด

 

เธอพุ่งเข้าไปจับหัวของฉันที่หมุนไปมาอยู่ในอากาศมาไว้ในมือ———อัลฟ่า แกนพลังงานที่ขับเคลื่อนสูทของฉัน

 

 

 

「โฮ่ย นี่เจ้าฟังเราอยู่หรือเปล่า อากาเนะ? 」

 

「ฟะ ฟังอยู่ค่ะ ฉันฟังอยู่……!」

 

 

สาวสวยในชุดกิโมโนที่สวยงามถือดาบในมือถอนหายใจออกมาด้วยความผิดหวัง ก่อนจะจ้องฉันที่เหลือเพียงแค่หัว

 

ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนักที่จะหัวขาดในห้วงมิติแห่งฝันนี้

 

ไม่สิต้องบอกว่าคุ้นเคยแล้ว

 

 

「เราสงสัยจริงๆ ว่าเมื่อใดเจ้าจะเรียนรู้การต่อสู้แบบทำไมลายตนเสียที เฮ้อ」

 

「อ่ะ เอ่อ ท่านอาซาฮี ไม่สิ อาจารย์ มันเป็นไปตามสัญชาตญาณต่างหาก ว่าแต่…ช่วยเอาหัวฉันกลับไปใส่ร่างได้ไหมคะ? 」

 

 

ถึงจะเป็นฝัน แต่การเหลือแค่หัวมันก็ลำบากในหลายๆ ด้าน

 

 

ทันใดนั้นพื้นที่สีดำก็ถูกแทนด้วยท้องฟ้าที่คราม พื้นที่โดยรอบถูกห้อมล้อมด้วยธรรมชาติที่งดงาม โดยมีคฤหาสน์ไม้สมัยเก่าปรากฏขึ้นข้างหลัง———จากนั้นเธอก็ค่อยๆ เดินไปนั่งที่ระเบียง

 

 

「เราไม่เข้าใจเลยจริงๆ เมื่อไหร่เจ้าจะใช้หัวในการต่อสู้เสียบ้าง เราจะต้องพูดเรื่องนี้กับเจ้าอีกสักกี่ครั้งกัน? 」

 

「ฉันก็รู้หรอกค่ะ แต่ว่า……」

 

「ไม่เลย เจ้ามิได้เข้าใจสิ่งใดนอกจากเสียหัวของตัวเองกับหัวของอีกฝ่าย หรือเป้าหมายในการต่อสู้ของเจ้าคือการสะสมหัวของอีกฝ่าย? เจ้ามีรสนิยมเช่นนั้นหรือ? 」

 

「ใครบอกว่าฉันชอบกันคะ!? 」

 

「โฮ่ๆ เราล้อเล่น เรารู้หรอกว่าสิ่งที่เจ้าชอบจริงๆ นั้นคือรอยเลือดที่ติดมากับหัวที่ขาดต่างหาก ไม่ไหวๆ เจ้าปีศาจกระหายเลือด!」

 

 

 

「นั่นเรียกว่าเข้าใจเหรอคะ!? 」

 

 

เห็นได้ชัดว่าเธอเองก็มีอารมณ์ขัน

 

การพูดคุยของพวกเราเกิดขึ้นภายในฝันซ้ำแล้วว้ำเล่า

 

ทว่าเมื่อตื่นขึ้นฉันก็จะลืมเลือนเรื่องราวทั้งหมด ก่อนจะกลับมาจำได้เมื่อนอนหลับ

 

 

「เอ้า หมุนๆ ไปมา」

 

「ว้าย!? ทำไมมาเหวี่ยงหัวฉันไปมาล่ะคะ!? 」

 

「หัวเจ้านี่เหมือนลูกเคมาริเสียจริง เด้งไปมาแถมยังชอบส่งเสียงอีก」

 

 

ว่ากันตามตรง อาจารย์คนนี้นิสัยแย่ชะมัด

 

