ตอนพิเศษ 2 บันทึกการทดลองโปรโตเซโร่ (VS สัตว์ประหลาดคลื่นเสียง)
บันทึกการทดลอง 1【20XX.01/21.XX:XX:XX:XX】
「เอาละตอนนี้ ฉันจะทำการเริ่มต้นทดสอบพลังของโปรโตเซโร่」
「ไฟล์นี้จะเป็นบันทึกการทดลองครั้งที่ 1」
「โปรโตเซโร่มีไว้เพื่อพัฒนาความแข็งแกร่งสำหรับมนุษย์โลก ถึงแกนพลังงานจะยังไม่สามารถวิเคราะห์ได้ชัดเจนนักก็เถอะ」
「การทดลองจะเริ่มด้วยการสร้างแบบจำลองสำหรับทดลองสวมโปรโตเซโร่」
「ไม่รู้เหมือนกันว่าเวลาของฉันจะมีมากแค่ไหน」
「ในกรณีเลวร้ายสุด ฉันอาจจะต้องลงเอยด้วยการสวมโปรโตเซโร่เสียเอง….แต่ตอนนี้ก็ลองทดสอบเท่าที่ทำได้ละกัน」
「หวังว่าจะไม่มีเหตุการณ์ให้ต้องระเบิดห้องทดลองอีกนะ」
「….ผลการทดลองครั้งที่ 1 แบบจำลองแสดงให้เห็นว่าโปรโตเซโร่ระเบิดร่างของผู้สวมมัน」
「ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผน ตอนที่ใส่สูทนี้ ระดับพลังจะต้องโดดเด่นสุดๆ แหง」
「คุณพระคุณเจ้า น่าแขนฉันถึงกลับหลุดออกมาเลยเหรอฟะ…..น่าผิดหวังกับผลลัพธ์จริงๆ 」
「……เอาเป็นว่าจะเริ่มการจำลองครั้งถัดไป」
บันทึกการทดลอง 2【20XX.01/23.XX:XX:XX:XX】
「นี่คือบันทึกการทดลองครั้งที่ 2 เป็นการจำลองเหมือนเดิม」
「คงไม่มีอะไรผิดปกติมั้ง สูทก็ได้รับการปรับปรุงโดยสมบูรณ์แล้ว……..โฮ่ย ทำไมมันเปิดใช้งานไม่ได้ล่ะ」
「สาเหตุที่เป็นไปได้ที่สุดก็น่าจะเป็นตัวสูทไม่สามารถรองรับแกนพลังงานที่ทรงพลังเกินไปได้」
「อีกความเป็นไปได้ที่คิดออกก็คือเจ้าแกนพลังบ้านี่」
「หรือจะมีความเป็นไปได้อื่นที่ฉันยังไม่รู้อีกกัน」
「เป็นเป็นว่าจะทำการตรวจสอบต่อไป」
บันทึกการทดลอง 3【20XX.01/27.XX:XX:XX:XX】
「บันทึกการทดลองครั้งที่ 3……ชิบผาย……ทำไมตอนสวมสูทมันถึงได้ร้อนขนาดนั้นฟะ ตัวจะแห้งตาย」
บันทึกการทดลอง 4【20XX.01/30.XX:XX:XX:XX】
「บันทึกการทดลองครั้งที่ 4」
「ตอนนี้เป็นที่แน่ชัดแล้วว่าโปรโตเซโร่มีความสามารถในการดูดซับพลังชีวิตของผู้สวมใส่」
「ไม่แน่ใจว่าจะเรียกว่าปฏิกิริยาต่อต้านได้หรือเปล่า แต่ที่แน่ๆ สูทตัวนี้คงไม่สามารถใช้กับชาวโลกได้แหง」
「….ทำไมแกนกลางตัวนี้มันถึงได้ต่างจากที่ฉันทำมาทั้งหมดเลยน้อ」
「คิดแล้วก็ขนลุก」
……
บันทึกการทดลอง 38【20XX.02/22.XX:XX:XX:XX】
