อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 143 โลกคู่ขนาน 20

 

เมื่อฉันเข้าสู่ร่างนั้น จิตใจของฉันเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

 

ฉันรู้ตัวดีว่าฉันกำลังทำอะไร แต่ฉันก็ไม่คิดจะสนใจสิ่งในนอกจากซาอิน

 

ฉันปลดปล่อยพลังออกมาเท่าที่ตัวเองจะทำได้เพื่อฆ่ามัน

 

และเพราะฉันยังมีสตินั่นแหละ จึงทำให้รู้ว่าความแข็งแกร่งที่ตัวเองมีมันมากพอที่จะทำลายล้างจักรวาล แต่สุดท้ายฉันก็ไม่สามารถนำโปรโตในจักรวาลนี้กลับมาได้

 

ไม่ว่าจะอ้อนวอนร้องขอ หรือพยายามสักแค่ไหน ชะตากรรมของเธอก็ถูกกำหนดไว้แล้ว ฉันไม่สามารถฟื้นคืนชีพเธอได้อีก

 

 

 

「———อึก」

 

　

สิ่งแรกที่ฉันเห็นคือแสงไฟจากบนเพดานหาใช่แสงที่สาดส่องเข้ามาจากทางหน้าต่าง

 

 

อะไรกัน? ฉันสลบไปนานแค่ไหนแล้วเนี้ย?　

 

　

 

『คัตสึมิ! คัตสึมิตื่นแล้ว!』

 

『โฮก!!』

 

　

พอฉันหันกลับไปทางต้นเสียงพร้อมกับเอามือจับหน้าผาก ก็พบว่าโปรโตกับชิโระวางไว้อยู่ข้างๆเตียงฉัน

 

ดีใจจริงๆที่พวกเธอปลอดภัย…ว่าแต่ทำไมร่างกายของฉันมันหนักแปลกๆ

 

 

 

「….ทั้งที่ไม่ได้เจ็บตรงไหนแต่ทำไมร่างมันหนักๆจังฟะ….」

 

　

พอลุกขึ้นไปมองบนเตียงก็พบว่าฮิลด้ากำลังนอนพิงฉันอยู่ที่ข้างเตียง

 

　

「ฮิลด้า นี่เธอ….」

 

「หะ หือ……」

 

　

ฮิลด้าตื่นขึ้นมาพร้อมกับขยี้ตาหลังฉันเรียกชื่อของเธอ

 

สภาพของเธอดูงัวเงียสุดๆ แต่พอเห็นฉันได้สติดวงตาของเธอก็ค่อยๆมีน้ำตาซึมออกมา

 

　

 

「คะ คัตสึมิคุง……!」

 

「ฮะ โฮ้ย อย่าร้องไห้สิฟะ」

 

「ทำไมจะร้องไห้ไม่ได้กันเล่า!! นายไม่รู้เลยหรือไงว่ามันผ่านมากี่ปีแล้ว?!」

 

「ปี!?」

 

　

ดะ เดี๋ยวนะ?! นี่ฉันอยู่ในสภาพโคม่าไปนานหลายปีเลยเหรอ?!

 

ถ้างั้นเกิดอะไรขึ้นกับพวกคนบนโลกนี้กัน?! จะปลอดภัยกันไหมนะ?!

 

　

 

『เธอโกหก』

 

「เอ๋」

 

　

ฉันได้สติกลับมาเพราะโปรโตที่วางอยู่ข้างๆเตือนสติ

 

ยะ..ยัยนี่โกหกหรอกเหรอ แล้วฉันหลับไปนานแค่ไหนกันแน่ล่ะ?

 

 

『ตั้งแต่ตอนที่พวกเรามาถึงคัตสึมิก็หมดสติไปได้ 3 วัน』

 

「……โฮ่ย ฮิลด้า?」

 

　

เมื่อฮิลด้าเห็นว่าฉันเริ่มโมโห เธอก็ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจก่อนจะเช็ดน้ำตา

 

 

「หุหุ ก็โกหกจริงแหละจ้า!!」

 

「ยัยนิสัยเสียนี่อย่ามาโกหกกันสิเห้ย ฮิลด้า!!」

 

「ว้าย」

 

「โฮ่ย เดี๋ยวสิฟะ อย่าวิ่งนี้สิ!!」

 

　

ฮิลด้าวิ่งหนีออกจากห้องพักไปในทันที ฉันที่เห็นก็ทำได้เพียงถอนหายใจ

 

…ทั้งที่ตื่นมาไม่นานแท้ๆ ต้องมาเสียพลังงานกับเรื่องไร้สาระจริงๆ

 

 

「โปรโต คือ….」

 

 

『นี่คือโลกคู่ขนานที่คัตสึมิถูกดูดมา….ฉันได้ยินเรื่องราวทั้งหมดมาจากไอ้โรคจิตของโลกนี้แล้วเลยพอจะเข้าใจถึงสถานการณ์ของคัตสึมิ』

 

『โฮก』

 

「อะ อ้า」

 

　

หากเรมะอธิบายสถานการณ์ส่วนใหญ่แล้วก็ไม่น่ามีอะไรต้องพูดอีก

 

 

「แล้วฉันจากโลกของพวกเรามานานแค่ไหนแล้ว?」

 

『ประมาณหนึ่งสัปดาห์』

 

　

แม้ช่วงเวลาจะคลาดเคลื่อนไปหน่อยแต่ไม่ได้ต่างกันมากสินะ?