แม้ว่าความสามารถในการสั่งสอนของเธอจะเป็นของจริง แต่นิสัยที่ชอบตัดหัวของฉันมาทารุณเล่นเพราะรู้ว่าในฝันไม่มีทางตายนี่แย่สุดๆ

 

 

 

「ตัวเราก็มิได้เป็นอะไรไปมากกว่าแก่นแท้ ของชุดที่เจ้าผู้คู่ควรสวม การที่เรามาฝึกฝนตัวเจ้าในฝันเช่นนี้อันที่จริงเจ้าควรขอบคุณเสียด้วยซ้ำ นอกจากนี้ข้าก็มิได้เล่นกับหัวของเจ้าเหมือนที่ทำกับร่างเจ้านี่ เอ้าโฮร่าๆ 」

 

「หยุดเตะร่างของฉันไปมาได้แล้วค่ะ!! อึก!? 」

 

 

ท่านอาซาฮีใช้เท้าของตัวเองเตะร่างของฉันที่หัวเสียไป

 

แน่นอนว่าฉันยังสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่มาจากร่างของฉันอยู่บ้าง ความอัปยศที่ได้รับหลักพ่ายแพ้นี้มันอะไรกัน

 

 

「ยังไงตอนเจ้าตื่นขึ้นก็มิสามารถจำเรื่องใดๆ ได้อยู่แล้ว ดังนั้นคงมิใช่เรื่องใหญ่」

 

「ถึงจำไม่ได้ท่านก็ควรละอายใจหน่อยเถอะค่ะ!」

 

「เจ้าช่างพูดจาเสียงดังเสียจริง」

 

 

ฉัน คิราระ และอาโออิต่างก็จำเรื่องพวกนี้ได้เมื่อฝัน

 

อย่างไรก็ตามประสบการณ์ที่พวกเราได้จากฝันมันก็ถูกประทับเอาไว้บนร่างของพวกเราโดยไม่รู้ตัว และผลของการฝึกฝนก็แสดงให้เห็นในตอนที่สู้กับพวกสัตว์ประหลาด

 

….แอบน่ากลัวเหมือนกันนะที่ฉันแกร่งขึ้นโดยไม่รู้ตัวตอนตื่น

 

 

 

「แต่ว่าเจ้านี่มันช่างอ่อนหัด อ่อนหัดเสียเหลือเกิน」

 

「มะ หมายความว่ายังไงกัน!」

 

「ทั้งที่เราคิดว่าในที่สุดเจ้าก็สามารถพาชายที่เจ้าหลงรักเข้าบ้านมาได้แล้วแท้ๆ แต่กลับมิคิดจะทำสิ่งใดเลย ช่างน่าผิดหวัง」

 

 

 

อะ อึก

 

เธอคงกำลังพูดถึงคัตสึมิคุงที่นอนหลับอยู่คนละห้องกับฉัน

 

เนื่องจากว่าเป็นการมาแบบไม่ได้แจ้งล่วงหน้า เขาจึงต้องนอนฟูกที่ปูไว้ในห้องของพ่อ

 

ท่าทางท่านอาซาฮีจะไม่ถูกใจนัก

 

 

「เจ้ามิได้คิดจะย่องเข้าไปหาคนรักยามค่ำคืนเลยหรือ」

 

「นั่นมัน……」

 

「คงจะมิได้จะบอกว่าแม้โอกาสจะมาอยู่ตรงหน้าเจ้าแล้ว เจ้าก็ยังหวาดกลัวนะ หากเป็นเช่นนั้นทั้งเจ้ากับคิราระก็คงใช้ไม่ได้แบบเดียวกัน โง่เง่าเสียจริง」

 

 

ทำไมฉันถึงได้โดนด่าเป็นชุดๆ แบบนี้ละ!!