「โฮ่ย โปรโตเซโร่」
「ตอนนี้พวกเราอยู่กันแค่ 2 คนแล้ว แกจะพูดอะไรก็ได้จัดมาเลย」
「ก้มหัวไหม? ให้ฉันคุกเข่าก้มหัวให้เลยไหม? ถ้าฉันพูดว่า ได้โปรดเถิดท่านโปรโตเซโร่ขณะก้มหัวให้ แกจะตอบรับฉันหรือเปล่า? 」
「……เอ๋? 」
「เดี๋ยว?! นะ นี่เธอจะเปิดกล้องทำบ้าอะไรฟะ?! โอโมริคุง! ทำไมถึงมาเปิดกล้องบันทึกด้วยล่ะเห้ย?!」
บันทึกการทดลอง 39【20XX.02/23.XX:XX:XX:XX】
「ดะดะดะดะได้โปรดดดดด ท่านโปรโตเซโร่ ขอร้องงงงงงเถอะค๊าบบบบ!!」
……
บันทึกการทดลอง 45【20XX.03/01.XX:XX:XX:XX】
「บันทึกการทดลองครั้งที่ 45 เหมือนจะลืมบันทึกเสียงการทดลองไปเยอะเลยวุ้ย」
「โปรโตเซโร่คืออาวุธที่เตรียมไว้ให้กับชาวโลกเพื่อป้องกันภัยคุกคามที่จะมาถึง」
「ความสามารถของมันคือการขยายและพัฒนาขีดกำจัดของผู้ใช้ โดนมีแกนพลังงานสุดยอดเป็นตัวขับเคลื่อน」
「แต่สุดท้ายโปรโตเซโร่ก็เป็นได้เพียงตัวต้นแบบ ตอนนี้ฉันยังไม่มีของที่สามารถใช้ได้ทันที」
「มีความทนทานสูง ทนความร้อน ฟื้นฟูตัวเองได้ หากตัดเรื่องความอันตรายต่อผู้ใช้ออกไปก็เรียกว่าสมบูรณ์แบบ」
「ปัญหาประการแรกของมันเลยก็คือ ผู้ใช้ไม่สามารถทนรับเอาพลังของแกนพลังงานจำนวนมหาศาลได้ แถมยังดึงพลังออกมาได้เพียง 1 ใน 3 จากทั้งหมด」
「ดังนั้นฉันจึงคิดได้ว่า หากลองแบ่งแกนพลังงานออกเป็น 3 ส่วนเท่าๆ กัน เอาง่ายๆ ก็คือสร้างสูท 3 ตัวขึ้นมาแทน」
「….ตามทฤษฎีแล้วมันมีความเป็นไปได้ เอาเป็นว่าฉันจะลองสร้างมันดูโดยใช้แกนพลังงานอีกอันหนึ่ง」
「เพื่อจะทำแบบนั้นได้ก็ต้องหาคนที่เหมาะสมอีกตั้ง 3 คน งานยากชะมัด」
……
บันทึกการทดลอง 54【20XX.03/24.XX:XX:XX:XX】
「……โย้ช」
「ฟู้ววว……」
「องคาระ คิริโซวากะ!!」
「พินโคโร พินโคโร!」
「จัมโบเกะ!!」
「อะโพปิโรเปี้ยว!!」
「บูดิเดะ บาบิเบ้——」
「กำลังทำบ้าอะไรอยู่กันยะ ทั้งที่งานท่วมหัวขนาดนี้!!」
「โอ้ยยยย!? 」
「ถ้ามีเวลามาพ่นคาถาแปลกๆ กับโปรโตเซโร่ ก็ขยับมือทำงานได้แล้วย่ะ!!」
「อะ โอโมริคุง?! มะ ไม่ใช่นะ! นี่มันคือการร่ายพลังเวทย์ต่างหากล่ะ」
……
บันทึกการทดลอง 65【20XX.04/12.XX:XX:XX:XX】
「บันทึกการทดลองครั้งที่ 65 หากติดตั้งโปรโตเซโร่เข้ากับหุ่นยนต์ก็มีความเสี่ยงจะทำลายวงจรทั้งหมด」