 

 

『มันวุ่ยวายไปหมดพอคัตสึมิหายไป』

 

「แอบขนลุกเลยวุ้ย ว่าแต่ใครบ้างเหรอที่วุ่น?」

 

『ทุกคน』

 

「….คงต้องรีบกลับไปแล้วสิ」

 

 

ถึงจะไม่ใช่ความผิดของฉันแต่คงต้องรีบกลับ

 

 

「แล้วเรื่องพลังนั่น….」

 

『ฉันยังไม่ได้บอกใคร』

 

「ขอบใจมาก….ช่วยเหยียบเรื่องนี้ไม่ให้คนของโลกเรารู้ด้วยล่ะ ฉันต้องไปคุยเรื่องนี้กับเรมะก่อน」

 

　

ฉันเข้าใจดีว่าพลังที่ฉันได้รับมามันผิดปกติสุดๆ

 

ซาอินเป็นไอ้สารเลวก็จริงแต่ความสามารถของมันไม่ใช่เรื่องโกหก

 

ทว่าตัวฉันที่ได้รับพลังซึ่งสามารถโค่นมันได้ชักรู้สึกกังวลแล้วสิ

 

　

 

『คัตสึมิ แน่ใจเหรอว่าไม่มีอะไรผิดปกติกับนาย?』

 

「….ถึงมันยากที่จะเชื่อ แต่ฉันสบายดี」

 

『ช่วยสวมฉันเอาไว้ที จะลองสแกนร่างกายนายอีกรอบ』

 

　

ว่าแล้วฉันก็หยิบเอาโปรโตมาสวม

 

จากนั้นแสงสีฟ้าก็ปล่อยออกมาจากข้อมือก่อนจะปกคลุมตั้งแต่หัวจรดเท้า

 

　

 

「ปะ เป็นไงบ้าง?」

 

『ร่างกายของนายไม่มีอะไรผิดปกติไปจนถึงระดับเซลล์เลย อาการบาดเจ็บก็หายดีจนหมด….แปลก』

 

　

ทั้งที่เล่นใหญ่จัดเต็มขนาดนั้นแต่ดันไม่มีผลเสียอะไรเลยสักนิด

 

กลับกันฉันรู้สึกฟิตสุดๆ…สภาพไม่ต่างกับก่อนหน้าเลย

 

 

『เอาเถอะ ถ้านายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว….』

 

『โฮก……』

 

ฉันเข้าใจถึงความกังวลของโปรโตกับชิโระดี

 

ไม่ใช่ว่าฉันพยายามจะปิดบังอะไรด้วย แต่มันไม่มีอะไรจริงๆ

 

 

 

「นอกจากอาการปวดที่ฮิลด้าทับก็ไม่น่าจะมีอะไรแล้วแหละ」

 

「ในที่สุดก็ตื่นสักที!!　คัตสึมิซัง!!」

 

「หือ?」

 

　

เด็กสาวทั้งสาม อากาเนะ คิราระ อาโออิได้บุกเข้ามาในห้องฉันพร้อมกับเสียงที่ดังลั่น

 

ฉันยิ้มออกมาก่อนจะโล่งใจที่เห็นพวกเธอสบายกันดี

 

 

「ขอโทษทีะ คงทำให้พวกเธอเป็นห่วงมากเลยสินะ!?」

 

「ไม่หรอกค่ะ ฉันต่างหากที่ทำอะไรไม่ได้เลย!!」

 

「นึกว่าจะไม่ตื่นแล้วซะอีก」

 

「ไหลตามน้ำ」

 

　

ดะ เดี๋ยวก่อนสิพวกเธอ!! จะขึ้นมาบนเตียงฉันพร้อมกันเลย 3 คนทำไมฟะ?!

