อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 141 โลกคู่ขนาน 18

 

ร่างใหม่ของคัตสึมิจังได้เกิดขึ้นในตอนที่สู้อยู่อีกโลกหนึ่ง

 

แม้แต่ฉันผู้อยู่ลำดับที่ 3 ก็ยังอดขนลุกไม่ได้เมื่อเห็นร่างใหม่ของเขา ความโกรธ ความเกลียดชังได้ปกคลุมไปทั่วร่างของเขาจนกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่แสนน่ากลัว

 

 

 

「สิ่งนั้นมันอะไรกัน」

 

 

รูปลักษณ์ภายนอกที่ดูเรียบง่าย

 

ไม่ได้รู้สึกถึงพละกำลังที่ท่วมท้นเหมือนโปรโต 1 ไม่ได้รู้สึกเหมือนมีความสามารถหลากหลายที่แข็งแกร่งเหมือนทรูธฟอร์ม

 

ชุดเกราะสีขาวดำสุดเรียบง่าย….ราวกับกลับไปยังต้นกำเนิดของพลังทั้งสอง

 

 

 

「ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะสามารถผสานแกนกลางทั้งสองเข้าด้วยกัน」

 

 

ตอนนี้คัตสึมิจังได้เข้ามาสู่เวทีเดียวกันกับรูอินจังแล้ว

 

ข้อพิสูจน์ที่ชัดเจนที่สุดก็คงจะเป็นลำดับสองที่หมอบคลานอยู่ตรงหน้าพวกเราโดยที่แขนขวาของเขาขาดหายไปและทรมานสุดๆ

 

 

「อะ ขะ ขะ…แขนของฉัน…อึก!!」

 

 

แต่ทั้งหมดมันก็เป็นความผิดของเขาเองที่อยากจะไปเข้ายุ่งกับสิ่งที่ไม่ควรเพื่อความสนุกนสนามของตัวเอง

 

ในจังหวะที่แขนของลำดับที่ 2 ในอีกโลกถูกกระชากออก แขนของเขาในมิติอื่นๆ ที่มีจิตร่วมกันก็หายไปพร้อมกัน

 

การโจมตีที่สามารถทำลายทุกตัวตนในพหุมิติได้

 

ทั้งหมดนี้มันหมายความว่าคัตสึมิจังสามารถทำแบบที่รูอินจังทำได้แล้ว

 

 

「……แต่ว่า」

 

 

สิ่งที่เขาแลกมานั้นคือความเจ็บปวดที่ต้องสูญเสียโปรโตซึ่งเป็นแกนพลังงานในโลกนั้นไป

 

ความสามารถของร่างXนั้นมีจำกัดอยู่มากในสถานการณ์ตอนนี้

 

คัตสึมิจังเองก็คงรู้ดีว่าถึงจะเอาตัวเข้าแลกก็ไม่แน่ว่าจะสามารถชนะซาอินได้

 

นั่นคงเป็นหนทางเดียวที่โปรโตเห็นว่าคัตสึมิจังจะรอด

 

เมื่อผสานโปรโต 1 และ ทรูธฟอร์มเข้าด้วยกันความสามารถที่เขาดึงออกมาได้ตอนนี้น่าจะเหนือกว่าซาอิน พ่อของรูอินจังไปแล้ว

 

 

「การตื่นขึ้นของคัตสึมิจังที่เหลือเพียงความโกรธและความเกลียดชังมันไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด」

 

 

บาดแผลที่แสนเจ็บปวด

 

เขาไม่สามารถยกโทษให้กับซาอินที่เหยียบย่ำการเสียสละของโปรโตXไปได้อย่างเด็ดขาด

 

 

 

「รูอินจัง……」

 

 

นั่นคือสิ่งที่เธอคาดหวังเหรอ?

 

การตื่นขึ้นอย่างน่าเศร้านี้ใช่สิ่งที่เธอต้องการเหรอ?

 

เพื่อสิ่งที่เธอต้องการ แม้เขาจะต้องเจ็บปวดเธอก็ไม่เสียใจเลยเหรอ?

