ในที่สุดก็สามารถจัดการเรื่องของฮิลด้าได้โดยการใช้เธอแปลงร่างมันซะเลย
อย่างไรก็ตามการต่อสู้มันเกิดขึ้นใจกลางเมือง คนทั่วไปก็เลยมามุ่งกันเต็ฒไปหมด
「จากนี้จะเอายังไงต่อดีฟะ」
ฉันในร่างReverse Venom สีชมพูมองไปรอบๆก่อนทำสีหน้าปั้นยาก
พลังของเซไคเซ็นไตที่ทำให้ใช้การ์ดได้ก็หายไปอยู่อีกโลกหนึ่งแล้ว ให้พูดง่ายๆเลยก็คือพลังส่วนใหญ่ไม่ต่างอะไรกับตอนที่ฮิลด้าแปลงร่างก่อนหน้านัก
『คัตสึมิ!!』
『โฮก!!』
โปรโตกับชิโระที่ถูกปลดออกไปได้เข้ามาหาฉัน
….แถมยังโดดดึ๋งๆอยู่กับพื้น….เดี๋ยวนะ โดดดึ๋งๆเหรอ…?
「ชิโระฉันไม่แปลกใจ แต่ทำไมโปรโตถึง….」
『หลังแปลงร่างเสร็จพอกลับร่างเดิมมาก็เป็นแบบนี้แล้ว!!』
ชิโระเป็นหมาป่าสีขาวตามปกติ แต่โปรโตโผล่มาคราวนี้ดันกลายเป็นหมาป่าสีดำซะงั้น
โดยทั้งสองมีรูปตัวXติดอยู่ตรงร่างชวนให้นึกถึงโปรโตอีกโลก
「ไว้ค่อยให้เรมะไปตรวจสอบโปรโตกับชิโระก็แล้วกัน」
『ถึงจะไม่ชอบนัก แต่คงช่วยไม่ได้….』
『โฮก』
จากนั้นโปรโตกับชิโระก็กระโดดขึ้นมาบนไหล่ของฉัน ในขณะที่กำลังคิดจะชิ่งออกจากที่นี่ก็พบว่ามียานบินสีขาวอย่างไวท์ 5 กำลังลอยอยู่เหนือหัวตัวเอง
『คัตซึนขึ้นมา!!』
พอได้ยินเสียงนั้นและประตูท้ายยานเปิดฉันก็รีบกระโดดเข้าไปข้างในทันที
หลังประตูยานปิดฉันก็ปลดการแปลงร่างออก
「เดี๋ยวสิ? ไหงเธอยังอยู่ในสภาพเข็มขัดล่ะ」
『กะ ก็ แบบว่า ถ้ากลับไปเป็นร่างปกติตอนนี้ คงจะแย่แหง….…』
「???」
ยัยนี่หมายความว่ายังไงฟะ?
ในขณะที่ฉันสงสัยว่าทำไมฮิลด้าถึงยังอยู่ในสภาพเข็มขัดทั้งๆที่ปลดการแปลงร่างไปแล้ว ร่างของหญิงสาว 3 คนก็โผล่ออกมา แถมยังอยู่ในสภาพแปลงร่างพร้อมรบซะด้วย
「「「คัตสึมิคุง!!」」」
「เอ๋!?」
อากาเนะ คิราระ อาโออิ ต่างกระโดดเข้ามาหาฉันทั้งที่แปลงร่างอยู่ แรงกระแทกจากสูทของพวกเธอทำฉันเจ็บชิบ
ก็จริงว่าอยากจะบ่นออกมา แต่เพราะทำพวกเธอเป็นห่วงซะเยอะ แค่นี้ปล่อยไปละกัน
「นี่คัตสึมิคุงตัวจริงใช่ไหม?! คงไม่ใช่ตัวปลอมสินะ?!」
「ก็ต้องฉันอยู่แล้วไหม ถ้าเกิดตัวปลอมขึ้นมาจริงๆปัญหาใหญ่แน่」
「ถึงจะดูแปลกๆไปบ้าง……แต่เป็นนายจริงๆด้วย!!」
「ถามจริงว่าภาพลักษณ์ฉันสำหรับพวกเธอมันเป็นแบบไหนกันฟะ?」
ไอ้ฉันมันก็เป็นแบบเดิมไม่เปลี่ยนอยู่แล้วไหม
「มันต่างจากคราวก่อนนะรู้ไหม ไม่ว่าจะอัลฟ่าหรือโปรโตก็สัมผัสไม่ได้เลยสักนิด ไม่รู้หรือไงว่าพวกเราเป็นห่วงขนาดไหน?」
「ขอโทษจริงๆ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะถูกส่งไปต่างโลก」
「ต่างโลก……มัลติเวิร์ส……!? มีจริงสินะ……!?」
「อาโออิรู้กับเขาด้วยเหรอ?」
「ต่างโลกมันคือความรู้ทั่วไปที่อยู่ในสามัญสำนึกของมนุษย์」
สามัญสำนึกแบบไหนของเธอ……?