 

อากาเนะกับคิราระร้องไห้ออกมาเหมือนเป็นกังวลเรื่องของฉันสุดๆ  ส่วนอาโออิเหมือนจะแค่มาเนียนกอดเฉยๆ

 

　

 

「เฮ้ พวกเธอ 3 คนน่ะพอได้แล้ว」

 

「ดะ เดี๋ยวเถอะพี่ ทำอะไรของพี่น่ะ!!」

 

　

จากนั้นเร็กซ์กับฮารุก็ตามเข้ามาในห้องและแยกพวกอากาเนะออกจากฉัน

 

 

「เร็กซ์…ฮารุ……」

 

「คัตสึมิ ดีใจจริงๆที่นายกลับมาอย่างปลอดภัย」

 

「ดีใจจริงๆที่คุณปลอดภัย……เพราะไม่งั้นฉันคง……」

 

　

ตอนนี้เร็กซ์ถอดแขนเทียมออกและอยู่ในชุดปกติแทนที่จะสวมสูท

 

แปลว่าการต่อสู้สิ้นสุดแล้วสินะ?

 

พอพวกอากาเนะเริ่มสงบสติอารมณ์กันได้ฉันก็ถามเรื่องราวหลังถูกซาอินส่งไปดวงจันทร์

 

 

 

「หลังคัตสึมิซังกับหมอนั่นหายไป…พวกเราก็ต่อสู้กับพวกสัตว์ประหลาดที่เหลือค่ะ」

 

「อ้า ถึงโอเมก้าจะตายไปแล้ว แต่สัตว์ประหลาดก็ใช่จะตายตาม….」

 

　

ในโลกของฉันเจ้าโลกาเองก็ยังนอนเล่นอยู่ที่ก้นมหาสมุทรหลังโอเมก้าตาย

 

แปลว่าตอนนี้ก็ยังเหลือสัตว์ประหลาดอยู่บนโลกสินะ

 

　

 

「คัตสึมิซังเอาชนะซาอินได้หรือเปล่าคะ?」

 

「……。อ้า ฉันจัดการมันไปเรียบร้อยแล้วก็จริง แต่ว่า….」

 

ฉันควรจะพูดดีไหมนะ

 

ว่าโปรโตของโลกนี้ตายเพราะการต่อสู้กับซาอิน

 

ไม่สิ ฉันควรจะพูดมันออกไป

 

ฉันไม่ควรจะแบกรับทุกอย่างเอาไว้เพียงลำพังอีกแล้ว

 

นอกจากนี้ฉันก็ไม่อยากเก็บเธอไว้ในความทรงจำของฉันเพียงคนเดียวด้วย

 

 

 

「โปรโตได้เสียสละชีวิตเพื่อฉันน่ะ」

 

「เอ๋ แต่โปรโตจังก็อยู่ที่นี่….」

 

『ฉันคือโปรโตที่มาจากโลกของคัตสึมิ ส่วนเจ้าหมานี่คือชิโระน้องสาวฉัน』

 

『โฮก!!』

 

　

โปรโตพูดออกมาพร้อมกับอุปกรณ์แปลงร่างที่กะพริบจอไปมา

 

แถมเห็นได้ชัดว่าชิโระไม่พอใจกับการแนะนำตัวจากโปรโต ก็เลยใช้อุ้งเท้าฟาดโปรโตไปหนึ่งดอก

 

　

 

『มาทำกันได้นะ!?』

 

「อย่าทะเลาะกันสิพวกเธอ」

 

　

ระหว่างที่แยกมวยฉันก็หันไปหาพวกสาวๆ

 

 

「โปรโตโลกนี้ได้เสียสละชีวิตตัวเองเพื่อนำโปรโตและชิโระจากโลกของฉันมา นั่นจึงทำให้ฉันสามารถเอาชนะซาอินได้น่ะ」

 

「แบบนี้นี่เอง ก็ว่าอุปกรณ์แปลงร่างของนายมันแปลกๆไป….ถ้าเป็นพลังดั้งเดิมของนายก็คงไม่แปลกที่จะเอาชนะซาอินได้」

 

 

เร็กซ์ที่เคยต่อสู้กับฉันในโลกเดิมมาก่อนคงเข้าใจถึงพลังที่ฉันมีระดับหนึ่ง

 

 

「ที่สำคัญคัตสึมิซัง ไหวไหมคะ?」

 

「ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เพราะฉันคิดว่าโปรโตเองก็คงไม่อยากจะให้ฉันเอาแต่โทษตัวเองด้วย」

 

「อุ อดฮีลใจ」

 

「ก็บอกไงว่าไม่ต้องเป็นห่วง แล้วไอ้ที่กางแขนใส่ฉันนี่มันอะไรฟะ?」

 

　

อาโออิได้ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นราวกับจะโอบกอดอะไรสักอย่าง ฉันที่เห็นก็สับสนไม่น้อย

 

ชักสงสัยแล้วสิว่าเพราะอะไรอาโออิโลกนี้มันถึงได้เริ่มเหมือนโลกของฉันเข้าไปทุกที

 

　

 