 

เมื่อฉันเห็นเขาต้องพัฒนาด้วยความเจ็บปวดแบบนี้ ฉันก็รู้สึกสงสารไม่ได้

 

 

รูอินจังคงจะยิ้มอยู่แน่ๆ

 

เธอคงไม่สามารถซ่อนรอยยิ้มที่แสนสุขเมื่อเห็นเขากลายมาเป็นตัวตนระดับเดียวกับเธอได้

 

เมื่อคิดแบบนั้นฉันจึงได้หันไปมองยังรูอินจัง ที่จับจ้องการต่อสู้อยู่

 

 

「———อึก?」

 

 

เมื่อฉันมองดูใบหน้าของเธอ ความรู้สึกทั้งหมดที่ฉันเคยวาดฝันเอาไว้มันได้พังทลายลง

 

ไม่ใช่ความยินดีหรือความโกรธใดๆ

 

สีหน้าของเธอที่แสดงออกมาขณะดูคัตสึมิจังที่สะท้อนภายในห้วงมิติ ไม่ใช่ความรู้สึกสนุกหรือตื่นเต้น ตรงกันข้ามด้วยซ้ำ….เธอกำลังตกใจและน้ำตาของเธอก็ไหลออกมาอีกด้วย….

 

 

「ท่านรูอิน?」

 

 

แม้แต่วาสที่อยู่ข้างๆ เธอก็ยังคาดไม่ถึงกับสิ่งที่เห็นและเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

 

ถึงจะเป็นแบบนั้นรูอินจังก็ไม่ได้สนใจทั้งฉันและวาส สิ่งที่เธอทำมีเพียงจับจ้องการต่อสู้นี้ต่อโดยปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มของเธอ

 

***

 

เสียงร้องแห่งความโกรธแค้นและเกลียดชังได้ทั่วจักรวาลที่ตายไปแล้ว

 

เจ้าของเสียงนัน้ก็คือสัตว์ประหลาดที่สวมหน้ากากสีขาวดำ

 

สิ่งมีชีวิตตัวนี้มันกำลังฉีกปากหันมาหาฉันด้วยความเกลียดชังถึงขีดสุด

 

「คึ」

 

 

ทันทีที่ฉันเตรียมตัวรับมือ ภาพที่ฉันเห็นก็ดูมืดมิดไปในทันที

 

เพียงเสี้ยววินาทีต่อมาฉันก็ได้รู้ว่าฉันถูกมือของมันคว้าหัวเอาไว้ สสารมืดที่ป้องกันร่างของฉันไม่สามารถทำอะไรได้เลย จากนั้นร่างของฉันก็ถูกลากไปอัดเข้ากับดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง

 

 

 

「อ๊ากกกกกก……」

 

「———คุ」

 

 

 

พลังบ้าอะไรกันวะ……!!

 

ฉันที่ตั้งสติได้ก็ทำการใช้สสารมืดปกคลุมร่างเอาไว้เพื่อป้องกันการโจมตีของมัน

 

หมัดที่กะจะซ้ำฉันได้ทะลุร่างของฉันไปแล้วกระแทกเข้ากับพื้นดาวเคราะห์จนเกิดการระเบิดขึ้นถึงขั้นทำให้ดาวเกือบแตก

 

นั่นมันทำให้ฉันรู้ได้ในทันทีว่าความแข็งแกร่งของมันตอนนี้เพิ่มขึ้นมาอย่างน่าเหลือเชื่อ

 

 

「ฮะ ฮ่าๆๆ น่าตกใจเสียจริง!!」

 

 

น่าตกใจจริงๆ ที่มันพยายามสุดชีวิตเพื่อเอาชนะฉัน!!

 

แต่การโจมตีของมันไม่มีทางถึงตัวฉันที่กลายเป็นสสารมืดไปได้หรอก

 

เมื่อตระหนักถึงความเป็นอมตะของตัวเอง ฉันก็รวบรวมสสารมืดเอาไว้ในมือแล้วโจมตีมันไปอีกรอบ

 

 

 

「รับไปซะ!! หากมากกว่าเดิม 10 เท่าแกจะทำอะไรได้!!」

 

 

ถึงจะพยายามป้องกันแค่ไหนก็ไม่มีทางหยุดได้หรอก!!

 

ฉันโจมตีโดยเล็งไปที่ลำตัวของมัน ซึ่งมันไม่มีทางหลบพ้นแน่นอน

 

สสารมืดที่สามารถทำลายได้แม้กระทั่งดวงดาว แค่ร่างกายของมนุษย์น่ะของง่ายๆ

 

 

「ฮ่าๆๆ!! ……หา? 」

 

「……」

 

 

ทำไมมันถึงยังยืนอยู่ได้ล่ะ?!