「ฉันลองพยายามทุกทางเท่าที่ทำได้ดูแล้ว แต่มันก็ไม่ได้ผลเลยสักนิด การจำลองทั้งหมดที่ทำมาล้มเหลว」
「……สาเหตุมันคืออะไรกันแน่ฟะ」
「เพราะเจตจำนงของแกนพลังงานแข็งแกร่งเกินไปเลยเลือกผู้ใช้ยากกว่าเดิมหรือ หรือมีจุดผิดปกติกับตัวสูทที่ฉันสร้างขึ้นกัน ให้ตายเถอะด้วยความสามารถทางวิทยาศาสตร์ในปัจจุบัน ฉันทำความเข้าใจมันไม่ได้เลย」
「ฉันคงจะมาถึงทางตันแล้ว」
「…..เหลือเวลาอีกนานเท่าไหร่กันนะ ความไม่รู้ช่างเป็นสิ่งที่น่ากลัวเหลือเกิน」
……
บันทึกการทดลอง 102【20XX.06/14.XX:XX:XX:XX】
「บันทึกการทดลองครั้งที่ 102 ฉันได้ทำการทดสอบมากมาย แต่ไม่ว่าจะทำอะไรก็สรุปได้แล้วว่าโปรโตเซโร่ไม่สามารถใช้กับชาวโลกได้」
「ถึงจะน่าเสียดาย แต่โปรโตเซโร่คงต้องถูกทำลายและดึงแกนพลังงานออกมา」
「ฉันจะใช้ข้อมูลจากโปรโตเซโร่ในการสร้างสูทตัวใหม่ขึ้นมา….ต้องพยายามให้มากกว่านี้ในคราวหน้า เพื่อไม่ให้ทุกอย่างที่ทำมาสูญเปล่า」
「……หากทิ้งเอาไว้อาจจะมีคนเอาไปใช้ในทางที่ผิดได้ด้วยสิ」
「ฉันขอโทษนะ โปรโตเซโร่ที่ทำให้แกสมบูรณ์แบบไม่ได้」
บันทึกการทดลอง XXX【20XX.XX/XX.XX:XX:XX:XX】
「….อาวุธที่พวกเรามีตอนนี้ไม่สามารถทำอะไรสัตว์ประหลาดบนโลกได้เลย」
「นี่มันดาวบ้าบออะไรกันฟะ」
「แต่การที่สัตว์ประหลาดปรากฏตัวขึ้น ก็หมายถึงภัยคุกคามของมนุษยชาติบังเกิดแล้ว」
「บางทีมันอาจจะเป็นเพราะโอเมก้าของโลกได้ตื่นขึ้นมาแล้ว」
「….ครั้งต่อไปที่สัตว์ประหลาดแมงมุมปรากฏตัวขึ้น ฉันคงต้องสวมโปรโตเซโร่เพื่อต่อสู้」
「ดังนั้นบันทึกนี้อาจจะเป็นบันทึกสุดท้าย」
「ฉันขอขอบคุณทุกคนที่พยายามกันอย่างหนักจริงๆ จากใจ」
「ถ้างั้นก็….ลาก่อน」
**
แม้ว่าฉันจะเตรียมใจและทิ้งพินัยกรรมเอาไว้แล้ว แต่โปรโตเซโร่ดันถูกขโมยไปซะอย่างงั้น….
นี่มันเหตุการณ์บ้าบออะไรกันฟะ
ห้องทดลองที่เก็บสูทตัวนั้นเอาไว้ใช้เทคโนโลยีระดับสูงที่สุดของเท่าที่ฉันจะทำได้ จนเรียกได้ว่าแน่นหนาที่สุดในโลก
ทว่าก็ถูกใครบางคนบุกเข้ามาได้
สูทถูกขโมยและหายไปราวกับควัน กล้องวงจรปิดหรือเซ็นเซอร์ก็จับตัวคนร้ายไม่ได้เลยสักนิด
มีหนอนอยู่ในองค์กรเหรอ?
———ไม่สิไม่น่าจะเป็นไปได้
เพราะยังมีระบบที่มีเพียงฉันคนเดียวที่รู้อยู่ติดตั้งเอาไว้ด้วย
มีกลุ่มที่เล็งเทคโนโลยีของสูทเอาไว้เหรอ?