 

ท่านอาซาฮีได้กลายมาเป็นแกนพลังของงานสูทที่พวกเราจัสติสครูเซเดอร์ทั้ง 3 คนใช้ เธอจึงรู้เรื่องของพวกเราทั้ง 3 ผ่านฝัน

 

ถึงแม้ประธานจะทำการแบ่งพลังของแกนกลางนี้ออกเป็นสามส่วนแล้วแต่เธอก็ยังสามารถเชื่อมโยงพวกเราทั้งหมดได้โดยมีฉันเป็นศูนย์กลาง

 

 

 

「หากเป็นเช่นนี้ บางทีอาโออิเองก็…ไม่สิ ถึงจะเป็นตัวเราก็มิสามารถเข้าใจถึงสิ่งที่นางคิดได้ คงไม่แปลกหากนางจะทำอะไรที่น่าขนลุก」

 

「ท่านเห็นอาโออิเป็นตัวอะไรกันคะ……」

 

 

ถึงเธอจะเป็นเพื่อนของฉันแต่นิสัยของเธอก็ค่อนข้างแปลกจริงๆ

 

หากให้เทียบแล้ว น้องสาวของเธอดูจะเข้าใจอะไรง่ายกว่าเยอะ

 

 

「เอาเถอะ โย้ช」

 

ท่านอาซาฮีโยนหัวของฉันกลับไปยังร่างที่ถูกท่านย่ำยีเมื่อกี้

 

ในที่สุดหัวกับตัวก็กลับมาอยู่ที่เดิมเสียที

 

 

 

「อันที่จริงเราเองก็สนใจชายผู้นั้นเช่นเดียวกัน」

 

「คัตสึมิคุงเหรอคะ? 」

 

「อื้ม พูดกันตามตรงหากว่าตัวเราเป็นฝ่ายที่เข้ากันได้กับเขา แทนที่จะเป็นแฝดอัลฟ่าทั้งสอง เรื่องราวคงน่าบันเทิงใจกว่านี้มาก….」

 

 

มาคิดไปคิดมาเหมือนว่าอัลฟ่าแต่ละคนก็จะสนใจเขาไปเสียหมดเลยไม่ใช่เหรอ?

 

ตอนที่ฉันเจอกับเธอครั้งแรก เธอก็ได้พุ่งเข้ามาฟันฉันจนทำให้ฉันตื่นจากฝัน

 

 

「ส่วนถ้าถามว่าเจ้ากับเขาต่างกันเช่นไรก็คงจะเป็นเขาคือเพศชาย」

 

「มันไม่ดูผิวเผินไปหน่อยเหรอคะ!? 」

 

 

มันควรจะมีเหตุผลที่สำคัญกว่านี้สักหน่อยสิ?!

 

 

「หากให้เลือกระหว่างข้าวเกรียบที่เปียกน้ำกับคัสเตลลาเจ้าก็คงจะเลือกอย่างหลังมิใช่หรือ? ตัวเราก็เช่นนั้น」

 

「ที่พวกฉันถูกเทียบเป็นข้าวเกรียบเปียกไปแล้วเหรอคะ!? 」

 

 

โหดร้ายเกินไปแล้ว…!!

 

หากเทียบกับคัตสึมิคุงที่แข็งแกร่งตั้งแต่แรก เราก็ไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อยหัดเดิน

 

ในขณะที่รู้สึกหดหู่ ท่านอาซาฮีก็วางศอกไว้ตรงเข่าแล้วมองไปบนฟ้าด้วยสายตาอันเศร้าโศก

 

 

 

「โอเมก้าของเรานั้นคือเทพแห่งโรคภัย กว่าเราจะรู้สึกตัวว่าพลาดไป ตัวเขาก็ได้กลายเป็นสิ่งชั่วร้ายที่กลืนกินชีวิตของผู้บริสุทธิ์นับไม่ถ้วนไปเสียแล้ว……」

 

「บะ แบบนี้นี่เอง……」

 

「เจ้าเองก็คงรู้สึกมิพอใจเหมือนเราใช่ไหม การที่ต้องมาเผชิญหน้ากับเรื่องสถานการณ์ที่มิต่างอะไรกับการคลุมถุงชน แถมฝ่ายชายยังไม่สนใจเราแล้วเอาแต่เข่นฆ่าคนผู้คน」