「เอาเถอะๆ ในเมื่อคัตสึมิซังก็ตื่นแล้ว พวกเราไปหาอะไรอร่อยๆกินกันดีกว่าค่ะ」

 

「นั่นสินะ จนถึงตอนนี้พวกเราก็ยุ่งกันสุดๆ ดังนั้นก็มาจัดปาร์ตี้เพื่อฉลองชัยชนะของมนุษยชาติกันเถอะ」

 

「หิวเนื้อ」

 

「โลกเราตอนนี้ดีสุดก็มีแค่เนื้ออัดกระป๋องนะพี่」

 

　

 

　———ค่อยโล่ง

 

อากาเนะกับคนอื่นๆหัวเราะกันอย่างมีความสุข

 

แม้จะเป็นในโลกที่แสนสิ้นหวังแต่พวกเธอก็แสดงรอยยิ้มกันออกมาได้แล้ว

 

ถึงสัตว์ประหลาดจะยังหลงเหลืออยู่

 

แต่อย่างน้อยฉันก็หยุดยั้งชะตากรรมที่ต้องล่มสลายของพวกเธอได้สำเร็จ

 

 

「คัตสึมิซัง….เอ่อ..ไม่สิ อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะพี่ชาย?」

 

「พี่ชาย?　……。……อ่า เอ่อคือ…เอาอะไรก็ได้แหละฉันไม่ติด」

 

　

อยู่ดีๆถูกเรียกว่าพี่ชายฉันก็ไปไม่เป็นนะเห้ย

 

ไม่รู้ทำไมอยู่ดีๆดวงตาของชิโระก็กลายเป็นสีแดง ส่วนทางโปรโตเองก็แสดงแถบสีแดงที่เขีนว่า REC ขึ้นบนจอ

 

 

「อากาเนะหยุดเถอะ เดี๋ยวคัตสึมิซังก็ลำบากใจแย่」

 

「ตะ แต่ว่าคัตสึมิซังก็ยอมรับเป็นพี่ชายฉันแล้วนะ?」

 

「ดูเหมือนความทรงจำของเธอจะมีปัญหานะ รับการตบเตือนสติไปสักดอกดีไหม」

 

「อย่าพูดมั่วซั่วสิ อากาเนะ———ฉันต่างหากน้องสาวที่แท้จริงของเขา」

 

「พี่เองก็วางถุงกาวลงก่อนเถอะ」

 

　

ฉันเองก็เป็นลูกคนเดียวเลยไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกของคนที่มีพี่น้องเท่าไหร่ด้วยสิ

 

　

 

「ไม่หลงเหลือความละอายใจบ้างเลยหรือไง」

 

「เธอไม่สามารถใช้คำว่าน้องสาวได้หรอก คิดดูสิถึงจะอ่อนกว่าเขาแต่เธอก็มีน้องสาวที่เด็กกว่านะ ส่วนตัวฉันคือน้องเล็กสุดของบ้าน ดังนั้นสารตั้งต้นของคำว่าน้องสาวจริงๆต้องเป็นฉันต่างหาก มีแค่ฉันมีสามารถเรียกเขาว่าพี่ชายได้อย่างเต็มปาก ใช่ไหมคะพี่?」

 

「อะ อ้า」

 

　

ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกเขินแปลกๆพออากาเนะเรียกฉันว่าพี่ชายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

พอกลับไปโลกเดิมคงมองหน้าอากาเนะไม่ค่อยติดแหง

 

***

 

หลังจากเลี้ยงฉลองชัยชนะกันไปช่วงเย็น ฉันก็เข้าไปพบกับเรมะที่อยู่ภายในห้องบัญชาการ

　

 

「ค่อยโล่งหน่อยที่คัตสึมิคุงฟื้นสักที」

 

「อ้า ฉันเองก็ดีใจเหมือนกันที่ทุกคนปลอดภัยดี」

 

　

เขากำลังนั่งตรวจสอบศพของพวกสัตว์ประหลาดที่เก็บมาได้เหมือนตั้งใจจะทำอะไรสักอย่าง

 

 

「ฉันขอบคุณนายจริงๆ ไม่ว่าจะพูดเท่าไหร่ก็ไม่พอ แต่ขอบคุณนะที่ช่วยเหลือโลกของพวกเราเอาไว้」

 

「พวกสัตว์ประหลาดยังไม่หมดเสียหน่อย」

 

「อ้า เรื่องนั้นฉันก็อยากจะพูดอยู่เหมือนกัน…ก่อนอื่นคงต้องคุยเรื่องที่นายกลับมายังโลกนี้เมื่อวันก่อน」

 

จากนั้นเรมะก็ฉายภาพขึ้นบนจอซึ่งถ่ายมาจากโดรน　

 

 

 

「นี่คือภาพภายในตัวเมืองเมื่อ 2 วันก่อนหลังจบเรื่องในอาณานิคมที่ 3」

 