———ความเป็นไปได้ก็ดันต่ำสุดๆ
เพราะเทคโนโลยีของพวกมนุษย์โลกไม่สามารถเจาะระบบรักษาความปลอดภัยที่ฉันสร้างขึ้นได้แน่นอน
นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ฉันจำเป็นต้องออกตามหาโปรโตเซโร่ที่หายไป
ไม่ว่าจะทางไหนโปรโตเซโร่ก็เป็นเทคโนโลยีต่างดาว พวกที่ได้มันไปไม่มีทางถอดส่วนประกอบเพื่อวิเคราะห์ได้ง่ายแน่
ความกังวลเพียงอย่างเดียวที่ฉันมีก็คืออาจจะมีคนเผลอเอามันไปใส่นี่แหละ
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคนที่ลองสวมมันได้ตายแหง
เพราะมันคือสูทปีศาจที่จะกลืนกินตัวของผู้ใช้จนไม่เหลือซาก
ต้องรีบเอามันกลับมาก่อนจะมีความสูญเสียจากมัน
****
ตอนนี้ปัญหาดันโผล่มาเต็มไปหมดไหนจะเรื่องสัตว์ประหลาดปรากฏตัวขึ้นมาบนโลก
พวกมันไม่ใช่เอเลี่ยนอย่างพวกลำดับแห่งดวงดารา ไม่ใช่โอเมก้า หรืออัลฟ่า
แต่พลังของสัตว์ประหลาดที่ถูกเรียกว่าสัตว์ประหลาดแมงมุมนั้นดันสูงจนผิดปกติเสียจนฉันกังวล
เพื่อจะเอาชนะมันได้ ฉันจึงจำเป็นต้องสวมโปรโตสูทเพื่อแก้ไขสถานการณ์โดยเตรียมใจที่จะตายเอาไว้แล้ว….ทว่ามันก็ดันถูกขโมยไปอีก เรียกได้ว่าเคราะห์ซ้ำกรรมซัดของจริง
「ไม่อยากจะเชื่อ นี่มันเกินกว่าที่ฉันคิดอีกวุ้ย」
สัตว์ประหลาดแมงมุมพ่ายแพ้ให้กับคนที่สวมโปรโตเซโร่
นี่มันเกินกว่าที่ฉันคิดไปหลายเท่าเลย…ไม่สิ พลังที่เขาดึงออกมาได้มันหลายสิบเท่ากว่าที่คำนวณได้เสียอีก ใครจะไปคิดว่าสัตว์ประหลาดแมงมุมจะโดนหมัดซัดจนจอด
「……ได้ยังไง? 」
ไอ้นี่มันสูทที่ฉันสร้างขึ้นมาจริงเหรอ
หรือมันจะเป็นสูทที่คล้ายกันเฉยๆ นะ ไม่สิไม่มีทางเป็นไปได้หรอก
「ไม่เข้าใจเลยสักนิด…แต่ก็น่าสนใจชะมัด」
คนที่สวมโปรโตสูทคือมนุษย์โลก
นั่นก็หมายความว่าเขาทำลายสันนิษฐานที่ฉันสร้างขึ้นมาไปจนหมดในฐานะมนุษย์
จากคำให้การของฮารุ โคโนฮานะ ผู้ที่ได้เฝ้ามองการต่อสู้ของเขาอย่างใกล้ชิดกับอีกหลายๆ คน ฉันมั่นใจว่าเขาดึงพลังของมันออกมาได้จริง
「ต้องรีบหาเขาให้เจอโดยเร็ว……」
ไม่มีทางทีเขาจะมีชีวิตรอดได้นานแน่จากการสวมโปรโตเซโร่
นี่ก็ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้ว สภาพร่างกายของเขาอาจจะเข้าขั้นวิกฤติ
ไม่สิ อาจจะตายไปแล้วก็ได้……。
「ประธาน! สัตว์ประหลาดปรากฏตัวขึ้นอีกแล้วค่ะ!!」
「ว่ายังไงนะ!? 」
ฉันรู้สึกประหลาดใจกับเสียงอันตื่นตระหนกของลูกน้อง