 

ไม่สิ มันไม่ได้สะดุ้งเลยด้วยซ้ำหลังรับการโจมตีของฉันไป

 

จะบอกว่าพลังของฉันใช้ไม่ได้ผลเหรอ?

 

「หึ ฮ่าๆๆ พลังป้องกันของแกคงเพิ่มขึ้นมานิดหน่อยสินะ…แต่อย่าได้เหลิงให้มันมากนักมนุษย์!!」

 

 

ไม่เคยมีใครสามารถเผชิญหน้ากับพลังของฉันได้สักคน

 

ความคงกระพันที่ไม่มีใครเทียบ

 

ไม่มีทางที่พวกสวะจากดาวเคราะห์ดวงเล็กๆ จะทำอะไรได้หรอก

 

 

 

「Dark Matter」

 

 

ฉันยกมือขึ้นไปในห้วงอวกาศและเปิดการใช้งานพลัง

 

มวลสสารมืดจำนวนมากภายในจักรวาลเริ่มมารวมกันที่ตัวฉันและยังเป็นการดึงเอาพวกดาวรอบๆ เข้ามาใกล้อีกด้วย

 

 

「ดาวหางวินาศ!」

 

 

สสารมืดที่รวบรวมมาได้กลายเป็นเหมือนกับอุกกาบาตที่มองไม่เห็นก่อนจะพุ่งเข้าหาร่างของศัตรู

 

ลองเอาไปชิมดูซะ พลังที่สามารถทำลายดวงดาวได้ในคราวเดียว

 

 

「———」

 

 

ขวานสีเหลืองที่ปลดปล่อยกระแสไฟฟ้าออกมาปรากฏขึ้นในมือของเขา

 

 

มันถูกเหวี่ยงไปตรงหน้าโดยมีเป้าหมายคืออุกกาบาตล่องหน และสิ่งนั้นมันก็ถูกผ่าครึ่งทันที ก่อนที่กระแสไฟฟ้าจะทำการระเบิดอุกกาบาตลูกนั้นจนสิ้น

 

 

 

「เพียงแค่ครั้งเดียว…ได้ยังไงกันวะ?!」

 

 

ขวานดังกล่าวก็บิดตัวไปมาเหมือนกับของเหลว ด้ามจับของมันเริ่มยาวขึ้น ก่อนจะปรากฏคมขวานที่ยาวกว่าตัวของผู้ใช้หลายเท่าขึ้น

 

 

 

「นี่มัน?ควบคุมโมเลกุล?อัลฟ่าแห่งวิวัฒนาการ!!」

 

 

การเปลี่ยนรูปร่างของสสารโดยไม่สนใจมวลตั้งต้น

 

มันบิดตัวไปมาเหมือนกับสิ่งมีชีวิต เมื่อทำลายการโจมตีของฉันเสร็จแล้วมันก็มีเป้าหมายต่อไปคือร่างของฉัน

 

 

「แต่มันก็เหมือนเดิม!!」

 

 

ถึงจะเกิดคาดเรื่องนี้ไปบ้าง แต่มนุษย์โลกมันก็ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก!!

 

ขวานซึ่งทำลายการป้องกันด้วยสสารมืดของฉันมาได้มันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกกลัวเลยสักนิด

 

เพราะการโจมตีทั้งหมดมันไร้ความหมายเมื่ออยู่ต่อหน้าฉัน

 

 

「เหมือนว่าแกจะไม่ได้เข้าใจอะไรเลยสักนิด!! ไม่ว่าภัยคุกคามใดๆ ก็ไม่มีความหมายเมื่ออยู่ตอหน้าสสารมืดนี้!!」

 

 

ฉันทำการเปลี่ยนร่างกายให้เป็นสสารมืดเพื่อป้องกันการโจมตีทุกรูปแบ

 

ไม่ว่าจะรุนแรงแค่ไหนหากมันไม่โดนก็ไร้ความหมาย

 

ไม่ว่าแกจะพยายามสักเท่าไหร่ มันก็ไร้ค่า ตั้งแรกแล้วแกน่ะ———

 

 

 

 

「อุ!? 」

 

 

 

———ความหนาวเย็นที่บอกไม่ถูกนี่มัน…

 

 

เมื่อสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างแปลกไปเกี่ยวกับขวานตรงหน้า ฉันก็รีบสร้างประตูมิติแล้วพุ่งเข้าไปเพื่อทำการหลบ