　

มันคือภาพแถวๆอาณานิคมที่ 2

 

ประตูมิติสีขาวได้ก่อตัวขึ้นตรงกลางลานกว้าง จากนั้นก็มีร่างของฉันที่หมดสติออกมาจากภายใน

 

　

 

「คัตสึมิคุง นายกลับมาจากดวงจันทร์ด้วยสิ่งนี้ได้ยังไง?」

 

「……อันที่จริง」

 

　

ไม่จำเป็นต้องซ่อนเรื่องของรูอินไว้ด้วยสิ

 

นอกจากนี้ในจักรวาลของเรมะก็ไม่มีรูอินอยู่ด้วย

 

———เพราะเธอคือตัวตนเพียงหนึ่งเดียว

 

ไม่ว่าจะจักรวาลหรือเส้นเวลาไหนก็มีเธอเพียงคนเดียว

 

　

「เข้าใจแล้ว นายเองก็มีภารกิจที่ยิ่งใหญ่กว่าที่ฉันคิดไว้รออยู่สินะ」

 

「จะให้พูดก็แค่เป็นตัวปัญหาที่ชอบจับตาดูฉันตลอดเวลาน่ะ….」

 

「จะให้สรุปก็คือรูอินเป็นตัวตนสูงสุดในจักรวาลนายเหมือนกับซาอินที่เป็นตัวตนสูงสุดในจักรวาลฉัน….」

 

　

เรื่องนั้นมันก็ใช่อยู่ถึงพลังจะคนละระดับเลยก็เถอะ

 

ไม่สิต้องบอกว่ารูอินนั่นแหละที่ผิดปกติเกินกว่าเพื่อน

 

　

 

「———เอาเถอะ กังวลไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา เปลี่ยนเรื่องดีกว่า」

 

「อะ อ้า」

 

　

เรมะเปลี่ยนภาพที่แสดงอยู่บนจอ

 

　

 

「สิ่งที่ฉันจะพูดจากนี้คืออนาคตของพวกฉัน」

 

「ของพวกฉันงั้นเหรอ?」

 

「อ้า ฉันไม่สามารถพึ่งพานายได้ตลอดหรอก หากไม่คิดจะทำอะไรเลยคงกลายเป็นพวกงอมืองอเท้าแหง」

 

　

———เรมะเองก็คงรู้ตัวดี ว่าฉันไม่สามารถอยู่บนโลกนี้ไปได้ตลอด

 

สุดท้ายฉันก็ต้องกลับไปยังที่ที่ฉันจากมา

 

 

　

 

「ดังนั้นจากนี้ไปจะเป็นเรื่องของการจำกัดสัตว์ประหลาดและค้นหาผู้รอดชีวิต」

 

　

สัตว์ประหลาดที่โอเมก้าสร้างขึ้นยังไม่ตายหมดโลก

 

หลักการทำงานของมันไม่ใช่การฆ่าหัวแล้วตัวจะตายตาม

 

　

 

「มนุษยชาติยังไม่หลุดพ้นจากการล่มสลาย นี่คือความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้」

 

「ถึงแม้โอเมก้าจะตายไปแล้วเหรอ?」

 

「ปัญหามันอยู่ตรงที่พวกสัตว์ประหลาดซึ่งกระจายอยู่ทั่วโลกยังคงล่ามนุษย์ ก็จริงว่าพวกฉันมีสูทที่ใช้ต่อสู้กับพวกมันได้ แต่สำหรับกลุ่มคนที่กระจายไปทั่วโลกใช่ว่าจะมีแบบพวกเราเสียหน่อยนั่นแหละคือปัญหาจริงๆ」

 

「……」

 

　

หากปล่อยไว้พวกเรมะก็จะกลายเป็นมนุษ์กลุ่มเดียวที่เหลืออยู่บนโลกนี้

 

แถมสัตว์ประหลาดบางตัวที่ข้ามน้ำข้ามทะเลได้อีก

 

 

แค่ตัวเดียวก็สามารถทำลายเมืองได้ทั้งเมืองแล้ว สิ่งมีชีวิตสุดอันตรายที่กระจายไปทั่วโลก…โอกาสในการรอดชีวิตของมนุษยชาติช่างน้อยเหลือเกิน

　

 

「ถึงแม้ความหวังจะริบหรี่สักแค่ไหน แต่ฉันก็เชื่อว่าจะต้องมีใครสักคนที่สามารถหลุดพ้นจากสายตาของพวกมันได้แน่  นั่นแหละคือเป้าหมายของฉัน  ฉันจะต้องหาพวกเขาให้เจอให้ได้」

 

「แล้วหลังจากนั้นล่ะ?」

 