 

「ฉันก็คงไม่ชอบจริงๆ ค่ะ……」

 

 

เหมือนกับเป็นฝันร้าย

 

ฉันพอจะเข้าใจความสัมพันธ์ของอัลฟ่าและโอเมก้าบ้างแล้ว โชคชะตาของพวกเขาส่วนใหญ่จะจบไม่สวยนัก

 

「แม้จะเหลือเพียงแกนกลาง ทว่าการที่ได้กลับมายังโลกอีกครั้งก็นับว่าเป็นโชคชะตาที่น่าประหลาดใจเสียจริง เราเองก็มิอาจทราบได้ว่าดาวดวงนี้ถูกกวาดล้างไปแล้วกี่หนนับตั้งแต่ยุคสมัยของเรา ทว่า….คราวนี้มันคงจะต่างออกไป」

 

 

 

「ทำไมถึงพูดเหมือนกับท่านรู้ว่าโลกใบนี้มันเคยถูกกวาดล้างมาหลายรอบแล้วล่ะคะ? 」

 

「เจ้านี่ช่างดูสิ้นหวังเสียจริง เจ้าคิดหรือว่าชื่อของเรามันเหมือนกับคนที่มาจากดาวดวงอื่น หรือสติปัญญาของเจ้ามันจะหายไปเพราะความอยากในการบั่นคอผู้คน? 」

 

「อึก」

 

 

ฉันถูกตีหัวด้วยฝักดาบ

 

ใบหน้าที่เหมือนกับตุ๊กตายิ้มออกมาอย่างสนุกสนาน ทางฉันก็อยากจะชักดาบเข้าไปฟันเธออยู่หรอก แต่ต้องอดทนเอาไว้เพราะฉันเป็นฝ่ายแพ้

 

「ตะ แต่ว่าหากถูกกวาดล้างไปแล้ว ทำไมพวกเราถึงจะใช้ภาษาหรือตัวอักษรเหมือนเดิมล่ะคะ?!」

 

「นั่นคือวิธีการที่เหล่าผู้รุกรานจะทำ พวกมันจะทำการหวนคืนเวลาให้ดวงดาวกลับไปยังจุดเดิมหรือไม่ก็ทำลายมันทิ้งเสีย….ส่วนการหวนคืนที่ว่าก็คือการหวนคืนยุคสมัยก่อนที่ตัวเราจะได้รับปัจจัยที่เรียกว่าอัลฟ่ามาครอบครองเพื่อให้กำเนิดอัลฟ่าตัวใหม่แทนตัวเรา」

 

 

ไม่เข้าใจเลยสักนิด แต่เอาเป็นว่าพวกมันคงทำได้จริงแหละ

 

คิดแล้วก็น่ากลัวจริงๆ

 

 

 

「ทว่าในยุคสมัยของเรานั้น เราก็ได้ทำการสังหารโอเมก้าของตัวเองก่อนจะไปกำจัดเหล่าผู้รุกรานจากท้องฟ้าและรวบรวมหัวของพวกมันมากองไว้ดุจดั่งถ้วยรางวัล」

 

「หืม……」

 

「ดังนั้นคงบอกได้ว่าการกระทำของเจ้าคงไม่ต่างจากเราในอดีต」

 

 

ท่านอาซาฮีมองฉันด้วยสายตาลำบากใจนิดหน่อย

 

ยะ อย่าบอกนะว่าฉันได้นิสัยแปลกๆ มาก็เพราะ….หือ

 

ในขณะที่ฉันกำลังจะตอบกลับไป ฉันก็สัมผัสได้ว่าร่างของฉันกำลังโปร่งแสง

 

 

「เหมือนถึงเวลาที่เจ้าต้องตื่นแล้ว」

 

「ดูเหมือนจะเร็วกว่าปกติ…อึก?! อย่าบอกนะว่า….คัตสึมิคุงกำลังมาปลุกเราให้ตื่นจากฝันอย่างงั้นเหรอ?!」

 

 

ด้วยเหตุผลบางอย่างท่านอาซาฮีได้มองมาที่ฉันด้วยสายตาสมเพช

 

จะทำได้ก็แค่ตอนนี้แหละ สำหรับฉันน่ะ ไม่เหมือนกับคิราระหรอก

 

หากจับเขากดเลยคงจะไม่แปลกอะไรใช่ไหมนะ?