 

เมื่อหลบออกมาได้ฉันก็เริ่มแปลกใจกับสัญชาตญาณตัวเองที่กำลังกรีดร้องออกมา

 

 

「คนอย่างฉันเนี่ยนะ ต้องหนี……? 」

 

 

ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นการหนีแบบเปิดประตูมิติหลบออกมาอีก

 

การโจมตีของมัน….ทั้งที่เป็นแค่การโจมตีด้วยขวานเฉยๆ

 

วิธีการรับมือก็แสนง่ายดาย แค่ใช้สสารมืดปกคลุมร่างแล้วปล่อยให้มันผ่านไป

 

แต่ความรู้สึกในเสี้ยวสุดท้ายของฉันบอกว่าให้หนีไป ก่อนที่ฉันจะสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างไหลอาบแก้มอยู่ จึงได้เอามือไปแตะ

 

 

「……เลือด? 」

 

 

ทำไมถึงมีเลือดไหลอยู่บนแก้มฉันล่ะ?จะบอกว่าโดนขวานนั่นเฉียดหน้าไปก่อนเข้าประตูมิติเหรอ?

 

ไม่ เป็นไปไม่ได้

 

เพราะร่างกายของฉันปกคลุมด้วยสสารมืดเอาไว้แล้วนี่นา

 

ดังนั้นนี่จะต้องเป็นบาดแผลที่ได้มาจากตอนถูกคว้าใบหน้าเอาไว้แน่ๆ

 

 

「ถึงตัวฉันจะเป็นอมตะ ไร้ผู้ใดเทียบได้ก็จริง แต่ว่า!!」

 

 

ฉันจะทุ่มสุดตัวแล้ว!!

 

ฉันทำการดึงเอาสสารมืดรอบๆ ตัวมาควบแน่นจนกลายเป็นชุดเกราะ

 

ความมืดมิดแห่งห้วงอวกาศได้มาหลอมรวมกันที่ร่างของฉันเรียบร้อยแล้ว

 

 

「นี่แหละคือไพ่ตายของฉันที่ฉันไม่เคยคิดจะใช้กับใครมาก่อน แต่เมื่อมันปรากฏขึ้นความเป็นไปได้ที่แกจะสร้างบาดแผลให้ฉันมันก็ไม่เหลืออีกแล้ว」

 

「……」

 

 

เกราะหัวได้ถูกสวมเรียบร้อย ดาบที่ทำมาจากสสารมืดปรากฏที่แขนของฉัน ฉันทำการเย้ยหยันอีกฝ่ายที่หมดหนทางในการเอาชนะฉัน

 

ถึงมันจะโชคดีพอโจมตีโดนฉัน แต่ก็ไม่มีทางผ่านการป้องกันนี้ได้แน่นอน

 

ยิ่งไปกว่านั้นนอกจากความแข็งแกร่งของเกราะนี้ ฉันยังสามารถเปลี่ยนตัวเองให้เป็นสสารมืดได้เพื่อเพิกเฉยต่อการโจมตีของมัน

 

 

「เอาไปกินซะ!!」

 

 

ฉันทำการบิดเบือดมิติแรงโน้มถ่วงตรงหน้าของมันกับฉัน

 

แน่นอนว่ามันไม่ใช่การเทเลพอร์ต มิติได้เกิดการพลิกผันขึ้นจนทำให้ระยะห่างของมันกับฉันเหลือศูนย์ แม้ฉันจะไม่ขยับตัวใดๆ เลยก็ตาม

 

จากนั้นฉันก็ใช้ดาบที่อยู่ตรงแขนแทงเข้าไปที่ร่างของมันทันที ทว่ามันกลับใช้มือซ้ายของมันคว้าแขนของฉันเอาไว้ได้

 

 

「……」

 

「ดะ ได้ยังไงกัน ทำไมแกถึงจับได้ล่ะ….แถมพลังนี่…อึก」

 

 

 

……หา

 

ทำไมมันถึงจับร่างของฉันที่อยู่ในสถานะเป็นสสารมืดได้ล่ะ

 

ฉันยังไม่ได้ยกเลิกพลังด้วยซ้ำ

 

ในขณะที่ฉันกำลังถามกับตัวเอง หมัดขวาของมันก็ซัดทะลวงร่างของฉันไป

 

 

 

「อั๊ค!? 」

 

 