ฉันไม่ค่อยเข้าใจอะไรแบบนี้เท่าไหร่ แต่ท่าทางอาโออิจะเข้าใจสิ่งที่ฉันเจอบ้างแล้ว
「แต่ก่อนอื่นช่วยถอยออกไปกันก่อนได้ไหม ใส่สูทแล้วทำแบบนี้มันเจ็บนะ!!」
「อ๊ะ จริงด้วย ขอโทษที พอดีตื่นเต้นไปหน่อยน่ะ」
「เห้อ ก็เอาเถอะ……」
ฉันเองก็ไม่ได้อยากไปโลกนั้นเพราะต้องการก็จริง แต่สุดท้ายก็ทำให้พวกเธอเป็นห่วงจนได้
หลังจากทั้ง 3 ถอยไปแล้ว ฉันก็เดินไปยังห้องนักบินก่อนจะพบกับฮาคัวที่ขับยานอยู่
「ฮาคัว」
「อ่ะ คัตซึน……」
『ท่านฮาคัว ที่เหลือฉันจะเป็นคนจัดการเองค่ะ』
「ขอบคุณนะ ทาเรีย」
ทาเรียซึ่งเป็นแกนพลังงานของสูทเรมะได้ทำการควบคุมยานแทนฮาคัว เธอจึงสามารถลุกขึ้นมาคุยกับฉันได้
「โดนอีกรอบแล้วสิ!」
「คัตซึนนี่นะ คิดว่านี่มันก็รอบแล้วกัน!!」
ไอ้ฉันก็ไม่ได้อยากจะโดดวาร์ปไปซะะหน่อยไหม?!
มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้นี่หว่า พอรู้สึกตัวอีกทีมันก็โดนพาไปที่นู้นซะแล้ว!!
「พอละสายตาจากนายทีไรก็ชอบไปโผล่ในที่แปลกๆตลอดเลย อันที่จริงก็คุยกับอัลฟ่าไว้แล้วด้วยว่าจะหาทางทำอะไรสักอย่างดีไหม….」
「คงไม่ได้เป็นเรื่องแปลกๆใช่ไหมบอกที」
「แต่สุดท้ายเรมะกับคอสโม่ก็มาหยุดเอาไว้ซะก่อน……」
สุดท้ายเรมะก็พึ่งพาได้จริง!!
ส่วนคอสโม่ถึงปากจะไม่ตรงกับใจแต่ก็มีสามัญสำนึก!!