 

จากนั้นฉันก็ได้ยินเสียงคนกำลังเรียกชื่อของฉันอยู่ แล้วร่างกายของฉันก็เริ่มสั่นไหว

 

 

「คิราระ ตอนที่ฉันได้ยินเรื่องจากเธอก็คิดอยู่หรอกว่าจะทำยังไงกับยัยเยลโล่ลามกนี้ดี แต่ฉันขอถอนคำพูด….วันนี้แหละจะเป็นจังหวะของฉันบ้าง」

 

「เอ้า รีบตื่นเสีย」

 

「โอ้ย!? 」

 

ฉันถูกฝักดาบของเธอตีเข้าที่หัวอีกครั้ง

 

จากนั้นร่างกายของฉันก็หายไปจากมิติฝัน ถึงเวลาที่ต้องตื่นแล้ว

 

***

「อากาเนะ อากาเนะ……」

 

「อะ อื้ม」

 

 

ฉันลืมตาขึ้นเมื่อชื่อของฉันถูกเรียก

 

นี่มันไม่เช้าเกินไปหน่อยหรือไง….ไหล่ของฉันถูกเขย่าและชื่อของฉันก็ดังออกมาจากปากอีกฝ่ายไม่หยุด

 

คัตสึมิคุงอย่างงั้นเหรอ?! ฉันหันไปหาต้นเสียง

 

 

「คะ คัตสึมิคุง!? 」

 

「หากคิดว่าเป็นเขาละก็ผิดแล้ว เพราะคนที่มาปลุกเธอคือพี่สาวผู้นี้ต่างหาก!!」

 

「!!? 」

 

 

คนที่อยู่ตรงหน้าของฉันคือพี่สาวคนรอง จิเสะ

 

ฉันเบิกตากว้างเมื่อเห็นพี่ตัวเองเข้ามาปลุกด้วยวิธีหยาบคาย

 

เอ๋? ทำไม? ได้ไง?

 

ในขณะที่ฉันตกใจกับสิ่งที่ไม่คาดคิด คัตสึมิคุงก็เปิดประตูห้องเข้ามาหาฉันที่นอนอยู่บนเตียง

 

ในอ้อมแขนของเขามีสุนัขซามอยอย่างคิโนโกะอยู่

 

 

 

「จิเสะซัง อากาเนะด้วย ตื่นแล้วเหรอ? 」

 

「อื้อ ฉันมาปลุกยัยนี่ให้ตื่นเองแหละ」

 

「เอ๋?」

 

 

คัตสึมิคุง มองมาที่ฉัน

 

 

「อ้า งั้นก็อรุณสวัสดิ์ อันที่จริงชิออนซังขอให้ฉันมาปลุกเธอน่ะ แต่เหมือนพี่เธอจะมาก่อนแล้วสินะ เป็นพี่น้องที่รักกันดีจริงๆ 」

 

「……」

 

「อาหารเช้าเสร็จแล้ว ตามลงมาได้เลย」

 

「แล้วเจอกันจ้าคัตสึมิคุง」

 

 

ฉันมองดูพี่ของฉันที่ยิ้มแล้วโบกมือให้คัตสึมิคุงซึ่งออกจากห้องไป

 

จากนั้นรอยยิ้มอันสดใสก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนไปเป็นรอยยิ้มอันบิดเบี้ยว

 

 

「ฮ่าๆๆๆ!! ยัยโง่!! ไม่มีทางที่ฉันจะปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นทั้งที่ตัวฉันไม่มีผู้ชายมาเฉียดเลยสักคนหรอก!!」