「……เรื่องนั้นฉันเองก็ยังคิดหนักอยู่เหมือนกัน」

 

　

เรมะกำหมัดด้วยสีหน้าที่ขมขื่น

 

บางทีเขาคงพยายามคิดอย่างหนักจริง แต่หนทางข้างหน้าก็ยังยากลำบาก

 

 

「อันที่จริง ฉันกำลังคิดอยู่ว่าหากเป็นไปได้ฉันจะรวบรวมนุษย์โลกให้ได้มากที่สุดแล้ว  ขอความช่วยเหลือจากโลกของนายน่ะ」

 

「!　หมายความว่า……」

 

「อ้า ฉันจะย้ายคนของโลกใบนี้ไปยังโลกของนาย…ถึงนั่นอาจจะต้องใช้เวลาพอสมควรเลยก็เถอะ」

 

ย้ายมาอยู่โลกของฉัน?!

 

ฉันรู้สึกประหลาดใจสุดๆกับความคิดของเขา

 

　

 

「โลกของฉันกับโลกของนายมันแยกออกจากกันโดยสมบูรณ์ อดีตปัจจุบันอนาคตก็ไม่มีความเชื่อมโยงใดๆต่อกัน ดังนั้นการข้ามโลกไปก็ไม่น่าจะส่งผลกระทบอะไรกับคนทั้งสองโลกแน่นอน….อย่างน้อยก็ในทางเทคนิค」

 

「………แต่มันจะเป็นไปได้เหรอ? ถึงฉันจะถูกส่งมาที่นี่แบบง่ายๆเลยก็เถอะ แต่นั่นก็เป็นเพราะพลังของลำดับที่ 2」

 

「อ้า ฉันเข้าใจที่นายจะพูด แต่ฉันได้ความเป็นไปได้นั้นมาแล้ว」

 

「ความเป็นไปได้?」

 

　

เขาไปได้วิธีมาจากไหนกันนะ?

 

เรมะที่เห็นว่าฉันสงสัยก็เริ่มพูดต่อ

 

 

「เพื่อนของนาย ฮิลด้าน่ะได้มองแกนพลังงานพิเศษที่ถูกเรียกว่าแกนพลังงานแห่งดวงดาราให้กับพวกเรา」

 

　

แกนพลังงานของพวกเซไคเซ็นไต

 

พลังที่ฮิลด้าครอบครองเอาไว้….ซึ่งมันสำคัญกับเธอมากแน่นอน

 

ฉันละรู้สึกแปลกใจสุดๆที่เธอยอมมอบมันให้คนอื่นง่ายๆ

 

***

 

ดาดฟ้าที่ฉันกับคิราระเคยพูดคุยกันก่อนออกไปสู้

 

ฮิลด้าได้ยืนชมวิวอยู่ข้างบนนั้น

 

ในขณะที่เธอกำลังเฝ้ามองดูพระอาทิตย์ตกยามเย็น ฉันก็เรียกเธอ

 

　

 

「..คิราระกับคนอื่นๆกำลังเตรียมอาหารกันอยู่」

 

「จะชวนฉันไปกินด้วยเหรอ? ฉันเป็นศัตรูของนายนะ」

 

「……」

 

　

พูดอะไรของยัยนี่กัน

 

ชอบทำตัวดื้อไม่รู้เวลา เรื่องนั้นเอาไว้คุยกันตอนกลับโลกเดิมดีกว่าไหม?

 

แต่นั่นสิ….หากกลับไปแล้วพวกเราต้องเป็นศัตรูกันจริงๆเหรอ

 

เป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้เลยหรือไง

 

　

 

『คัตสึมิ ฉันก็ไม่ได้อยากจะยุ่งหรอกนะแต่…..』

 

「โลกนี้ฉันถูกยัยนี่ช่วยเอาไว้เยอะ ก็เข้าใจว่าเธอเป็นห่วงนะ แต่เอาไว้ก่อนเถอะ」

 

「ฉันไม่คิดจะแย่งเขาไปหรอกจ้า」

 

『จะแสดงให้เห็นถึงความต่างในลำดับชั้นเองคอยดูเถอะ』

 

　

โปรโตเหมือนจะไม่เล่นด้วยกับฮิลด้า

 

ฉันเข้าไปหยุดโปรโตเอาไว้ก่อนจะเริ่มเข้าเรื่องหลัก

 

　

 

「ฮิลด้า เธอคิดอะไรของเธออยู่กัน」

 

「ได้ยินจากโกลดี้แล้วเหรอ」

 

「อ้า」

 

แกนพลังงานแห่งดวงดารา

 

ฉันอยากรู้ว่าทำไมเธอถึงมอบมันให้กับเรมะอย่างง่ายดายทั้งที่มันเป็นพลังสำคัญสำหรับต่อกรกับฉัน

 

　