เกราะสสารมืดที่ฉันสร้างขึ้นมาถูกทำลายด้วยหมัดของมันเพียงครั้งเดียวราวกับแผ่นน้ำแข็งบางๆ เมื่อหมัดของมันทะลวงร่างของฉันไป มันก็ทำการคว้านเอาเครื่องในของฉันออกมาด้วย

 

สติของฉันแทบจะหลุดเมื่อสัมผัสได้ถึงการโจมตีที่ฉันไม่อาจเข้าใจได้

 

 

「อ้ากกกกกก……」

 

「อึก!? 」

 

 

แขนซ้ายที่ว่างอยู่ของมันกำลังเหวี่ยงเข้ามาหมายจะทำลายหัวของฉัน ฉันที่เห็นก็รีบใช้แขนทั้งสองข้างยกขึ้นมาป้องกัน

 

 

เสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่วจักรวาล แขนที่เคลือบไว้ด้วยเกราะสสารมืดปลิวหายไปทันทีและหมัดของมันที่ทะลวงผ่านการป้องกันมาได้ก็ทำลายกรามช่วงล่างของฉันแตกเป็นชิ้นๆ

 

「อั๊ค!!? 」

 

 

แขนขวาของมันว่าคว้าเครื่องในของฉันเอาไว้ได้ทำการใช้เป็นตัวเหวี่ยงฉันปลิวไปในอวกาศ

 

 

 

「ทะ ทำไม กันล่ะ……!? 」

 

 

สสารมืดทำงานอยู่อย่างแน่นอน

 

แต่มันกลับโจมตีฉันได้

 

ฉันรีบตั้งสติใหม่ กรามช่วงล่างกำลังค่อยๆ ฟื้นฟู ลำตัวที่เป็นรูก็กลับมาเหมือนเดิม แต่มันก็ไม่ให้ฉันได้มีเวลาเพิ่ม มันพุ่งเข้ามาเตะเอาช่วงล่างของฉันจนปลิวหายไปเหลือแค่ครึ่งบน

 

 

 

「บ้าน่า!?แกได้ยังไง!? 」

 

 

และลูกเตะนั้นก็ทำให้ฉันปลิวไปชนเข้ากับดาวเคราะห์อีกดวง

 

จากนั้นมันเตะร่างของฉันที่ร่วงลงกับพื้นให้ลอยขึ้นไปในอวกาศอีกครั้ง

 

ฉันจึงพยายามจะคว้าเอาพวกเศษซากในอวกาศมาเป็นตัวพยุงร่าง แต่มือของฉันก็ทะลุผ่านมันไปซะอย่างงั้น

 

 

「อ๊ากกกกกก!!」

 

 

เพราะยังเป็นสสารมืดก็เลยไม่สามารถสัมผัสสิ่งอื่นได้ แต่ศัตรูมันก็ตามมาโจมตีฉันต่อโดยไม่ให้ฉันได้คิดอะไรทัน

 

กรามที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่เกิดรอยร้าว ชุดเกราะที่ไม่น่าจะมีผู้ใดทะลวงได้ถูกทำลาย แขนทั้งสองข้างหักไม่เหลือชิ้นดี ลำตัวส่วนล่างก็หายไป

 

 

「แกทำได้ยังไงกันวะ!!」

 

 

ความสามารถของฉันก็ไม่ได้ถูกผนึก

 

แต่มันกลับทำเหมือนสสารมืดของฉันไม่มีความหมายใดๆ เลย

 

 

มันจับฉันได้เหมือนกับที่สัมผัสสิ่งของทั่วไป นี่มันผิดปกติสุดๆ

 

 

「มะ ไม่มีทาง……」

 

 

มันเหมือนกับตอนที่มันสร้างเข็มขัดนั่นขึ้นมา

 

เมื่อมันต้องการจะโจมตีฉัน ฉันก็สัมผัสได้เหมือนกับว่าโชคชะตากำลังขับเคลื่อนไปในทิศทางที่ผิดแปลก

 

นี่เป็นเหตุผลเดียวที่ฉันนึกออก———、

 

 

 

「ทำลายกฏของเหตุและผล……」

 

『อ๊ากกกกกกก!!!』

 

 

 

ในขณะที่ฉันดูมันกระโดดตามมา ฉันก็รีบสร้างเกราะสสารมืดขึ้นมาใหม่และเปิดใช้งานพลังของฉัน

 

 

「อย่าเข้ามา!! หายไปซะ!!」

 