 

「บัดซบ วันนี้ความสัมพันธ์พี่น้องของเราจบกันนนนนน!!」

 

「โอ้ย คิดจะทำบ้าอะไรยะยัยน้องโง่!!」

 

「ฉันจะทำให้เธอได้ชดใช้ โทษของการย่ำยีจิตใจสาวน้อยมันหนักนัก!!」

 

 

จากนั้นมันก็ลามไปเป็นการทะเลาะกันใหญ่โตของพี่น้อง

 

แล้วการต่อสู้ของพวกเราก็จบลงเมื่อแม่เข้ามาหาแล้วฟาดพวกเราไปคนละดอก

 

อย่างไรก็ตามเหมือนพี่สาวคนโตของฉัน คุรุมิพยายามจะสร้างความประทับใจกับคัตสึมิคุงด้วยการตื่นเช้ากว่าเขา ทว่าเขากลับตื่นก่อนเธอซะงั้น ก็เดินคอตกไปด้วยความพ่ายแพ้แทน

 

…ปัญญาอ่อนชะมัด

 

***

 

เนื่องจากเป็นวันเสาร์ฉันจึงไม่ต้องไปโรงเรียน

 

ฐานใหม่ของจัสติสครูเซเดอร์ก็ยังสร้างไม่เสร็จ จะให้ไปห้องฝึกก็ไม่ได้

 

ถึงจะได้อยู่บ้านกับคัตสึมิคุงแต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรกับเขาดี

 

หากจะออกไปเที่ยวข้างนอกก็ต้องปลอมตัวแถมยังต้องได้รับอนุญาตจากประธานอีก

 

 

 

「จริงเหรอเนี่ยที่ร่างของโอคาพีมันถูกเคลือบไว้ด้วยน้ำมันตลอด? 」

 

「โฮ่ง」

 

 

ดูเหมือนว่าเขากำลังดูรายการสารคดีสัตว์อยู่

 

แอบอิจฉาคิโนโกะที่ได้นั่งบนตักเขาชะมัด

 

ทำไมตัวฉันถึงตกต่ำขนาดต้องมาอิจฉาสุนัขตัวเองกันนะ

 

 

「หืม」

 

 

ขณะที่มองดูใบหน้าของเขาจากข้างๆ ฉันก็หันไปเปิดโทรศัพท์ที่สั่นอยู่

 

ปรากฏว่าเป็นคิราระกับอาโออิติดต่อมา ฉันเลยตอบกลับไป

 

คิราระ : คัตสึมิคุงเป็นยังไงบ้าง?

 

อาโออิ : (# ﾟДﾟ)

 

อากาเนะ : ฉันโดนปลุกในตอนเช้าน่ะ

 

อาโออิ : อึก? ให้อภัยไม่ได้ ต้องบุกไปถึงบ้าน เดี๋ยวจะเอาซูชิไปเป็นมื้อกลางวัน

 

อากาเนะ : แต่คนที่มาปลุกดันเป็นพี่ซะงั้น ยกโทษให้ไม่ได้เด็ดขาด จะขอสาปส่งเธอไปให้หาแฟนได้ไปตลอดชีวิต

 

คิราระ : ฉันว่าเธอเองก็ไม่ต่างกันหรอก

 

อาโออิ : บัดซบ

 

「นี่ อากาเนะ」

 

「หือ? 」

 

 

ฉันหยุดดูแชทแล้วหันไปหาคัตสึมิคุง

 

 

「ตอนนี้สำนักงานใหญ่ที่ถูกทำลายเป็นยังไงบ้าง? 」

 

「ก็คิดว่ายังถูกปิดเอาไว้อยู่นะ ถึงชั้นใต้ดินจะยังปลอดภัยดี แต่เรื่องที่มันถูกใช้เป็นฐานของพวกเราก็หลุดหมดแล้ว」

 

「……งั้นเหรอ」

 

 

ฉันสงสัยว่าทำไมอยู่ดีๆ เขาถึงถามเรื่องนี้กันนะ

 