「ทำไมเธอถึงยอมสละพลังที่ต้องทนลำบากกว่าจะได้มันมาเพื่อสู้กับฉันให้คนอื่นล่ะ」

 

「พอพูดแบบนี้มันก็เจ็บปวดน้า……」

 

　

ก็ฉันพูดเรื่องจริงนี่หว่า

 

พลังที่เธอได้มาคือพลังของพวกเซไคเซ็นไต

 

ถึงมันจะสร้างความเดือดร้อนให้ฉันมากมาย แต่มันก็คือแผนของเธอในการหาพลังมาต่อสู้กับฉัน

 

ฮิลด้ายิ้มออกมาก่อนจะเอนตัวพิงราวกั้น

 

 

「ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะแกนพลังงานมันต้องการน่ะ」

 

「……จะบอกว่ามีความนึกคิดเหรอ?」

 

「แทนที่จะเรียกว่ามีความนึกคิด คงต้องเรียกว่าเป็นจุดหมายของมันแต่แรกแล้วมากกว่า สารตั้งต้นของมันคือพลังงานที่มีไว้เพื่อสิ่งมีชีวิตทั้งมวล พลังที่ใช้ต่อสู้กับความชั่วร้าย พอมาเห็นโลกแบบนี้มันก็เลยเรียกร้องละมั้ง?」

 

เนื่องจากแก่นแท้ของมันคือความสามารถในการฟื้นฟูและปกป้องดวงดาว การที่มันแสดงความต้องการแบบนี้ออกมาก็คงไม่แปลก

 

แต่ว่าฮิลด้าเองก็สามารถเลือกได้นี่นาว่าจะมอบมันให้พวกเขาไหม

　

 

「ถึงจะมาถามฉันว่าเพราะอะไรก็เถอะ แต่ตัวฉันเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไปทำไม」

 

「……」

 

「ความผิดปกตินี้ 70% ก็เกิดขึ้นเพราะนายนี่แหละ….ความรู้สึกสดชื่นเมื่อได้ทำเรื่องดีๆ!! ความรู้สึกที่แตกต่างจากตอนทำเรื่องชั่วๆ!!」

 

「เธอเป็นพวกเวลาได้ทำชั่วจะรู้สึกดีไม่ใช่เหรอฟะ」

 

「……ไอ้ก่อนหน้านี้มันก็ใช่อยู่หรอก」

 

　

แล้วจะบอกว่าตอนนี้ไม่ใช่เหรอ?

 

ก่อนที่จะข้ามโลกมาพอนึกถึงวีรกรรมของเธอแล้วก็หัวจะปวด….เธอจะบอกว่าพอมาโลกใบนี้นิสัยเปลี่ยนไป?

 

แต่หากนับอายุจิตใจของเธอตั้งแต่กำเนิดมาในฐานะอัลฟ่าแล้ว…ก็อาจะเรียกว่าเป็นพัฒนาการละมั้ง

 

 

 

「เรื่องนั้นน่ะช่างมันเถอะ ถึงเธอจะไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่ก็อย่าได้ลืมเชียวในอดีตเธอทำอะไรแย่ๆเอาไว้บ้าง  กลับไปคงต้องไปตามล้างตามเช็ดกันอีกยาว」

 

「……คัตสึมิคุงนี่ไม่เข้าใจจิตใจของสาวน้อยเลยน้า」

 

「ฉันก็เคยบอกเธอไปแล้วไงว่าหากไม่พูดออกมาก็ไม่มีใครเข้าใจเธอหรอก……」

 

ความรู้สึกของฉันในตอนนี้กับเธอมันต่างไปจากอดีตพอสมควร

 

ฉันเดินเกาหัวก่อนจะไปอยู่ข้างๆฮิลด้า　

 

 

 

「แต่อย่างน้อยฉันก็คิดว่าได้รู้จังเธอมากขึ้นหลังมาที่โลกใบนี้นะ」

 

「……อึก เดี๋ยวสิ!! อย่ามาทำอะไรแบบนี้สิเดี๋ยวฉันก็!!!!　อุ๊ก———!!」

 

「อยู่ๆเป็นอะไรของเธอน่ะ」

 

 

ฮิลด้าพยายามใช้มือทั้งสองของเธอมาปิดปากตัวเองเอาไว้แล้วส่งเสียงอู้อี้ออกมาราวกับกำลังสู้กับตัวเอง

 

หลังผ่านไปหลายสิบวินาทีเธอก็เริ่มสงบลงแล้วถอนหายใจออกมา ก่อนจะมองไปยังพระอาทิตย์ที่กำลังลับฟ้า

 

 

「……….ในตอนแรกฉันคือคนที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว」

 

「……」

 