 

แม้จะพยายามปล่อยอุกกาบาตที่มองไม่เห็นใส่หรือขังมันไว้ด้วยกรง มันก็สามารถทำลายทิ้งได้อย่างง่ายดาย

 

 

———การโจมตีของฉันที่ปลดปล่อยออกมาช่างแสนไร้ค่า

 

จากนั้นมันก็ใช้หมัดของมันที่เดิมทีไม่ควรจะทำอะไรร่างกายของฉันได้เลยแท้ๆ มาใส่ร่างของฉัน

 

 

「อุกกกกก……!!」

 

พลังของสสารมืดนั้นคือจุดสูงสุดแห่งพลัง

 

ฉันสามารถปกครองทั้งจักรวาลได้ด้วยพลังนี้ พลังที่ไม่มีใครต้าน

 

แต่ว่า!!

 

ไอ้หมอนี่!! ไอ้มนุษย์ เผ่าพันธุ์ที่แสนต่ำต้อยซึ่งมาจากดาวเคราะห์สวะๆ ที่เรียกว่าดาวโลก!!

 

มันแก้ไขกฎของเหตุและผล ทำให้ฉันตกไปอยู่ในปรากฏการณ์ที่ตัวของฉันสามารถถูกมันโจมตีได้แม้จะมีสสารมืดปกคลุมอยู่ มันโจมตีสิ่งที่ไม่สามารถมองเห็นหรือสัมผัสได้!!

 

 

 

 

「ไม่จริง!! เป็นไปไม่ได้เลยสักนิด・・・・・・มันสมเหตุสมผลหรือไงที่มันจะมีพลังแบบนี้ขึ้นมาได้ ทำไม―――อั๊ค?!」

 

 

การโจมตีของมันทำลายร่างกายของฉันได้อีกครั้ง

 

———ไม่เหลือที่ว่างให้สงสัยอะไรอีก

 

มันเพิกเฉยสสารมืดของฉันและโจมตีฉันได้จริงๆ

 

ราวกับว่ามันเป็นเรื่องที่ถูกตัดสินเอาไว้แล้ว

 

แต่ไม่ว่ามันจะบิดเบือนสักแค่ไหน มันก็ไม่ควรจะบิดเบือนสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นไปได้มากขนาดนี้สิ

 

มันไม่ต่างอะไรกับการสร้างสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงให้เกิดขึ้นเลย….

 

 

「มันกำลังสร้างความเป็นไปได้….เหรอ…? 」

 

 

จะบอกว่ามันกำลังใช้ความสามารถของอัลฟ่าแห่งโชคชะตาในการบิดเบือนกฎของเหตุและผลเหรอ?

 

 

 

「จะไร้สาระเกิดไปแล้วเว้ย!!」

 

 

นี่มันเป็นเรื่องเกินกว่าที่แกนพลังงานจะทำได้ด้วยซ้ำ!!

 

ฉันโกรธแค้นกับข้อสรุปของตัวเองที่คิดขึ้นมาได้และไม่อยากจะยอมรับมันเลย

 

 

ฉันจึงได้เรียกเอาสสารมืดที่ล้อมตัวมันไว้ให้ได้มากที่สุดโดยตั้งใจจะบดขยี้ร่างของมันจากทุกทิศทาง

 

แน่นอนว่ามันคงไม่พอจะฆ่ามันได้ แต่อย่างน้อยก็เป็นการซื้อเวลาสักพัก!!

 

 

 

「ย้ากกกกกก!!」

 

 

ฉันทำการสร้างประตูมิติให้ใหญ่ที่สุดเท่าที่ตัวเองจะทำได้ ก่อนจะปกคลุมมันไว้ด้วยสสารมืดจำนวนมหาศาล

 

จากนั้นก็ใช้มันในการดึงเอาดาวเคราะห์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่ฉันจะหาได้ในจักรวาลนี้ออกมา!!