「ไม่เป็นไรแล้วน่า ฉันก็กลับมาแล้วไงดังนั้นเลิกร้องเถอะ….」
「ฉันยังเป็นเด็กน้อยอยู่นะ ควบคุมอารมณ์มันง่ายที่ไหน…」
「เธอนี่เป็นเด็กเอาตามสะดวกเลยนี่หว่า」
ลืมไปแล้วหรือยังไงว่าหล่อนเป็นคนที่ทำตัวเป็นพี่สาวฉันพักหนึ่งเลยน่ะ
หลังพูดคุยกับฮาคัวเสร็จ ฉันก็กลับมานั่งตรงที่นั่งภายในยานซึ่งมีอากาเนะกับคนอื่นๆที่ปลดการแปลงร่างแล้วนั่งรออยู่
「คัตสึมิคุง ไหนๆก็กลับมาแล้วดังนั้นช่วยอธิบายเกี่ยวกับเข็มขัดที่อยู่รอบเอวของนายหน่อยสิ」
「คงจะแปลกใจมากเลยสินะที่ฉันมาในสภาพนี้?」
ทั้ง 3 พยักหน้าทันที
「ฉันเข้าใจดีว่านายคงจะไปเจออะไรมามาก แต่ก่อนอื่นอยากจะให้อธิบายเรื่องที่ทำไมฮิลด้าซึ่งเป็นศัตรูของเรากลายมาเป็นเข็มขัดที่นายใช้แปลงร่างไปได้น่ะ」
「ศัตรูของศัตรูเลยกลายเป็นพวกพ้อง?」
พออากาเนะกับอาโออิถามมาแบบนี้ฉันก็คงต้องอธิบายสักหน่อย
เพราะยัยนี่ก่อความวุ่ยวายซะหลายครั้ง ถึงส่วนใหญ่จะป้องกันเอาไว้ได้แต่การกระทำของเธอก็สร้างอันตรายให้กับคนธรรมดาจริงๆ
「โฮ่ย ฮิลด้า กลับมาร่างมนุษย์ได้แล้ว」
『ขออยู่ทั้งแบบนี้เลยไม่ได้เหรอ?』
「ออกมา」
『ก็พวกจัสติสครูเซเดอร์มันน่ากลัวนี่นา』
พอเธอพูดแบบนั้นฉันก็หันไปหาพวกอากาเนะที่กำลังยิ้มแย้มราวกับพร้อมต้อนรับเพื่อนใหม่
「เอ๋ น่ากลัว? ไม่หรอกน่า」
「อย่ากังวลไปเลยมันความเจ็บปวดมันหายไปเร็ว」
「ให้เวลาเธอเขียนพินัยกรรมหน่อยบ่」
『ยัยพวกนี้มันปีศาจสินะ!?』
เห็นได้ชัดว่าพวกเธอแค่ล้อเล่น ฉันเลยไม่คิดจะพูดอะไร แต่เหมือนฮิลด้าจะคิดจริงจังจนตัวสั่นเลยวุ้ย
『คิดดูสิไม่ว่ายังไงยัยพวกนี้ก็อันตรายกว่าสัตว์ประหลาดอีกนะ?!』
「หือ? ก็ต้องแน่อยู่แล้วไหมเพราะพวกเราคือคนที่ปราบพวกมันนะ」
『แย่ละสิ คัตสึมิคุงเองก็เป็นพวกประหลาดนี่หว่า!!』
พวกเราจำเป็นต้องเก่งกว่าสัตว์ประหลาดอยู่แล้วไหม
หากไม่เก่งหรืออันตรายกว่าพวกมันก็ไม่มีทางจะเอาชนะพวกมันได้หรอก
「ยังไงก็เถอะรีบกลับมาร่างคนได้แล้วเธอน่ะ」
『……เข้าใจแล้วน่า ไหนๆก็กลับไปร่างจริงเลยละกัน』
……ร่างจริง?