ถึงจะคิดเอาไว้แล้วว่าเป็นไปได้ แต่สัตว์ประหลาดปรากฏตัวขึ้นอีกจริงสินะ
ซวยชะมัด ตอนนี้พวกเราไม่มีอะไรจะรับมือกับมันได้เลย
「เอาเป็นว่าฉายภาพขึ้นมาก่อน!!」
「ค่ะ!!」
ภาพจากกล้องภายในเมืองฉายขึ้นภายในห้อง
สิ่งที่ปรากฏในจอคือสัตว์ประหลาดที่มีปีกเหมือนเต่าทอง แต่รูปร่างคล้ายมนุษย์แถมมีหนวดสีแดงงอกออกมาด้วย
เจ้านั่นมันกำลังสั่นปีกของมันไปมาด้วยความเร็วสูงพร้อมกับปล่อยคลื่นเสียงไปรอบตัวเพื่อทำลายอาคารในระยะ
『มนุษย์ มะ มนุษย์ มนุษย์!! อ่อนแอ!! อ่อนแอ!!』
「พูดภาษาญี่ปุ่นได้……? 」
สัตว์ประหลาดแมงมุมมันไม่เข้าใจภาษามนุษย์ แต่เหมือนเจ้านี่จะพูดได้
เสียงของมันถูกขยายให้ดังกว่าเดิมด้วยปีกจากข้างหลังราวกับอย่างประกาศให้คนรอบๆ รับรู้
『ท่าน โอเมก้า ตามคำสั่ง มนุษย์ จงหวาดกลัว!! ฆ่า!! ฆ่า!!』
「อึก……」
「จะเกิดอะไรขึ้นกับดาวของพวกเรากันนะ….」
「จะเอาชนะมันได้เหรอ……」
สัตว์ประหลาดตัวนั้นแสดงความอาฆาตอันน่าสะพรึงกลัวออกมาพร้อมกับขยับปีกไปมา อาคารรอบๆ เริ่มเกิดรอยแตกร้าว แม้กระทั่งถนนยางมะตอยก็ทนไม่ไหว
พวกลูกน้องของฉันเริ่มกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว แต่ฉันรู้สึกแปลกใจกับคำพูดของมัน
โอเมก้าเหรอ?
หากโอเมก้าถือกำเนิด ก็ต้องมีอัลฟ่าอยู่เบื้องหลัง
「มันเริ่มแล้วสินะ……? 」
ฉันเงยหน้าขึ้นมองเพดาน
ไอ้เจ้าพวกนั้น———กลุ่มคนโฉดที่ไล่ล่าของแปลกทั่วอวกาศ แค่นึกก็หงุดหงิดสุดๆ
「….ชิ รีบติดต่อพวกตำรวจให้เร่งอพยพซะ!!」
「ฮะ ฮ่ะ!!」
ก่อนอื่นต้องเรียงลำดับความสำคัญใหม่ พยายามช่วยชีวิตคนให้ได้มากที่สุด
แม้จะยังไม่พร้อมก็ต้องลุยกันก่อน
ไม่อย่างงั้นฉันคง———
「เอ๋!!」
「อะไรกัน!!」
อยู่ดีๆ พวกลูกน้องก็ส่งเสียงประหลาดใจออกมา
เกิดอะไรขึ้นกัน?
「ขะ เขาอยู่ตรงนั้น……」
「……หมายถึงอะไร? 」
「คนที่สวมโปรโตเซโร่」
ว่าไงนะ!?
ฉันรีบหันไปดูตามที่พวกลูกน้องบอกทันที———
『ฮ่า ฮ๊าๆๆๆ!! สังหาร!! อย่างสนุ——』
『ไอ้รำยำแมวเอ็งจะส่งเสียงดังหาป้าเอ็งเหรอฟะ! มันรบกวนเพื่อนบ้านนะเว้ย!!』
『แอ๊ะ』
ไรเดอร์สีดำปรากฏขึ้นจากข้างบนหัวของสัตว์ประหลาดที่กำลังหัวเราะพร้อมกับยัดหมัดใส่หัวของมัน
สัตว์ประหลาดคลื่นเสียงถูกบดขยี้ร่วงลงติดพื้นราวกับแมลงวันที่โดนทุบ ก่อนจะนอนแน่นิ่งไป
「……」
「……」
「……」
ฉันพูดอะไรไม่ออก
สัตว์ประหลาดคลื่นเสียงตายแล้ว
เอ๋ โปรโตเซโร่ยังใช้งานได้ตามปกติ
เอ๋ หมัดเดียวจอด?