 

 

 

「ยังไงมันก็เป็นจักรวาลที่ตายไปแล้ว!! จะอะไรมันก็ไม่สำคัญหรอกเว้ย!!」

 

「……」

 

「ด้วยมวลของดาวที่เทียบเท่าดาวพฤหัสของจักรวาลแก ไม่มีทางที่แกจะรอดไปได้!!」

 

 

ถึงจะเปลืองแรงของฉันสุดๆ แต่นี่ก็น่าจะเกิดพอสำหรับการฆ่ามัน!! ส่วนฉันก็แค่กลายเป็นสสารมืด แรงปะทะของดวงดาวก็ไม่ส่งผลอะไรกับฉันแล้ว

 

ฉันดึงเอาดาวเคราะห์ออกมาจากประตูมิติแล้วทุ่มใส่มันที่ถูกหยุดเอาไว้ด้วยสสารมืด

 

 

「ไอ้สวะ!! ตายไปซะ!! มนุษย์โลก!!」

 

 

ดาวเคราะห์ร่วงลงมาจากประตูมิติแล้วปะทะเข้ากับร่างของมันเต็มๆ―――

 

 

 

 

「……หา? 」

 

 

 

———ดาวเคราะห์ที่ควรจะชนร่างของมันได้หายไป・・・。

 

ฉันถึงกับไม่สามารถยอมรับภาพที่เห็นตรงหน้าได้ มวลขนาดนั้นหายไปในพริบตาได้ยังไงกัน

 

 

 

「เดี๋ยวสิ แกทำอะไร…?ดาวเคราะห์ที่ฉันเรียกมามันหายไปไหนวะ? 」

 

 

มันเปิดประตูมิติขึ้นมาแล้วส่งกลับไปเหรอ?ไม่สิเป็นไปไม่ได้หรอก

 

ฉันที่รู้สึกงุนงงกับการหายไปอย่างกะทันหันของดาวเคราะห์ ก็เริ่มสังเกตว่ามีบางอย่างอยู่ในมือของมัน

 

วัตถุทรงกลมขนาดเล็ก

 

ดาวเคราะห์ถูกบีบอัดให้เหลือเพียงแค่ฝ่ามือ———

 

 

 

「….ฮะ ฮ่าๆๆๆ ไอ้นี่มันบ้าไปแล้ว….」

 

 

มันเพิกเฉยได้แม้กระทั่งกฏของจักรวาลและทำให้ดาวเคราะห์เหลือเพียงขนาดเท่าฝ่ามือ

 

 

 

「อ้ากกกกกกก……!!」

 

 

ในขณะที่ฉันตะลึงอยู่นั้นเอง ชุดเกราะที่มันสวมก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น

 

สีของมันได้เปลี่ยนไป

 

จากสีดำกลายเป็นแดง

 

จากสีขาวกลายเป็นทอง

 

วัตถุปริศนาที่คล้ายกับดวงอาทิตย์ได้ถูกสร้างขึ้นข้างหลังของมันและส่องแสงออกมาไปทั่วจักรวาลโดยมีมันอยู่ศูนย์กลาง

 

 

「จะบอกว่าแกร่งได้กว่านี้เหรอ….? 」

 

 

มันคิดจะทำบ้าอะไรของมันอีก ทั้งที่ฉีกกฏของเหตุและผลไปขนาดนี้แล้วแท้ๆ?

 

ไร้สาระที่สุด

 

เป็นเรื่องจริงเหรอที่จะมีของแบบนี้อยู่ในจักรวาลฉันได้?

 

「ห่วยแตกสุดๆ」

 

 

เพียงแค่เห็นฉากที่เกิดขึ้นตรงหน้า สิ่งแรกที่เข้ามาภายในใจของฉัน ความรู้สึกที่เคยมีเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมา ฉันรับรู้แล้วว่าการต้องอยู่ในฐานะเหยื่อมันเป็นเช่นไร

 

 

ทั้งที่เคยคิดว่าสสารมืดคือพลังที่แข็งแกร่งที่สุดแท้ๆ แต่ว่า———

 

 

「อะ……」

 

 

 

———มันกลับทำอะไรไม่ได้เลย

 

สิ่งมีชีวิตที่เกินกว่าเหตุและผล ตัวตนที่แสนไร้สาระ

 

ฉันกระโดดเข้าไปหามันด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว

 

「ไอ้สัตว์ประหลาดดดดดดดดดดดดดดด!!」

 

 

ดาบที่อยู่ตรงแขนฉันพุ่งเข้าใส่มันที่ไม่ขยับเขยือนไปไหน

 

มันยังไม่ขยับ

 

หรือว่าขยับไม่ได้?!

 

เพราะพลังของมันเลยทำให้ขยับไม่ได้หรือเปล่านะ?!

 

แต่ไม่ว่าจะแบบไหนหากออกมาหน้านี้ฉันฆ่ามันได้แน่!!!