ในขณะที่ฉันกำลังสงสัย เข็มขัดของฮิลด้าก็ส่องแสงออกมา ก่อนจะเริ่มก่อรูปร่างเป็นร่าง ร่างหนึ่ง
เมื่อแสงนั้นหายไปพวกเราก็ไม่สามารถซ่อนความประหลาดใจกับรูปลักษณ์ที่คาดไม่ถึงของเธอได้
****
พวกเราบินกลับมาถึงสำนักงานใหญ่แห่งใหม่โดยระบบอำพลางตัวเอาไว้ขณะมาด้วย
ทันทีที่ฮิลด้า ชิโระ โปรโตลงไปจากยานพวกเธอก็ถูกเจ้าหน้าที่ซึ่งนำโดยโอโมริซังและกราทพาตัวไป แต่เนื่องจากติดต่อกับเรมะก่อนแล้ว ฮิลด้าก็เลยไม่ถูกคนอื่นทำอะไรแปลกๆใส่
「ทั้งที่หายไปไม่ถึงเดือน แต่ความรู้สึกเหมือนได้กลับบ้านนี่มันอะไรกันนะ……」
ก็จริงว่าต้องไปคุยหลายอย่างกับเรมะ แต่ตอนนี้ฉันอยากจะไปเจอกับอัลฟ่าก่อน
ถึงยัยนั่นจะชอบทำตัวเป็นผู้ใหญ่แต่สุดท้ายก็เป็นแค่เด็ก 3 ขวบ จิตใจคงไม่ได้แกร่งพอๆกับฮาคัวนั่นแหละ
หลังจากแยกกับพวกอากาเนะเสร็จ ฉันก็ตรงไปหาอัลฟ่าที่อยู่ภายในห้อง
「อัลฟ่าอยู่ที่ห้องตัวเองสินะ」
「เปล่า อยู่ที่ห้องคัตซึนน่ะ」
「ไหงมาอยู่ห้องฉันแทนละเห้ย……?」
คงไม่ใช่ว่าแอบทำอะไรแปลกๆกับห้องฉันตอนฉันไม่อยู่นะ?
ฮาคัวก็เหมือนจะหลับสายตาฉันแปลกๆ อย่าบอกนะว่ายัยนี่เองก็เป็นหนึ่งในผู้สมรู้ร่วมคิด?
「ตลอดเวลาเกือบสองสัปดาห์ตั้งแต่ที่คัตซึนหายไป ไม่ว่าจะอัลฟ่าหรือโปรโตก็ไม่สามารถสัมผัสถึงร่องรอยของคัตซึนได้เลย ความกลัวที่เหมือนกับเรื่องคราวก่อนมันก็เลยกลับมาน่ะ ฉันเองพอคิดว่าจะไม่ได้เจอกับคัตซึนอีกมันก็…」
「งั้นเหรอ……」
หากคิดตามปกติ ใครมันจะไปนึกว่าโดนวาร์ปไปต่างโลกได้กัน
「แต่ท่าทางของอัลฟ่าก็เปลี่ยนไปทันทีน่าจะตอนที่นายกลับมาบนโลกนี่แหละ」
「เธอคงสัมผัสได้ถึงตัวตนของฉันอะไรทำนองนั้นมั้ง」
เพราะฉันคือโอเมก้าของเธอ เธอคงสามารถตรวจสอบตัวตนของฉันได้อะไรทำนองนั้น ถึงจะไม่รู้ว่าไปเป็นอิท่าไหนก็เถอะ แถมฉันก็ไม่ใช่เจ้าโอเมก้าของดาวโลกซะด้วย แต่ช่างมันละกัน
「……นายเองก็คงผ่านมาอะไรมามากเลยสินะ?」
「อ้า ว่าแต่คนอื่นๆล่ะเป็นยังไงบ้าง? ฮารุ คอสโม่ แล้วก็มาสเตอร์ชินโด」
「เอ่อ」
ฉันพูดชื่อของคนใกล้ตัวที่ไม่ใช่พวกอากาเนะ พอถามแบบนั้นฮาคัวก็แสดงสีหน้าแปลกๆออกมา
「เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาหรือเปล่า?」
「คอสโม่กับมาสเตอร์น่ะไม่เท่าไหร่หรอก…เพราะพวกเขาบอกว่าหากเป็นนายจะต้องกลับมาได้แน่………」
งั้นก็แปลว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับฮารุเหรอ…?