 

 

「ถ้างั้น ฉันไปที่ห้องขังใต้ดินได้ไหม? 」

 

「คงต้องถามประธานก่อนนะ แอบเป็นห่วงเรื่องสายคนที่จับจ้องด้วยสิ…ว่าแต่ทำไมเหรอ? 」

 

「ก็ไม่รู้เหมือนกัน มันอารมณ์ประมาณว่าคิดถึงละมั้ง 」

 

 

ก็จริงว่าสถานที่นั้นเป็นสถานที่พิเศษสำหรับพวกเราเหมือนกัน

 

ห้องขังที่สร้างไว้เพื่อปกป้องเขาผู้เป็นอัศวินดำซึ่งพ่ายแพ้ให้กับพวกเรา

 

คราวนี้ไม่ใช่โทรศัพท์ แต่เป็นอุปกรณ์แปลงร่างที่ข้อมือฉันเตรียมติดต่อประธาน

 

 

 

「ฉันเองก็ว่างด้วยสิจะไปด้วยแล้วกัน」

 

「เธอด้วยเหรอ? 」

 

「อื้อ ยังไงก็คงต้องปลอมตัวกันสักหน่อย ส่วนทางเข้าระดับประธานคงมีเส้นทางลับที่หลบคนได้บ้างแหละ」

 

ฉันเองก็ไม่ได้ไปที่นั่นมาตั้งแต่ครั้งที่ถูกโจมตีแล้วเหมือนกัน

 

หลังส่งข้อความไปหาประธานเสร็จ ก็ทำได้เพียงรอการตอบกลับ

 

พวกเขาเองก็เหมือนจะยุ่งๆ คงต้องรออีกสักพัก…จะว่าไปการที่คัตสึมิคุงแสดงความต้องการของตัวเองออกมาแบบนี้แปลกใหม่ดีเหมือนกัน ใจจริงก็ไม่อยากจะให้เขารอประธานตอบกลับมาเลยสักนิด

 

 

 

「จริงสิ งั้นเรียกคิราระกับอาโออิมาด้วยดีไหม? 」

 

「……」

 

「อากาเนะ? 」

 

「อื้อ เดี๋ยวบอกให้……」

 

ถึงจะถูกชวนแต่เขาก็ไม่ได้บอกนี่เนอะว่าจะมีแค่พวกเราสองคน เหมือนอกหักเลยแฮะ

 

อากาเนะ : คัตสึมิคุงอยากจะไปสำนักงานใหญ่ หากพวกเธอติดธุระอะไรอยู่ไม่ต้องฝืนมาก็ได้

 

อาโออิ : คิดจะทำอะไรล้ำหน้าพวกเราเหรอ จะเตรียมตัวเดี๋ยวนี้

 

คิราระ : ถึงจะติดธุระก็จะไปย่ะ

 

อากาเนะ : พวกโลภมากเอ้ย…..

 

 

ฉันรู้สึกประหลาดใจกับการตอบกลับแบบทันทีทันใดของพวกเธอ

 

สงสัยคงต้องออกไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันข้างนอก

 

แม้ว่าคนจะเพิ่มขึ้นมา แต่การได้ออกไปไหนด้วยกันก็เป็นเรื่องน่าสนุก

 

พอบอกคัตสึมิคุงว่าทั้งสองคนจะมาด้วย ฉันก็ขึ้นห้องไปเปลี่ยนชุดเตรียมตัวออกไปข้างนอก

 

–จบ—

 

ไม่ใช่ว่าแกนกลางของพวกสาวๆ ไม่ตื่น แต่แค่คุยกันในฝัน ถือว่าเป็นตอนที่ได้รู้ว่าทำไมพวกสาวๆ ถึงเก่งและได้นิสัยแปลกๆ บางอย่างมาจากใครบางคน

 

ส่วนคำสาปแห่งอาราซากะที่ไม่มีชายใดมาเฉียดคงต้องติดตามต่อไป

 

มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code