เดี๋ยวสิ อะไรกันฟะ?
แม้แต่มันสมองของนักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะอย่างฉันก็ไม่สามารถทำความเข้าใจได้
『….ไอ้ตัวปัญญาอ่อนนี่มันอะไรกันฟะ…เห้อ กลับไปนอนดีกว่า』
「กลับไปนอน!? 」
ฉันอดไม่ได้ที่จะถามกลับอีกฝ่ายทั้งที่มองผ่านจอแท้ๆ สัตว์ประหลาดมันอ่อนขนาดนั้นเลยเหรอ?!
นี่เขาไม่รู้ตัวเลยใช่ไหมว่าตัวเองทำอะไรลงไป?
ไรเดอร์สีดำคนนั้นได้หายตัวไปจากที่เกิดเหตุทันที
ฉันที่มองดูเหตุการณ์ทั้งหมด ทำได้เพียงล้มตัวลงกับพื้นด้วยความเหนื่อยล้าและโล่งอกในเวลาเดียวกัน
「ฮ่ะ ฮ่าๆๆ ….ยังมีความหวังแฮะ」
แต่ก็ไม่ใช่สถานการณ์ที่จะลดความระวังลงได้
อันตรายของโปรโตเซโร่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันจะมองข้ามได้เลย
ทว่าไรเดอร์สีดำคนนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับความหวังของฉัน
「หึ หึ ฮ่าๆๆๆ! ไม่เข้าใจเลยสักนิด!! ความไม่รู้นี่มันน่าสนใจสุดๆ!! เฮ้อ ทั้งที่ลืมไปนานแล้วแท้ๆ ว่าความรู้สึกนี้เป็นยังไง!! กลับมาแล้วเว้ย!! ทั้งที่ไม่เข้าใจแต่สนุกสุดๆ!!」
ใช่แล้ว ยังเร็วไปที่จะยอมแพ้
ความสำเร็จที่ฉันสร้างขึ้นปรากฏออกมาอย่างไม่คาดคิด
สิ่งที่ฉันต้องทำตอนนี้คือการสร้างสูทตัวถัดไปโดยอ้างอิงจากของเก่าเพื่อเตรียมรับมือกับพวกสัตว์ประหลาดต่อ
「เอาสิฟะ!! มาลองกันอีกสักดอก!! มาเลย ไอ้พวกสัตว์ประหลาด! จากนี้ไปฉันจะสร้างสูทที่สมบูรณ์แบบสุดๆ ในการกระทืบพวกแก ว่ะ ฮ่าๆๆๆ!!」
「「「หนวกหูเฟ้ย!!」」」
「อ่ะ ขอโทษครับ……」
ความหวังเกิดขึ้นมาแล้ว
ดังนั้นฉันต้องทำในสิ่งที่ฉันทำได้
เพื่อรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต
***
คุยท้ายตอน
ประธานต้องพบกับความล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะในอดีตโปรโตสูทนั้นมีความดื้อดึงสุดๆ
【สัตว์ประหลาดคลื่นเสียง ซูซุนยะ】
สัตว์ประหลาดตัวแรกที่มีสติปัญญาเพียงพอจะพูดภาษามนุษย์ได้
พลังของมันคือการสั่นสะเทือนปีกด้วยความเร็วสูงและใช้คลื่นเสียงในการทำลายล้างสิ่งรอบตัว
ทว่ามันก็เป็นสัตว์ประหลาดที่โชคร้ายเพราะดันไปกระจายเสียงในแถวที่อัศวินดำอยู่จนเขานอนไม่หลับ เลยต้องออกมากระทืบมันทิ้งด้วยความหงุดหงิดเพราะรำคาญเสียง
–จบ–
สัตว์ประหลาดจะเกิดแต่โดนคุมกำเนิดเสียก่อน
มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code