「ส่วนฮารุจัง….เธอประกาศหยุดกิจกรรมทั้งหมดไปเพราะทนรับความจริงที่คัตซึนหายตัวไปไม่ไหวน่ะ」
「ทั้งหมด!!?」
แบบนั้นจะไม่แย่เอาเหรอ?!
ทำไมการหายตัวไปของฉันมันถึงสร้างผลกระทบขนาดนี้ล่ะเห้ย!!
「ไม่เป็นไรหรอก นายก็กลับมาแล้วด้วยนี่ เดี๋ยวเธอก็คงกลับมาไลฟ์ตามปกติ」
「แต่กลับมาเฉยๆเลยมันได้ด้วยเหรอ?」
「ยังไงนั่นก็น้องสาวของอาโออินะ ไม่เป็นไรหรอก」
พอพูดแบบนั้นไอ้ฉันก็ปฏิเสธไม่ได้ด้วยสิ….
ฮารุโลกนี้เองก็เจอปัญหาไม่ต่างกับตัวเธออีกโลกเลยสินะ
หรือฉันควรจะไปหาฮารุด้วยดีหว่า
….เห้อ หัวจะปวด
「คงต้องไปไลฟ์โคแลปกับเธออีกรอบแหง…เห้อ」
「ไปทีไรก็เห็นกลับมาในสภาพแย่ตลอดเลยนะจะดีเหรอ……?」
「ช่วยไม่ได้นี่นะ……!」
ฉันรู้ว่ามีคนตั้งตารอไลฟ์ของฮารุขนาดไหน
ฉันเลยรู้สึกว่าตัวเองต้องรับผิดชอบอะไรสักอย่างกับการทำให้ฮารุตกอยู่ในสภาพนั้น
เอาไว้จากนี้ค่อยไปคุยกับเรมะเรื่องนี้ด้วยละกัน
ตอนนี้โฟกัสกับอัลฟ่าก่อน
「ถึงแล้วสิ……」
「ก่อนนายจะกลับมาเธออยู่ในสภาพที่เหมือนจะตายให้ได้เลย ดังนั้นฝากด้วยล่ะ」
「หนักขนาดนั้นเลย……?」
ถึงจะไม่ได้ห่างกันเป็นเดือนแต่ฉันเองก็รู้สึกว่านานเหลือเกิน
ฉันหันไปยังประตูห้องแล้วเปิดประตูเข้าไปก่อนจะพบว่าอัลฟ่าได้ยืนรออยู่หน้าประตูแล้ว จากนั้นเธอก็กระโดดเข้ามากอดฉันทันที
ฉันที่เห็นแบบนั้นก็เอามือวางไว้บนหัวของเธอก่อนจะลูบไปมา ช่างเป็นความรู้สึกที่แตกต่างกับพวกอากาเนะจริงๆ
「ขอโทษที่อยู่ดีๆก็หายไป」
「….คิดว่าจะไม่มีวันได้เจอกับนายแล้วซะอีก」
ยัยนี่สัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของฉันตลอด พอฉันถูกส่งไปต่างโลก สภาพจิตใจของยัยนี่คงหนักน่าดู
แถมมันไม่ใช่เรื่องอย่างตอนที่ฉันพยายามจะระเบิดตัวตายต่อหน้าพวกอากาเนะหรือตอนเสียความทรงจำซะด้วย
「เพราะยัยนั่น……」
「ยัยนั่น?」
「คราวนี้คัตสึมิก็ถูกยัยคนที่ชื่อรูอินลักพาตัวไปใช่ไหมล่ะ」
พอพูดถึงชื่อของรูอิน ภาพเหตุการณ์ที่ฉันต่อสู้กับซาอินก็โผล่เข้ามาในหัวทันที
ถึงจะชอบทำอะไรตามใจชอบ แต่คราวนี้ไม่ใช่
「ยัยนั่นไม่เกี่ยวกับเรื่องคราวนี้น่ะ」
「แต่ฉันได้กลิ่นของยัยนั่นนี่นา」
ดวงตาของอัลฟ่าจ้องมองมายังฉัน
ฮาคัวที่อยู่ข้างๆเองก็ส่งเสียงตกใจออกมาให้กับคำพูดของอัลฟ่า
ได้กลิ่น? ยัยนั่น? เอ๋?