「แต่สุดท้าย ไม่ว่าจะเป็น พ่อ แม่ พี่ชาย น้องสาว….ฉันก็ฆ่าพวกเขาไปจนหมด」

 

「ถามได้ไหมว่าเพราะอะไร?」

 

「เพราะพวกเขาพยายามจะสังเวยฉันที่ตื่นขึ้นมาในฐานะอัลฟ่าน่ะ พวกเขาทำร้ายฉันทั้งทางกายและใจ———เพียงเพราะว่าฉันกลายเป็นอัลฟ่า」

 

　

ถึงฉันจะอ่านใจเธอไม่ได้ แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังพูดดูถูกและสมเพชตัวเองอยู่

 

　

「พวกเขาทรยศและพยายามจะฆ่าฉัน….แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นความทรงจำในตอนที่พวกเรายังเป็นครอบครัวคนสำคัญของกันและกันก็ยังอยู่ ความทรงจำที่เคยหัวเราะร่วมกันเพราะเรื่องเล็กๆน้อยๆ…..ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไรกับฉันมากสักแค่ไหน มันก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ฉันรักพวกเขาได้เลย」

 

　

พอพูดจบฮิลด้าก็หันมาหาฉันพร้อมกับหัวเราะ

 

แม้เธอจะยิ้มอยู่ แต่ฉันสัมผัสได้ถึงความโศกเศร้าและสิ้นหวังจนใจแทบจะขาดจากเธอ รวมไปถึงความโกรธที่พวยพุ่งออกมาจากส่วนลึกของจิตใจ

 

 

「นั่นเลยเป็นเหตุผลที่ฉันไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้ ไม่ว่าจะผูกพันกันสักแค่ไหน ไม่ว่าจะนายจะมอบความรู้สึกดีๆมาให้ฉันมากเท่าไหร่…ฉันก็ไม่สามารถให้อภัยคนชั่วที่ชื่อฮิลด้าได้　」

 

　

 

「ก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลยนี่」

 

　

 

「———เอ๋?」

 

　

ยัยนี่เหมือนกับฉันไม่มีผิด

 

ไม่ว่าจะผ่านไปนานสักแค่ไหน ฉันก็ไม่สามารถลืมเรื่องราวในวันนั้นได้เลย จนต้องลุกมาอ้วกทุกครั้งที่ฝันถึงมัน

 

ทว่าความต่างอาจจะเป็นเธอไม่มีใครคอยอยู่เคียงข้างในช่วงเวลาที่สำคัญ

 

เธอคงจะเอาแต่โทษตัวเอง———จนทำเรื่องแย่ๆที่ไม่มีทางหวนคืน

 

พอได้ยินความรู้สึกจริงๆของเธอแล้วฉันก็พอจะรู้แล้วว่าต้องทำอะไร

 

　

 

「ฉันจะเป็นคนจัดการเธอเอง」

 

　

ต้องขอบคุณพวกอากาเนะที่จับตัวฉันไปและทำให้ฉันได้กลับมาเป็นคนปกติอีกครั้งหนึ่ง

 

ดังนั้นฉันก็แค่ต้องทำแบบเดียวกัน

 

ก่อนอื่นก็ต้องจัดการยัยนี่แล้วจับกลับมาที่ฐาน

 

ฮิลด้าที่ได้ยินก็กะพริบตาปริบๆ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างจริงใจเป็นครั้งแรก

 

　

 

「โดนจีบซะแล้วสิ」

 

「หา? อย่ามาพูดอะไรแปลกๆสิฟะ ฉันรู้นะเฟ้ยว่าเธอกำลังจะเล่นอะไร…อย่าได้คิดเชียว」

 

「โถ่ คัตสึมิคุงนี่ละก็ ฉันว่านายควรจะไปฝึกอ่านบรรยากาศมาให้ดีกว่านี้หน่อยน้า」

 

　

คนบ้าที่ไหนเขาจะมาจีบกันด้วยวิธีการนี้ฟะ

 

ตีหัวลากเข้าบ้านเนี้ยมันเป็นการใช้ความรุนแรงชัดๆ ไม่ได้มีความโรแมนติกอะไรอยู่เลยนะเออ

 

—จบ—

 

ในอนาคตคงได้เห็นการตีกับตัวเองในต่างโลก ส่วนพวกที่จะเข้าขากันสุดคงเป็นเรมะที่บ้าคูณสอง โปรโตกับชิโระก็อัดวิดีโอเอาไว้เชือดอากาเนะเรียบร้อย 

 

หากสงสัยว่าตีหัวลากเข้าบ้านเป็นยังไงถามบ้านอาราซากะได้

 

ฮิลด้าจากทรงแล้วคงไม่พ้นได้กลายเป็นจัสติสพิงค์แหง

 

บทต่างโลกตอนหน้าตอนสุดท้ายครับ

 

มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code