 

รอยยิ้มอันบ้าคลั่งได้เผยอยู่บนใบหน้าของฉัน ฉันแทงดาบเข้าไปที่ร่างของมัน———พอฉันรู้สึกตัวอีกที ดาบของฉันก็ทะลุร่างของฉันไปและกลับกันดาบในมือของมันได้แทงเข้ามาที่ร่างของฉันแทน・・・・

 

 

 

「หา……」

 

 

ความสามารถของฉัน….ได้ไง?

 

สิ่งที่มันใช้คือสสารมืด———สิ่งที่ควรจะมีเพียงฉันที่ใช้ได้

 

จะบอกว่ามันเรียนรู้วิธีใช้ได้ในเวลาอันสั้นเหรอ?

 

ฉันหันไปมองใบหน้าของมัน น้ำเสียงที่สั่น หัวใจที่แทบจะแตกสลายนี้มัน….

 

 

 

「———」

 

 

ความสิ้นหวัง

 

ร่างสีแดงทองของมันซึ่งส่องแสงสว่างออกมากำลังจับจ้องมายังฉัน

 

 

「มะ ไม่นะ ไม่ๆๆๆ ……」

 

 

มันค่อยๆ หันฝ่ามือมาตรงร่างของฉัน

 

วินาทีนั้นเองแรงกดดันที่มองไม่เห็นก็กดทับร่างของฉันเอาไว้จนไม่สามารถทำอะไรได้

 

 

มันต้องมีอะไรผิดพลาดไปแน่ๆ

 

ฉันไม่สามารถทำอะไรกับแรงกดดันนี้ได้เลยสักนิด พลังสสารมืดที่ฉันควรจะควบคุมมันได้….ทำไม ทำไม

 

 

 

「อ๊าคคคคค!? 」

 

 

 

 

พลังที่ควรจะเป็นเพียงของฉันคนเดียว!! พลังที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวาล!!

 

ทว่ากลับถูกมันยึดการควบคุมไปและทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว!!

 

มันมองมาที่ร่างของฉันซึ่งขยับไปไหนไม่ได้เพราะสสารมืดที่เป็นพลังของตัวเอง จากนั้นมันก็ค่อยๆ ลอยขึ้นไปในอวกาศ วัตถุทรงกลมที่อยู่ด้านหลังของมันค่อยๆ เพิ่มขึ้นจากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสาม

 

และ———

 

 

 

 

「นะ นี่แกคิดจะทำอะไรกัน!!? 」

 

 

———ดาวเคราะห์ที่มันเคยถืออยู่ในฝ่ามือ

 

มันได้ปล่อยลงมาทางฉัน ขนาดของมันยังคงเท่าฝ่ามือเหมือนเดิม แต่ทันทีที่มันตกลงมาที่ร่างของฉันมันก็เกิดรอยแตกร้าวและเริ่มทำลายตัวเอง

 

 

「หยุดดดดดดดดด!!」

 

 

ดาวเคราะห์ที่ถูกบีบอัดมวลจนถึงขีดสุดจนไม่สามารถทนต่อไปได้เกิดการระเบิดขึ้นก่อนจะกลายเป็นวังวนแห่งความมืดมิดที่พร้อมดูดกลืนทุกสิ่ง

 

 

แรงโน้มถ่วงที่สร้างขึ้นโดยหลุมดำขนาดเล็กที่กลืนกินได้แม้กระทั่งสสารมืดค่อยๆ ดูดร่างของฉันเข้าไปภายในโดยที่ฉันไม่สามารถทำอะไรได้เลย

 

***

อธิบายท้ายตอน

ความสามารถที่คัตสึมิใช้ในตอนนี้หลักๆ

・บิดเบือนกฎของเหตุและผล

・สร้างความเป็นไปได้แบบใหม่ขึ้น

・ควบคุม (?) โมเลกุล

・ลอกเลียนแบบพลัง（ที่สามารถเข้ากันได้）

 

—จบ—

กลายเป็นตอนที่มีไว้เพื่อกระทืบซาอินล้วนๆ ร่างgeminiกลายเป็นตัวตนที่เหนือเหตุและผลไปแล้ว หลังจบเรื่องไม่น่าจะเอาออกมาใช้ได้บ่อยๆ แหง

ส่วนน้ำตาที่ไหลออกมาของรูอินนั้นคืออะไร คงต้องรอติดตามต่อในภายหลัง

 

 มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code