「อย่าบอกนะว่ายัยนั่นทำอะไรแปลกๆกับฉัน?! เธอสัมผัสได้เหรอว่าฉันโดนอะไรแปลกๆมา?!」
「เอ่อ ไม่ใช่แบบนั้น…คัตสึมิ นายไม่เป็นอะไรหรอก……」
「แล้วมันหมายถึงอะไรกันล่ะ!?」
「อ่ะ เออ…ก็แบบว่ากลิ่นมันแปลกไปละมั้ง?」
แค่นั้นเองเหรอ
ว่าแต่อัลฟ่าไม่เคยเจอกับรูอินมาก่อนไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงรู้ว่ากลิ่นที่แปลกไปเป็นของรูอินล่ะ?
อัลฟ่าถอนหายใจออกมา ก่อนจะหันไปมองฮาคัวที่อยู่ใกล้ๆ
「เพราะพอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นทีไร มันก็ชอบมีพวกฉวยโอกาสกับคนที่ไม่มีที่พึ่งนี่นา…」
「นะ นั่นสินะ……」
「คะ คัตซึน ทำไมนายถึงไปเห็นด้วยแล้วมองมาทางฉันล่ะ?」
เพราะเธอมีประวัติไงละเห้ย
ฉันยังจำได้นะว่าตอนเสียความทรงจำแล้วไม่มีที่พึ่งโดนเธอทำอะไรบ้าง
「ฮาคัว ทำไมเส้นทางมันถึงได้ยากลำบากขนาดนี้กันนะ…..」
「ก็ช่วยไม่ได้นี่นา คัตซึนเป็นพวกที่แยกความต่างระหว่างความปรารถนาดีกับความรักไม่ออก ดังนั้นก็ต้องอยู่กันไปแบบนี้แหละ…..」
เอาเป็นว่าก็โล่งใจไปหน่อยที่พวกเธอสบายกันดีแล้ว
แถมไม่รู้ทำไมถึงถูกยัยพวกเด็กไม่ถึง 5 ขวบมองด้วยสายตาที่เป็นห่วงสุดๆ
「คัตซึน อันที่จริงแล้วมีอีกคนที่นายควรไปเจอนะ….」
「คาเสะอุระซังเหรอ?」
「……อื้อ」
โมโมโกะ คาเสะอุระ เด็กสาวธรรมดาที่ถูกฮิลด้าสิงร่างอยู่พักใหญ่
เธอฟื้นขึ้นมาพร้อมกับความสามารถในการสร้างพลังงานแห่งดวงดาราและพักอยู่ที่สำนักงานใหญ่แห่งนี้ ก็จริงว่าอาการของเธอน่าเป็นห่วง
「ฉันก็ตั้งใจจะไปเจอเธออยู่แล้ว….นอกจากนี้ก็มีคนต้องพาไปเจอด้วยสิ」
「ฮิลด้านะเหรอ? คิดดีแล้วใช่ไหม?」
「ไม่มีเหตุผลให้ต้องรอแล้วด้วยนี่นา ไม่เป็นไรหรอก」
ฮิลด้าอาจจะยังกลัวๆ แต่ยังไงก็ต้องพาไปเจอกับคาเสะอุระซังให้ได้
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามนั่นคือสิ่งที่พวกเธอสมควรต้องเผชิญ
—จบ—
แม้จะถูกพวกสาวๆหวงและหึง แต่อัศวินดำก็ไม่รับรู้เลยสักนิดว่านั่นคือความรักที่เกินกว่าเพื่อนและพวกพ้อง
มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code
